Posts Tagged ‘Ορθοδοξία’

Κανένα ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ συντελοῦν εἰς τὴν εὐσέβειαν, δὲν μπορεῖ νὰ εἰσέλθῃ εἰς ψυχὴν ποὺ εἶναι ἔρημος ἀπὸ προσευχὴν καὶ ἀπὸ δέησιν· ἀλλὰ ὡσὰν πόλις ἀνοχύρωτος εὔκολα μπορεῖ νὰ ὑποταχθῆ εἰς τοὺς ἐχθροὺς ἀπὸ ἔλλειψιν κάθε ἐμποδίου.

Τὸ ἴδιο λοιπὸν καὶ ψυχήν, ποὺ δὲν εἶναι ὀχυρωμένη μὲ προσευχές, εὔκολα ὁ διάβολος τὴν ὑποτάσσει καὶ τὴν γεμίζει μὲ εὐκολίαν μὲ κάθε ἁμαρτίαν. Κατ’ ἀρχήν, ὅταν ἰδῆ ψυχὴν θωρακισμένην μὲ προσευχὲς δὲν τολμᾶ νὰ τὴν πλησιάσῃ.

____

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

#############

«Ὁ ἱερέας πρέπει νὰ εἶναι:
– ἕνα χερουβείμ· ἕνα μάτι ποὺ ψάχνει γιὰ τὰ ἄνω· καὶ εἶναι «γεμάτο» μὲ τὰ ἄνω·
– ἕνα σεραφείμ· ἕνα στόμα ποὺ δοξάζει ἀσίγητα τὸν Κύριο· καὶ μιλάει ὅλο γι’ Αὐτόν·
– μιὰ καρδιά· ποὺ λαχταράει νὰ «χορτάσει» Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ·
– ἕνας ἄνθρωπος ντυμένος τὴν εὐπρέπεια, τὸ ἔνδυμα τῶν ἀρετῶν-χιτώνα φωτεινό.

Ὅσιος Βαρσανούφιος, ἐρώτ. 241

#############

«Σ’ ὁλόκληρη λοιπὸν τὴν Μεσοποταμία καὶ τὴν Παλαιστίνη καὶ τὴν Καππαδοκία καὶ γενικὰ τὴν Ἀνατολή, στὶς ἀκολουθίες τῆς Τρίτης, τῆς Ἕκτης καὶ τῆς Ἐνάτης Ὥρας, ὅποιος δὲν ἔρθει στὸ ναὸ προτοῦ τελειώσει ὁ πρῶτος ψαλμός, δὲν τολμάει πιὰ νὰ μπεῖ μέσα οὔτε ν’ ἀναμιχθεῖ μ’ αὐτοὺς ποὺ ψάλλουν [ἂν εἶναι ψάλτης], ἀλλὰ περιμένει ὄρθιος μπροστὰ στὴν πόρτα τὴν ἀπόλυση τῶν ἀδελφῶν. Καί, καθὼς βγαίνουν ὅλοι, τοὺς βάζει στρωτὴ μετάνοια καὶ ζητάει νὰ τὸν συγχωρήσουν γιὰ τὴ ραθυμία του. Στὶς νυχτερινὲς ὅμως ἀκολουθίες εἶναι συγχωρημένοι ὅσοι καθυστεροῦν καὶ ὣς τὸν δεύτερο ψαλμό.»

Πηγή : Κοινοβιακὲς Διατυπώσεις τοῦ Ἀββᾶ Κασσιανοῦ, ἔκδ. Ιερὰς Μονὴς Παρακλήτου.

Advertisements

Του SIR STEVEN RUNCIMAN
Βυζαντινολόγου, Μέλους της Βρετανικής
Ακαδημίας

Χάρις στην πρόνοια του Θεού ή Χριστιανική θρησκεία ήλθε στον κόσμο αυτό σε μια μοναδική στιγμή της ιστορίας του. Οι Ρωμαίοι , είχαν μόλις ολοκληρώσει την κατάκτηση όλου του μεσογειακού κόσμου, προσφέροντας έτσι μία τεράστια έκταση, όπου άνθρωποι και ιδέες μπορούσαν να ταξιδεύουν ανεμπόδιστα. Περισσότερο ίσως σημαντικό ήταν το γεγονός ότι στην πολιτισμική ζωή αυτής της περιοχής δέσποζαν σοφοί και διδάσκαλοι γαλουχημένοι στις παραδόσεις του Κλασσικού Ελληνικού κόσμου. Ή εξαιρετική εμβρίθεια των φιλοσόφων, επιστημόνων και καλλιτεχνών, πού αρχικώς συναντάμε στις περιοχές του Αιγαίου πελάγους, απλώθηκε, χάρις στην τόλμη των Ελλήνων και τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, σε όλες τις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου.

(περισσότερα…)

“ Η χαρα του Θεού δεν γεννιέται σε οποιαδήποτε ψυχή, αλλά, μόνο εάν κάποιος έκλαψε πολύ για την αμαρτία του”

Μέγας Βασίλειος.

______________________

Ή ταπεινή γνώση του έαυτού μας πρέπει νά τιμάται περισσότερο άπό τό ύψος όλων των επιστημών.

«Αγιος Νικόδημος ό Αγιορείτης»

_____________________

“ Τίποτε δεν μπορεί να κάμει την ψυχή τόσο φιλοσοφημένη και επιεική και ήπια, όσο η συνεχής ανάμνηση των αμαρτημάτων μας”

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος.

________________________

“ Ούτε να έχεις μεγάλο θάρρος, ούτε να απελπίζεσαι υπερβολικά. Το πρώτο σε εξασθενεί, το δεύτερο σε ρίχνει κάτω”

Γρηγόριος Θεολόγος

___________________

Νά εξομολογείσαι τακτικά και καλά, γιατί και Πατριάρχης νά είσαι, άν δέν εξομολογείσαι, δέν σωζεσαι.

Γέρ. Πορφύριος Μπαϊρακτάρης

Μέρος τρίτο (τελευταίο)

…………………………………

Αυτό που δεν δέχεται ο Κοραής -ούτε το αναγνωρίζει- είναι ο πατρικός τρόπος προσέγγισης και βίωσης της εν Χριστώ αλήθειας (πνευματική ζωή). Γι’ αυτό είναι αυστηρός και άδικος τιμητής του ορθοδόξου Μοναχισμού, τον οποίον ταυτίζει με τα δυτικά μοναχικά τάγματα και τον απορρίπτει. Διότι ο ορθόδοξος Μοναχισμός, παρά τις ατέλειες των ανθρώπων είναι η παρατεινόμενη Ορθοδοξία και η αυθεντική βίωσή της.

Διαμετρικά όμως αντίθετη σχέση με την Ορθοδοξία είχε ο Ιωάννης Καποδίστριας, και η – ‘ αυτό τον απορρίπτουν με μίσος οι Κοραϊστές, όπως κι ο ίδιος ο Κοραής που λόγω των αντικαποδιστριακών διαλόγων του θεωρείται ένας εκ των ηθικών αυτουργών της δολοφονίας του Καποδίστρια. Ο πρώτος και μόνος γνήσια Ορθόδοξος Κυβερνήτης της Ελλάδος, έμεινε πιστός στην παράδοση του Γένους του, την Ελληνορθοδοξία.

Ήθελε την Ελλάδα χριστιανική και ορθόδοξη και έτσι κατήρτιζε και την νεολαία. Στα σχολεία του οι μαθητές διάβαζαν κατά την μοναστηριακή τάξη στην τράπεζα, βίους Αγίων και πατερικά κείμενα. Γι’ αυτό τον κατηγορούσαν οι Προτεστάντες Μισσιονάριοι. Αυτός ήταν ο λόγος, που τον απεχθάνονταν Δυνάμεις εγχώριες και ξένες, που επεδίωκαν την αποσύνδεση της Ελληνικότητας από την πατερική Ορθοδοξία για την προώθηση του εξευρωπαϊσμού και της μονιστικής στροφής στην αρχαία Ελλάδα.

(περισσότερα…)

Μᾶς τό ὑποδεικνύει καί αὐτό ὁ ἀπόστολος, λέγοντας: «Νά τό συναγωνίζεστε ποιός θά τιμήσει περισσότερο τόν ἄλλο» (Ρωμ. 12, 10). Μ αὐτόν τόν τρόπο καί δημιουργεῖται ἡ ἀγάπη καί μόνιμα παραμένει. Γιατί, στ’ ἀλήθεια, δέν ὑπάρχει καλύτερο μέσο γιά τήν διατήρηση τῆς ἀγάπης, ὅσο τό νά παραχωροῦμε στόν ἄλλον τά πρωτεῖα τῆς τιμῆς. Ἔτσι καί ἡ ἀγάπη γίνεται ζωηρή καί ἡ ἀλληλοεκτίμηση βαθειά.

Πέρα ἀπό τήν τιμή, χρειάζεται ἀκόμα νά δείχνουμε ἐνδιαφέρον γιά τά προβλήματα τοῦ ἄλλου, γιατί ὁ συνδυασμός τῆς τιμῆς μέ τό ἐνδιαφέρον δημιουργεῖ τήν πιό θερμή ἀγάπη. Δέν φτάνει ν’ ἀγαπᾶμε μόνο μέ τήν καρδιά, ἀλλά εἶναι ἀπαραίτητα κι αὐτά τά δυό, τιμή καί ἐνδιαφέρον, πού εἶναι τῆς ἀγάπης ἐκδηλώσεις, ἀλλά συνάμα καί προϋποθέσεις. Γεννιοῦνται ἀπό τήν ἀγάπη, ἀλλά καί γεννοῦν ἀγάπη.

Πρέπει νά γνωρίζουμε πώς ἡ ἀγάπη δέν εἶναι κάτι τό προαιρετικό. Εἶναι ὑποχρέωση. Ὀφείλεις ν’ ἀγαπᾶς τόν ἀδελφό σου, τόσο γιατί εἶστε μέλος ὁ ἕνας του ἄλλου. Ἄν λείψει ἡ ἀγάπη, ἔρχεται ἡ καταστροφή.

Ὀφείλεις, ὅμως, ν’ ἀγαπᾶς τόν ἀδελφό σου καί γιά ἕναν ἄλλον λόγο:

Γιατί ἔχεις κέρδος καί ὠφέλεια, ἀφοῦ μέ τήν ἀγάπη τηρεῖς ὅλο τόν νόμο τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι ὁ ἀδελφός, πού ἀγαπᾶς, γίνεται εὐεργέτης σου. Καί πράγματι, «τό μή μοιχεύσεις, μή φονεύσεις, μήν κλέψεις, μήν ἐπιθυμήσεις καί ὅλες γενικά οἱ ἐντολές συνοψίζονται σέ τούτην τήν μία, τό ν’ ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου σάν τόν ἑαυτό σου» (Ρωμ. 13, 9).

Καί ὁ ἴδιος ὁ Χριστός βεβαίωσε, ὅτι ὅλος ὁ νόμος καί ἡ διδασκαλία τῶν προφητῶν συνοψίζονται στήν ἀγάπη (Ματθ. 22, 40). Καί κοίτα πόσο ψηλά τήν ἔβαλε: Καθόρισε δύο ἐντολές ἀγάπης καί τά ὅρια τῆς καθεμιᾶς. Ἡ πρώτη, εἶπε, εἶναι τό ν’ ἀγαπᾶς τόν Κύριο, τόν Θεό σου· καί ἡ δεύτερη, τό ἴδιο σπουδαία, εἶναι τό ν’ ἀγαπᾶς τόν πλησίον σου ὅπως τόν ἑαυτό σου (Ματθ. 22, 37-39). Τί μπορεῖ νά φτάσει τήν φιλανθρωπία καί τήν καλωσύνη τοῦ Χριστοῦ!
Τήν ἀγάπη σ’ Αὐτόν, μολονότι εἴμαστε ἀνυπολόγιστα κατώτεροί Του, τήν ἐξισώνει μέ τήν ἀγάπη στόν συνάνθρωπό μας. Γι’ αὐτό καί τά ὅρια τῶν δύο αὐτῶν ἐντολῶν ἀγάπης σχεδόν ταυτίζονται. Γιά τήν πρώτη, στόν Θεό, εἶπε «μ’ ὅλη τήν καρδιά σου καί μ’ ὅλη τήν ψυχή σου» (Ματθ. 22, 37)· καί γιά τήν δεύτερη, στόν πλησίον, εἶπε «ὅπως τόν ἑαυτό σου» (Ματθ. 22, 39). Καί εἶναι αὐτονόητο, ὅτι χωρίς τήν δεύτερη δέν ὠφελεῖ καθόλου ἡ πρώτη. Ἄλλωστε, ὅπως λέει ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης, «ἄν κάποιος πεῖ πώς ἀγαπάει τόν Θεό, μισεῖ ὅμως τόν ἀδελφό του, εἶναι ψεύτης. Ὅποιος ἀγαπάει τόν Θεό, πρέπει ν’ ἀγαπάει καί τόν ἀδελφό του» (Α΄ Ἰω. 4, 20-21).

Ὅποιος ἔχει ἀγάπη, δέν κάνει κακό στόν πλησίον. Ἀφοῦ ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ ἐκπλήρωση ὅλων τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, ἔχει δύο πλεονεκτήματα, τήν ἀποφυγή τοῦ κακοῦ ἀπό τήν μιά καί τήν ἐπιτέλεση τοῦ καλοῦ ἀπό τήν ἄλλη. Καί ἐκπλήρωση ὅλων τῶν ἐντολῶν ὀνομάζεται, ὄχι μόνο γιατί ἀποτελεῖ σύνοψη ὅλων τῶν χριστιανικῶν καθηκόντων μας, ἀλλά καί γιατί κάνει εὔκολη τήν ἐκπλήρωσή τους.

Ἡ ἀγάπη ἀποτελεῖ χρέος, πού μένει πάντα ἀνεξόφλητο. Ὅσο ἐργαζόμαστε γιά τήν ἀπόδοσή του, τόσο αὐτό αὐξάνεται. Ὅταν πρόκειται γιά ὀφειλές χρημάτων, θαυμάζουμε ὅσους δέν ἔχουν χρέη, ἐνῶ, ὅταν πρόκειται γιά τήν ὀφειλή τῆς ἀγάπης, καλοτυχίζουμε ἐκείνους πού χρωστᾶνε πολλά. Γι’ αὐτό καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει: «Μήν ἀφήνετε κανένα χρέος σέ κανέναν, ἐκτός βέβαια ἀπό τήν ἀγάπη, πού τήν ὀφείλετε πάντοτε ὁ ἕνας στόν ἄλλο» (Ρωμ. 13, 8). Θέλει μ’ αὐτά τά λόγια νά μᾶς διδάξει, ὅτι τό χρέος τῆς ἀγάπης πρέπει πάντα νά τό ἐξοφλοῦμε καί συνάμα νά τό ὀφείλουμε. Ποτέ μάλιστα νά μήν πάψουμε νά τό ὀφείλουμε, ὅσο βρισκόμαστε σέ τούτην τήν ζωή. Γιατί ὅσο βαρύ καί ἀβάσταχτο εἶναι τό νά χρωστάει κανείς χρήματα, ἄλλο τόσο ἀξιοκατάκριτο εἶναι τό νά μή χρωστάει ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη εἶναι ἕνα χρέος πού παραμένει, ὅπως εἶπα, πάντα ἀνεξόφλητο. Γιατί αὐτό τό χρέος εἶναι πού περισσότερο ἀπ’ ὁ,τιδήποτε ἄλλο συγκροτεῖ τήν ζωή μας καί μᾶς συνδέει στενότερα.

Κάθε καλή πράξη εἶναι τῆς ἀγάπης καρπός. Γι’ αὐτό ὁ Κύριος ἀναφέρθηκε πολλές φορές στήν ἀγάπη. «Ἔτσι θά σᾶς ξεχωρίζουν ὅλοι πώς εἶστε μαθητές μου», εἶπε, «ἄν ἔχετε ἀγάπη ὁ ἕνας γιά τόν ἄλλο» (Ἰω. 13, 35).

Ὅπως σ’ ὅλη μας τήν ζωή τρέφουμε τό σῶμα μας, ἔτσι πρέπει καί ν’ ἀγαπᾶμε τούς συνανθρώπους μας, μέ περισσότερο μάλιστα ζῆλο ἀπ’ αὐτόν τῆς τροφοδοσίας τοῦ σώματος, γιατί ἡ ἀγάπη ὁδηγεῖ στήν αἰώνια ζωή καί δέν θά πάψει νά ὑπάρχει ποτέ.

Τήν ἀναγκαιότητα τῆς ἀγάπης τήν μαθαίνουμε ὄχι μόνο ἀπό τά λόγια του Θεοῦ, ἀλλά κι ἀπό τά ἔργα Του. Ἕνα τέτοιο μάθημα εἶναι ὁ τρόπος τῆς δημιουργίας μας.

Ὁ Θεός, δημιουργώντας τόν πρῶτο ἄνθρωπο, καθόρισε νά προέλθουν ἀπ’ αὐτόν ὅλοι οἱ ἄλλοι, γιά νά θεωρούμαστε ὅλοι σάν ἕνας ἄνθρωπος καί νά συνδεόμαστε μέ τήν ἀγάπη. Τόν ἀγαπητικό σύνδεσμο ὅλων τῶν ἀνθρώπων ἐπέβαλε σοφά μέ τίς συναλλαγές, πού ἀναγκαζόμαστε νά ἔχουμε μεταξύ μας. Γιατί ἔδωσε πλῆθος ἀγαθῶν στόν κόσμο, ὄχι ὅμως ὅλα παντοῦ, ἀλλά σέ κάθε χώρα ὁρισμένα εἴδη. Ἔτσι εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νά ἐρχόμαστε σέ δοσοληψίες, δίνοντας ὅσα μᾶς περισσεύουν καί παίρνοντας ὅ,τι ἔχουμε ἀνάγκη, καί ν’ ἀγαπᾶμε τούς συνανθρώπους μας.

Τό ἴδιο ἔκανε ὁ Θεός καί σέ κάθε ἄνθρωπο ξεχωριστά. Δέν ἐπέτρεψε στόν καθέναν νά ἔχει ὅλες τίς γνώσεις, ἀλλά στόν ἕναν νά ἔχει γνώσεις ἰατρικῆς, στόν ἄλλον οἰκοδομικῆς, στόν ἄλλον κάποιας ἄλλης ἐπιστήμης ἤ τέχνης κ.ο.κ., γιά νά ἔχουμε ὁ ἕνας τήν ἀνάγκη τοῦ ἄλλου κι ἔτσι ν’ ἀγαπᾶμε ὁ ἕνας τόν ἄλλον.
Τό ἴδιο γίνεται καί στά πνευματικά χαρίσματα, ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος: «Στόν ἕναν τό Ἅγιο Πνεῦμα δίνει τό χάρισμα νά μιλάει μέ θεϊκή σοφία, σ’ ἕναν ἄλλον νά μιλάει μέ θεϊκή γνώση, σ’ ἄλλον νά θεραπεύει ἀσθένειες, σ’ ἄλλον νά μιλάει διάφορα εἴδη γλωσσῶν καί σ’ ἄλλον νά ἐξηγεῖ αὐτές τίς γλῶσσες» (πρβλ. Α΄ Κορ. 12, 8-10).

Τήν ἐντολή τῆς ἀγάπης ὁ Κύριος, λίγο πρίν παραδοθεῖ στούς Ἰουδαίους καί σταυρωθεῖ, τήν ὀνόμασε νέα: «Σᾶς δίνω μιά νέα ἐντολή», εἶπε στούς μαθητές Του, «νά ἀγαπᾶτε ὁ ἕνας τόν ἄλλο» (Ἰω. 13, 34). Γιατί, ὅμως, τήν ὀνομάζει νέα, ἀφοῦ καί στήν Παλαιά Διαθήκη ὑπῆρχε; Ἐπειδή τήν ἔδωσε μέ νέο τρόπο, βελτιωμένο, ἀνώτερο.

Γι’ αὐτό πρόσθεσε: «Ὅπως σᾶς ἀγάπησα Ἐγώ ἔτσι ν’ ἀγαπᾶτε κι ἐσεῖς ὁ ἕνας τόν ἄλλον». «Ἡ ἀγάπη μου γιά σᾶς, ἤθελε νά τούς πεῖ, δέν εἶναι ἀνταπόδοση σέ κάτι ποῦ μου προσφέρατε, γιατί ἐγώ πρῶτος σας ἀγάπησα. Μέ τόν ἴδιον τρόπο κι ἐσεῖς πρεπεῖ νά εὐεργετεῖτε τούς συνανθρώπους σας, ὄχι ἀνταποδοτικά, ἀλλ’ ἀπό ἀγάπη αὐθόρμητη». Καί ἀφοῦ παρέλειψε τά θαύματα, πού θά ἔκαναν στό ὄνομά Του καί μέ τήν δύναμή Του, εἶπε ὅτι ἡ ἀγάπη εἶναι ἐκείνη πού θά τούς χαρακτηρίζει ὡς μαθητές Του. Παράξενο! Γιατί ὄχι τά θαύματα, ἀλλά ἡ ἀγάπη; Ἐπειδή ἡ ἀγάπη εἶναι τό κύριο γνώρισμα τῶν ἁγίων καί ἀποτελεῖ τό θεμέλιό τῆς ἀρετῆς. Μ’ αὐτήν προπαντός σωζόμαστε ὅλοι, αὐτή δημιουργεῖ ἐργάτες τοῦ Χριστοῦ, αὐτή σαγηνεύει τίς ψυχές, αὐτή φέρνει τά χαμένα πρόβατα στή μάντρα τῆς Ἐκκλησίας.

Κάθε δίλημμα σήμερα του τύπου «Ορθοδοξία ή Ελληνισμός» είναι όχι μόνο πλαστό, αλλά και εθνοκτόνο. Γιατί σημαίνει τάση επιστροφής στην ατέλειά μας, στην παλαιά αγωνιώδη αναζήτησή μας.

Ενώ για τον Ελληνισμό , που διασώζει την αυτοσυνειδησία του, το ζητούμενο ευρέθη. Είναι η Ορθοδοξία.
«Είδομεν το φως το αληθινόν … εύρομεν πίστη αληθή! Εύρομεν την αλήθειαν». Κάθε αποδέσμευση του Ελληνισμού από την Ορθοδοξία δεν συνιστά μόνο τραγικό διαμελισμό της υπάρξεώς μας, αλλά και καθαρό παραλογισμό, αφού η τυχόν επιστροφή στον αυθεντικό κλασσικό Ελληνισμό, θα καταλήξει οπωσδήποτε στη γνήσια εκείνη αναζήτηση, που οδήγησε στην ένωσή του με την Ορθοδοξία.

(περισσότερα…)

Θετική Ενέργεια. Είναι μια αιρετική-θρησκευτική αντίληψη και έννοια, που σχετίζεται με την αρχαία κινέζικη σοφία και είναι αντίθετη προς την ορθοδοξία. Αντίθετη προς την διδασκαλία του Χριστού. Δεν είναι καθόλου αθώα και πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί.

_________________________________________

Tοιούτον μέγεθος έχει η Εκκλησία,

πολεμουμένη νικά,

επιβουλευομένη περιγίνεται,

υβριζομένη λαμπροτέρα καθίσταται’

δέχεται τραύματα, και ού καταπίπτει υπό των ελκών’

κλυδωνίζεται, αλλ’ ού καταποντίζεται’

χειμάζεται, αλλά ναυάγιον ουχ υπομένει.

Παλαίει, αλλ’ ούχ ηττάται.

(αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

________________________

Kάθε άνθρωπος που αμαρτάνει, σκλάβος της αμαρτίας γίνεται.

(Ιω. η’ 34)

________________________________

  Tί είναι η Ανάσταση του Κυρίου μας;

       «Η προϋπόθεσις της ειρήνης,

         η αφορμή της συμφιλιώσεως,

         η εξαφάνιση των πολέμων,

         η κατάργησις του θανάτου,

         η ήττα του διαβόλου«

(αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ομιλία «εις το Άγιον Πάσχα»)

__________________

Πήγαιναν στον ασκητή επίσκοπο Αμμωνά οι χριστιανοί και του κατηγορούσαν έναν κληρικό ότι καλεί στο κελί του κάποια  γυναίκα και αμαρτάνει μαζί της. Εκείνος τους απάντησε ότι θα πάει ο ίδιος να δεί. Και πήγε. Διαπίστωσε ότι όσα του είχαν πεί, ήταν αλήθεια. Στο ερημητήριό του ο ιερέας είχε ένα μεγάλο πιθάρι. Πήρε την γυναίκα και την έβαλε μέσα. Ο αββάς Αμμωνάς το κατάλαβε και έσπευσε να καθίσει ο ίδιος επάνω σ’ αυτό. Φώναξε και τους κατήγορους του ιερέα να μπουν στο κελί και να ψάξουν. Εκείνοι, βέβαια, έψαξαν αλλά δεν την βρήκαν την γυναίκα. Μα πώς να την βρούν αφού την έκρυβε ο ίδιος ο επίσκοπος; Έφυγαν οι χριστιανοί προβληματισμένοι για την στάση τους αλλά και ήρεμοι.

Τότε ο αββάς κάλεσε τον ιερέα και του είπε: » Κοίταξε να μην ξανάρθει εδώ κι εσύ να σταματήσεις και να πάψεις να φέρεσαι κατ’ αυτόν τον τρόπο».

Δεν διέσυρε τον Ιερέα στον κόσμο ενώ οδήγησε στην μετάνοια και το ποίμνιο.

________________________

Στις 14 Νοεμβρίου του 565 μ. Χ. πέθανε ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός. Είχε σπάνια χαρίσματα και, μεταξύ άλλων, προσπάθησε να αποκαταστήσει την ρωμαϊκή αυτοκρατορία στην παλιά της έκταση.

 Αναθεώρησε και κωδικοποίησε την νομοθεσία του κράτους με βάση τον Χριστιανισμό. Πολλά όμορφα οικοδομήματα έχτισε σε όλη την έκταση της αυτοκρατορίας του, με ομορφότερο ίσως, τον ναό της Αγίας του Θεού Σοφίας.