Archive for the ‘Ψαλμοί’ Category

Λέει ο 31ψαλμος στον 6ο στίχο , ότι ο ευλαβής και ευσεβής δεν αφήνει να παλαιώσει μέσα του ή αμαρτία. (Οπωσδήποτε όλοι οι άνθρωποι πέφτον αλλά ο ορθόδοξος, τρέχει γρήγορα για να μην αφήσει το μικρό να γίνει μεγάλο ) εν καιρώ ευθέτω λέει ο Δαυίδ τρέχει για εξομολόγηση.

Συνεπώς ο κατακλύσμος των υδάτων (δη.λ να φτάσει να πνιγή πνευματικά) δεν θα τον αγγίξει τον άνθρωπο που τρέχει και εξομολόγηται γρήγορα και συχνά.

Επειδή προλαβαίνει την αμαρτία να μην ριζώσει μέσα του και συνεπώς διατηρεί και ακμαιότητα υγείας ψυχοσωματικης μας λέει ο πατήρ Αθανάσιος Μυτιληναίος που επεξηγει τον ψαλμό και στο τέλος σημειώνει ότι αυτό είναι το μυστικό η γρήγορη και συχνή εξομολόγηση.μας λέει επίσης ότι ο ίδιος χαίρεται ιδιαίτερα όταν άνθρωποι τρέχουν για εξομολόγηση όχι επειδή κάναν φόνο η έγκλημα αλλά επειδή τσακωθηκαν η θυμωσαν κ.α και έτσι δεν αφήνουν την αμαρτία να χρονισει με αποτέλεσμα να χάνουν τον ύπνο τους ή να γίνονται μελαγχολικοί με ψυχώσεις καταθλίψεις κ.α

Μετά από μια μακροχρόνια αιχμαλωσία, ο Θεός κρατά την υπόσχεσή Του και ελευθερώνει τους ισραηλίτες ενώ ξανασυγκεντρώνει και όσους ιουδαίους είχαν διασπαρεί σε άλλες χώρες. Περιγράφεται με πολύ παραστατικές εικόνες η πορεία επιστροφής αλλά και οι κακουχίες τους.

Παραδέχεται ότι αιτία των κακουχιών τους όπως και της αιχμαλωσίας ήταν το γεγονός ότι Τον ξέχασαν, ότι περιφρόνησαν όσα τους είχε πεί. Αλλά όποτε Τον αναζήτησαν, όποτε θέλησαν να επιστρέψουν στην αγκαλιά Του, προσευχήθηκαν κι Εκείνος τους βοήθησε.Κάνει ο ψαλμωδός και μία παρομοίωση. Παρομοιάζει την πορεία τους με ένα μακρυνό ταξίδι που κάνει ένα καράβι το οποίο είναι φορτωμένο με εμπορεύματα. Δύσκολο ταξίδι. Πολλές οι φουρτούνες, μεγάλα κύμματα, πολλές καταιγίδες. Ποιός άνθρωπος μπορεί να τα αντέξει όλα αυτά; Αλλά ζήτησαν την βοήθεια του Κυρίου κι Εκείνος «είπε και σταμάτησε η καταιγίδα». Όπως έκανε αργότερα και στο πλοιάριο με τους μαθητές Του. Έτρεμαν οι ναύτες την καταιγίδα. Σαν κερί που λιώνει ήταν η ψυχή τους. Όλα όσα ήξεραν ως ναύτες έμπειροι ήταν άχρηστα και ανίκανα να τους βοηθήσουν. Και φώναξαν προς τον Θεό με όλη τους τη δύναμη και τους έβγαλε από τον πανικό και την στενοχώρια τους. Και όχι μόνο αυτό αλλά τους οδήγησε με ασφάλεια σε λιμάνι απάνεμο και ειρηνικό.

Κάπως έτσι δεν είναι και η καθημερινότητά μας;

Πόσα ταξίδια ξεκινάει ο άνθρωπος στη ζωή του; Αλλά ποτέ δεν μπορεί να γνωρίζει αν θα φτάσει εκεί που επιθυμεί, ούτε κι αν θα είναι το λιμάνι, ο προορισμός που επέλεξε, αυτό που ονειρευόταν, αυτό που περίμενε, αυτό που είχε ανάγκη. Πολλές καταιγίδες στη ζωή και τρικυμίες και φουρτούνες. Ο άνθρωπος ανήμπορος κι αδύναμος. Αλλά όποτε στρέφεται στον Θεό, παίρνει αυτό που του είναι απαραίτητο. Όπως και οι Ιουδαίοι στην περίπτωσή μας. Αρκεί βέβαια να υπάρχει μετάνοια και εμπιστοσύνη στην αγάπη του Θεού. Αυτό δεν είναι πάντοτε εύκολο να επιτευχθεί. Πολύ περισσότερο όταν ο άνρωπος είναι σε μια σχετική ευημερία και γαλήνη. Αν δεν καλλιεργεί μόνιμα και σταθερά την σχέση του με τον δημιουργό, είναι πολύ δύσκολο ή και αδύνατον. Εκτός κι αν υπάρξει, αν προκύψει κάποια δυσκολία. Κάποιο πρόβλημα. Κάποια αρρώστια. Κάποιο αδιέξοδο.

Πολύ συχνά οι λογής κακουχίες και τα προβλήματα οδηγούν τον άνθρωπο στην μεγάλη επιστροφή. Αλλά όχι πάντα. Χρειάζεται αληθινή εμπιστοσύνη στον Θεό. Να Του αφεθεί ο άνθρωπος. Κι εκείνος, μετατρέπει τις ερήμους σε τόπους έφορους για να κατοικήσουν τα παιδιά Του. Μάλιστα, ανθρώπους κακούς που είχαν έρθει στον τόπο τους και τους καταπίεζαν και τους κατέστρεφαν, τους ανάγκασε ο Θεός να φύγουν μακρυά από τους εκλεκτούς Του και να περιπλανώνται σε μέρη άγονα, σκληρά και απάτητα.

Δεν μοιάζει αρκετά και με την σημερινή κατάσταση της πατρίδας μας;

Μόνο που εμείς δεν επιστρέφουμε προς τον Κύριό μας. Κι όσο δεν επιστρέφουμε, θα ταλαντευόμαστε σαν το καράβι που το δέρνουν οι βοριάδες, οι καταιγίδες και οι θύελλες.

«Με δίδαξε ο Ιδιος (σ.σ. εννοεί τον Κύριο Ιησού Χριστό) πώς πρέπει να ταπεινωθώ: «κράτα το νού σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι»

( από το βιβλίο «Ο γέροντας Σιλουανός», Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου)

Κύριε, εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσόν μου εν τη δικαιοσύνη σου. Και μη εισέλθης εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζων. Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου, εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου. Εκάθισέ με εν σκοτεινοίς, ως νεκρούς αιώνος, και ηκηδίασεν επ’εμέ το πνεύμα μου, εν εμοί εταράχθη η καρδία μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασιν των χειρών σου εμελέτων. Διεπέτασα προς σε τας χείρας μου, η ψυχή μου ως γη άνυδρός σοι. Ταχύ εισάκουσόν μου, Κύριε, εξέλιπε το πνεύμα μου. Μη αποστρέψης το πρόσωπόν σου απ’ εμού, και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον. Ακουστόν ποίησόν μοι το πρωί το έλεός σου, ότι επί σοι ήλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν, εν η πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου. Εξελού με εκ των εχθρών μου, Κύριε, προς σε κατέφυγον, δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά σου, ότι συ ει ο Θεός μου. Το πνεύμα σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γη ευθεία, ένεκεν του ονόματός σου, Κύριε, ζήσεις με. Εν τη δικαιοσύνη σου, εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου. Και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου, και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλος σου ειμί.

Ψαλμός Ν’ (50)

Posted: 10/12/2010 in Ψαλμοί

Ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου. Επί πλείον πλύνον με από της ανομίας μου και από της αμαρτίας μου καθάρισόν με. Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστί δια παντός. σοι μόνω ήμαρτον, και το πονηρόν ενώπιόν σου εποίησα, όπως αν δικαιωθής εν τοις λόγοις σου, και νικήσης εν τω κρίνεσθαί σε. Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην, και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου. Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας, τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου εδήλωσάς μοι. Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι, πλυνείς με, και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείς μοι αγαλλίασιν και ευφροσύνην, αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα. Απόστρεψον το πρόσωπόν σου από των αμαρτιών μου και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου. Μη απορρίψης με από του προσώπου σου, και το Πνεύμα σου το Αγιον μη αντανέλης απ’εμού. Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου, και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με. Διδάξω ανόμους τας οδούς σου, και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι. Ρύσαι με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου, αγαλλιάσεται η γλώσσα μου την δικαιοσύνην σου. Κύριε, τα χείλη μου ανοίξεις, και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσίν σου. Ότι, ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν, ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ, πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουθενώσει. Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την Σιών, και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα. Τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριόν σου μόσχους.

Ψαλμός ΞΘ’ (69)

Posted: 09/10/2010 in Ψαλμοί

Ο Θεός εις την βοήθειάν μου πρόσχες, Κύριε, εις το βοηθήσαι μοι σπεύσον. Αισχυνθήτωσαν και εντραπήτωσαν οι ζητούντες την ψυχήν μου. Αποστραφήτωσαν εις τα οπίσω, και καταισχυνθήτωσαν οι βουλόμενοί μοι κακά. Αποστραφήτωσαν παραυτίκα αισχυνόμενοι, οι λέγοντές μοι: Εύγε, εύγε. Αγαλλιάσθωσαν και ευφρανθήτωσαν επί σοί, πάντες οι ζητούντες σε, ο Θεός. Και λεγέτωσαν δια παντός. Μεγαλυνθήτω ο Κύριος, οι αγαπώντες το σωτήριόν σου. Εγώ δε πτωχός ειμί και πένης, ο Θεός, βοήθησόν μοι. Βοηθός μου, και ρύστης μου ει συ, κύριε, μη χρονίσης.

Ο 3ος Ψαλμός

Posted: 05/09/2010 in Ψαλμοί



Κύριε, τί ἐπληθύνθησαν οἱ θλίβοντές με; πολλοὶ ἐπανίστανται ἐπ’ ἐμέ·

πολλοὶ λέγουσι τῇ ψυχῇ μου· οὐκ ἔστι σωτηρία αὐτῷ ἐν τῷ Θεῷ αὐτοῦ.

σὺ δέ, Κύριε, ἀντιλήπτωρ μου εἶ, δόξα μου καὶ ὑψῶν τὴν κεφαλήν μου.

φωνῇ μου πρὸς Κύριον ἐκέκραξα, καὶ ἐπήκουσέ μου ἐξ ὄρους ἁγίου αὐτοῦ.

ἐγὼ δὲ ἐκοιμήθην καὶ ὕπνωσα· ἐξηγέρθην, ὅτι Κύριος ἀντιλήψεταί μου.

οὐ φοβηθήσομαι ἀπὸ μυριάδων λαοῦ τῶν κύκλῳ συνεπιτιθεμένων μοι

ἀνάστα, Κύριε, σῶσόν με, ὁ Θεός μου, ὅτι σὺ ἐπάταξας πάντας τοὺς ἐχθραίνοντάς μοι ματαίως, ὀδόντας ἁμαρτωλῶν συνέτριψας

τοῦ Κυρίου ἡ σωτηρία, καὶ ἐπὶ τὸν λαόν σου ἡ εὐλογία σου.

( Ψαλμὸς τῷ Δαυῒδ, ὁπότε ἀπεδίδρασκεν ἀπὸ προσώπου Ἀβεσσαλὼμ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ )