Archive for the ‘Σαϊεντολογία’ Category

ΟΧΙ ΣΕ: ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ, ΒΕΛΟΝΙΣΜΟΣ, ΡΕΦΛΕΞΙΟΛΟΓΙΑ, ΓΙΟΓΚΑ, ΑΝΘΟΪΑΜΑΤΑ, ΡΕΪΚΙ, ΣΙΑΤΣΟΥ, ΑΡΩΜΑΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑ, ΙΡΙΔΟΛΟΓΙΑ, ΒΙΟΕΝΕΡΓΕΙΑ, ΠΙΛΑΤΕΣ, ΟΣΤΕΟΠΑΘΗΤΙΚΗ, ΥΠΝΩΣΗ, ΣΑΪΕΝΤΟΛΟΓΙΑ Κ.Λ.Π.
______________________
Ἀναδημοσιεύουμε ἀπό τήν ἱστοσελίδα: «Ἡ ἄλλη ὅψις» (alopsis) τήν εἰσηγητική ἔκθεση τῆς ἐπιτροπῆς τοῦ Ἰατρικοῦ Συλλόγου Ἀθηνῶν γιά τίς διάφορές Ἐναλλακτικές-ὁλιστικές-ἐνεργειακές Θεραπεῖες.

Προκαταβολικά πρέπει νά τονίσουμε ὅτι ὁ μακαριστός Γέροντας Πορφύριος μέ τήν πλούσια Θεία Χάρη καί τό διορατικό χάρισμα πού εἶχε ἦταν τελείως ἀντίθετος μέ ὅλα αὐτά. «Μόνο τήν Κλασσική Ἰατρική» τόνιζε πρέπει νά ἀκολουθοῦμε.

………………..

Ἅς μελετήσουμε τί λένε οἱ ἰατροί μέ βάση τά ἐπιστημονικά κριτήρια:

«Η προσφορά της σύγχρονης Ιατρικής στην ανθρωπότητα είναι γενικά παραδεκτή και αδιαφιλονίκητη. Αποτιμάται δε κυρίως με την πρωτοφανή αύξηση του μέσου όρου ζωής και τη σημαντική βελτίωση της ποιότητας ζωής στις κοινωνίες, που έχουν την ευτυχία να μπορούν να εφαρμόζουν τα σύγχρονα ιατρικά επιτεύγματα.
Η πρόοδος αυτή της Ιατρικής, στηρίζεται στη γενική εξέλιξη των Θετικών Επιστημών και χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη μιας αδογμάτιστης επιστημονικής σκέψης και μεθοδολογίας, που έχει τις ρίζες της κυρίως στον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό. Η γενική συμβολή του κλασικού Ελληνικού Πνεύματος στη διαμόρφωση των Επιστημών και η ειδικότερη συμβολή του Ιπποκράτη στη διαμόρφωση της σύγχρονης Ιατρικής, έχουν αναγνωρισθεί παγκοσμίως, τόσο σε θεωρητικό επίπεδο όσο και στην πράξη. Στη σημερινή εποχή, οι εμπειρικές και δογματικές θεραπευτικές προσπάθειες που ήταν κάποτε αναγκαίο να αναπτυχθούν για την αντιμετώπιση των προβλημάτων υγείας μεταξύ των διαφόρων λαών της γης, αντικαθίστανται πλέον από μια ενιαία επιστημονική μεθοδολογία που στηρίζεται στις αρχές της παρατήρησης, του πειράματος και της αυστηρής επιβεβαίωσης στην κλινική πράξη κάθε νέας ή και παλαιάς θεραπευτικής πρότασης. Η σύγχρονη δηλαδή Ιατρική κρίνει, εξετάζει και αποδέχεται ή απορρίπτει οτιδήποτε «παραδοσιακό» ή «εναλλακτικό» ή «συμπληρωματικό» υπάρχει στον επιστημονικό της ορίζοντα, με τον ίδιο ελεύθερο και αβίαστο τρόπο που κρίνει διαρκώς και επανεξετάζει καθημερινά, και τα δικά της επιτεύγματα [1].
Η τάση όμως της υπερκαταναλωτικής κοινωνίας προς την παραδοξότητα, οδηγεί συχνά σε αναβίωση παλαιών μυστηριακών μεθόδων και στην ανάπτυξη νέων ιδιόμορφων θεραπευτικών απόψεων κυριότερες από τις οποίες είναι οι εξής: Ομοιοπαθητική, Βελονισμός, Διαλογισμός, Ρεφλεξολογία ή Αντανακλαστική Ζωνοθεραπεία, Γιόγκα, Νουμερολογία, Ολιστικό Μασάζ, Μεσμερισμός, Πυραμιδολογία, Σαΐεντολογία, Σαμανισμός, Χρωματοθεραπεία, Σιάτσου, Υπνωτισμός, Οργονομία και πολλές άλλες ιδιότυπες «θεραπευτικές» πρακτικές [2, 3, 4].
Σκοπός του κειμένου που ακολουθεί είναι να γίνει μια σύντομη αναφορά στις «θεραπευτικές» αυτές μη συμβατικές πρακτικές, οι οποίες επειδή παρεκκλίνουν από τις επιστημονικά τεκμηριωμένες αρχές της Επιστημονικής ή Συμβατικής Ιατρικής χαρακτηρίζονται ως Ανορθόδοξες Θεραπευτικές Μέθοδοι (ΑΝΘΕΜ)

(περισσότερα…)

Advertisements