Archive for the ‘Uncategorized’ Category

… όσο πάω θα γίνομαι χειρότερα. Θα μεγαλώσει κι άλλο, θα δυσκολεύομαι να μιλήσω. Πονάω πολύ, υποφέρω, αλλά είναι πολύ ωραία η αρρώστια μου.Την αισθάνομαι ως αγάπη του Χριστού. Κατανύγομαι κι ευχαριστώ τον Θεό. Είναι για τις αμαρτίες μου. Είμαι αμαρτωλός και προσπαθεί ο Θεός να με εξαγνίσει.Όταν ήμουν δεκαέξι χρονώ, παρακαλούσα τον Θεό να μου δώσει μια βαριά αρρώστια, έναν καρκίνο, για να πονάω για την αγάπη Του και να Τον δοξάζω μέσα απ’ τον πόνο. Για μεγάλο διάστημα έκανα αυτή την προσευχή. Αλλά ο Γέροντας μου μου είπε ότι αυτό είναι εγωισμός κι ότι έτσι εκβιάζω τον Θεό. Ο Θεός ξέρει τι θα κάνει.Έτσι δεν συνέχισα. Δείτε, όμως, που ο Θεός δεν λησμόνησε το αίτημά μου και μου έδωσε αυτή την ευεργεσία μετά από τόσα χρόνια!Τώρα δεν παρακαλώ τον Θεό να μου πάρει αυτό που Του ζήτησα. Χαίρομαι που το έχω, για να γίνω κι εγώ συμμέτοχος στα πάθη Του απ’ την πολλή μου αγάπη. Έχω την παιδεία του Θεού. «Όν γαρ αγαπά Κύριος, παιδεύει». (περισσότερα…)

Advertisements

Παρακολουθήσαμε τον Σεβασμιώτατο Προύσης Ελπιδοφόρο να υποστηρίζει σε τηλεοπτικό δίαυλο ότι είναι αναγκαίο να ανοίξει η Χάλκη, διότι εκεί συνδυαζόταν η μόρφωση με το βίωμα της ιερατικής ζωής.

Εμείς όμως τον βλέπουμε να κυκλοφορεί στην Θεολογική Σχολή της Θεσσαλονίκης με κοστούμι.

Όταν ανοίξει η Χάλκη θα φορεί ράσο;

Επίσης έγινε γνωστό ότι αναμένει βοήθεια από τον άθεο κ. Τσίπρα!

Περίεργα πράγματα, να ευθύνεται η Ελλάδα και ταυτοχρόνως τις λύσεις να δίδουν οι πολέμιοι της Εκκλησίας.

Συμφώνως προς την ιστοσελίδα zougla.gr της 5ης Φεβρουαρίου 2019:

«Η επαναλειτουργία της Σχολής είμαστε σίγουροι ότι πλησιάζει. Είναι μία αναγκαιότητα και κάποια στιγμή θα συμβεί. Η επίσκεψη του κ.Τσίπρα νομίζω ότι συμβάλλει στην κατεύθυνση αυτή. Καθώς συμβάλλει στην βελτίωση των συνθηκών. Βελτίωση η οποία είναι απαραίτητη στις σχέσεις μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, ώστε να δημιουργηθεί και να οικοδομηθεί το κατάλληλο εκείνο κλίμα το πολιτικό, το οποίο θα επιτρέψει την επαναλειτουργία.

Γιατί η παύση της Θεολογικής Σχολής, το κλείσιμο, οφειλότανε μεταξύ άλλων και στο πολύ αρνητικό κλίμα που είχε δημιουργηθεί εκείνη την εποχή μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας. Όπως ξέρετε κι εσείς ως Κωνσταντινουπολίτης, εμείς κληθήκαμε να πληρώσουμε σαν Ομογένεια και σαν Πατριαρχείο στην Κωνσταντινούπολη τον λογαριασμό της επιδείνωσης αυτών των σχέσεων».

Ορθόδοξος Τύπος

Ο Πατριάρχης των Σέρβων Ειρηναίος (Ιρινέι), σε συνέντευξη του την Κυριακή 27 Ιανουαρίου, στην εφημερίδα Politika, αναφέρθηκε στην απόδοση αυτοκέφαλου στην Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Μάλιστα δε έκρυψε τον φόβο του για μια πιθανή αναγνώριση της αυτοκεφαλίας της Αρχιεπισκοπής Αχρίδας.

Ο κ. Ειρηναίος, σε ρωσική γραμμή, ισχυρίστηκε ότι πρόκειται για παραβίαση των κανόνων της Εκκλησίας, ενώ αυτό δεν ευσταθεί, αφού αποτελεί δικαίωμα του Οικ. Πατριαρχείου η απόδοση αυτοκεφαλίας, η δε «κατάληψη» της Εκκλησίας της Ουκρανίας το 1686 από τη Μόσχα έγινε δίχως τη προηγούμενη σύμφωνη γνώμη της Κωνσταντινούπολης.

……………………………

«Αισθάνομαι την ανάγκη να επαναλάβω ότι εμείς δεν είμαστε ούτε κατά των Ελλήνων (σ.σ. εννοεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο), ούτε κατά των Ρώσων, ούτε με τους Έλληνες ούτε με τους Ρώσους.

»Η Σερβική Εκκλησία είναι αποκλειστικά υπέρ της τήρησης των ιερών κανόνων και της αιώνιας τάξης που καθορίζεται απ` αυτούς τους κανόνες» επισημαίνει ο Πατριάρχης των Σέρβων.

Αναφέρει ότι οι σχέσεις με την Ρωσική Εκκλησία έχουν συναισθηματικό χαρακτήρα, διότι «οι όμαιμοι αδερφοί μάς στήριξαν σε δύσκολες συνθήκες».

Τον ίδιο χαρακτήρα αποδίδει και στις σχέσεις με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το οποίο –υπογραμμίζει- πριν από οκτώ αιώνες παραχώρησε αυτονομία στην Σερβική Εκκλησία.

Ο κ. Ειρηναίος, αφού επισημαίνει ότι όλες οι αυτοκέφαλες Εκκλησίες είναι μεταξύ τους ισότιμες, προσθέτει:

«Ο Πατριάρχης της Μητέρας Εκκλησίας είναι πρώτος μεταξύ ίσων. Η Σερβική Εκκλησία, πιστεύω και οι άλλες Εκκλησίες, δεν πρόκειται να αποδεχτούμε έναν ορθόδοξο Πάπα».

Ο Πατριάρχης Ειρηναίος τόνισε ότι «η Σερβική Εκκλησία δεν αποδέχεται την νομιμοποίηση του σχίσματος στην Ουκρανία, ως νόμιμη κατάσταση» και συμπλήρωσε:

«Αυτό που έκανε η Κωνσταντινούπολη στο Κίεβο, την μητέρα των ρωσικών πόλεων, για την Σερβική Εκκλησία είναι άκυρο.

»Εμείς γνωρίζουμε μόνο μία κανονική Εκκλησία της Ουκρανίας με προκαθήμενο τον μητροπολίτη Ονούφριο, άλλη δεν γνωρίζουμε, ούτε επιθυμούμε να γνωρίσουμε».

Ο πατριάρχης Ειρηναίος αναφέρθηκε και στο ενδεχόμενο να συμβεί κάτι ανάλογο με την Ουκρανία και στις περιοχές που ανήκουν στην Σερβική Εκκλησία (πΓΔΜ, Μαυροβούνιο) και προειδοποίησε ότι κάτι τέτοιο δεν θα γίνει ανεκτό.

«Στο Φανάρι γνωρίζουν ότι υπό την σκέπη της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας βρίσκεται η αυτόνομη Αρχιεπισκοπή Αχρίδας και όλοι έχουν πρόσβαση στα μυστήρια ανεξαρτήτου εθνότητας.

»Συνεπώς, δεν βλέπω την δυνατότητα να βρεθεί κάποια δικαιολογία για ανάμειξη στο έδαφος της Σερβικής Εκκλησίας.

»Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε ψευδο-πνευματική εκδοχή της επέμβασης του ΝΑΤΟ με την ονομασία «Ευσπλαχνικός άγγελος» », επισήμανε στην συνέντευξη του στην Politika ο κ. Ειρηναίος.

Ωστόσο, αν και αναφέρθηκε στην υπό σερβικό έλεγχο Αρχιεπισκοπή Αχρίδας, «ξέχασε» ότι αίτημα στο Οικ. Πατριαρχείο έχει καταθέσει η σχισματική «Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία – Αρχιεπισκοπή Οχρίδας», η οποία έχει αποσχιστεί από το Πατριαρχείο των Σέρβων.

Η Αρχιεπισκοπή Αχρίδας, εάν το δούμε και ιστορικά, ήταν το πρώτο Βουλγάρικο Πατριαρχείο. Πώς το «απέκτησαν» οι Σέρβοι είναι άλλη κουβέντα.

Εάν η σχισματική Εκκλησία στη Βόρεια Μακεδονία ζητά αναγνώριση και αυτοκεφαλία, αυτό αρμόδιο να το αποφασίσει είναι μόνο το Οικ. Πατριαρχείο και κανείς άλλος.

Πάντως, η αναγνώριση αυτοκέφαλης Αρχιεπισκοπής Αχρίδας υπό το Οικ. Πατριαρχείο θα είναι η επιστροφή στην κανονικότητα

Μέρος τέταρτο (τελευταίο)

_____________________

9. ΤΙ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ Ο ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ

Οι νεοπαγανιστές παρουσιάζονται ως δήθεν λάτρεις του αρχαιοελληνικού πολιτισμού. Μονοπωλούν την ιδιότητα του «μόνου γνήσιου φορέα» του ελληνικού πολιτισμού και το χειρότερο από όλα την ιδιότητα του γνήσιου Έλληνα. Οι νεοπαγανιστές όσο και αν προσπαθούν να αποδείξουν πως είναι αγνοί λάτρεις του Ελληνισμού δεν μπορούν να γίνουν πιστευτοί. Οι νεοπαγανιστές κινούνται «όχι από ειλικρινή αγάπη για τον Ελληνισμό, αλλά από φανατική προσήλωση στην ειδωλολατρία» (π. Γεώργιος Μεταλληνός).

(περισσότερα…)

Μέρος τρίτο

7. ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΤΟΥ ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟΥ

Το νεοπαγανιστικό κίνημα και η Νέα Εποχή

Αξιόλογοι επιστήμονες και ερευνητές, έχουν αποδείξει περίτρανα πως το σύγχρονο νεοπαγανιστικό κίνημα είναι ξενόφερτο και απηχεί καθ’ ολοκληρίαν την σύγχρονη συγκρητιστική «θεολογία» της περιβόητης Νέας Εποχής. Οι θέσεις και η γενικότερη κοσμολογία του, όπως αποδεικνύονται από τα δημοσιεύματα στα διάφορα «αρχαιολατρικά» περιοδικά, απηχούν απόλυτα το ιδεολογικό πλέγμα των νεοεποχιτών [βλ. Α. Βλιαγκόφτη «Το Πανθρησκευτικό Όραμα (Εφιάλτης) της Νέας Εποχής», περ. Διάλογος Ιανουάριος – Μάρτιος 1999, σελ. 11].

Για να καταλάβουμε τη φύση και τους στόχους του νεοπαγανιστικού κινήματος πρέπει να ανατρέξουμε στις καταβολές του. Ο νεοπαγανισμός δεν είναι επινόηση των τελευταίων χρόνων. Απλώς τελευταία έκανε την εμφάνισή του.

Τις καταβολές του νεοπαγανιστικού κινήματος βρίσκουμε στο γενικότερο πνεύμα και στις αρχές που επικράτησαν στον Ευρωπαϊκό χώρο μετά το τέλος του Μεσαίωνα, κατά την Αναγέννηση και τους χρόνους του Διαφωτισμού. Η πραγματική αφετηρία του νεοπαγανιστικού κινήματος πρέπει να αναζητηθεί στο περιβόητο κίνημα της Θεοσοφίας τον 19ο αιώνα.

(περισσότερα…)

Φαντάζει ίσως εύτελές και άκαιρο τό έρώτημα πού διατυπώνεται στον τίτλο τού άρθρου τούτου. Όλοι γνω­ρίζουν ότι τό βδελυρό άνοσιούργημα τών κατοίκων τών Σοδόμων, της Γομόρρας και τών γύρω άπό αύτές πόλεων ήταν τό διαστροφικό πάθος της ομοφυλοφιλί­ας. Πάθος τόσο βδελυκτό στά μάτια τού Θεού, ώστε οί πόλεις αύτές νά παραμέ­νουν ύπόδειγμα αιώνιο της φρικτής άποδοκιμασίας τού Θεού μέ τή βαριά τιμωρία πού ύπέστησαν, άφανιζόμενες άπό προ­σώπου γης μέ θειάφι και φωτιά (βλ. Γεν. ιθ’ 24-25).

Ωστόσο, μέσα στήν Αγία Γραφή έχου­με μία άναφορά στό άμάρτημα τών Σοδομιτών άπό τό στόμα τού ίδιου τοΰ Θεού, πού μας συγκλονίζει άκόμα περισσότε­ρο. Γύρω στό 600 π.Χ. ό Θεός μέσω τού προφήτη ‘Ιεζεκιήλ προειδοποιεί τούς άμετανόητους ‘Ιουδαίους γιά τήν τιμωρία πού πρόκειται νά έπέλθει κατά της Ιερου­σαλήμ λόγω τής τραγικής άποστασίας της άπό τό νόμο Του και τής γενικής δι­αφθοράς της. ‘Ονομάζει ό παντοκράτωρ Κύριος τά Σόδομα άδελφή τής Ιερουσα­λήμ, έξαιτίας τής παρόμοιας διαφθοράς, και κατονομάζει τό άμάρτημα τής πόλε­ως τών Σοδόμων, έξηγώντας παράλληλα γιατί τήν κατέστρεψε ό Ίδιος και ταυ­τόχρονα άπειλώντας τήν Ιερουσαλήμ ότι τήν ‘ίδια τύχη θά έχει κι αύτή.

Αύτό πού μάς έκπλήσσει στά λόγια τού Θεού είναι ότι τό άμάρτημα τών Σοδόμων δέν ονομάζεται άπό τόν καρδιογνώστη Κύριο όπως έμείς τό ξέρουμε, άλλά δια­φορετικά.

Διαβάζουμε: «Πλήν τούτο τό άνόμημα Σοδόμων τής άδελφής σου». πό ήταν τό άμάρτημα τών Σοδόμων, τής πόλε­ως αύτής πού άποδείχθηκε άδελφή σου. Ποιό;

«Ύπερηφανία» (Ιεζ. ις’ 49)!

Ή ύπερηφάνεια, ή καύχηση, τό θράσος, ή άλαζονεία! Και έξηγεί ό άγιος Θεός: «Εμεγαλαύχουν και έποίησαν άνομήματα ένώπιον έμού» (στίχ. 50). Ήταν αλαζόνες, λέγει, και καυχώνταν, κόμπαζαν γι΄ αύτά πού έκαναν, και τις αμαρτίες τους δέν τις έκαναν κρυφά, άλλά φανερό, μπροστά μου, στό φώς της ήμέρας, μέ αύθάδεια και άναισχυντία, χωρίς συστολή και φόβο. «Τήν αμαρτίαν… ούχί λάθρα έπαισχυνόμενοι πεποιήκασιν, άλλ’ οιονεί έπαγαλλόμενοι τί έργασία των πονηρών άνήγγειλαν πάσι και ένεφάνισαν», σχο­λιάζει σέ άνάλογο άγιογραφικό χωρίο (Ησ. γ’ 9) και ό Μ. Βασίλειος. Τήν άμαρτία τή διέπρατταν όχι κρυφά και μέ ντρο­πή, άλλά τή διέδιδαν παντού και τή δια­φήμιζαν, σάν νά άγάλλονταν μέ τά βρώ­μικα έργα πού έκαναν.

Γι’ αύτό κι ‘Εγώ, συνεχίζει στό λόγο Του ό δικαιοκρίτης Κύριος, τούς άφάνισα άπό προσώπου γης, έτσι πού τούς είδα νά φέ­ρονται. «Και έξήρα αύτάς καθώς είδον» (στίχ. 50).

Συγκλονιστικός ό θεϊκός λόγος: «Τούτο τό άνόμημα Σοδόμων»: όχι αύτό πού θά περιμέναμε νά άκούσουμε, άλλά «ύπερηφανία».

Έχει βάθος ή θεϊκή έτυμηγορία. Παρου­σιάζει τή ρίζα και αίτία της έκφυλιστικής, διαστροφικής άμαρτίας τών Σοδομιτών, πού δέν ήταν άλλη άπό τήν άλαζονεία, τήν αύθάδεια, τόν κομπασμό, τήν ύβρι ένώπιον τού Θεού. Δέν ήταν μόνο ότι άμάρταναν, άλλά και καυχώνταν γιά τήν άμαρτία τους. Αύτό ήταν τό έξοργιστικό στά μάτια του Θεού. Και γι’ αύτό τούς έξήλειψε.

Γιατί τά γράφουμε αύτά;…

Φρίκη! Φρίκη, καθώς παρατηρεί κανείς τήν ταυτότητα στις διαθέσεις τών Σοδο­μιτών μέ τούς νεοσοδομίτες. Λές κι έχουν γραφεί τά λόγια αύτά του 600 π.Χ. γιά όσα σήμερα λαμβάνουν χώρα σέ όλο τόν κόσμο, και στήν πατρίδα μας.

«Gay pride»! Παρέλαση ομοφυλοφίλων σέ πρωτεύουσα και συμπρωτεύουσα, μέ κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα και διαφήμισή τους: «Pride»! Καύχηση! ‘Υπερη­φάνεια!

Είναι νά μή φρικιά κανείς διαπιστώνον­τας τήν ομοιότητα; «Και έξήρα αύτάς κα­θώς είδον». Γι΄ αύτό τούς κατέστρεψα, δηλώνει ό Θεός…

Όσοι σ’ αύτόν έδώ τόν τόπο θέλουμε άκόμα νά στεκόμαστε έπάνω στό φόβο του Θεού- όσοι άγωνιούμε νά μήν καταντήσει ή πατρίδα μας «εις βάθος κακών», ώστε νά «καταφρονεί», νά μήν ύπολογίζει τί­ποτε (Παρ. ιη’ 3)· όσοι δέν άντέχουμε νά βλέπουμε τήν πατρίδα μας νά μεταβάλ­λεται σέ Σόδομα και Γόμορρα…, άς έννοήσουμε τό βάθος τών θείων λόγων. ‘Άς λεπτύνουμε τά πνευματικά μας αισθητή­ρια, γιά νά μπορέσουμε νά διαπιστώσου­με τό εύρος της «ύπερηφανίας», δηλαδή της προκλητικής και αύθάδους άναισχυντίας πού έχει κατακλύσει τόν κόσμο μας, τήν έποχή μας, τούς δρόμους τών πόλεών μας, τις άφίσες και γιγαντοοθόνες τού ύλόφρονος πολιτισμού μας, τό «στύλ» της ζωής μας, τις ίδιες τις καρδιές μας, γι’ αύτό και τις αισθητικές έπιλογές και προ­τιμήσεις μας- όλο αύτό τό κλίμα, τήν άτμόσφαιρα μέσα στήν όποια κινούμαστε και ή όποια εύνοεί τήν έμφάνιση διαρκώς νέ­ων παρόμοιων έκτρωμάτων…

Άς καταλάβουμε τή σοβαρότητα τών περιστάσεων, τό χείλος τοϋ γκρεμού στό όποιο βρισκόμαστε, κι άς φορέσουμε έπά­νω μας «σάκκο και σποδό». Νά πέσου­με στά γόνατα, νά ύψώσουμε τά χέρια, νά κλαύσουμε ένώπιον του Θεού παρα­δεχόμενοι ότι «ήμάρτομεν, ήνομήσαμεν, ήδικήσαμεν» ένώπιον Του (πρβλ. Δαν. γ’, Προσ. 5) κι ότι μετανοούμε- έπιστρέφουμε άπό τόν μάταιο όγκο, τήν κενοδο­ξία, τή ματαιοδοξία μας, τόν τύφο και τήν άλαζονεία μας, στόν άγνότατο φόβο Του. Αύτόν τόν φόβο, τόν φόβο του Θεού, τό δέος, τήν εύλάβεια, τή συναίσθηση της άπανταχού παρουσίας Του άς καλλιερ­γήσουμε στούς εαυτούς μας και στά παι­διά μας.

Άλλος δρόμος δέν ύπάρχει. Ή προει­δοποίηση τού νόμου του Θεού είναι σαφής: Τήν ύβρι τήν άκολουθεί ή συντριβή, και «Κύριος ύπερηφάνοις άντιτάσσεται» (Παρ. ις’ 18, γ’ 34).

Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”, Σεπτ. 2016

Λέει ο 31ψαλμος στον 6ο στίχο , ότι ο ευλαβής και ευσεβής δεν αφήνει να παλαιώσει μέσα του ή αμαρτία. (Οπωσδήποτε όλοι οι άνθρωποι πέφτον αλλά ο ορθόδοξος, τρέχει γρήγορα για να μην αφήσει το μικρό να γίνει μεγάλο ) εν καιρώ ευθέτω λέει ο Δαυίδ τρέχει για εξομολόγηση.

Συνεπώς ο κατακλύσμος των υδάτων (δη.λ να φτάσει να πνιγή πνευματικά) δεν θα τον αγγίξει τον άνθρωπο που τρέχει και εξομολόγηται γρήγορα και συχνά.

Επειδή προλαβαίνει την αμαρτία να μην ριζώσει μέσα του και συνεπώς διατηρεί και ακμαιότητα υγείας ψυχοσωματικης μας λέει ο πατήρ Αθανάσιος Μυτιληναίος που επεξηγει τον ψαλμό και στο τέλος σημειώνει ότι αυτό είναι το μυστικό η γρήγορη και συχνή εξομολόγηση.μας λέει επίσης ότι ο ίδιος χαίρεται ιδιαίτερα όταν άνθρωποι τρέχουν για εξομολόγηση όχι επειδή κάναν φόνο η έγκλημα αλλά επειδή τσακωθηκαν η θυμωσαν κ.α και έτσι δεν αφήνουν την αμαρτία να χρονισει με αποτέλεσμα να χάνουν τον ύπνο τους ή να γίνονται μελαγχολικοί με ψυχώσεις καταθλίψεις κ.α