Posts Tagged ‘Γεώργιος Μεταλληνός’

Μὲ τὴν ἐνανθρώπηση καὶ γέννησή Του ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστὸς πραγµατοποιεῖ τὸ σκοπὸ τῆς πλάσεως τοῦ ἀνθρώπου, τὴν ἐµφάνιση τοῦ Θεανθρώπου στὴν ἱστορία. Τὴν ἕνωση τοῦ κτιστοῦ πλάσµατος µὲ τὸν Ἄκτιστο Πλάστη.

Ὁ σκοπὸς τῆς ἐνανθρωπήσεως εἶναι ἡ θέωση τοῦ ἀνθρώπου. «Ἄνθρωπος γίνεται Θεός, ἵνα Θεὸν τὸν Ἀδὰµ ἀπεργάσηται» (τροπάριο Χριστουγέννων). «Αὐτὸς ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡµεῖς θεοποιηθῶµεν» (Μ. Ἀθανάσιος). «Ἄνθρωπος γὰρ ἐγένετο ὁ Θεὸς καὶ Θεὸς ὁ ἄνθρωπος» (Ἰω. Χρυσόστοµος). Στὴ λογικὴ ἑνὸς ἠθικιστοῦ ὁ ὅρος «θεοποιηθῶµεν», ποὺ χρησιµοποιοῦν Πατέρες, ὅπως ὁ Μ. Ἀθανάσιος, εἶναι σκάνδαλο.

Γι’ αὐτὸ µιλοῦν γιὰ «ἠθικὴ θέωση». ∆ιότι φοβοῦνται νὰ δεχθοῦν ὅτι µὲ τὴ θέωση ὁ ἄνθρωπος µεταµορφοῦται «κατὰ χάριν» σ’ αὐτὸ ποὺ ὁ Τριαδικὸς Θεὸς εἶναι «κατὰ φύσιν» (ἄκτιστος, ἄναρχος, ἀθάνατος). Τὰ Χριστούγεννα εἶναι, γι’αὐτό, ἄµεσα συνδεδεµένα καὶ µὲ τὴ Σταύρωση καὶ τὴν Ἀνάσταση, ἀλλὰ καὶ τὴν Ἀνάληψη καὶ τὴν Πεντηκοστή. Ὁ Χριστὸς – Θεάνθρωπος χαράζει τὸ δρόµο, ποὺ καλεῖται νὰ βαδίσει κάθε σωζόµενος ἄνθρωπος, ἑνούµενος µαζί Του.

Ὁ Εὐαγγελισµὸς καὶ τὰ Χριστούγεννα ὁδηγοῦν στὴν Πεντηκοστή, τὸ γεγονὸς τῆς θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου ἐν Χριστῷ, µέσα δηλαδὴ στὸ σῶµα τοῦ Χριστοῦ. Ἂν τὰ Χριστούγεννα εἶναι ἡ γέννηση τοῦ Θεοῦ ὡς ἀνθρώπου, ἡ Πεντηκοστὴ εἶναι ἡ τελείωση τοῦ ἀνθρώπου ὡς Θεοῦ κατὰ χάριν. Μὲ τὸ βάπτισµά µας µετέχουµε στὴ σάρκωση, τὸ θάνατο καὶ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ζοῦµε καὶ µεῖς τὰ «Χριστούγεννά µας», τὴν ἀνάπλασή µας.

Οἱ Ἅγιοι δὲ ποὺ φθάνουν στὴν ἕνωση µὲ τὸ Χριστό, τὴν θέωση, µετέχουν στὴν Πεντηκοστὴ καὶ φθάνουν ἔτσι στὴν τελείωση καὶ ὁλοκλήρωση τοῦ ἀναγεννηµένου ἐν Χριστῷ ἀνθρώπου. Αὐτὸ σηµαίνει ἐκκλησιαστικὰ πραγµάτωση τοῦ ἀνθρώπου, ἐκπλήρωση δηλαδὴ τοῦ σκοποῦ τῆς ὑπάρξεώς του.

(περισσότερα…)

Advertisements

Μέρος τρίτο (τελευταίο)

…………………………………

Αυτό που δεν δέχεται ο Κοραής -ούτε το αναγνωρίζει- είναι ο πατρικός τρόπος προσέγγισης και βίωσης της εν Χριστώ αλήθειας (πνευματική ζωή). Γι’ αυτό είναι αυστηρός και άδικος τιμητής του ορθοδόξου Μοναχισμού, τον οποίον ταυτίζει με τα δυτικά μοναχικά τάγματα και τον απορρίπτει. Διότι ο ορθόδοξος Μοναχισμός, παρά τις ατέλειες των ανθρώπων είναι η παρατεινόμενη Ορθοδοξία και η αυθεντική βίωσή της.

Διαμετρικά όμως αντίθετη σχέση με την Ορθοδοξία είχε ο Ιωάννης Καποδίστριας, και η – ‘ αυτό τον απορρίπτουν με μίσος οι Κοραϊστές, όπως κι ο ίδιος ο Κοραής που λόγω των αντικαποδιστριακών διαλόγων του θεωρείται ένας εκ των ηθικών αυτουργών της δολοφονίας του Καποδίστρια. Ο πρώτος και μόνος γνήσια Ορθόδοξος Κυβερνήτης της Ελλάδος, έμεινε πιστός στην παράδοση του Γένους του, την Ελληνορθοδοξία.

Ήθελε την Ελλάδα χριστιανική και ορθόδοξη και έτσι κατήρτιζε και την νεολαία. Στα σχολεία του οι μαθητές διάβαζαν κατά την μοναστηριακή τάξη στην τράπεζα, βίους Αγίων και πατερικά κείμενα. Γι’ αυτό τον κατηγορούσαν οι Προτεστάντες Μισσιονάριοι. Αυτός ήταν ο λόγος, που τον απεχθάνονταν Δυνάμεις εγχώριες και ξένες, που επεδίωκαν την αποσύνδεση της Ελληνικότητας από την πατερική Ορθοδοξία για την προώθηση του εξευρωπαϊσμού και της μονιστικής στροφής στην αρχαία Ελλάδα.

(περισσότερα…)

Μέρος δεύτερο

……………………………………

Η στάση απέναντι στις δύο αυτές μεγάλες προσωπικότητες της Νεώτερης Ιστορίας μας συναρτάται με τις δικές μας διανοητικές και ψυχικές προϋποθέσεις, αλλά συνάμα και με την γνώση ή άγνοια που έχουμε για την Ορθοδοξία και την αυθεντική πατερική παράδοση και Θεολογία. Όσο γνησιότερα και αυθεντικότερα είναι τα κριτήριά μας, τόσο ευκρινέστερα διακρίνεται η αλλοίωση, που επιφέρει το παράδειγμα του Κοραή στην συνείδηση των μελετητών του έργου του, που αποδέχονται και τις ιδέες του. Τις φιλολογικοϊστορικές γνώσεις και την συγγραφική δεινότητα του Κοραή ουδείς δύναται να αρνηθεί. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση του Ν. Καζαντζάκη. Αλλά χριστιανικά όλα αυτά δεν έχουν σωτηριολογική σημασία. Δεν σώζουν. Ο Κοραής οδήγησε τον λαό μας, και κυρίως τον κύκλο των Διανοουμένων, σε σύγχυση και τελικά σε αλλοτρίωση. Ακόμη και στα εθνικά μας θέματα.

Όπως έχει γράψει σε σπουδαίο άρθρο του ο γνωστός για την ελευθερία της σκέψης του συνάδελφος κ. Αλέξανδρος Παπαδερός: «Η μετακένωσις (θεωρία του Κοραή) εξετράπη εις ασυγκράτητον ξενομανίαν και αλόγιστον μίμησιν, διά να καταστήσει τελικώς την χώρα μας δορυφόρο του δυτικού πολιτισμού» (ΘΗΕ, 7, 1965, σελ. 825).

(περισσότερα…)

1. Η αποκτηθείσα εμπειρία από την προενταξιακή διαδικασία (από το 1958) και την μετέπειτα ένταξή μας στην Ενωμένη Ευρώπη, οδήγησε σε κάποιες α­ξιωματικές αρχές, ως σταθερές της πορείας μας μέσα σ’ αυτήν. Η πρώτη αρχή είναι, ότι το πρόβλημα δεν είναι η Ευρώπη, όπως δεν υπήρξε ποτέ πρόβλημα κά­θε αναγκαστικός αναπροσανατολισμός της εθνικής μας πολιτικής σ’ όλη την ιστορική μας διάρκεια. Το πρόβλημα είμαστε εμείς, η δική μας δηλαδή παρου­σία μέσα στην Ευρώπη. Η δεύτερη αρχή είναι, ότι το πρόβλημα της Ευρώπης δεν είναι πρώτιστα πολιτικό ή οικονομικό, αλλά πνευματικό και πολιτιστικό. Διό­τι το αμείλικτο ερώτημα είναι, ποιον άνθρωπο και ποια κοινωνία μπορεί να παραγάγει η Ενωμένη Ευ­ρώπη, και τελικά ποιον πολιτισμό.

Είναι πράγματι γεγονός, ότι μέσα στην νέα μεγά­λη μας Πατρίδα κρίνεται η ταυτότητά μας, αλλά και η ιστορική μας συνέχεια και συνεπώς η ιστορική (με ό,τι σημαίνει αυτό) επιβίωσή μας. Η αποτίμηση όμως της Ευρώπης, ως μητέρας του Δυτικού Κόσμου, είναι θέμα προοπτικής.Υπάρχουν δύο προοπτικές: η ελλη­νορθόδοξη και η ουνιτίζουσα των ευρωπαϊστών μας. Οι πρώτοι διαπιστώνουν στον πολιτισμό διαφοροποι­ήσεις και αποστασιοποίηση.

(περισσότερα…)

Μέρος πρώτο.

…………………………………………

Υπάρχουν Παγανιστές, ένα είδος εθνικών-νεοειδωλολατρών, που ζούν και κινούνται μέσα στην χριστιανική μας οικογένεια. Είναι εκείνοι, που αισθάνονται ψυχικά συνδεδεμένοι με την προχριστιανική Ελληνικότητα, βλέποντας την Ορθοδοξία ως κάτι ξένο ή και αποκρουστικό. Όμως περνούν απαρατήρητοι, διότι υποκρίνεται. Το προσωπείο της υποκρισίας τους όμως αποδεικνύεται πολύ επικίνδυνο για όσους δεν μπορούν να το διακρίνουν. Η εξαπάτηση των ευπίστων γίνεται με την έντεχνη αποφυγή εκ μέρους των Παγανιστών της άρνησης ή της άμεσης προσβολής της Ορθοδόξου Πίστεως. Έτσι επιτυγχάνεται ο άνετος συγχρωτισμός τους με τους ειλικρινά Πιστούς χωρίς την παραμικρή υποψία. Υπάρχει όμως δυνατότητα αναγνώρισής τους.

(περισσότερα…)

Είπαμε πολλές φορές ότι η Αγία Γραφή δεν είναι επιστημονικό βιβλίο με την έννοια τής επιστήμης που χρησιμοποιούμε. (Παλαιοντολογίας, ανθρωπολογίας, κλπ).

Το πρώτο κεφάλαιο τής Γενέσεως, δίνει εν Πνεύματι Αγίω την πορεία τού σύμπαντος. Τού κτιστού κόσμου, τού δημιουργήματος. Και υπάρχουν πολλοί μεγάλοι επιστήμονες, που λένε ότι αν ήθελα να περιγράψω την πορεία τού κόσμου, θα χρησιμοποιούσα τις 10-15 γραμμές τής Γενέσεως. Αλλά δεν εξηγεί τους φυσικούς μηχανισμούς. (Το Μπιγκ Μπανγκ, όλα τα άλλα, αν κάτι άλλο υπάρχει), δεν τα αναφέρει αυτά η Αγία Γραφή, γιατί δεν είναι ο σκοπός της.

Ο σκοπός τής Γραφής είναι να μας πει ότι ο κόσμος όλος, το σύμπαν ολόκληρο, ξεκινάει από τη βούληση τού Θεού, είναι δημιούργημα τού Θεού, το τελειότερο δημιούργημα είναι ο άνθρωπος, η κορύφωση τής δημιουργίας, ο βασιλεύς τής κτίσεως, και οδηγείται προς τη σωτηρία, δηλαδή στη θέωση. Ο κόσμος, ως ύλη αγιάζεται, και ο άνθρωπος, ως υλικοπνευματική, υλικοψυχική, σωματοψυχική ενότητα, θεούται. Γίνεται θεός κατά χάριν. Αυτός είναι ο σκοπός τής Βίβλου.

(περισσότερα…)