Archive for the ‘τα πολιτικά κόμματα’ Category

Αχαρακτήριστη, απαράδεκτη και ένοχη ενώπιον της ανθρωπότητας η κα Ρεπούση, γνωστή συγγραφέας του βιβλίου στο οποίο η σφαγή των Ελλήνων από τους Τούρκους στην Σμύρνη, παρουσιαζόταν ως συνωστισμός.

Επανήλθε πρόσφατα με νεώτερες κινήαεις και μάλιστα ως εφραστής της συνείδησης, της θέλησης, των αναγκών και των προσδοκιών των Ελλήνων! Ως βουλευτής. Έχει εκλεγεί βουλευτής με την Δημοκρατική Αριστερά του κ. Κουβέλη που συνεργάζεται με την Ν.Δ. του κου Σαμαρά και το ΠΑΣΟΚ του κου Βενιζέλου.

Στην διήμερη θητεία της βουλής που προέκυψε από τις εκλογές της 6ης Μαϊου 2012, ασέβησε στην μνήμη των Ποντίων που σφαγίασε ο Ατατούρκ. Συγκεκριμένα ενώ όλοι οι βουλευτές τηρούσαν ενός λεπτού σιγή προς τιμήν των θυμάτων της γενοκτονίας των ποντίων, αυτή αποχώρησε από την αίθουσα.

Ο Χάρυ Κλύν στην προσωπική του ιστοσελίδα και απευθυνόμενος στον κ. Κουβέλη έγραψε: «Η κυρία είναι ντροπή για την αριστερά και για σένα ακόμη περισσότερο».

Βεβαίως και είναι. Και για όλους τους Έλληνες είναι ντροπή. Μεγάλη και ξένη και απαράδεκτη για την ιστορία μας και την αλήθεια. Για τους αγώνες μας και τις προσδοκίες μας. Είναι έκτρωμα και ως τέτοιο θα έπρεπε να αποβληθεί. Δυστυχώς όμως η αριστερά συνεχίζει την γνωστή της αντιπατριωτική πορεία. Διότι τί άραγε είναι αυτό που έκανε 1600 ανθρώπους να την ψηφίσουν; Γιατί με τόσες ψήφους εξελέγη βουλευτής! Και τί εμποδίζει τους συναδέλφους της, εντός του κόμματος, να την πετάξουν στα άχρηστα και μή ανακυκλώσιμα; Εκτός κι αν συμφωνούν μαζί της. Που μάλλον συμφωνούν.

Αλλά βέβαια το βιβλίο της είχε εκδοθεί από την Ν.Δ. κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή. Έτσι δεν είναι; Άρα συμφωνούσε και η Ν.Δ. και ακόμη συμφωνεί αφού συνεργάζεται μαζί της και την αποδέχεται.

Το ίδιο ισχύει και για το ΠΑΣΟΚ.

Γιατί, ποιός συνεργάζεται με κάποιον που δεν συμφωνεί και δεν εκτιμά;

Η κα όμως επανήλθε και με την νυν συγκυβέρνηση και ζητάει να καταργηθεί ο τακτικός εκκλησιασμός των μαθητών. Άραγε πρόκειται για τα παιδιά της; Και το κάνει από αγάπη και ενδιαφέρον;

Ας μην αφήσουμε όμως και τον ίδιο τον Κουβέλη να διαφύγει των επαίνων μας αφού, τελείως τυχαία (;) την περίοδο που σχημάτιζε την Δημοκρατική του Αριστερά, είχε ζητήσει να καταργηθεί το μάθημα των θρησκευτικών και να αντικατασταθεί με το μάθημα της θρησκειολογίας!

Αυτά όλα είναι μέρος της ιστορίας μας. Είναι προσωπική μας ευθύνη. Γίνονται επειδή εμείς το επιτρέπουμε. Επειδή το επιλέγουμε. Είναι μέρος της μεγάλης απάτης ότι έχουμε δημοκρατία και ελευθερία.

Τίποτα δεν έχουμε. Μας ξεγέλασαν και μας στέρησαν την αξιοπρέπειά μας.

Έτσι μείναμε να είμαστε έρμαια κάθε ανοησίας και παραλογισμού. Χωρίς κοινή συνισταμένη. Διαλυμμένοι και χωρίς καμιά συνεννόηση. Και ασφαλώς αυτό θα το πληρώσουμε πολύ ακριβά και πολύ σύντομα.

Advertisements

Αντιγράφουμε από το έντυπο «Ζωή» της ομωνύμου αδελφότητος, τεύχος 4257, Μάϊος 2012: «Η άσκηση του δικαιώματος της ψήφου είναι από τα πρώτα καθήκοντα κάθε υπεύθυνου πολίτη. Ο υπεύθυνος πολίτης ασκεί το ιερό αυτό χρέος με βαθιά συναίσθηση απέναντι Θεού και ανθρώπων. Από την ψήφο του εξαρτάται η ανάδειξη ή μη των αξίων πολιτικών ηγετών που θα αναλάβουν να κυβερνήσουν τον πολυδοκιμασμένο αυτό τόπο. Πρέπει να αρθή ο καθένας πάνω από τις προσωπικές συμπάθειες, συμφέροντα ή κομματικές προτιμήσεις. Ανάγκη να πρυτανεύσει το κοινό συμφέρον, το καλό του τόπου, η προστασία αρχών, αξιών, ιδανικών, των ιερών και οσίων της Πατρίδας μας. Οι άρχοντες που θα εκλεγούν πρέπει να πονούν ειλικρινά τον λαό μας και να παρέχουν εχέγγυα αλήθειας, τιμιότητας, πίστεως, αποδείξεις χρηστής διοικήσεως, σεβασμού στις παραδόσεις του έθνους, στις ηθικές και πνευματικές αξίες. Πολιτικοί που τα καπηλεύονται ή τα περιφρονούν με τα λόγια, τα έργα, την όλη τους ζωή, είναι απαράδεκτο να θέλουν να κυβερνούν τον ελληνικό λαό».

Μάλιστα.

Δηλαδή, με λίγα λόγια ή με άλλα λόγια, πρέπει να πάμε να ψηφίσουμε ένα κόμμα. Αλλά να είναι το καλό. Ή, να είναι από τα καλά. Όμως δεν λέμε ποιό είναι το καλό ή έστω τα καλά. Καθένας ας επιλέξει ό,τι θέλει. Εμείς κάναμε το καθήκον μας. Είπαμε (γράψαμε) ωραία λόγια και κάναμε το χρέος μας. Πάντως ενημερώσαμε τους αναγνώστες μας ότι υπάρχουν και καλά κόμματα. Υπάρχουν πολιτικοί που πονούν τον τόπο και είναι τίμιοι, πιστοί, σέβονται τις παραδόσεις μας και τις ηθικές μας αξίες.

Συγνώμη αλλά μήπως να μας έλεγαν ποιοί είναι αυτοί; Διότι εμείς εδώ και πολλές δεκαετίες δεν τους έχουμε ανακαλύψει. Εκτός κι αν η αναφορά είναι για τους κακούς από την μία πευρά και τους καλούς από την άλλη πλευρά.

Αλλά βέβαια αυτό είναι ένας μύθος όπως όλοι πολύ καλά γνωρίζουμε. Ποιός δεν γνωρίζει ότι οι πολιτικοί σχηματισμοί λειτουργούν κάτω από συγκεκριμένα δεδομένα, με συγκεκριμένους στόχους και μόνο την ταλαίπωρη αυτήν χώρα δεν σκέφτονται και πολύ περισσότερο, δεν σκέφτονται, τους φιλότιμους και μπερδεμένους πολίτες της που είτε αυτοκτονούν, είτε φεύγουν στο εξωτερικό ως μετανάστες, είτε δεν τολμούν να ζήσουν την ζωή τους με βάση μια πολύ απλή καθημερινότητα ενώ έχουν στερηθεί την αξιοπρέπειά τους, τα φάρμακά τους, τα νοσοκομεία τους, τα σχολεία τους, την πίστη τους, την ελευθερία τους.

Και, συγνώμη αλλά, κείμενα σαν κι αυτό είναι αναξιόπιστα, επικίνδυνα, ανήθικα και δείχνουν μόνον επιπολαιότητα και ασέβεια προς τον κόσμο στον οποίον αναφέρονται.

( από την δράση του άθεου και ανθελληνικού κόμματος που έβλαψε όσο κανένας εχθρός την Ελλάδα)

 

Είναι μέρος της ιστορίας του κόσμου αλλά και μέρος της ιστορίας της Ελλάδας. Και είναι σκοτεινό, ύπουλο και απάνθρωπο. Χωρίς αγάπη για τον Θεό και συνεπώς ούτε για τον άνθρωπο.

Είναι βέβαια αλήθεια ότι σήμερα πια που όλοι έχουμε επιχειρήματα και άποψη, κυριαρχεί το χάος, η ασυνενοησία και η μοναξιά. Η ανελευθερία, η αμορφωσιά, η απελπισία του διαδικτύου και των κινητών τηλεφώνων. Έτσι οι ψεύτες πολύ εύκολα καταφέρνουν όχι μόνο να επιβιώνουν αλλά και να γίνονται μέρος της ζωής μας. Κάποτε μάλιστα μας πείθουν ότι είναι και απαραίτητα συστατικά της δημακρατίας και της ελευθερίας μας.

Εν προκειμένω η αναφορά στον κομμουνισμό και στο Κ.Κ.Ε. το κόμμα της Εθνικής Προδοσίας και του εγκλήματος όπως το είχε χαρακτηρίσει ο Γεώργιος Παπανδρέου.

Το κόμμα που » υπήρξε και θα είναι στο διηνεκές λόγω της αντεθνικής και παρανοϊκής ιδεολογίας του, ο πλέον επίβουλος, θανάσιμος και αιμοσταγής εχθρός του ‘Εθνους μας».

Αντιμέτωπο με την ιστορία του μέσα από την δράση του από την ημέρα που δημιουργήθηκε αυτό και τα κάθε είδους παρακλάδια του. Με εγκλήματα κατά του έθνους μας. Αφορμή για το κείμενο αυτό στάθηκε πρόσφατη δήλωση κορυφαίου στελέχους του που έγινε πριν λίγες ημέρες και «χαιρόταν για την καταστροφή της Μικράς Ασίας» αλλά και το γεγονός ότι άλλο παρακλάδι τουΜαρξισμού η Δημοκρατική Αριστερά, κάνει τα πάντα για να έχει στο ψηφοδέλτιό του την κα Ρεπούση η οποία είχε γράψει το βιβλίο εκείνο της έκτης δημοτικού που έλεγε πως στην αποβάθρα της Σμύρνης οι Έλληνες συνωστίζονταν και γι’ αυτό συνέβει η Μικρασιατική καταστροφή.

Τί να την κάνει την κα Ρεπούση ο κ. Κουβέλης; Γνωστή να ‘ναι κι ό,τι θέλει ας είναι; Προφανώς συμφωνούν με όσα έγραψε και πιστεύουν πως θα τους βοηθήσει να πάρουν ψήφους. Για την ιστορία, τους ανθρώπους, την αλήθεια δεν δίνουν δεκάρα όπως αποδεικνύουν οι πράξεις τους.

Αντιμέτωποι οι Μαρξιστές με την ιστορία τους με πρώτο και … χειρότερο το Κ.Κ.Ε.

 

Ας ξεκινήσουμε από την Μικρασιατική καταστροφή για την οποία το Κ.Κ.Ε. πανηγύριζε. Αντιγράφουμε από τον Ριζοσπάστη της 12 Ιουλίου 1935, άρθρο του Νικόλαου Ζαχαριάδη: «αν δεν νικιόμασταν στην Μικρασία, η Τουρκία θα ήταν πεθαμένη και εμείς Μεγάλη Ελλάδα. Γι’ αυτό εμείς όχι μόνον δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στην Μικρασία μα και την επιδιώξαμε». ( * )

 

Ο Άρης Βελουχιώτης (κατά κόσμον Αθανάσιος Κλάρας) στις 23 Οκτωβρίου του 1944 σε ομιλία του στην Λαμία είχε πεί τα ακόλουθα:» Η Ελλάδα μας φτάνει μέχρι την Λαμία. Πιό πάνω από την Λαμία δεν έχουμε καμία δουλειά. Ούτε να γίνουμε κατοχή σε ξένους λαούς. Όταν επικρατήσω θα σφάξω τους μισούς Έλληνες για να ζήσουν καλά οι υπόλοιποι».

Πόσο τραγικό είναι στ’ αλήθεια να καταγράφει όλα αυτά ο ίδιος ο Ριζοσπάστης…

Βεβαίως θα ήταν παράλειψη μεγάλη να μην αναφέρουμε ότι με τις «συμμαχίες», τις συμφωνίες και τις αποφάσεις που κατά καιρούς έλαβε το Κ.Κ.Ε. και κυρίως με τον τρίτο γύρο της Ερυθράς Κομμουνιστικής Ανταρσίας, στήθηκε κυριολεκτικά το ανύπαρκτο κράτος των Σκοπίων το οποίο η κα Γραμματέας του κόμματος σήμερα, δηλώνει ( και το έχει κάνει πολλές φορές τις δύο τελευταίες δεκαετίες) πως δεν την ενδιαφέρει αν θα λέγεται Μακεδονία. Το ίδιο ισχύει και για τα παρακλάδια της.Μάλιστα, κατά δήλωσή της, αφού δεν κατάφεραν να υποδουλώσουν την πατρίδα μας στον Σλαυο-κομμουνισμό και να εξαφανίσουν κάθε τι Ελληνικό, τώρα εφαρμόζουν άλλες μορφές πάλης!

 

Αν κανείς ρίξει μια ματιά στην Πολεμική Ιστορία των Ελλήνων που εξέδωσε το Γενικό Επιτελείο Στρατού, ο λεγόμενος εμφύλιος πόλεμος δεν ήταν καθόλου εμφύλιος αλλά μια ιστορία που προετοιμάσηκε, υποκινήθηκε και συντηρήθηκε από την Σοβιετική Ρωσία για να εξυπηρετήσει τα δικά της και μόνο συμφέροντα όπως και θέλει να κάνει και σήμερα. Επίσης αναφέρεται ότι κτά τη διάρκεια του συμμοριτοπολέμου οι υλικές ζημιές αλλά και οι ανθρώπινες απώλειες ήταν επταπλάσιες από όσες έκαναν μαζί οι Γερμανοί, Ιταλοί και Βούλγαροι κατακτητές από το 1941 μέχρι την απελευθέρωση το 1944.

 

 

 

______________________

 

(*) Μάλιστα υπάρχει και ένα σημαντικό βιβλίο το οποίο ιστορεί με κάθε λεπτομέρεια την συστηματική προσπάθεια πολλαπλών κατευθύνσεων της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε. για την … επίτευξη της κατάρρευσης του Μικρασιατικού μετώπου αλλά και πολλές άλλες ανατριχιαστικές πληροφορίες. Είναι το βιβλίο του Ελευθερίου Γ. Σταυρίδη πρώην γεν. γραμματέα και βουλευτή του Κ.Κ.Ε.,»Τα παρασκήνια του Κ.Κ.Ε. από της ιδρύσεώς του μέχρι του συμμοριτοπολέμου», Αθήνα 1953.

 

( Κων. Δ. Απ.)

Nέα τροπή παίρνει η υπόθεση της συνωμοσίας δολοφονίας του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή από «δυτικές μυστικές υπηρεσίες και του Ισραηλινούς», καθώς ο τότε διοικητής της ΕΥΠ και βουλευτής του ΛΑΟΣ Ιωάννης Κοραντής, πριν λίγο, μιλώντας στο ραδιοφωνικό σταθμό «Ράδιο 9», όχι απλά επιβεβαίωσε το βάσιμο της υπόθεσης και την αξιοπιστία της σχετικής πληροφόρησης από τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες, αλλά προχώρησε στην αποκάλυψη και ενός ονόματος:


Αυτό του διαβόητου Άλεξ Ρόντου, το οποίο περιεχόταν μέσα στην ενημέρωση των Ρώσων, ότι ήταν «Ο άνθρωπος που γνώριζε την υπόθεση της συνωμοσίας για την δολοφονία του Κώστα Καραμανλή»!
Μέσα στα έγγραφα που είχαν φτάσει από τις ρωσικές υπηρεσίες περιεχόταν το όνομα του Άλεξ Ρόντου, ως γνώστη της υπόθεσης αυτής. Δεν ξέρω τίποτα περισσότερο, αλλά γενικά ότι πληροφορίες μας έδιναν οι Ρώσοι αποδεικνύονταν απόλυτα αξιόπιστες».
Μάλιστα έφερε ως παράδειγμα μια επίθεση βόμβας με τηλεχειρισμό στην λεωφόρο Αλεξάνδρας, η οποία έγινε ακριβώς όπως περιέγραφαν οι Ρώσοι ότι θα γινόταν η επίθεση κατά του πρωθυπουργικού αυτοκινήτου.
Την ευθύνη της επίθεσης την είχε πάρει μια «τρομοκρατική» οργάνωση με την επωνυμία «Λαϊκή Θέληση», δηλαδή μία από αυτές τις οργανώσεις που οι Ρώσοι χαρακτηρίζουν «ελεγχόμενες από τις δυτικές μυστικές υπηρεσίες». «Η επίθεση έγινε όπως ακριβώς περιγραφόταν ότι θα γινόταν η επίθεση στο κομβόϊ του πρωθυπουργικού αυτοκινήτου. Βέβαια τότε ο Κ.Καραμανλής είχε πάρει μέτρα και δεν θα κινδύνευε πλέον».
Στην συνέντευξή του ο Ι.Κοραντής σημειώνει ότι «Οι πληροφορίες κρίθηκαν ως απόλυτα έγκυρες. Ακόμα και το συμπέρασμα ότι θα δολοφονούσαν τον Καραμανλή για να ανατρέψουν την ενεργειακή πολιτική του σε ότι αφορά την προσέγγιση με την Ρωσία, κρίναμε από όλα τα στοιχεία που περιήλθαν στην διάθεσή μας ότι δεν ήταν ένας έωλος ισχυρισμός, αλλά τεκμηριωμένος. Σε ότι αφορά το θέμα του Άλεξ Ρόντου και ότι γνώριζε την υπόθεση δεν μπορέσαμε να το ελέγξουμε».
O Άλεξ Ρόντος, σύμβουλος του υπουργείου Εξωτερικών είτε όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών ο Γ.Παπανδρέου, είτε όταν ήταν πρωθυπουργός, με πολλές αποστολές σε πρώην σοβιετικές δημοκρατίες «ενεργειακού χαρακτήρα», με εμπλοκή σε ΜΚΟ στις χώρες αυτές, με κρίσιμο ρόλο στην πολιτική της Γεωργίας που οδήγησε την χώρα στον αυτοκτονικό πόλεμο κατά της Ρωσίας το 2008, ένας μυστηριώδης άνθρωπος που εμφανίζεται σε όλα τα «καυτά σημεία» του πλανήτη…

defencenet

 

 

του Παναγιώτη Αποστόλου*

Σήμερα, εν έτει 2012 η Ελλάδα βρίσκεται ίσως στην χειρότερη στιγμή της Ιστορίας της.

Η χώρα μας έχει επί της ουσίας πτωχεύσει και τίθεται ευλόγως το μεγάλο δίλλημα: Θα αποδεχτούμε, μεταξύ των άλλων, την συμφωνία των δανειστών μας με την κυβέρνηση Παπαδήμου, που ορίζει την δημιουργία ενός ειδικού λογαριασμού, που θα επικυρωθεί με συνταγματική ρύθμιση, μέσω του οποίου θα καλύπτονται πρώτα οι υποχρεώσεις μας έναντι των ξένων πιστωτών-δανειστών-κερδοσκόπων-τοκογλύφων και στη συνέχεια οι υποχρεώσεις του Ελληνικού δημοσίου προς τους πολίτες της χώρας;

 

 

 

Προ μηνών στο περιοδικό «Επίκαιρα», στο τεύχος 79 υπήρχε άρθρο με τίτλο: «Ας ξαναδιαβάσουν την Ιστορία οι κυβερνώντες….».

Εδώ, εκθειάζεται η στάση εν έτει 1936 του Κυβερνήτη της Ελλάδος Ιωάννη Μεταξά, όταν η Ελλάδα έφθασε σε αδυναμία αποπληρωμής δανείου προς την βελγική τράπεζα Societe  Commerciale de Belgique.

Η Βελγική κυβέρνηση προσέφυγε κατά της χώρας μας στο Διεθνές δικαστήριο που είχε ιδρυθεί από την κοινωνία των Εθνών με την κατηγορία, ότι αθετεί τις διεθνείς δανειακές της υποχρεώσεις.

Υπήρξαν τότε διαδοχικά υπομνήματα της κυβέρνησης Μεταξά και μεταξύ άλλων αναφέρονταν τα εξής: « Ενίοτε μπορεί να υπάρξει μια έκτακτη κατάσταση, η οποία καθιστά αδύνατο για τις κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές και προς το λαό τους.

Οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς για να εκπληρώσουν και τις δύο υποχρεώσεις ταυτόχρονα.

Είναι αδύνατον να πληρώσει μια κυβέρνηση το χρέος και, την ίδια στιγμή, να παρασχεθεί στο λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι εγγυημένες συνθήκες για την ηθική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στα δύο.

Και, φυσικά, το καθήκον του κράτους, να εξασφαλίζει την εύρυθμη λειτουργία των βασικών δημόσιων υπηρεσιών, υπερτερεί έναντι της πληρωμής των χρεών του.

Από κανένα κράτος δεν απαιτείται να εκπληρώσει, μερικά ή ολικά, τις χρηματικές του υποχρεώσεις, εάν αυτό θέτει σε κίνδυνο τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών του και έχει ως αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση της διοίκησης της χώρας.

Στην περίπτωση που η αποπληρωμή των χρεών θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ζωή και διοίκηση, η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να διακόψει ή και να μειώσει την εξυπηρέτηση του χρέους».

Το Διεθνές Δικαστήριο, με βάσει την παραπάνω επιχειρηματολογία, δικαίωσε την Ελλάδα. Μήπως τότε η Ελλάδα ήταν περισσότερο ισχυρή σε σχέση με σήμερα; Διερωτάται, το εν λόγω περιοδικό και καταλήγει: Προφανώς όχι…Τα αυτονόητα, όμως, ίσχυαν ακόμα και επί δικτατορίας…

Από το κλείσιμο, λοιπόν, του δημοσιεύματος αναγνωρίζεται πως, οι πράξεις ενός Κυβερνήτη χαρακτηρίζουν αυτόν πατριώτη και τις δράσεις του ως πατριωτικές και όχι τα λόγια τα ωραία τα μεγάλα του κ. Παπανδρέου και των άλλων σημερινών πολιτικών ταγών περί πατριωτισμού. Βέβαια, τα «Επίκαιρα» παραλείπουν να αναφέρουν, πως το Διεθνές Δικαστήριο με την αποδοχή του Ελληνικού σκεπτικού δημιούργησε νομικό προηγούμενο που επικαλέσθηκαν άλλες χώρες αργότερα.

Για παράδειγμα, η  Αργεντινή το 2003, αρνήθηκε να εφαρμόσει τα προγράμματα του ΔΝΤ και διέγραψε μονομερώς το μεγαλύτερο μέρος του χρέους της και κατ΄αυτό τον τρόπο προστάτεψε τον λαό της από την απόλυτη εξαθλίωση μη υποκύπτοντας στους διεθνείς τοκογλύφους.

Γιατί λοιπόν, η Ελληνική Κυβέρνηση Παπανδρέου αλλά και η κυβέρνηση Παπαδήμου, έχοντας απτά παραδείγματα, όχι μόνο δεν διαπραγματεύθηκαν τους όρους των μνημονίων με τους δανειστές μας, αλλά πολλοί από τα μέλη αυτών των κυβερνήσεων ούτε καν είχαν διαβάσει το περιεχόμενό τους;

Γιατί αποδέχτηκαν και ψήφισαν την περασμένη Κυριακή αυτή την δανειακή σύμβαση που εξαθλιώνει απόλυτα την Ελληνική κοινωνία και υποθηκεύει την δημόσια γη μας και απεμπολεί να κυριαρχικά μας δικαιώματα;

Όμως ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά: Τον Ιούλιο του 1974 η Ελλάδα και ο λαός της υποδεχόταν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ως Εθνικό ήρωα,  προκειμένου να αναστηλώσει μια Ελλάδα από την υποτιθέμενη καταστροφή που είχε επιφέρει η «επάρατος» δικτατορία των Συνταγματαρχών.

Όμως, δυστυχώς, εκείνος έβαλε τα σαθρά θεμέλια δημιουργίας ενός κράτους που στηρίχθηκε στις πελατειακές σχέσεις κράτους και πολιτών και ενός κράτους που θα είχε τη δυνατότητα να καταπατεί τους θεσμούς ανά πάσα στιγμή και ώρα και να γίνονται οι θεσμοί, βορά στις ορέξεις των εκάστοτε κυβερνώντων.

Η αδιάτρητη κατοχύρωση των θεσμών είναι η κορωνίδα της δημοκρατίας. Όπου υπάρχουν και λειτουργούν οι θεσμοί, υπάρχει και πραγματική λειτουργία της Δημοκρατίας.

Γιαυτό βλέπουμε Ευρωπαϊκά κράτη κατά καιρούς να ταλανίζονται από πολιτική αστάθεια, αλλά το κράτος να λειτουργεί χωρίς κανένα πρόβλημα, γιατί απλά έχουν κατοχυρωμένους θεσμούς.

Έτσι, λοιπόν, όλα αυτά τα χρόνια μετά την μεταπολίτευση τα δύο κόμματα εξουσίας που κυβέρνησαν την πατρίδα μας μετέτρεψαν το πολίτευμα της χώρας από Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική δημοκρατία σε πλήρη ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑ.

Αυτά τα κόμματα αντί να είναι όργανα προάσπισης των συμφερόντων του Ελληνικού λαού και του δημοκρατικού πολιτεύματος, μετετράπησαν σε σπόνσορες των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου και των διαφόρων συντεχνιών και έγιναν παράγοντες εκμαυλισμού, διαφθοράς και διαπλοκής.

Μέσω των αναθεωρήσεων του Συντάγματος  το 1975 και το 1985, αντί για την  θεσμική προάσπιση των συμφερόντων του Ελληνικού λαού, προάσπισαν τα συμφέροντα των οικονομικών ισχυρών παραγόντων και εμμέσως και των δικών τους από την στιγμή που οι ίδιοι παραδέχονται πως κόμματα και πολιτικά πρόσωπα έχουν χορηγούς το μεγάλο ανεξέλεγκτο κεφάλαιο.

Αυτά τα κόμματα εξουσίας δεν είναι πολιτικοί σχηματισμοί είναι καρκινώματα στον κοινωνικό ιστό της χώρας, είναι εστίες μόλυνσης ανίατων ασθενειών.

Μετάλλαξαν τους Έλληνες πολίτες σε μάζες ευνουχισμένες. Ευνουχισμός που συντελέσθηκε με τέχνη και μεθοδικότητα .

Δεν νομίζω πως σήμερα υπάρχει έστω ένας Έλληνας που να μην έχει πεισθεί για την προκλητική ιδιοτέλεια, την ανικανότητα, την φαυλότητα και την πολιτική εξωτερική εξάρτηση των πολιτικών κομμάτων.

Αυτά τα κόμματα εξουσίας, μέσω των αναθεωρήσεων του Συντάγματος, ολοκλήρωσαν το καταστροφικό τους έργο με το ψαλίδισμα των όποιων αρμοδιοτήτων είχε ο  Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που τα ίδια εκλέγουν και τον αποδυνάμωσαν από κάθε θεσμική εξουσία. Τον έκαναν διακοσμητικό στοιχείο της κομματικής τους αυθαιρεσίας, ενώ θα έπρεπε να είναι ο πραγματικός ρυθμιστής του πολιτεύματος και ο φρουρός του Συντάγματος.

Πρότειναν πάντα, λοιπόν, και εκλέγουν με την ψήφο των κοινοβουλευτικών ομάδων τους, για το ύπατο αξίωμα του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, πολιτικά πρόσωπα του κομματικού τους περιβάλλοντος, εύκολα διαχειρίσημα από αυτούς.

Έτσι, ο κ. Παπούλιας το 2005 «εκλέγεται» με τεράστια πλειοψηφία από την βουλή των Ελλήνων, Πρόεδρος της Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Η κ. Μπενάκη, Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, επί κυβερνήσεως Ν.Δ. του Κώστα Καραμανλή, προσφωνεί από χειρογράφου εκ μέρους της βουλής των Ελλήνων, τον κ. Κάρολο Παπούλια για την εκλογή του στο ύπατο αξίωμα της χώρας, του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας και μεταξύ άλλων αναφέρει:

«…Τα Εθνικά σύνορα και ένα μέρος της Εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν, χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές καθώς θα μπορούν να προστατεύονται, αλλά ίσως και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων και πάντως η Δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμασθεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης …»

Είναι γνωστό πως η πολιτική είναι πρόβλεψη!! Άρα η κ. Μπενάκη, ως πρόεδρος της Ελληνικής βουλής, είχε τόσο υψηλή διορατικότητα επτά χρόνια πριν, που μπόρεσε να προβλέψει όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα και πλέον μας τρομάζουν;

Ο Ελληνικός Λαός, που παρακολουθούσε από τις τηλεοράσεις την τελετή της ορκωμοσίας, έμεινε κεραυνόπληκτος, όταν άκουσε από την Πρόεδρο της Βουλής τα ανωτέρω  και ανάμενε την αντίδραση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας που περιέργως σιώπησε. Ο Ελληνικός λαός περίμενε από τον Ανώτατο άρχοντα της Δημοκρατίας του, να απαιτήσει από την Πρόεδρο της Βουλής να εξηγήσει πως είναι δυνατόν να γνωρίζει τι ακριβώς θα συμβεί τα επόμενα χρόνια στην πατρίδα μας ή τουλάχιστον θα περίμενε να  είχε ζητήσει άμεσες εξηγήσεις από τον Πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή και εάν δεν ήταν πιστικιές αυτές οι εξηγήσεις, να προέβαινε ακόμη και στην παραίτησή του, προκειμένου να τηρήσει και να τιμήσει τον όρκο που μόλις είχε δώσει ενώπιον του Θεού και του Ελληνικού Λαού, ως ο θεματοφύλακας του Συντάγματος. Όμως δυστυχώς, σιώπησε !!! και το ερώτημα παραμένει!

Γιατί;

Όλοι, λοιπόν, οι προηγούμενοι Πρωθυπουργοί και κυβερνήσεις προετοίμασαν κατάλληλα το έδαφος για να φτάσουμε στις εκλογές του Οκτωβρίου 2009, όπου ο κ. Παπανδρέου εκλέγεται Πρωθυπουργός. Ο κ. Παπανδρέου, ως αρχηγός της Αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, λίγους μήνες πριν από την εκλογή του και συγκεκριμένα στις 3 Ιουνίου του ίδιου χρόνου, σε διαδικτυακή τηλεόραση στον δημοσιογράφο Στέλιο Κούλογλου καταθέτοντας τις απόψεις του για το ΔΝΤ, είπε μεταξύ άλλων επί λέξει τα ακόλουθα: «Ιδιαίτερα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν έχει την φήμη, ούτε για την κοινωνική του δικαιοσύνη, ούτε βεβαίως και για την αποτελεσματικότητά του.

Το να πηγαίνει σε χώρες   αναπτυσσόμενες και να τους λέει, επειδή έχετε πολλά δάνεια πρέπει να κόψετε, και το πρώτο που θα κόψετε είναι από την παιδεία π.χ., αυτές είναι επίσημες πράξεις, που ουσιαστικά κόβουν το μέλλον της χώρας.

Μπορεί αυτή η χώρα να μαζέψει κάποια λίγα χρήματα για ένα-δύο χρόνια, αλλά ουσιαστικά καταδικάζει τη χώρα αυτή στην υπανάπτυξη σε μόνιμη βάση. Άρα, λοιπόν, δεν έχουμε κανένα λόγο εμείς να μπούμε σε μια τέτοια διαπραγμάτευση, η οποία πιθανώς να διολισθήσει σε όρους που θα είναι αρνητικοί για την πορεία της χώρας μας».,

Μετέπειτα, στην προεκλογική περίοδο που ακολούθησε των εκλογών του Οκτωβρίου 2009 ο κ. Παπανδρέου μέσω εκβιαστικών διλλημάτων αλλά και ατέρμονων, ανεκπλήρωτων υποσχέσεων, όπως «το λεφτά υπάρχουν», τηρώντας την μέθοδο όλων των πολιτικών αρχηγών σε προεκλογικές περιόδους, έγινε Πρωθυπουργός.

Μετά, λοιπόν, τις εκλογές του 2009 και την εκλογή του ΠΑΣΟΚ στη διακυβέρνηση της χώρας, όλοι γνωρίζαμε πως η χώρα ήταν σε άθλια οικονομική κατάσταση την οποία δημιούργησαν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις και απαιτείτο το νοικοκύρεμα της με δραστικά και άμεσα μέτρα αλλά όμως κανένα πρόβλημα δεν υπήρχε σε θέματα δανεισμού.

Μπορούσε παρά το μεγάλο χρέος να δανείζεται από τις διεθνείς αγορές άνετα και με πολύ λογικό επιτόκιο. Τα spreads, τα οποία προσδιορίζουν το ύψος του επιτοκίου ενός δανείου, ήταν τότε στις 134 μονάδες.

Ο πρωθυπουργός που γνώριζε, όμως, την πραγματικά άθλια οικονομική κατάσταση της χώρας, γιατί είχε ενημερωθεί επακριβώς από τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος, τον κ. Προβόπουλο, συμμέτοχο και συνένοχο όλης της σημερινής πραγματικότητας  και από την στιγμή που τα spreads ήταν χαμηλά, αφού παρέμειναν στα ίδια επίπεδα μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου 2010, δεν θα έπρεπε να προχωρήσει άμεσα σε δανεισμό από τις αγορές προς κάλυψη των τρεχουσών αναγκών της χώρας;

Ωστόσο, εκείνος απεμπόλησε δάνειο με πρώτη δόση 25 δις € και χαμηλό επιτόκιο που προτάθηκε από τη Ρωσία στη συνάντηση που έγινε στη Μόσχα το Φεβρουάριο του 2010 μεταξύ Πούτιν και Παπανδρέου, το οποίο θα αποπληρωνόταν με κρατικές δεσμεύσεις και δια μέσω πώλησης γεωργικών προϊόντων που θα τόνωναν ιδιαίτερα τις εξαγωγές μας (συνεχείς δημόσιες δηλώσεις του ομογενή βουλευτή της Ρωσικής Κρατικής Δούμας κ. Ιβάν Σαββίδη).

Ο κ. Παπανδρέου, λοιπόν, μη αποδεχόμενος τη Ρωσική βοήθεια, στη συνέχεια έχασε πολύτιμο χρόνο στην προσπάθειά του να πείσει τον λαό πως η προηγούμενη Κυβέρνηση και ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος τον κορόιδεψαν, δίδοντάς του προεκλογικά, ψεύτικα στοιχεία για την κατάσταση της οικονομίας και έτσι δεν μπορούσε να υλοποιήσει άμεσα τις προεκλογικές του εξαγγελίες.

Το επιχείρημα αυτό είναι τουλάχιστον απαράδεκτο και παιδαριώδες, όταν το επικαλέσθηκε ο πρώην αρχηγός της Αξιωματικής αντιπολίτευσης που εξελέγη βουλευτής πολλές τετραετίες και διετέλεσε επί σειρά ετών υπουργός σε πρωτοκλασάτα υπουργεία.

Γνώριζε, λοιπόν, την οικονομική κατάσταση της χώρας και φρόντισε να τη διατυμπανίζει σε όλες τις συνεχείς περιοδείες του στην Ευρώπη, δυσφημώντας την Ελλάδα, όταν εξομολογείτο στους Ευρωπαίους ηγέτες πως «κυβερνά μια διεφθαρμένη χώρα» και πως η οικονομία μας θυμίζει «τιτανικό».

Με όλες τις παραπάνω τακτικές του κ. Παπανδρέου και του υπουργού Οικονομικών του κ. Παπακωνσταντίνου, η Ευρωπαϊκή επιτροπή υποστήριξε πως αυτή η συνεχής δυσφήμηση οδήγησε τους διεθνείς κερδοσκόπους και τοκογλύφους στην εκτίναξη των spreads στο απίθανο ύψος των 850 μονάδων και έτσι κατέστη απαγορευτικός ο δανεισμός της χώρας από τις διεθνείς αγορές.

Διευκολύνθηκε έτσι το διαβρωτικό τους έργο με θύμα την Ελληνική οικονομία.

Έτσι, ο κ. Παπανδρέου αντί να έχει ως πλεονέκτημα την τοποθέτηση του  πιστολιού στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, αυτός το παρέδωσε αμαχητί στους δανειστές μας και εκείνοι με τη σειρά τους το τοποθέτησαν στον κρόταφο του Ελληνικού λαού.

Και για να γίνει αντιληπτό και κατανοητό το πόσο κακό έκαναν ο πρωθυπουργός και ο υπουργός οικονομικών στη χώρα και στον Ελληνικό λαό με αυτές τις ενέργειες τους, θα αναφέρω το εξής παράδειγμα:

Σκεφτείτε ότι ένας τραπεζίτης που κατέχει μία πολύ αξιόπιστη και εύρωστη οικονομικά τράπεζα, χάνει τα λογικά του και δηλώνει δημοσίως ότι η τράπεζά είναι χρεοκοπημένη και ότι οι υπάλληλοί της την κλέβουν.

Αυτή η τράπεζα μέσα σε μία μόνο εβδομάδα θα έχει χρεοκοπήσει πραγματικά, αφού όλοι μα όλοι οι καταθέτες της θα έχουν αποσύρει τις καταθέσεις τους και η τράπεζα θα μείνει «πανί με πανί».

Δυστυχώς αυτό ακριβώς έπραξε συνειδητά ο πρωθυπουργός μας και η χώρα βρέθηκε σε δεινή θέση μη μπορώντας να δανειοδοτηθεί από τις αγορές γιατί τα speads είχαν ήδη εκτιναχτεί.

Έτσι, κατέφυγε στη σύναψη της δανειακής συμφωνίας με την τρόικα. Για άλλη μια φορά η Κυβέρνηση και ο κ. Παπανδρέου είπαν ψέματα στον Ελληνικό λαό, πως ψήφισαν την τερατώδη και μονομερή αυτή σύμβαση προκειμένου να πληρώσουν μισθούς και συντάξεις των πολιτών, ενώ απλά με τα 110 δις € που πήραν δάνειο, ούτε ένα ευρώ δεν πήγε για την πληρωμή μισθών και συντάξεων ή για την παραγωγική ανάπτυξη της χώρας.

Αντίθετα, πληρώθηκαν οι τόκοι και τα τοκοχρεολύσια  προϋπαρχόντων δανείων και ομολόγων. Δηλαδή, με την εισαγωγή μας στο ΔΝΤ εξασφαλίσαμε τα χρήματα για να πληρωθούν τα πανωτόκια των διεθνών νταβατζήδων μας.

Σημειώστε επίσης, πως ο κ. Παπανδρέου από το Νοέμβριο του 2009, συζητούσε με τον πρόεδρο του ΔΝΤ κ. Στρος Καν (όπως ο ίδιος δημόσια αποκάλυψε) την υπαγωγή της χώρας στο ΔΝΤ.

Οι δηλώσεις αυτές του προέδρου του ΔΝΤ, πιστεύω ακράδαντα τον οδήγησαν στον εξοβελισμό του από το αξίωμά που είχε.

Με άλλα λόγια, οι ΗΠΑ «έστησαν» την αποκαθήλωσή του, στο έδαφός τους, διότι με τις δηλώσεις του απεκάλυπτε τα σχέδια των δυο Κυβερνήσεων (ΗΠΑ και Ελλάδος) για την υπαγωγή της Ελλάδος στις δαγκάνες του ΔΝΤ.

Συνεπώς, αποδεικνύεται πως εάν η Κυβέρνηση είχε στραφεί αμέσως μετά την εκλογή της στις διεθνείς αγορές ή είχε αποδεχθεί το προσφερόμενο δάνειο από τη Ρωσία δεν θα είχε κανένα πρόβλημα πληρωμής μισθών και συντάξεων παρ’ όλη την κακοδιαχείριση του δημοσίου χρήματος, την αδυναμία πάταξης της φοροκλοπής, του παραεμπορίου και του ελέγχου της μαύρης εργασίας, των οποίων η πάταξή ήταν προεκλογικές δεσμεύσεις της Κυβερνήσεως του ΠΑΣΟΚ.

Έτσι, τα δυο χρόνια που κυβέρνησε ο κ. Παπανδρέου παρακολουθήσαμε ένα κινηματογραφικό θρίλερ, όπου στυγνοί πολιτικοί εγκληματίες δολοφόνησαν και στην συνέχεια διαμέλισαν τον κοινωνικό ιστό της χώρας μας, δηλαδή τη μεσαία αστική τάξη, τη ραχοκοκαλιά της κοινωνίας μας.

Επί δυο χρόνια επέβαλαν στον Ελληνικό λαό λανθασμένες οικονομικές συνταγές, που όλες απέτυχαν.

Αυτοί, οι έμμισθοι πολιτικοί εκτελεστές συμβολαίων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου είχαν ένα και μοναδικό σκοπό, την διάλυση της Ελλάδος προκειμένου να υφαρπάξουν οι δανειστές μας τον τεράστιων αποθεμάτων ορυκτό της πλούτο και τη δημόσια αλλά και ιδιωτική της  περιουσία.

Γιαυτό επεδίωξαν να δημιουργήσουν μια κατεχόμενη οικονομικά και πολιτικά χώρα, που στην ίδια δεν θα ανήκει απολύτως τίποτε.

* Οικονομολόγος – Το παρόν άρθρο (μέρος 1ο) είναι από την εισήγηση του Παν. Αποστόλου στο συνέδριο του ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α. της 23ης Φεβρουαρίου με τίτλο ”Η μεθοδευμένη υποθήκευση της Ελλάδος – έξοδος από το αδιέξοδο με εθνικούς όρους”.

Στὰ πρόσφατα ὁλοσέλιδα τῶν ἐφημερίδων μας, ποὺ γεμίζουν μὲ θλίψη κάθε ἀληθινὸ Ἕλληνα γιὰ τὴν κατάσταση τῆςχώρας μας, προστέθηκε τελευταῖα κι ἄλλοἕνα πολὺ πιὸ θλιβερό, ποὺ ἀναστάτωσετὴ Θράκη μας. Τὸ θέμα ἔλαβε μεγάλη δημοσιότητα ἀπὸ μιὰ θαρραλέα ἐπιστολὴ ποὺἀπέστειλε ὁ ἀναπληρωτὴς καθηγητὴς τῆςΠολυτεχνικῆς Σχολῆς Ξάνθης κ. Γεώργιος Παύλου πρὸς τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείαςσχετικὰ μὲ τὸν σχεδιασμὸ νὰ «ἐπιβληθεῖ ἡτουρκικὴ ὡς ἡ μόνη κοινὴ γλώσσα ὅλωντῶν Μουσουλμάνων τῆς Θράκης».

Ἐνῶ ἡ Συνθήκη τῆς Λωζάννης ὁμιλεῖμόνο γιὰ μουσουλμάνους τῆς Θράκης καὶἐνῶ οἱ Πομάκοι καὶ οἱ Τσιγγάνοι τῆς Θράκης ἀρνοῦνται ὅτι εἶναι Τοῦρκοι, μὲ τὴνεἰσαγωγὴ τῆς τουρκικῆς γλώσσας ἀκόμηκαὶ στὰ Νηπιαγωγεῖα ἐπιχειρεῖται ἀνατροπὴ τῶν δεδομένων. «Ἐγκαινιάζεται μιὰ νέαἐκπαιδευτικὴ ἐποχὴ στὴ Θράκη, μὲ τὴν Ἑλληνικὴ ὡς δεύτερη γλώσσα καὶ τὴν Τουρ κικὴὡς πρώτη». «Ἐπιβάλλεται ἡ Τουρκικὴ στὰδίγλωσσα νηπιαγωγεῖα χωρὶς νὰ στηρίζονται οἱ ὑπόλοιπες μητρικὲς γλῶσσες τῶν μουσουλμάνων (Πομάκων – Τσιγγάνων)».

Ὁ κ. Καθηγητὴς κατονομάζει ὡς ὑπεύθυνες τοῦ ἐγχειρήματος αὐτοῦ τὶς ἁρμόδιεςγιὰ τὸ σχεδιασμὸ τῶν σχολικῶν Προγραμμάτων τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας κ.κ. Θ.Δραγώνα καὶ Α. Φραγκουδάκη. Γράφει: «Οἱκ.κ. Θάλεια Δραγώνα καὶ Ἄννα Φραγκουδάκη διαχειρίστηκαν ἐπὶ 13 χρόνια χρήματατοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου χωρὶς οὐσιαστικὰἀποτελέσματα καὶ ὄχι μόνο ἀπέτυχαν νὰδώσουν λύσεις στὸ ἐκπαιδευτικὸ πρόβλημα τῶν μουσουλμάνων, ἀλλὰ ἡ διχοτομικὴκαὶγκετοποιητικὴ διαπολιτισμικὴ φιλοσοφίατων ἀποκοίμισε, ἀποπροσανατόλισε, παγίδευσε καὶ ἀχρήστευσε τὴν ἑλληνικὴΠολιτείαμὲ καταστροφικὲς γιὰ τὴ Θράκη συνέπειες… Ἡ εἰσαγωγὴ τῆς τουρκικῆς γλώσσαςστὰ νηπιαγωγεῖα καὶ στὰ δημόσια σχολεῖατῆς Θράκης, μολονότι φαίνεται ὡς κάτι τὸἀθῶο… ἀποτελεῖ εγκληματικὸ ἐκπαιδευτικὸ λάθος καὶ εἶναι ἡ ἀρχὴ γιὰ τὴ συνολικὴ ἐκπαιδευτική, κοινωνικὴ καὶ πολιτικὴ διχοτόμηση καὶ αὐτονόμηση τῆς Θράκης… Ἔτσι ἡ Ἑλλάδα ἀποφασίζει κατ’ οὐσίαν τὴν παραχώρηση ὅλων τῶν μου σουλμάνων τῆς Θράκης στὸ τουρκικὸ Προξενεῖο καὶ μέσῳ

αὐτοῦ στὸν τουρκικὸ ἰμπεριαλισμό… Ἐὰν ἡ ἑλληνικὴ Πολιτεία ἀπο δεχθεῖ τὸν σχεδιασμὸ τῶν καθηγητριῶν, αὐτὸ θὰ συνιστᾶ δεῖγμα πολιτικῆς σχιζοφρένειας… Ἡ Θράκη θὰ ὁδεύει βῆμα πρὸς βῆμα στὴ διχοτόμησή της, ἢ ἀκόμα χειρότερα στὴν ἐθνική της “γκριζοποίηση” καὶ “κυπροποίηση”». Καλεῖ δὲ ὁ κ.Καθηγητὴς τὸν κ. Πρωθυπουργὸ «νὰ ἐ πέμβει… πρὶν ἡ ἐθνικὴ ζημία καταστεῖ ἀνεπανόρθωτη» («Ἐλεύθερος Τύπος» 29-5-2010).

Εὖγε στὸν κ. Καθηγητὴ γιὰ τὴν παρρησία του, ἀλίμονο δὲ στὴν Πατρίδα μας, ὅταν γιὰ τὴ μόρφωση τῶν παιδιῶν μας ἀποφασίζουν ἄνθρωποι σὰν τὶς πιὸ πάνω κυρίες. Μήπως γι’ αὐτὸ ξηλώθηκε ἡ λέξη «Ἐθνικῆς» ἀπὸ τὸν τίτλο τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας; Γιὰ νὰ ἁλωνίζουν σ’ αὐτὸ ἀνενόχλητοι μερικοὶ σὰν τὴν κ. Δραγώνα, ποὺ ἰσχυρίζεται ὅτι δὲν εἴμαστε Ἕλληνες οἱ Ἕλληνες;

᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 28ῃ Δεκεμβρίου 2011

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Τόν ἐνανθρωπήσαντα Θεόν «ἵνα ὁ ἄνθρωπος Θεός γένηται» λυσσωδῶς ἐπολέμησεν διά τῶν μισθάρνων ὀργάνων του ὁ βύθιος δράκων καί ἀλάστωρ δαίμων. Ἐπί δύο χιλιάδες μαρτυρικά χρόνια μέ τό δόρυ ἤ τή γραφίδα ἀπεπειράθησαν οἱ ἀνά τούς αἰῶνες διώκται νά ἀπομειώσουν τό θεανδρικό πρόσωπο τοῦ προφητευθέντος ὑπό τῶν ἁγίων Πατριαρχῶν καί Προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης Σωτῆρος τοῦ κόσμου καί μόνου ἀληθοῦς Μεσσίου μέ ἐκτρωματικές μορφές τόν αἱρεσιάρχη Ἄρειο τό 325 μ.Χ., τόν ἄραβα ἔμπορο Μωάμεθ τοῦ Ἀμπνταλάχ καί τῆς Ἄμινα Μπίντ Οὐαχάντ τό 570 μ.Χ. καί τόν Charles Russell τό 1870 ἱδρυτή τῆς φυλλαδικῆς μετοχικῆς ἑταιρείας Σκοπιᾶς τοῦ Πύργου τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ. Κοινός στόχος καί τῶν τριῶν ἡ ἐκμηδένησις τοῦ Παναγίου Τρισυποστάτου Θεοῦ, κοινός λόγος καί τῶν τριῶν ἡ ἀπομείωσις τοῦ Θεανδρικοῦ προσώπου τοῦ ἐνσαρκωθέντος Θεοῦ καί κοινός ὑποφήτης καί ὑποβολεύς καί τῶν τριῶν ὁ προαναφερθείς πολυώνυμος ἀνθρωποκτόνος διάβολος.

Τό γένος τῶν Ἑλλήνων ἐξῆλθε διά μέσου ποταμῶν αἱμάτων καί ὁλοκαυτωμάτων, ἐπί πέντε ἀτέλειωτους μαρτυρικούς αἰῶνες, τῶν χιλιάδων ἀδούλωτων νεομαρτύρων ἀγοριῶν καί κοριτσιῶν πού πότισαν μέ τό παρθενικό τους αἷμα τό ἱερό δένδρο τῆς Ἑλληνικῆς καί Ὀρθοδόξου ἰδιοπροσωπείας εἰς τήν Παλιγγενεσίαν. Εἰς τήν ἄφθιτον καί αἰώνιον καί ἱεράν μνήμην αὐτῶν τῶν πανιέρων προσώπων ἔστω καί γιά ἀπότισιν φόρου τιμῆς καί εὐγνωμοσύνης ἀλλά καί γιά τήν σημειολογίαν τοῦ γεγονότος δέν θά ἔπρεπε ποτέ τό Ἑλληνικό Κοινοβούλιο νά ψηφίση τόν ἐπαίσχυντον Νόμον 3512/2006 γιά τήν ἀνίδρυση Ἰσλαμικοῦ τεμένους στήν Ἀθήνα καί δέν θά ἔπρεπε ἡ Διοίκησις δῆθεν ὁρμωμένη ἀπό «δημοκρατικές εὐαισθησίες» νά ὑλοποιήση ἕνα τέτοιο δεινό ἀνοσιούργημα εἰς βάρος τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως καί τῶν πορφυρῶν αἱμάτων τῶν ἁγίων ἐνδόξων νεομαρτύρων μας ἔνεκεν τῶν ὁποίων δέν ἀποτελοῦμεν σήμερον τό ὑπόλοιπον τῆς Εὐρωπαϊκῆς Τουρκίας.

Ἔχω ἀποδείξει ἀναντιρρήτως στήν συγκριτική μου μελέτη «Χριστιανισμός καί Ἰσλάμ» πού ἀναρτᾶται στό Διαδίκτυο (http://pmeletios.com/pdf/xristanismos_kai_islam.pdf) ὅτι ἡ θρησκευτική παραδοχή τοῦ Μουσουλμανισμοῦ εἶναι ἀνθρώπινο κατασκεύασμα συμπίλημα ἀρχαίων ἀραβικῶν, ἰουδαϊκῶν καί χριστιανικῶν ἀντιλήψεων πού χρησιμοποιήθηκε γιά τήν δημιουργία θεοκρατικοῦ ἡγεμονικοῦ καθεστῶτος καί οὐδεμίαν σχέσιν ἔχει μέ τήν ἀποκάλυψιν τοῦ αἰωνίου καί ζῶντος Θεοῦ. Ἐπεβλήθη πάντοτε μέ τήν βίαν καί τό ἔγκλημα καί ἀποτελεῖ τήν πλέον εὔγλωττον διακήρυξιν τοῦ φονταμενταλισμοῦ ὡς ἀποδεικνύεται ἀπό τίς πρόσφατες σφαγές χριστιανικῶν πληθυσμῶν στό Ἰράκ, τήν Αἴγυπτον καί τήν Νιγηρίαν.

Μετ’ ἄλλων ἀγρυπνούντων ἀδελφῶν ὑποχρεούμεθα κατόπιν τῆς ἀπαραδέκτου ἐνεργείας τῆς διοικήσεως εἰς βάρος τῶν ἱερῶν καί τῶν ὁσίων τοῦ Γένους νά προσφύγωμεν ἐνώπιον τοῦ Ἀνωτάτου Ἀκυρωτικοῦ Δικαστηρίου τῆς Χώρας διά νά ὑπερασπισθῶμεν τό Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος ὡς Ἕλληνες πολίτες καί τό αἷμα τῶν μαρτύρων καί ἡρώων τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως τῶν ὁποίων τά πάντιμα λείψανα εὐωδιάζουν ὡς ἡ πάντιμος κάρα τοῦ προστάτου Ἁγίου μου Ἱερομάρτυρος Σεραφείμ Ἐπισκόπου Φαναρίου καί Νοεχωρίου τοῦ διά «σούβλης» διαπερασθέντος καί μαρτυρικῶς τελειωθέντος ἀπό τούς ὁμοπίστους τῶν σημερινῶν Ἰσλαμιστῶν.

 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

 

ΕΝΩΠΙΟΝ

ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ

ΑΙΤΗΣΗ AKYΡΩΣΕΩΣ

Των:

  1. ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ (κατά κόσμον Χρίστου Μεντζελοπούλου του Βασιλείου), κατοίκου Πειραιώς, οδός Ακτή Θεμιστοκλέους 190
  2. ΝΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ του Γεωργίου, ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ, κατοίκου Καισαριανής Αττικής, Κλαζομενών 21 κ Εθνικής Αντιστάσεως
  3. ΠΛΩΤΑΡΧΟΥ Π.Ν. ΖΩΗ ΜΠΕΧΛΗ του Κωνσταντίνου, Ιατρού στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών, οδός Δεινοκράτους 70
  4. ΠΛΩΤΑΡΧΟΥ Π.Ν. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΟΥΒΕΛΑ του Ιωάννη, Ιατρού στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών, οδός Δεινοκράτους 70
  5. ΕΞΩΡΑΙΣΤΙΚΟΥ ΦΥΣΙΟΛΑΤΡΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ «Η ΑΘΗΝΑ», ο οποίος εδρεύει στο Βοτανικό Αττικής, όπως νομίμως εκπροσωπείται από την Πρόεδρο αυτού κα. Μπελιά Καλλιόπη, κάτοικο Βοτανικού Αττικής

Κ Α Τ Α

    1. του Ελληνικού Δημοσίου, όπως νομίμως εκπροσωπείται από τον Υπουργό Οικονομικών
    2. Του Yπουργού Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, όπως νόμιμα εκπροσωπείται.

3. Tου Υπουργού Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, όπως νόμιμα εκπροσωπείται

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΥΡΩΣΗ

    1. Της από 07-11-2011 Κοινής Υπουργικής Απόφασης των ανωτέρω υπό 2 και 3 Υπουργών (ΑΔΑ: 45ΒΝ1-ΘΒ5 Αναρτητέα στο Διαδίκτυο)
    2. Κάθε άλλης συναφούς πράξης ή παράλειψης της Διοίκησης, ρητής ή σιωπηρής, προγενέστερης ή μεταγενέστερης.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ – ΕΝΝΟΜΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ

Κατά το έτος 2006, δημοσιεύτηκε ο Ν.3512/2006 και υπό τον τίτλο «Ισλαμικό Τέμενος Αθηνών, Δαπάνες Ινστιτούτων Δια Βίου Εκπαίδευσης κλπ», ο οποίος προβλέπει την ίδρυση του πρώτου μουσουλμανικού τεμένους στην περιοχή της Αττικής και ειδικότερα στην περιοχή του Βοτανικού του Δήμου Αθηναίων. Έκτοτε και μέχρι και πρόσφατα, ουδεμία πράξη εκ μέρους της Διοικήσεως είχε σηματοδοτήσει την έναρξη της προβλεπόμενης διαδικασίας για την ίδρυση του εν λόγω τεμένους. Εν τούτοις, και μόλις πριν από 2 μήνες, ήτοι στις 21 Οκτωβρίου 2011, δημοσιεύτηκε η με αριθμ. πρωτ. ΕΥΔΕΚ/οικ/714 Απόφαση έγκρισης του προϋπολογισμού της σύμβασης «Υποβοήθηση της ΕΥΔΕΚ στην υλοποίηση του Ισλαμικού τεμένους», ύψους 153.385,55 ευρώ και έγκρισης της σύναψης σύμβασης παροχής υπηρεσιών Τεχνικού Συμβούλου με τα συμπράττοντα γραφεία «Γραφείο Μελετών Αλεξάνδρου Ν.Τομπάζη Α.Ε.», «Νίκου Αθανασιάδη Πολιτικού Μηχανικού» και «Παρασκευά Μητσούδη, Μηχανολόγου Μηχανικού», για την υποβοήθηση της ΕΥΔΕΚ της Γ.Γ.Δ.Ε. του ΥΠ.Υ.ΜΕ.ΔΙ. στην υλοποίηση του Ισλαμικού Τεμένους. Η ανωτέρω σύμβαση ανάθεσης καθηκόντων Τεχνικού Συμβούλου, υπεγράφη στις 25-10-2011, στο πλαίσιο της οποίας τα ανωτέρω αναφερθέντα συμπράττοντα γραφεία υποβοήθησαν την ΕΥΔΕΚ στη σύνταξη της οριστικής μελέτης για την κατασκευή του έργου, η οποία και αφού εκπονήθηκε, εγκρίθηκε με την από 25-11-2011 Απόφαση του Γενικού Γραμματέα Δημοσίων Έργων (αριθμ. πρωτ. ΕΥΔΕΚ/οικ/819, ΑΔΑ 457Ξ1-P3B Aναρτητέα στο Διαδίκτυο), προκύπτει δε από την ανωτέρω Απόφαση ότι η προεκτιμώμενη δαπάνη για το έργο της μετασκευής και μετατροπής του πρώην Κεντρικού Συνεργείου Αυτοκινήτων Ναυτικού (ΚΣΑΝ) σε χώρο στέγασης Ισλαμικού Τεμένους θα ανέλθει στο ποσό των 846.000 ευρώ.

Στο ενδιάμεσο δε χρονικό διάστημα μεταξύ των ανωτέρω δύο αποφάσεων, ήτοι μεταξύ της κατάρτισης της συμβάσεως και της έγκρισης της οριστικής μελέτης, εκδόθηκε η προσβαλλομένη Κοινή Υπουργική Απόφαση, των κ.κ. Υπουργού Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων και Υπουργού Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων με Θέμα: «Χρηματοδότηση των πάσης φύσεως δαπανών για την υλοποίηση της κατασκευής Ισλαμικού Τεμένους, περιλαμβανομένων και των απαραίτητων κτηρίων υποστηρικτικών λειτουργιών, μέσω της κατάλληλης μετασκευής του πρώην Κεντρικού Συνεργείου Αυτοκινήτων (ΚΣΑΝ) στην περιοχή Ελαιώνα Ν. Αττικής», η οποία και ορίζει ότι οι οιεσδήποτε δαπάνες για την κατασκευή και τη θέση σε λειτουργία του υπόψη έργου, θα γίνουν από ενάριθμο έργο που θα εγγραφεί για το σκοπό αυτό στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων του ΥΠ.Υ.ΜΕ.ΔΙ, στο οποίο θα μεταφερθεί η αντίστοιχη πίστωση από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων.

Προκύπτει, λοιπόν, από τα ανωτέρω ότι το τελευταίο χρονικό διάστημα, έχει ενεργοποιηθεί έντονα ο διοικητικός μηχανισμός, ο οποίος δρα κατ΄εξουσιοδότηση του Ν.3512/2006, προς το σκοπό της κατασκευής του μουσουλμανικού τεμένους στην περιοχή του Βοτανικού, ένα έργο δρομολογούμενο ήδη από το 2006, οι δε παρούσες συνθήκες, ήτοι η πλήττουσα τη χώρα μας κρίση θεσμών και ήθους που βιώνουμε είναι προφανώς πρόσφορες στα όργανα της Διοικήσεως για την έναρξη του εν λόγω έργου, πλην όμως είναι παντελώς απρόσφορες λόγω των οικονομικών συγκυριών που βιώνουμε στη Χώρα μας και είναι ασφαλώς βέβαιο ότι το έργο καθώς και τα θρησκευτικά δικαιώματα των μουσουλμάνων είναι το τελευταίο που θα ενδιέφερε πραγματικά τους Έλληνες πολίτες, των οποίων η αξιοπρέπεια καταρρακώνεται μέρα με τη μέρα και πλέον ουδείς λόγος μπορεί να γίνει για δικαιώματα των υπηκόων αυτής της χώρας.

Οι αιτούντες είμαστε όλοι πάνω απ΄όλα ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ και ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ και η ιδιότητα μας αυτή θα έπρεπε να αρκεί προκειμένου να δικαιολογηθεί η ύπαρξη εννόμου συμφέροντος στο πρόσωπό μας για την άσκηση της παρούσας Αιτήσεως Ακυρώσεως. Επιπροσθέτως, ο α΄ εξ ημών Μητροπολίτης Πειραιώς, ως πρεσβεύων το δόγμα της Χριστιανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας έχω πρόδηλο έννομο συμφέρον στην άσκηση της παρούσας, καθότι η ιδιότητά μου, μού επιτρέπει αλλά κυρίως μού επιβάλλει να πράττω ο,τιδήποτε κρίνεται απαραίτητο για την προάσπιση των θρησκευτικών δικαιωμάτων των Ελλήνων Χριστιανών, οι οποίοι και αποτελούν το ποίμνιο μου και την φωνή των οποίων αναντίρρητα λαλώ. Ο β΄ εξ ημών με προφανές έννομο συμφέρον ασκώ την παρούσα, καθότι ως Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, διαθέτων την έδρα της Φιλοσοφικής, ανθίσταμαι και έχω όχι μόνο έννομο αλλά και πνευματικό συμφέρον να αντιδρώ σε οποιανδήποτε ενέργεια ανέγερσης επισήμου μουσουλμανικού θρησκευτικού καθιδρύματος, το οποίο προσβάλλει την ίδια την υπόσταση της πόλης των Αθηνών, ως λίκνου του αρχαιοελληνικού και κλασικού πολιτισμού, το μεγαλείο του οποίου υπηρέτησα και εξακολουθώ να υπηρετώ. Οι γ΄ και δ΄ εξ ημών είμαστε Πλωτάρχες του Πολεμικού Ναυτικού, Ιατροί στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών, αρυόμενοι το έννομο συμφέρον μας για την άσκηση της παρούσης εκ του γεγονότος ότι ως μέλη του πολεμικού ναυτικού της χώρας μας, επαγρυπνούμε για την τήρηση των παραδόσεων αυτού, όπως αυτές οι παραδόσεις συμβολίζονται στη σημαία του πολεμικού ναυτικού (η οποία χρήζει να σημειωθεί ότι φέρει τον Σταυρό του Χριστού, ο οποίος ποδοπατά την ημισέληνο του Μωάμεθ) και εντός μας παρίσταται επιτακτική η αίσθηση του καθήκοντος υπό την ιδιότητά μας ως αξιωματικών για την αντίσταση ενάντια σε οιανδήποτε ενέργεια προσβάλλει τις παραδόσεις μας αυτές και αποτελεί εξύβριση του όρκου, τον οποίο με τιμή δώσαμε, να διαφυλάττουμε την τήρηση του Συντάγματος. Επιπροσθέτως, η πρόβλεψη ίδρυσης του μουσουλμανικού τεμένους στην περιοχή του πρώην Ναυτικού Οχυρού, δεν δύναται να αφήσει ασυγκίνητους ανθρώπους ως ημάς, που έχουμε δια των σπουδών και της εργασίας μας, υπηρετήσει το Πολεμικό Ναυτικό, βάσεις του οποίου προβλέπεται να αποτελέσουν το χώρο συνάθροισης των μουσουλμανικών μειονοτήτων της χώρας μας. Ο δε ε΄ εκ των αιτούντων Σύλλογος, αποτελείται από μέλη, όλοι κάτοικοι της περιοχής του Βοτανικού, η δε οικία εκάστου εξ αυτών των μελών βρίσκεται σε απόσταση μικρότερη του ενός χιλιομέτρου από την περιοχή του Ναυτικού Οχυρού και ειδικότερα του ΚΣΑΝ, το οποίο και πρόκειται να μετασκευαστεί σε μουσουλμανικό τέμενος. Το δε έννομο συμφέρον μας προς άσκηση της παρούσας αιτήσεως ακυρώσεως κρίνεται ως απολύτως υπαρκτό, καθότι η προσβαλλομένη ΚΥΑ αποτελεί μία διοικητική πράξη στο πλαίσιο συναφών διοικητικών πράξεων, οι οποίες κατατείνουν στην ίδρυση και λειτουργία του ισλαμικού τεμένους στην περιοχή όπου εμείς και οι οικογένειές μας επί τόσα χρόνια διαβιούμε. Η δε προσβαλλομένη πράξη, αποτελεί προϋπόθεση έκδοσης λοιπών διοικητικών πράξεων, όπως έγκρισης περιβαλλοντικών όρων, άδειας κατασκευής του τεμένους από την Πολεοδομία, για την εφαρμοσιμότητα δε των οποίων, κρίνεται απαραίτητη η ύπαρξη της παρούσας Αποφάσεως, η οποία και καθορίζει τα σχετικά με την χρηματοδότηση των μελλόντων να γίνουν έργων. Ως εκ τούτου και δεδομένου ότι η προσβαλλομένη εκδίδεται στο πλαίσιο της ίδιας διοικητικής διαδικασίας, η οποία αποσκοπεί στην ίδρυση του τεμένους, στο χώρο του Βοτανικού, προκύπτει σαφέστατα το δικόν μας έννομο συμφέρον προς προσβολή της εν λόγω Αποφάσεως, η οποία αποτελεί προϋπόθεση ίδρυσης του τεμένους κυριολεκτικά μέσα στα σπίτια μας.

ΛΟΓΟΙ ΑΚΥΡΩΣΗΣ

Εν συνεπεία των ανωτέρω, αιτούμεθα με την παρούσα την ακύρωση της από 07-11-2011 Κοινής Υπουργικής Απόφασης των Υπουργού Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων και Υπουργού Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, καθώς και κάθε άλλης συναφούς πράξης ή παράλειψης της Διοίκησης, ρητής ή σιωπηρής, προγενέστερης ή μεταγενέστερης, για τους ακόλουθους νόμιμους, βάσιμους και αληθείς λόγους:

 

 

ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 3 παρ.5 ΤΟΥ Ν.3512/2006

  • ΠΡΩΤΟΣ ΛΟΓΟΣ

Η προσβαλλόμενη πράξη εκδόθηκε κατ΄εξουσιοδότηση του Ν.3512/2006, και ειδικότερα δυνάμει του άρθρου 3 παρ.5 αυτού (όπως το άρθρο αυτό αντικαταστάθηκε με το άρθρο 29 παρ.5 ii του Ν.4014/2011), σύμφωνα με το οποίο «Με αποφάσεις των αρμόδιων Υπουργών ρυθμίζονται οι ειδικές λεπτομέρειες της χρηματοδότησης του έργου, των αποφαινόμενων οργάνων, ο χρόνος έναρξης της παραχώρησης της χρήσης της παραγράφου 4, καθώς και κάθε σχετικό θέμα για την εφαρμογή του παρόντος άρθρου.».

Προκύπτει, κατ΄επέκταση ότι με τη διάταξη αυτή, ο νομοθέτης εξουσιοδότησε την κανονιστικώς δρώσα Διοίκηση να ρυθμίσει τα ζητήματα τα σχετικά με την χρηματοδότηση των πάσης φύσεως δαπανών αναφορικά με την κατασκευή του Ισλαμικού Τεμένους. Ως εκ τούτου, οι συναρμόδιοι υπουργοί, η Υπουργός Παιδείας, Δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων και ο Υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων προχώρησαν στην έκδοση της προσβαλλομένης πράξης, με την οποία ορίζεται ότι η χρηματοδότηση των πάσης φύσεως δαπανών για την υλοποίηση του έργου της κατασκευής του τεμένους θα γίνει από ενάριθμο έργο που θα εγγραφεί για το σκοπό αυτό στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων του ΥΠ.Υ.ΜΕ.ΔΙ. στο οποίο θα μεταφερθεί η αντίστοιχη πίστωση από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων του Υπουργείου Παιδείας, Δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων.

Προφανώς, όμως, η εν λόγω εξουσιοδοτική διάταξη του άρθρου 3 του Ν.3512/2006, όπως ισχύει μετά την τροποποίηση, αντίκειται στο άρθρο 43 παρ.2 εδ.β΄ του Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο «Εξουσιοδότηση για έκδοση κανονιστικών πράξεων από άλλα όργανα της διοίκησης επιτρέπεται προκειμένου να ρυθμιστούν ειδικότερα θέματα ή θέματα με τοπικό ενδιαφέρον ή με χαρακτήρα τεχνικό ή λεπτομερειακό».

Γεννάται, λοιπόν, ευλόγως το ερώτημα για το αν η χρηματοδότηση για την κατασκευή του ισλαμικού τεμένους υπό τους όρους που περιγράφονται στην ΚΥΑ, μπορεί να αποτελεί ειδικότερο θέμα ή θέμα με τοπικό ενδιαφέρον ή με χαρακτήρα τεχνικό ή λεπτομερειακό, ώστε να επιτρέπεται στα όργανα της διοικήσεως να το ρυθμίσουν δια της εκδόσεως διοικητικών πράξεων.

Αναφορικά με την έννοια του «ειδικότερου θέματος», θα πρέπει να τονιστεί ότι σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Δικαστηρίου σας, ειδικότερα θέματα για την ρύθμιση των οποίων επιτρέπεται η νομοθετική εξουσιοδότηση σε άλλα πλην του Προέδρου της Δημοκρατίας όργανα της Διοίκησης αποτελούν μερικότερες περιπτώσεις θεμάτων, που ρυθμίζονται ήδη σε γενικό έστω αλλά ορισμένο πλαίσιο στο ίδιο το κείμενο του τυπικού νόμου (ΣτΕ 4025/1998 Ολ., ΣτΕ 2815/2004 Ολ., ΣτΕ 125/2009 Ολ.).

Στην επίδικη περίπτωση, προκύπτει σαφώς ότι δεν συντρέχει το στοιχείο αυτό, ήτοι ο τυπικός Ν.3512/2006 δεν δίνει ένα ορισμένο πλαίσιο αναφορικά με τη χρηματοδότηση του έργου του Τεμένους αλλά καταλείπει στην ευρεία διακριτική ευχέρεια της Διοίκησης να ρυθμίσει το συγκεκριμένο ζήτημα κατά το δοκούν. Στην εν λόγω ρύθμιση, ο Νόμος δεν προβαίνει σε ουσιαστική ρύθμιση αλλά μόνο σε εξουσιοδότηση για τη ρύθμιση του αναφερόμενου στην παράγραφο αυτή θέματος, και ως εκ τούτου η προσβαλλομένη ΚΥΑ, δε μπορεί να θεωρηθεί ότι ρυθμίζει ειδικότερο θέμα του οποίου το γενικό πλαίσιο ευρίσκεται στο Νόμο.

Ταυτόχρονα, προκύπτει σαφέστατα ότι το θέμα, το οποίο ρυθμίζεται με την προσβαλλομένη ΚΥΑ, ουδόλως μπορεί να χαρακτηριστεί ως «τοπικού ενδιαφέροντος» και άρα ρυθμιζόμενου δια διοικητικής πράξεως. Η ΚΥΑ προβλέπει τη χρηματοδότηση της κατασκευής του τεμένους με επιβάρυνση του Κρατικού Προυπολογισμού και ποιο συγκεκριμένα του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, η δε πηγή της χρηματοδότησης ούσα κρατική ουδόλως μπορεί να θεωρηθεί ως θέμα συγκεκριμένα εντοπισμένο. Αντιθέτως, αν ήθελε θεωρηθεί έτσι, ήτοι ως τοπικού ενδιαφέροντος θέμα, τότε η κάλυψη των δαπανών για την κατασκευή του τεμένους θα έπρεπε να βαρύνει τον προϋπολογισμό του αρμόδιου κατά τόπον ΟΤΑ, ήτοι του Δήμου Αθηναίων.

Πέραν των ανωτέρω, η κατασκευή ενός τεμένους στο κέντρο της Αθήνας σε καμία περίπτωση δεν δύναται να χαρακτηριστεί ως θέμα τοπικού ενδιαφέροντος, που απασχολεί μόνο τους μόνιμα διαβιούντες κατοίκους της περιοχής του Βοτανικού, ως ημείς. Αντιθέτως, πρόκειται για ένα θέμα πανελληνίου ενδιαφέροντος, που απασχολεί τα τελευταία χρόνια, ήτοι από της ψηφίσεως του Νόμου, την κοινή συνείδηση των Ελλήνων Χριστιανών σε όλη την Ελλάδα, η φορολόγηση των οποίων, σημειώνεται, θα αποτελέσει την αιτία εύρεσης κονδυλίων, ύψους 1 εκατομμυρίου ευρώ, για την κατασκευή του τεμένους.

Τέλος, η χρηματοδότηση του τεμένους, όπως καθορίζεται δια της Κοινής Υπουργικής Αποφάσεως, δεν μπορεί από τη φύση της εν λόγω πράξης να χαρακτηριστεί ως ζήτημα τεχνικό ή λεπτομερειακό, έτσι ώστε να επιτρέπεται η ρύθμιση της από τα όργανα της Διοικήσεως.

Προκύπτει, αναντίρρητα, από τα ανωτέρω ότι ο νομοθέτης, παρέχοντας εξουσιοδότηση στη Διοίκηση να ρυθμίσει το εν λόγω ζήτημα ήτοι της χρηματοδότησης της κατασκευής του τεμένους και όχι στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας δια της έκδοσης προεδρικού διατάγματος, παραβίασε ευθέως τη διάταξη του άρθρου 43 παρ.2 εδ.β΄ Σ και ως εκ τούτου η προσβαλλομένη ΚΥΑ θα πρέπει να ακυρωθεί ως ερειδόμενη σε αντισυνταγματική διάταξη νόμου.

  • ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ

Το άρθρο 3 παρ. 5 του Ν. 3512/2006 (όπως ισχύει μετά την τροποποίησή του με το άρθρο 29 παρ.5 ii του Ν.4014/2011), κατ΄εξουσιοδότηση του οποίου εκδόθηκε η προσβαλλομένη διοικητική πράξη, θα πρέπει να κριθεί ως προς τη συνταγματικότητά του, δεδομένου ότι αποτελεί τμήμα ενός νόμου, ο οποίος με τη σειρά του αμφισβητείται ως προς τη συνταγματικότητά του. Πρόκειται για το Νόμο 3512/2006 (ΦΕΚ 264 Α/05-12-2006) και υπό τον τίτλο « ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΤΕΜΕΝΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ», ο οποίος και αποτυπώνει την πρώτη νομοθετική πρωτοβουλία στην Ελλάδα για την ανέγερση τεμένους, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι θρησκευτικές ανάγκες των αλλοδαπών μουσουλμάνων κατοίκων της χώρας μας.

Το Σύνταγμά μας, στο άρθρο 13 καθιερώνει το δικαίωμα της ελευθερίας της θρησκευτικής συνείδησης (παρ.1) καθώς και το ακώλυτο της λατρείας οποιασδήποτε γνωστής θρησκείας (παρ.2). Ταυτόχρονα, όμως, με την αναγνώριση του εν λόγω δικαιώματος, το Σύνταγμα περιορίζει τη θρησκευτική ελευθερία, ένας δε τέτοιος περιορισμός προβλέπεται στην παρ.2 εδ.β του άρθρου 13, σύμφωνα με την οποία « Η άσκηση της λατρείας δεν επιτρέπεται να προσβάλλει τη δημόσια τάξη ή τα χρηστά ήθη». Κρίνεται, συνεπώς, απαραίτητο να διερευνηθεί εάν η κατασκευή και λειτουργία ενός Ισλαμικού Τεμένους στο χώρο του Βοτανικού, όπως προβλέπεται στον εν λόγω Νόμο, θα πλήξει ή όχι την δημόσια τάξη και τα χρηστά ήθη των κατοίκων της περιοχής αλλά και της ευρύτερης ελληνικής κοινωνίας.

Η απάντηση στο ανωτέρω ερώτημα παρίσταται περισσότερο από εύκολη. Η ίδρυση ενός τεμένους μέσα στο κέντρο της πόλης των Αθηνών όχι μόνο θα πλήξει τη δημόσια τάξη και τα χρηστά ήθη της ελληνικής κοινωνίας αλλά θα αποτελέσει και το εναρκτήριο λάκτισμα μίας σειράς γεγονότων που με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσουν στην αποδόμηση της συνοχής του Ελληνικού έθνους, ως λαού χριστιανών ορθοδόξων. Προς επίρρωση του ισχυρισμού αυτού, αρκεί να αναλογιστεί κανείς το πλήγμα που θα δέχεται καθημερινά το χριστιανικό συναίσθημα των περιοίκων αλλά και των διερχόμενων Ελλήνων, όταν 5 φορές την ημέρα, ευρισκόμενοι στην περιοχή του Βοτανικού, θα είναι υποχρεωμένοι να ακούν το «κάλεσμα» του ιμάμη προς τους μουσουλμάνους για προσευχή. Διότι τότε ευλόγως θα αναρωτηθούν εάν διαβιούν στην Ελλάδα ή σε κάποια άλλη μουσουλμανική πόλη και εάν είναι εν τέλει ξένοι μέσα στην ίδια τους την Πατρίδα.

Φρονούμε δε, ότι δεν προσαπαιτείται να περιμένουμε να προκύψουν εκ των υστέρων πραγματικά περιστατικά που να συνιστούν προσβολή της δημοσίας τάξεως και των χρηστών μας ηθών έτσι ώστε να καταστεί και πάλι εκ των υστέρων δικαστικά διαπιστώσιμη η συνδρομή τυχόν εκνόμου συμπεριφοράς εκ μέρους των μουσουλμάνων. Άλλωστε, για τέτοια δε τυχόν περίπτωση εκδηλώσεως εκνόμου συμπεριφοράς που θα παρουσιασθεί, επιβάλλεται από το άρθρο 13 παρ. 2 του Συντάγματος να ορισθεί στο νόμο ως υποχρεωτική η διερεύνηση και διαπίστωση συντελεσθείσης παραβιάσεως των εκτεθεισών συνταγματικών απαγορεύσεων, προς δικαστική απαγγελία εντεύθεν εννόμων συνεπειών που κατά συνταγματική υποχρέωση θα ορίσει συναφώς ο νόμος, ώστε να καταστεί αποτελεσματική η τήρηση της εν λόγω συνταγματικής διατάξεως. Η συνταγματική αυτή απαίτηση προκύπτει και από την πρόσφατη απόφαση 2188/2010 του Δικαστηρίου Σας. Εν τούτοις, ο Ν.3512/2006 ουδόλως αναφέρεται στο ενδεχόμενο εκδηλώσεως εκνόμου συμπεριφοράς, ούτε προβλέπει διαδικασίες αντιμετώπισης της, όντας έτσι μή συμβατός με τις απαιτήσεις του άρθρου 13 παρ.2 Σ.

Ο ρόλος δε άλλωστε των Δικαστηρίων μας και δή του Ανωτάτου Ακυρωτικού μας, ως αποτελούμενο πάνω απ΄όλα από Έλληνες πολίτες, που δια των αποφάσεων τους προασπίζουν την ακεραιότητα των νόμων, προς χάριν των ΠΟΛΙΤΩΝ, θα πρέπει να είναι η προσεκτική στάθμιση του δικαιώματος των μουσουλμάνων απέναντι στα δικαιώματα των Ελλήνων χριστιανών πριν αναγκαστούμε να βιώσουμε μέσα στη χώρα μας καταστάσεις θρησκευτικών εξάρσεων εκ μέρους των Μουσουλμάνων, των οποίων το ιερό κείμενο, το Κοράνι, δει να υπενθυμίσουμε ότι αναγνωρίζει τη στρατιωτική κατίσχυση ως μέσο επιβολής των αρχών του, στο όνομα δε του Ισλάμ έχουν γίνει από το έτος 2001 και μετά περισσότερες από 17.000 τρομοκρατικές επιθέσεις. Εάν δεν αρκούν αυτά για να πείσουν σχετικά με το ότι η ίδρυση ενός μουσουλμανικού τεμένους θα πλήξει ανεπανόρθωτα τη δημόσια τάξη και τα χρηστά ήθη της χώρας μας, τότε αναρωτιόμαστε τι άλλο θα πρέπει να περιμένουμε να συμβεί. Τότε όμως θα είμαστε και άξιοι της μοίρας μας! Το Σύνταγμα μας, ως ο καταστατικός χάρτης της πολιτείας μας αλλά και ως το πυρηνικό αρχέτυπο, στο οποίο αποτυπώνεται η ιστορία αυτού του Έθνους, ιστορία άμεσα συνυφασμένη με την χριστιανική ορθόδοξη Εκκλησία, μας προσφέρει τις απαραίτητες ασφαλιστικές δικλείδες, ώστε να αποτραπούν, δια της συμβολής των Ελλήνων Δικαστών μας, γεγονότα που μάλλον σε απαξίωση θα οδηγήσουν τη χώρα μας και όχι στην αναγνώρισή της ως μιας δημοκρατικής και ανεκτικής πολιτείας. Διότι και η ανοχή των Ελλήνων έχει πλέον ξεκινήσει να αγγίζει τα όρια της.

Πέραν των ανωτέρω, αμφισβητείται η συνταγματικότητα του εν λόγω Νόμου και ως προς τις διατάξεις του εκείνες, οι οποίες κάνουν λόγο για επιβάρυνση του Κρατικού μας Προυπολογισμού και ειδικότερα του Υπουργείου Παιδείας προκειμένου να καλυφθούν οι δαπάνες της συντήρησης του τεμένους, της αποζημίωσης των μελών του Δ.Σ. του διαχειρίζοντος το τέμενος Ν.Π.Ι.Δ. και του μισθού του θρησκευτικού λειτουργού-ιμάμη. Ο Προϋπολογισμός ενός Κράτους υφίσταται για να καλύπτονται μέσω αυτού οι ΔΗΜΟΣΙΕΣ δαπάνες, δαπάνες δηλαδή που απαιτούνται προκειμένου για έργα κοινής ωφελείας ή γενικότερης σημασίας για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Οι δε προβλεπόμενες εγγεγραμμένες πιστώσεις του προϋπολογισμού προέρχονται από τη φορολόγηση τόσο των Ελλήνων όσο και των νόμιμα διαμενόντων στη χώρα αλλοδαπών, διατίθενται δε για την κάλυψη αναγκών κοινής ωφέλειας αυτών. Είναι να διερωτάται λοιπόν, κανείς, πώς είναι δυνατόν ένα τέτοιο έργο, όπως της κατασκευής ενός μουσουλμανικού τεμένους και η κάλυψη της αποζημίωσης του ιμάμη να θεωρείται έργο κοινής ωφελείας για τους Έλληνες και ως εκ τούτου να επιβαρύνει τον Ελληνικό Κρατικό Προϋπολογισμό. Η κατασκευή του τεμένους αποτελεί θέλημα των ασπαζομένων τη μουσουλμανική πίστη αλλοδαπών της χώρας μας και ως εκ τούτου αυτούς και μόνο αυτούς θα πρέπει να βαρύνει η δαπάνη της κατασκευής του ναού τους. Ημείς, οι Έλληνες φορολογούμενοι πολίτες, ουδένα συμφέρον έχουμε στην κατασκευή του εν λόγω τεμένους, ώστε να επιβαρυνθούμε ενός τέτοιου έργου. Ίσως θα πρέπει να υπομνησθεί, συν τοις άλλοις, ότι τα τελευταία τρία χρόνια και για πολλά χρόνια ακόμα, οι Έλληνες υφίστανται τις δραματικές συνέπειες μίας πρωτόγνωρης οικονομικής κρίσης, η οποία αναμένεται να οξυνθεί με αβέβαιες συνέπειες για το μέλλον αυτού του τόπου. Διερωτώμεθα, λοιπόν, όταν οι Έλληνες δεν γνωρίζουν εάν θα λάβουν σύνταξη την επαύριο ή όταν ακόμα στα ελληνικά σχολεία δεν έχουν διανεμηθεί συγγράμματα στα παιδιά, το μέλημα της Υπουργού Παιδείας είναι να «τροφοδοτήσει» το τέμενος; Μάλλον δι΄ανοήτους μας έχουν εκλάβει οι ταγοί μας! ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΟΝΕΙΔΟΣ για τη χώρα μας και μας γεμίζουν απελπισία τόσο για μας όσο και κυρίως για τα παιδιά μας.

Επαφίεται σε Εσάς, τους αξιοτίμους Δικαστάς του Έθνους μας να σταθούν στο πρώτο μέτωπο του αγώνα για την προάσπιση της ακεραιότητας, της τιμής και της υπόληψης αυτού του Λαού.

Κατά συνέπεια, και για τον ανωτέρω προβαλλόμενο λόγο, ο Ν.3512/2006 θα πρέπει να κηρυχθεί αντισυνταγματικός, η δε προσβαλλομένη ΚΥΑ να ακυρωθεί ως ερειδόμενη σε αντισυνταγματική διάταξη νόμου.

  • ΤΡΙΤΟΣ ΛΟΓΟΣ- ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ

Σύμφωνα με το άρθρο 27 του Ν. 3467/2006, σε συνδυασμό με το άρθρο 1 του Α.Ν. 1363/1938, προκύπτει ότι για την ανέγερση ή λειτουργία ναού οποιουδήποτε δόγματος ή θρησκείας απαιτείται άδεια της Διοικήσεως, η οποία χορηγείται κατόπιν αιτήσεως μελών της θρησκευτικής κοινότητας των ετεροδόξων που έχουν την κατοικία τους στο συγκεκριμένο τόπο όπου πρόκειται να εγκατασταθεί και να λειτουργήσει ο ναός ή ευκτήριος οίκος, η οποία (αίτηση) υποβάλλεται στο Υπουργείο Παιδείας δια του ποιμένους των ανωτέρω αιτούντων.

Προκύπτει, λοιπόν, κατά την ισχύουσα νομοθεσία, η αναγκαιότητα έκδοσης προγενέστερης διοικητικής άδειας και ειδικότερα πράξης του Υπουργού Παιδείας, στο πλαίσιο της οποίας διενεργείται έλεγχος αναφορικά με τη συνδρομή των όρων που διαλαμβάνει το άρθρο 13 παρ.2 του Συντάγματος (άσκηση λατρείας γνωστής – θρησκείας, που δεν προσβάλλει τη δημόσια τάξη ή τα χρηστά ήθη, από ανήκοντες σε θρησκευτική κοινότητα που δεν ασκεί προσηλυτισμό).

Παρά την μέχρι τώρα πάγια τακτική, δυνάμει της οποίας οι διάφορες θρησκευτικές μειονότητες στην Ελλάδα (όπως Μάρτυρες του Ιεχωβά, Εβραίοι κλπ), όταν επιθυμούσαν να ιδρύσουν έναν ναό ή ευκτήριο οίκο, προκειμένου να καλύψουν τις θρησκευτικές τους ανάγκες, αποτείνοντο στην Διοίκηση προκειμένου τα αρμόδια όργανα να εκδώσουν την αιτουμένη άδεια λειτουργίας, παρατηρείται δια της δημοσιεύσεως του εν λόγω Νόμου 3512/2006, να παρακάμπτεται εντελώς η διαδικασία αυτή, ως σαν να μην υφίστατο προβλεπόμενη νομοθεσία, και να αναλαμβάνει ο ίδιος ο νομοθέτης τη διευθέτηση του ζητήματος της κατασκευής του ισλαμικού τεμένους, ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΣ τη διαδικασία κατασκευής, λειτουργίας και διαχείρισης του (καθόρισε δε ο νομοθέτης ακόμα και το οικοδομικό τετράγωνο που θα χτιστεί το τέμενος) δια νόμου.

Εξ αυτής της επιλογής του νομοθέτη, προκύπτει σαφέστατα η παραβίαση του Συντάγματος και ειδικότερα του άρθρου 2 αυτού, που καθιερώνει την αρχή της ισότητας, ως τέτοιας νοούμενης της ισότητας με την οποία θα πρέπει να αντιμετωπίζονται όλες οι θρησκείες αναφορικά με την διαδικασία που οι ναοί ή ευκτήριοι οίκοι έκαστης από αυτές ιδρύονται και λειτουργούν.

Στο πλαίσιο μιας ευνομούμενης, δημοκρατικής πολιτείας, δεν είναι δυνατόν μέχρι πριν από λίγα χρόνια, πιστοί άλλων θρησκειών να υποβάλλουν αιτήσεις στη Διοίκηση, να αναμένουν πολύ καιρό την έκδοση της απόφασης έγκρισης λειτουργίας εκ μέρους του Υπουργού, να τίθενται υπό την βάσανον της συνταγματικότητας της αιτήσεώς τους, στο τέλος δε πολλές εξ αυτών των αιτήσεων να απορρίπτονται (ενδεικτική η απόφαση 20/2001 Α.Π. Ολομ., από την οποία και προκύπτει ότι επιβάλλοντο και ποινικές κυρώσεις σε όσους πιστούς λειτουργούσαν ναούς χωρίς τη σχετική διοικητική άδεια) και να αναλαμβάνουν οι ίδιοι τη δαπάνη κατασκευής του ναού τους, ενώ αντιθέτως για τη μουσουλμανική θρησκεία να επιλαμβάνεται ο ίδιος ο νομοθέτης αυτοβούλως, δίχως αίτηση των μόνιμα διαβιούντων στην περιοχή μουσουλμάνων και ο οποίος (νομοθέτης) παραγνωρίζοντας την μέχρι τώρα προβλεπόμενη νομοθεσία, να ψηφίζει ΝΟΜΟ, προκειμένου να διασφαλίσει (ή καλύτερα να επιβάλλει) ότι το τέμενος πράγματι θα ιδρυθεί και θα λειτουργήσει, χωρίς μάλιστα να εξετάζει καθ΄οιονδήποτε τρόπο τη συνδρομή των όρων συνταγματικότητας, όπως την εξετάζει ο Υπουργός, πριν την έκδοση άδειας λειτουργίας ναού άλλης θρησκείας αλλά και επιπλέον να επιβαρύνει τον Προϋπολογισμό του Κράτους μας προκειμένου να πραγματοποιηθεί το έργο της κατασκευής του τεμένους.

Προκύπτει, λοιπόν, με κραυγαλέο τρόπο η προνομιακή μεταχείριση με την οποία ο νομοθέτης επέλεξε να αντιμετωπίσει τη μουσουλμανική θρησκεία σε σχέση με άλλες θρησκείες, των οποίων οι πιστοί έπρεπε να αναλωθούν στο δαιδαλώδες διοικητικό δίκτυο, προκειμένου να ιδρύσουν το ναό τους, ενώ οι μουσουλμάνοι, αποκτούν κεκτημένα το δίχως άλλο και μάλιστα με επικύρωση αυτών από Νόμο.

Ίσως, θα πρέπει να αναρωτηθείτε ως Έλληνες Δικαστές ποια νοσηρή λογική ακριβώς εξυπηρετεί μια τέτοια επιλογή και ποιες πόρτες ανοίγει μέσα στη Χώρα μας για παρόμοια αιτήματα οπαδών άλλων θρησκειών. Αλίμονο δε και εάν σε κάθε πόλη όπου διαβιούν αλλοδαποί αλλόθρησκοι, θα υποχρεώνεται ο Έλληνας φορολογούμενος πολίτης να τους πληρώνει τους ναούς.

Δεδομένου, κατά συνέπεια, ότι ο Ν. 3512/2006 ουδόλως συμβαδίζει με το Σύνταγμα μας και την κατοχυρωμένη με αυτό αρχή της ισότητας, θα πρέπει η προσβαλλομένη ΚΥΑ και για τον λόγο αυτό να ακυρωθεί ως ερειδόμενη σε διάταξη αντισυνταγματικού νόμου.

  • ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΛΟΓΟΣ- ΠΑΡΑΒIΑΣΗ ATOMIKΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑΣ

Ο ιδρυτικός του ισλαμικού τεμένους Νόμος 3512/2006, πέραν των ανωτέρω αναφερομένων συνταγματικών διατάξεων, τις οποίες παραβιάζει, έρχεται σε ευθεία αντίθεση και με ρητώς κατοχυρωμένα στο Σύνταγμα ατομικά μας δικαιώματα, και ειδικότερα δικαιώματα των μελών του ε΄ αιτούντος Συλλόγου, ως κατοίκων της περιοχής του Βοτανικού, και πιο συγκεκριμένα με τη διάταξη του άρθρου 5 παρ.1 και 2, σύμφωνα με τις οποίες «1. Καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας…….2. Όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους……..»

Η ίδρυση του Ισλαμικού Τεμένους, μέσα στο κέντρο της Αθήνας, στην περιοχή του Βοτανικού, και οι συνακόλουθες συνέπειες αυτής, ήτοι η συγκέντρωση χιλιάδων μουσουλμάνων κάθε μέρα και πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ίδιας ημέρας, προσβάλλει πασιφανώς το δικαίωμά μας, ως περιοίκων, να αναπτύσσουμε ελεύθερα την προσωπικότητά μας, στο πλαίσιο κατά το οποίο η δική μας θρησκευτική συνείδηση ως Ελλήνων Χριστιανών εντάσσεται στην ευρύτερη έννοια και αποτελεί έκφανση της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητάς μας. Η καθημερινή μας υποχρέωση να ακούμε το κάλεσμα του ιμάμη σε προσευχή, το θέαμα χιλιάδων μουσουλμάνων στοιβαγμένων και γονατισμένων σχεδόν μπροστά από τις οικίες μας, προσβάλλουν κατάφωρα το δικό μας θρησκευτικό συναίσθημα ως Χριστιανών Ορθοδόξων, οι οποίοι θα είμαστε υποχρεωμένοι να «συμμετέχουμε» κυριολεκτικά στις προσευχές των μουσουλμάνων, βλέποντας τους και ακούγοντας τους καθημερινώς να προσεύχονται. Κατά τούτον τον τρόπο, όμως, θα αδυνατούμε εμείς οι ίδιοι να «ακούμε» τη δική μας χριστιανική συνείδηση, διότι θα επικαλύπτεται από το κάλεσμα του ιμάμη και τις φωνές χιλιάδων μουσουλμάνων. Ταυτόχρονα, προσβάλλεται και η τιμή μας, υπό την έννοια της τιμής ως Ελλήνων Χριστιανών, μίας τιμής που διαμορφώθηκε από τα βάθη των αιώνων και που σήμερα αντικατοπτρίζεται στην ύπαρξη του Ελληνικού Χριστιανού Ορθοδόξου Έθνους και στην κατοχύρωση της Χριστιανικής Θρησκείας ως επικρατούσας θρησκείας στην Ελλάδα, όπως συνταγματικά θεσμοθετείται στο άρθρο 3 Σ.

Οι δε περιορισμοί αυτοί των ατομικών μας δικαιωμάτων έχουν όρια την αρχή της αναλογικότητας, όπως και αυτή κατοχυρώνεται στο άρθρο 25 παρ.1 του Συντάγματος, σύμφωνα με την οποία ο περιορισμός που υφίσταται ένα ατομικό δικαίωμα θα πρέπει να είναι ο πλέον πρόσφορος τρόπος για την επιδίωξη του αποτελέσματος, να είναι ο λιγότερο επαχθής σε ένταση, έκταση ή διάρκεια από το αναγκαίο για την επίτευξη του αποτελέσματος μέτρο και να μην είναι δυσανάλογος εν σχέσει με τους λόγους που τον προκάλεσαν ή το αντικειμενικά επιτεύξιμο αποτέλεσμα. Πρόκειται για μία αρχή, η οποία συναγόμενη από την αρχή του Κράτους Δικαίου και απολαμβάνοντας συνταγματική ισχύ, δεσμεύει τον νομοθέτη κατά τον περιορισμό των ατομικών δικαιωμάτων.

Από την αρχή της αναλογικότητας, σε συνδυασμό με το άρθρο 5 παρ.1 Σ., προκύπτει ότι οι περιορισμοί της ελευθερίας αναπτύξεως της προσωπικότητας δεν μπορούν να ξεπερνούν το αναγκαίο μέτρο για την προστασία του Συντάγματος, των χρηστών ηθών και των δικαιωμάτων άλλων ( Δαγτόγλου, Ατομικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, Τόμος Α΄, σελ. 214). Κατ΄επέκταση τόσο ο Νομοθέτης όσο και η Διοίκηση πρέπει να επιλέγουν μεταξύ των μέτρων που πραγματοποιούν τους σκοπούς τους το εκάστοτε λιγότερο επαχθές για τον ιδιώτη.

Λαμβανομένου υπόψιν του γεγονότος, ότι ο Ν.3512/2006 στο άρθρο 3 αυτού, κάνει λόγο για ίδρυση του ισλαμικού τεμένους στο Βοτανικό Αττικής, ήτοι σε μία περιοχή πυκνοκατοικημένη και μέσα στο κέντρο των Αθηνών, με συνέπεια την προσβολή του θρησκευτικού συναισθήματος αλλά και της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας ημών, ως κατοίκων της περιοχής, αλλά και χιλιάδων Ελλήνων Χριστιανών, που διέρχονται από την περιοχή αυτή, προκύπτει ότι ο Νομοθέτης, περιορίζοντας τα ατομικά μας δικαιώματα, δεν προβαίνει στην επιλογή του λιγότερου επαχθούς μέτρου και του πλέον πρόσφορου, καθότι θα μπορούσε να είχε επιλέξει, επιτυγχάνοντας με την ίδια αποτελεσματικότητα την πραγμάτωση του σκοπού του, μία λιγότερο επαχθή λύση, ήτοι την επιλογή μίας περιοχής της Αττικής λιγότερο πυκνοκατοικημένης και με μικρότερο αριθμό διερχομένων Ελλήνων, όπως για παράδειγμα περιοχές της Ανατολικής Αττικής (Σπάτα, Κάντζα, Μαραθώνα κλπ). Η επιλογή μίας τέτοιας περιοχής για την ίδρυση του μουσουλμανικού τεμένους θα εξυπηρετούσε με την ίδια αποτελεσματικότητα τις θρησκευτικές ανάγκες των μουσουλμάνων, ταυτόχρονα όμως θα συνιστούσε λιγότερο επαχθή τον περιορισμό των δικών μας ατομικών μας δικαιωμάτων στη θρησκευτική ελευθερία και στην ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς μας και της τιμής μας.

  • ΠΕΜΠΤΟΣ ΛΟΓΟΣ

Άρθρο 1 παρ.3 του Συντάγματος: «ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΠΗΓΑΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΟ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΥΠΕΡ ΑΥΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΚΑΙ ΑΣΚΟΥΝΤΑΙ ΟΠΩΣ ΟΡΙΖΕΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ».

Το Κράτος μας, όπως σήμερα το γνωρίζουμε, ίσως θα πρέπει να υπομνησθεί ότι είχε ως γενεσιουργό του λόγο μία Επανάσταση, μία επανάσταση όπου χιλιάδες Έλληνες έδωσαν τη ζωή τους, αποσκοπώντας σε ένα και μοναδικό στόχο, την απελευθέρωση του έθνους και την αποτροπή του εξισλαμισμού του. Όταν πλέον ο στόχος αυτός εκπληρώθη, το νεοσυσταθέν ελληνικό Κράτος είχε ανάγκη να οχυρώσει αλλά και να διακηρύξει την ανεξαρτησία του και ως εκ τούτου δημιουργήθηκε ο Θεμελιώδης του Νόμος, ο νόμος εκείνος που κατά τη βούληση του συντακτικού νομοθέτη θα εξασφάλιζε την ίδια την ύπαρξη της Ελλάδας απέναντι σε εκείνους που επιθυμούσαν την υποδούλωσή της. Έτσι, δημιουργήθηκε το Σύνταγμα με μοναδικό του σκοπό να προστατέψει το Κράτος, να το θωρακίσει απέναντι στις δυνάμεις εκείνες που επιθυμούσαν την καταστροφή του. Αυτό το Σύνταγμα λοιπόν, που αποτελεί το προϊόν μίας Επανάστασης απέναντι στον εξισλαμισμό, αυτό το Σύνταγμα προβλέπει στο πρώτο του άρθρο πως όλες οι εξουσίες πηγάζουν από μας, τους Έλληνες, υπάρχουν υπέρ ημών και του έθνους μας και ασκούνται όπως το Σύνταγμα μας ορίζει. Δεδομένου, λοιπόν, ότι όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον Ελληνικό Λαό, πρώτη η νομοθετική εξουσία, ως εξουσία αντιπροσώπευσης ημών, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να δρα με τρόπο που να καταστρατηγεί τη γενεσιουργό αιτία της ύπαρξης του Κράτους μας. Με άλλα λόγια, δεν είναι δυνατόν, το Κράτος (όπως αυτό εκφράζεται μέσα από τη νομοθετική εξουσία), να αναιρεί με τις ίδιες του τις πράξεις την αιτία της γεννήσεως του, την καρδιά της Ιστορικής μας Επανάστασης του 1821, που ήταν η εξέγερση των υποδούλων Ελλήνων χριστιανών κατά του μουσουλμανικού στοιχείου που σκίαζε τη ζωή αυτού του τόπου για τετρακόσια χρόνια.

Επιπροσθέτως, το Σύνταγμά μας αποτελεί την εγγύηση της τήρησης κάθε διεθνούς συνθήκης με την οποία το Κράτος μας δεσμεύεται και ο οιοσδήποτε ελληνικός νόμος οφείλει να είναι εναρμονισμένος με τις διατάξεις των διεθνών συνθηκών, οι οποίες κατισχύουν αυτού. Ως εκ τούτου, δέον να γίνει αναφορά στη Συνθήκη της Λωζάνης, η οποία έπραξε ακριβώς τούτο, ήτοι να διασφαλίσει δια της διπλωματικής οδού τα κατοχυρωμένα με αίμα διαπιστεύματα της Ελληνικής Επανάστασης και να ορίσει κατά τρόπο περιοριστικό τη δυνατότητα ύπαρξης του μουσουλμανικού στοιχείου εντός των ορίων της Ελληνικής Επικράτειας, όπερ και πράγματι συνέβη δια του περιορισμού του ισλαμ στην περιοχή της Θράκης και αναφορικά μόνο με τους Έλληνες μουσουλμανικής πίστης. Ως εκ τούτου, η πρόβλεψη του νομοθέτη για την ίδρυση ενός μουσουλμανικού τεμένους μέσα στο κέντρο της Αθήνας, ανοίγοντας τις θύρες για το μουσουλμανικό στοιχείο και σε άλλα σημεία πέραν αυτών που προβλέπονται στη Συνθήκη της Λωζάνης, παραβιάζει κατάφωρα τόσο το Σύνταγμά μας, το οποίο επιτελεί την εγγυητική λειτουργία της ύπαρξης του Κράτους μας, όσο και την ανωτέρω διεθνή σύμβαση, η οποία ορίζει κατά τρόπο περιοριστικό πού και πώς επιτρέπεται να υφίστανται μουσουλμανικές μειονότητες εντός των ορίων του Ελληνικού εδάφους.

Σε τέτοιες κρίσιμες εθνικές στιγμές, αν κάτι χρειάζονται οι Έλληνες για να βγουν νικητές, είναι η ένωση και όχι η διάσπαση, υπό το πρόσχημα της θρησκευτικής ελευθερίας. Η Ελλάδα, ο τόπος μας, το σπίτι μας ανήκει στους Έλληνες το γένος και σε κανέναν άλλον.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Και για όσους επιφυλασσόμεθα να προσθέσουμε νόμιμα στο μέλλον

ΑΙΤΟΥΜΕΘΑ

  1. Να γίνει δεκτή η παρούσα.
  2. Να κηρυχθεί ο νόμος 3512/2006 ως εν όλω και πλήρως αντισυνταγματικός και ανθελληνικός.
  3. Να ακυρωθεί η από 07-11-2011 Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΑΔΑ: 45ΒΝ1-ΘΒ5 Αναρτητέα στο Διαδίκτυο) των συναρμοδίων Yπουργού Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων και της Υπουργού Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων (ΑΔΑ: 45ΒΝ1-ΘΒ5 Αναρτητέα στο Διαδίκτυο) καθώς και κάθε άλλη συναφής πράξη ή παράλειψη της Διοίκησης, ρητή ή σιωπηρή, προγενέστερη ή μεταγενέστερη.
  4. Να καταδικαστούν οι αντίδικοι στη δικαστική μας δαπάνη.

 

 

Αθήνα, 28 Δεκεμβρίου 2011

Ο Πληρεξούσιος Δικηγόρος

Ἀναστάσιος Δάφνης

Δικηγόρος παρ’ Ἀρείῳ Πάγῳ