Posts Tagged ‘Αιρέσεις’

Πραγματοποιήθηκε σήμερα το μεσημέρι (Πέμπτη 2-5-2019) στο Άουσβιτς η «Πορεία των Ζώντων», ο υπέρτατος φόρος τιμής στη μνήμη των έξι εκατομμυρίων Εβραίων που εξοντώθηκαν από τους Ναζί στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.Στην κεφαλή της πορείας – που πραγματοποιείται κάθε χρόνο από το 1988 με τη συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων – ήταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος,ο οποίος και μίλησε στις χιλιάδες κόσμου από τουλάχιστον πενήντα επτά διαφορετικές χώρες, που συμμετείχαν στην πορεία.Στην πορεία συμμετείχε και ελληνική κοινοβουλευτική αντιπροσωπεία, υπό τον Πρόεδρο της Βουλής Νικόλαο Βούτση.Στο τέλος της πορείας, ο Οικουμενικός Πατριάρχης και ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων συμμετείχαν στο άναμμα των δαδών στη μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος.Ο Πατριάρχης τίμησε με την παρουσία του τα εγκαίνια της Μόνιμης Ελληνικής Έκθεσης στο Κρατικό Μουσείο του Άουσβιτς. Παραθέτουμε, στη συνέχεια, το βίντεο της εκδήλωσης.Το Κρατικό Μουσείο του Άουσβιτς παραχωρεί στη Βουλή των Ελλήνων αίθουσα στο Μπλοκ 12, όπου στεγάζεται μέρος των εκθεμάτων.Η «προσωρινή» αυτή έκθεση θα είναι επισκέψιμη μέχρι τις 30 Ιουνίου 2019, ενώ στη συνέχεια το σύνολο των εκθεμάτων θα μεταφερθεί στο Μπλοκ 18 όπου και θα στεγαστεί η Μόνιμη Ελληνική Έκθεση για τα θύματα των Ελλήνων στο Άουσβιτς, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων ήταν Εβραίοι.

Advertisements

Ο διάσημος καθεδρικός ναός της Παναγίας των Παρισίων πάντοτε αποτελούσε έναν προνομιακό χώρο, όχι μόνον της ιστορίας της τέχνης και της λογοτεχνίας, αλλά και του αποκρυφιστικού πνεύματος.

Άλλωστε η μυστηριακή μορφή του γέρου με τον φρυγικό σκούφο και το παλτό σε έναν από τους πύργους του διάσημου γοτθικού καθεδρικού ναού, αποτελεί την αλληγορία του αλχημιστή, ο οποίος από το ψηλό βάθρο της γνώσης του των απόκρυφων νόμων, παρατηρεί τον κόσμο.

___________
Οπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ το 1905, κατά την κατασκευή του παρισινού μετρό, κάτω από τα παλιά κοιλώματα της Βαστίλης βρέθηκε ένα άγαλμα της Ίσιδας. Στη μεγάλη μαύρη θεά, της οποίας η λατρεία διαδόθηκε παντού στα πέρατα της αυτοκρατορίας μέσω των ρωμαϊκών λεγεώνων οφείλεται και η ετυμολογία της ονομασίας της πόλης (Par-Isis, το πλοίο της Ίσιδας).

Η αλήθεια είναι ότι το Ιλ-ντε λα- Σιτέ, ο πρώτος οικισμός των Παρισίων, φαίνεται από τον ουρανό σαν ένα από τα σκάφη, που στην αυγή της ιστορίας απέπλευσε από τον Νείλο, στη «μαύρη γη», όπου γεννήθηκαν ο Ερμής ο Τρισμέγιστος και η τέχνη της μετατροπής ταπεινών μετάλλων σε χρυσό.

Σταδιακά, η αρχαία αιγυπτιακή θεά μεταμορφώθηκε από τον δωδέκατο αιώνα στην Μαύρη Παναγία, και η κρύπτη όπου λατρεύεται βρίσκεται ακριβώς στα κατάβαθα του εδάφους του «νησιού», απέναντι από τον καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων.

Άλλωστε και η επωνυμία της «Νοτρ Νταμ», «η Κυρά μας» αντιστοιχεί στον τρόπο επίκλησης της αιγυπτιακής θεότητας.

Φουλκανέλι: Ο αλχημιστής που αφιέρωσε τη ζωή του στα μυστήρια της «Νοτρ Νταμ»

Ο Φουλκανέλι είναι ο τελευταίος διάσημος αλχημιστής, που αφιέρωσε τη ζωή του για να διαλευκάνει τα μυστήρια στον καθεδρικό ναό της Νοτρ Νταμ. Η ίδια του η ταυτότητά περιβάλλεται επίσης από ένα αδιάλυτο μυστήριο: για κάποιους, υπήρξε ένας αξιωματικός του μηχανικού που συνεργάστηκε με τον αρχιτέκτονα Εζέν Βιολέ –λε –Ντυκ στην αποκατάστασητης Νότρ Νταμ.

Για άλλους είναι ο ίδιος ο Ζαν-Ζυλιέν ντε Σαμπάν ( Jean-Julien de Champagn), ο οποίος υπέγραψε τις απεικονίσεις του Μυστηρίου των Καθεδρικών. Υπολογίζεται πως έφυγε από τη ζωή το 1932 σε μία σοφίτα στο αριθμό 59 της οδού Ροσουάρ ( Rue de Rochechouart), κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό της Γκαρ ντε Λιόν, μολονότι πολλά από τα συμβάντα που διηγείται στα βιβλία του διαδραματίζονται μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, γεγονός που τροφοδοτεί τη φαντασία όσων πιστεύουν ότι είχε ανακαλύψει το ελιξίριο της αιώνιας ζωής, τη συνταγή του οποίου μπορούν οι μυημένοι να διαβάσουν στην είσοδο του ναού της Νοτρ Νταμ.

Είναι αυτό κάτι που ταιριάζει σε χριστιανικό ναό;

Ποιός είναι;

______________

Ασθενείς κάτω από εξι λάμπες σε ειδικό τμήμα του ναού

Χάρη σ’ αυτόν γνωρίζουμε πως οι ασθενείς συγκεντρώνονταν σε ένα ειδικό τμήμα της Παναγίας, όπου κρέμονταν έξι λάμπες και δεν εγκατέλειπαν τον ναό έως ότου ιαθούν από τις αρρώστιες τους.

Ενώ κι οι γιατροί που τους φρόντιζαν, το έκαναν γύρω από το βαπτιστήριο στην είσοδο της βασιλικής. Ο λόγος αυτής της ιεροτελεστίας παραμένει ακόμη μυστήριο.

Η κυριακάτικη συνάντηση των αλχημιστών του 14ου αιώνα

Τον 14ο αιώνα, κάθε Κυριακή συγκεντρώνονταν στην κεντρική Πύλη όλοι οι αλχημιστές (στις ειδούς του Κρόνου, όπως λέει ο Φουλκανέλι), όπου εξέθεταν τα αποτελέσματα των ερευνών τους και μελετούσαν τα αλχημικά σύμβολα που απεικονίζονται στο υπέρθυρό της.
Αλλά και στις δύο πλευρές της μεγάλης εισόδου υπάρχουν στο υπέρθυρο δύο σειρές από 12 μετώπες και 12 μορφές που αντιπροσωπεύουν τα διαφορετικά στοιχεία και τις φάσεις της αλχημικής διαδικασίας.

Μάλιστα σε αυτές τις μορφές, μία γυναίκα παρουσιάζεται τρεις φορές να κρατάει σε δίσκο ένα κοράκι, σύμβολο της σήψης, ή μία σαλαμάνδρα, σύμβολο της ασβεστοποίησης και ξεχωρίζει η αναπαράσταση με τον Φιλοσοφικό Υδράργυρο, που αποτελεί το σύμβολο της μεσαιωνικής επιστήμης.

Το κοράκι και ο ιππότης

Επίσης ξεχωρίζουν: ένας ιππότης με πανοπλία και δόρυ που προστατεύει το atanor (τον αλχημιστικό κλίβανο όπου προετοιμάζεται το μαγείρεμα των υλικών).

Το κοράκι, το σύμβολο της σήψης που είναι απαραίτητο για τον διαχωρισμό του καθαρού και του ακάθαρτου, ιδιότητες που συνεδράζονται σε μια ίδια ένωση. Ένας άνθρωπος που κρατά ανοιχτό έναν κλίβανο και στο δεξί του χέρι τη φιλοσοφική λίθο.

Στην κορυφή, όπου έζησε ο καμπούρης του Βίκτωρος Ουγκώ, μπορούμε να παρατηρήσουμε, στη γωνία του βόρειου πύργου, που περιβάλλεται από μάγισσες, το εντυπωσιακό ανάγλυφο ένας γέρου με φρυγικό σκούφο και παλτό, που ακουμπά με το ένα χέρι στην κουπαστή και με το άλλο χαϊδεύει τη γενειάδα του: είναι ο αλχημιστής, που εξετάζει και αναρωτιέται για την εξέλιξη του έργου.

Τελετή με ινδιάνικα πνεύματα έξω από την Νοτρ Νταμ

____________

Τα περίφημα βιτρό

Στο άλλο άκρο του νησιού είναι το Sainte-Chapelle, που χτίστηκε μεταξύ 1245 και 1248 για να φυλάξει τα λείψανα του Θείου Πάθους. Τα υπέροχα βιτρό παράθυρα εκτελέσθηκαν με γνώμονα τις αλχημικές διαδικασίες. Το αγαπημένο του Φουλκανέλι ήταν η Σφαγή των Αθώων, μία αλληγορική απεικόνιση του «θανάτου» της πρώτης ύλης στα χέρια του υδραργύρου, με απώτερο στόχο την «ανάστασή» του στις επόμενες φάσεις της κατεργασίας του πιο ευγενούς αποτελέσματος.

Οι μεσαιωνικοί κτίστες χάραξαν τα σύμβολα του Ερμητικού δόγματος στους τοίχους των καθεδρικών ναών, τα οποία άσκησαν μεγάλη επιρροή σε κατοπινά δείγματα της μοντέρνας οικιστικής και θρησκευτικής αρχιτεκτονικής: στη δεξιά όχθη, πίσω από το Λούβρο, η εκκλησία του Saint-Germain l’Auxerrois, μας εκπλήσσει με τα τρομακτικά, αποτρόπαια δαιμόνιά του, και το υποβλητικό γλυπτό της Παναγίας της Αιγυπτίας.

Λίγο πιο ανατολικά, βρίσκονται οι εκκλησίες του Saint-Merri και του Saint-Martin-des-Champs. Από την παλιά εκκλησία του Saint-Jacques de la Boucherie σήμερα υπάρχει μόνον ο πύργος, απ’ όπου ξεκινούσαν οι προσκυνητές για τον αποστολικό καθεδρικό του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα στη Γαλικία της Ισπανίας. Λίγα μέτρα από τον πύργο διασταυρώνονται δύο δρόμοι, ένας με το όνομα του Nicolas Flamel (ο οποίος το 1389 έφτιαξε την πύλη του Saint-Jacques) και της συζύγου του, Perrenelle.

Οκτώ τετράγωνα βορειότερα, στο 51 της οδού ντε Μοντμορενσί, υπάρχει μία επιγραφή: «Εδώ έζησε ο Νικολά Φλαμέλ, ένας πλούσιος παρισινός, ενορίτης του Saint-Jacques de la Boucherie, που ένας θρύλος τον θέλει να μετατρέπεται σε αλχημιστή σε αναζήτηση της φιλοσοφικής λίθου και του τρόπου μετατροπής του μολύβδου σε χρυσό».

Κανείς όμως δεν αρνείται, ωστόσο, ότι ο Φλαμέλ ξόδεψε όλη του την περιουσία για την κατασκευή καταφυγίων για τους ζητιάνους, σε νοσοκομεία και για το νεκροταφείο των Αθώων (Innocentes), στην πρόσοψη του οποίου έβαλε να χαράξουν το ιερογλυφικό με τα κλειδιά της επιστήμης του Ερμή, την οποία σύμφωνα με τον θρύλο διδάχθηκε από τον δάσκαλο Κάνς ( Canches) στη Λυόν.

Ένας χρονογράφος του δέκατου όγδοου αιώνα, δηλώνει πως τον είχε δει στην Όπερα του Παρισιού με τη σύζυγό του, Περενέλ, τέσσερις αιώνες μετά τον υποτιθέμενο θάνατό του, και ο θρύλος λέει ότι κατά την αφαίρεση της ταφόπλακάς του δεν βρέθηκαν λείψανα.

Η ταφόπλακα του Φλαμέλ βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο Κλυνί (Cluny). Αυτό το μουσείο φιλοξενεί επίσης μια σειρά από μεσαιωνικές ταπετσαρίες, όπως «Η Κυρία και ο Μονόκερως», η οποία σύμφωνα με τους Ερμητικούς δεν είναι, ή δεν είναι μόνον, μια αλληγορική ερμηνεία των αισθητηριακών αντιλήψεων, αλλά επίσης και η αλχημική εργασία: η κυρία που φέρει μια σημαία με τρία μισοφέγγαρα, που αντιπροσωπεύουν το κλάσμα του υδραργύρου που συλλέγονται στο τέλος της πρώτης κατεργασίας, τρεις φορές μικρότερο από τη συνολική ποσότητά του στην αρχή της αλχημιστικής διαδικασίας …

Οι Φουλκανέλι, Ζαν –Ζυλιέν Σαμπάν ( Jean-Julien Champagne, αν δεν ήταν το ίδιο και το αυτό πρόσωπο), Ρενέ Σβάλερ (για μερικούς, η πραγματική συγγραφέας των έργων που αποδίδονται στον Φουλκανέλι) και τα παιδιά του Φερδινάνδου Λεσσέψ, που άνοιξε την διώρυγα του Σουέζ, συνήθιζαν να μαζεύονται εκεί κοντά στο 76 της Rue de Rennes, στο βιβλιοπωλείο Livrairie du Merveilleux. Ο ιδιοκτήτης του Πιερ Ντιζόλ είχε ένα μοναδικό αρχείο αποκρυφικών επιστημών.

Η θρυλική βιβλιοθήκη δεν υπάρχει πια, αλλά όπως λένε οι ειδικοί στον εσωτερισμό, στα κοντινά βιβλιοπωλεία της πλατείας Σαιν Μισέλ, μπορεί κάποιος να βρει κάποιες «καλές επαφές».

Οι κληρονόμοι των Ναϊτών έκαναν τις μυστικές συναντήσεις τους κοντά στο σπίτι του Φλαμέλ, στο υπόγειο του Ωδείου, δίπλα στο γιγάντιο εκκρεμές του Φουκώ (που σήμερα εκτίθεται στο Πάνθεον): τουλάχιστον στην φαντασία του Ουμπέρτο Έκο.

Αλλά εξίσου παραληρηματική, όσο και αληθοφανής την ίδια στιγμή είναι και η ιδέα του Νταν Μπράουν: Το Άγιο Δισκοπότηρο βρίσκεται θαμμένο κάτω από την κορυφή της πυραμίδας του Λούβρου, που εγκαινιάστηκε το 1989. Διαφανής και αινιγματική, η πυραμίδα αυτή που θυμίζει τις αιγυπτιακές, προώρισται να συνεχίσει να εξάπτει τη φαντασία των πιστών του αποκρυφισμού, με τον ίδιο μαγνητισμό που τους ασκεί η γοτθική πρόσοψη της Νοτρ Νταμ.

………….

Πηγή: alotroladodelarealidad.com, El Pais

Πρέπει νὰ εἶναι κανεὶς πολὺ ἀφελὴς γιὰ νὰ δεχθεῖ ὅτι ἡ πρόσφατη (13-17 Νοεμβρίου) ἐπίσημη ἐπίσκεψη στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος τοῦ Μονοφυσίτη Πατριάρχη Ἀντιοχείας καὶ πάσης Ἀνατολῆς κ. Ἰγνατίου-Ἐφραὶμ Β’ ἦταν ἁπλῶς ἐθιμοτυπική.

Ὁ Μονοφυσίτης Πατριάρχης ἀναγορεύθηκε ἐπίτιμος Διδάκτωρ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἐπισκέφθηκε τὸν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας, τὸν Πρωθυπουργό, τὸν Πρόεδρο τῆς Βουλῆς καὶ ἀκόμη τὸ Θεολογικὸ Οἰκοτροφεῖο τῆς Ἀποστολικῆς Δια­κονίας, τὴν «Ἀποστολὴ» καὶ τὸ Ἵδρυμα Κόκκορη τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν.

Ἂν καὶ ἀποφεύχθηκε συνετῶς ἡ ὑποδοχή του σὲ ναὸ σὲ συνδυασμὸ μὲ ἐκκλησιαστικὴ ἀκολουθία, τὰ ἐρωτήματα ποὺ ἐγείρονται ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψη αὐτὴ εἶναι ἰδιαζόντως σοβαρά.

Τὸ πρῶτο ἀφορᾶ στὴν παρουσίασή του. Σ᾿ αὐτὴ τὴν ἴδια τὴν Ἱστοσελίδα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος παρουσιάζεται ὡς ὁ «Συρορθόδοξος Πατριάρχης Ἀντιοχείας καὶ πάσης Ἀνατολῆς κ. Ἰγνάτιος-Ἐφραὶμ Β’», παρασύροντας σ᾿ αὐτὴ τὴ διατύπωση ὅλα σχεδὸν τὰ Μέσα Ἐνημερώσεως καὶ δημιουργώντας σύγχυση στὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, τὸ ὁποῖο σχηματίζει τὴν ἐντύπωση ὅτι πρόκειται γιὰ Ὀρθόδοξο Ἐπίσκοπο.

Στὴν πραγματικότητα ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ αἱρετικὸ Μονοφυσίτη. Ἐλάχιστα, κυρίως ἐκκλησιαστικά, Ἱστολόγια ἔγραψαν σωστὰ ὅτι εἶναι ὁ Συροϊακωβίτης Πατριάρχης Ἀντιοχείας. Ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ἡ διατύπωση ἐλάχιστα διέλυσε τὴ σύγχυση. Ποιός γνωρίζει ὅτι οἱ Συροϊακωβίτες εἶναι μετριοπαθεῖς μέν, αἱρετικοὶ ὅμως Μονοφυσίτες;

Τὸ μεγάλο βέβαια ἐρώτημα εἶναι τὸ ποιὸς φορέας εἶχε τὴν πρωτοβουλία νὰ προσκαλέσει στὴν Ἑλλάδα τὸν αἱρετικὸ «Ἐπίσκοπο». Στὴν ἀνακοίνωση τῆς Ἐκ­κλησίας δὲν ἀναφέρεται κάτι γι᾿ αὐτό.

Μήπως πρόκειται πάλι γιὰ δάκτυλο τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν», ποὺ θεώρησε ὅτι 30 χρόνια περίπου μετὰ τὴν παταγώδη ἀποτυχία τῶν δύο προδοτικῶν γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία Κοινῶν Δηλώσεων τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς Διαλόγου, ἦρθε ὁ καιρὸς νὰ ἀναζωπυρώσει τὸ ἐγχείρημα γιὰ ἕνωση μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Μονοφυσίτες;

Σὲ κάθε περίπτωση ἀποτελεῖ σοβαρὸ σφάλμα ἡ προβολὴ τοῦ Μονοφυσίτη κ. Ἰγνατίου-Ἐφραὶμ Β’ ὡς «Συρορθόδοξου Πατριάρχη Ἀντιοχείας» ἀπὸ τὸν ἐπίσημο Ἱστοχῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Ὀρθόδοξος Πατριάρχης Ἀντιοχείας εἶναι ὁ Ἰωάννης Ι’.

Ἂν καί…

Ἐδῶ τὸ πρόβλημα εἶναι ἀκόμη σοβαρότερο: Τὸ Ὀρθόδοξο Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας ἀπὸ τὸν προηγούμενο ἀκόμα Πατριάρχη, στηριζόμενο στὶς ἀντορθόδοξες Κοινὲς Δηλώσεις, ἀποκατέστησε ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς Συροϊακωβίτες Μονοφυσίτες.

Καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ πτώση μεγάλη. Ἀφοῦ τὰ κάστρα πέφτουν πάντα ἀπὸ μέσα…

Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ

Το παρακάτω κείμενο είναι από την ιστοσελίδα ΚΑΤΑΝΥΞΙΣ, (https://www.katanixis.gr/2017/04/2016_26.html?m=1)

**************************

**************************

Αναδημοσιεύουμε από την Orthodoxia.info παλαιότερη ανάρτηση και προσθέτουμε και μία Ομιλία του π.Νικολάου Μανώλη, σχετική με την ντροπιαστική οικουμενιστική δράση του Αρχιμανδρίτη, Βαρνάβα Γιάγκου.

(περισσότερα…)

Υπάρχει μια ειδησεογραφική ιστοσελίδα που λέγεται tribune.gr».

Δεν θα ασχοληθούμε με τις ειδήσεις που προτείνει.

Αλλά έπεσε στην αντίληψή μας, μια προσπάθεια να μας φέρει πιό κοντά στον τεκτονισμό. Στην μασονία δηλαδή.

Την οποία μάλιστα εξυμνεί και παραπέμπει για περισσότερες πληροφορίες, στην ιστοσελίδα των μασόνων.

Πριν λίγες ημέρες δημοσίευσε ένα άρθρο για κάποιο βιβλίο ενός τέκτονα, το οποίο μας «πληροφορεί» ότι οι σοσιαλιστές μασόνοι, πολέμησαν για την πατρίδα.

Με διάφορες αοριστίες και ψέματα, προσπαθεί να γράψει σελίδες (ανύπαρκτες) της ιστορίας.

Σε μια περίοδο γενικής άγνοιας, αδιαφορίας, επιπολαιότητας, ευτελισμού και χάους, βρίσκει ευκαιρία ο τεκτονισμός να απλώσει τα σατανικά πλοκάμια του. Για να κλέψει ψυχές. Για να διαβρώσει ζωές και συνειδήσεις.

Αποδεικνείει ότι η αναρχία ως κίνημα αλλά και ο κομμουνισμός ή σοσιαλισμός κ.λπ. είναι επίσης δημιουργήματα των τεκτόνων.

(περισσότερα…)

Της Χριστούφαντου
=====

Ὁ π. Ἀνδρέας Κονᾶνος στήν ἐκπομπή: »Οἱ παρθένοι πού δέν θά σωθοῦν»http://www.romfea.gr/diafora-ekklisiastika/31710-oi-parthenoi-pou-den-tha-sothooun λέγει στόν τυχόντα ἀκροατή τῆς ἐκπομπῆς του: »…Ἐσύ κι ἐγώ θά πᾶμε στόν Παράδεισο. Εἶναι καλό, νά πιστεύουμε ὅτι θά πᾶμε στόν Παράδεισο…».
Νά εὐχόμαστε, π. Ἀνδρέα, νά ἔχουμε μετάνοια καί νά πᾶμε ὅλοι στόν Παράδεισο. Τό ποιός θά πάει στόν Παράδεισο ὅμως, τό γνωρίζει μόνο ὁ Θεός. Ἄς μήν ξεχνοῦμε ὅτι ἕνας Μέγας Ἀντώνιος, ὅταν ἡ ψυχή του πήγαινε στόν Παράδεισο, ἔλεγε στούς δαίμονες: «Ἀκόμη δέν σᾶς νίκησα».

Ὁ Παράδεισος, ἐπιτυγχάνεται καί βιώνεται μόνο μέ μετάνοια, μέ ἀσκητικό ἀγῶνα, ἀπαλλαγή ἀπό τά πάθη, μέ ὑπακοή σέ διακριτικό πνευματικό. Τότε θά ἐνοικήσει μέσα μας ἡ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Δέν βιώνεται ὁ Παράδεισος συναισθηματικά, ρομαντικά, κουλτουριάρικα, κλπ.,

Ἀναφέρεις π. Ἀνδρέα τόν Χριστό, πού ρωτοῦσε τούς ἀσθενεῖς πρίν τούς θεραπεύσει: «Θέλεις ὑγιής γενέσθαι;». Καί καταλήγεις: »Ἔ, κι ἐμεῖς ἄν ποῦμε ὅτι θέλουμε νά πᾶμε στόν Παράδεισο, θά πᾶμε»! Δηλαδή π. Ἀνδρέα, ἁπλᾶ, ἐπειδή τό θέλουμε, θά πᾶμε! Ἔτσι μιλοῦν οἱ Προτεστάντες, πού δημιουργοῦν μία εἰκονική πραγματικότητα γιά τόν Παράδεισο. Δέν μιλᾶς π. Ἀνδρέα, γιά τήν μετάνοια πού μόνο αὐτή ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο στόν Παράδεισο.

Λές ἐπίσης: »Στόν Παράδεισο δέν μποροῦν νά πᾶνε ἄνθρωποι πού εἶναι καταπιεστικοί». Ἄν μετανοήσουν, ὅλοι μποροῦν νά πᾶνε. Ἐδῶ ἕνας ληστής, πού μετανόησε τήν τελευταία στιγμή, πῆγε.

Μᾶς λές ὅτι: «Τό πέρασμα τοῦ Χριστοῦ ἀπό τήν γῆ ἦταν ἀθόρυβο, ἀθέατο δέν ἐντυπωσίασε, δέν ἐνόχλησε, δέν ἔφερε σεισμό, δέν ἔφερε ἀναστάτωση… «.
Κάθε ἄλλο. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός εἶπε: «Πῦρ ἦλθον βαλεῖν ἐπί τήν γῆν καί τί θέλω εἰ ἤδη ἀνήφθη».

Μᾶς λές ὅτι ὁ «Χριστός δέν καταπίεσε κανέναν, σεβάσθηκε τό αὐτεξούσιο, δέν ὑποχρέωσε κανέναν νά Τόν ἀκολουθήσει, οὔτε τούς ἴδιους τούς Μαθητές Του».
Ναί, ἔφερε ὅμως σέ πολύ δύσκολη θέση τούς Γραμματεῖς καί τούς Φαρισαίους, πού ἤλεγχε τήν ἁμαρτία, τήν ὑποκρισία καί τίς ἀδικίες τους. Γι᾽αὐτό καί Τόν ἐσταύρωσαν.

Μᾶς λέγεις ὅτι: «Στόν Παράδεισο δέν πᾶνε ἄνθρωποι πού εἶναι ἐγκρατεῖς, ἀσκητικοί, νηστευτές, παρθένοι ἀλλά ἄσπλαγχνοι…». Καί ἀναφέρεις γιά «μία σύζυγο πού εἶχε ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τόν σύζυγό της ἐπειδή πότε νήστευε, πότε ζύμωνε πρόσφορα, πότε ἦταν Σαρακοστή, πότε ἤθελε νά κοινωνήσει στήν ἐκκλησία, κλπ…» Σχολιάζεις, ὅτι: «Αὐτή εἶναι μέν ἀσκήτρια, ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ἀλλά δέν ἀγαπάει, ἐπειδή εἶναι ἀνέραστη καί στόν Παράδεισο δέν θά πάει. Τήν Ἐκκλησία τήν χρησιμοποιεῖ ὡς κρυψώνα γιά νά κρύψει τήν ψυχοπάθειά της καί τά κάνει ὅλα αὐτά δῆθεν ἐπειδή ἀγαπάει τόν Θεό». Μέ τά λεγομενά σου αὐτά π. Ἀνδρέα, στήν οὐσία καταπολεμεῖς τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καί θεωρεῖς ὅτι τά ἐντάλματα τῆς Ἐκκλησίας γίνονται αὐτά καθέ αὐτά αἰτία τῆς μή ἐν Ἁγίω Πνεύματι ψυχοσωματικῆς ἑνότητος τῶν συζύγων.

Ἡ γυναῖκα αὐτή ἄν ὄντως κάτι δέν ἐφήρμοζε σωστά, αὐτό πρέπει νά τό διορθώνουμε, νά τό θεραπεύουμε καί ὄχι νά τήν κρίνουμε καί νά ἀποφαινόμεθα ὅτι δέν θά πάει στόν Παράδεισο. Εἰδικά, σέ θέματα κρίσης τοῦ Θεοῦ, δέν ἐκφράζομε γνῶμες, διότι, ὅπως λένε οἱ Πατέρες, πολλές ἐκπλήξεις θά δοῦμε ἐκεῖ ὅσοι πᾶμε τελικά στόν Παράδεισο.

Δέν μᾶς εἶπες π. Ἀνδρέα, μιᾶς καί μᾶς ἀνέφερες ποιές, κατηγορίες ἀνθρώπων δέν θά πᾶνε στόν Παράδεισο, γιά τό ἑξῆς: Αὐτοί πού ἀνατρέπουν τήν Ὀρθόδοξη Παράδοση, τούς Ἱερούς Κανόνες, καί εἰσάγουν καινά δαιμόνια μέ Βαπτισματικές, Εὐχαριστιακές, Μεταπατερικές καί ἄλλες «Θεολογίες» καί «Ἐκκλησιολογίες», αὐτοί πού προωθοῦν καί ἐνστερνίζονται τόν Παπισμό, τόν Οἰκουμενισμό ἕως καί τήν Πανθρησκεία, αὐτοί πού βάζουν μέσα στήν Ἐκκλησία τούς αἱρετικούς, πού βλασφημοῦν τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, ὅσοι καλλιεργοῦν καί προωθοῦν τόν Νεονικολαϊτισμό, ὅλοι αὐτοί, θά πᾶνε στόν Παράδεισο, ἄν δέν μετανοήσουν καί δέν ἀλλάξουν τακτική;

_________

Πηγή : http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2015/04/blog-post_898.html?m=1

Μέρος τρίτο

7. ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΤΟΥ ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟΥ

Το νεοπαγανιστικό κίνημα και η Νέα Εποχή

Αξιόλογοι επιστήμονες και ερευνητές, έχουν αποδείξει περίτρανα πως το σύγχρονο νεοπαγανιστικό κίνημα είναι ξενόφερτο και απηχεί καθ’ ολοκληρίαν την σύγχρονη συγκρητιστική «θεολογία» της περιβόητης Νέας Εποχής. Οι θέσεις και η γενικότερη κοσμολογία του, όπως αποδεικνύονται από τα δημοσιεύματα στα διάφορα «αρχαιολατρικά» περιοδικά, απηχούν απόλυτα το ιδεολογικό πλέγμα των νεοεποχιτών [βλ. Α. Βλιαγκόφτη «Το Πανθρησκευτικό Όραμα (Εφιάλτης) της Νέας Εποχής», περ. Διάλογος Ιανουάριος – Μάρτιος 1999, σελ. 11].

Για να καταλάβουμε τη φύση και τους στόχους του νεοπαγανιστικού κινήματος πρέπει να ανατρέξουμε στις καταβολές του. Ο νεοπαγανισμός δεν είναι επινόηση των τελευταίων χρόνων. Απλώς τελευταία έκανε την εμφάνισή του.

Τις καταβολές του νεοπαγανιστικού κινήματος βρίσκουμε στο γενικότερο πνεύμα και στις αρχές που επικράτησαν στον Ευρωπαϊκό χώρο μετά το τέλος του Μεσαίωνα, κατά την Αναγέννηση και τους χρόνους του Διαφωτισμού. Η πραγματική αφετηρία του νεοπαγανιστικού κινήματος πρέπει να αναζητηθεί στο περιβόητο κίνημα της Θεοσοφίας τον 19ο αιώνα.

(περισσότερα…)