Archive for the ‘παιδιά’ Category

1. Η αποκτηθείσα εμπειρία από την προενταξιακή διαδικασία (από το 1958) και την μετέπειτα ένταξή μας στην Ενωμένη Ευρώπη, οδήγησε σε κάποιες α­ξιωματικές αρχές, ως σταθερές της πορείας μας μέσα σ’ αυτήν. Η πρώτη αρχή είναι, ότι το πρόβλημα δεν είναι η Ευρώπη, όπως δεν υπήρξε ποτέ πρόβλημα κά­θε αναγκαστικός αναπροσανατολισμός της εθνικής μας πολιτικής σ’ όλη την ιστορική μας διάρκεια. Το πρόβλημα είμαστε εμείς, η δική μας δηλαδή παρου­σία μέσα στην Ευρώπη. Η δεύτερη αρχή είναι, ότι το πρόβλημα της Ευρώπης δεν είναι πρώτιστα πολιτικό ή οικονομικό, αλλά πνευματικό και πολιτιστικό. Διό­τι το αμείλικτο ερώτημα είναι, ποιον άνθρωπο και ποια κοινωνία μπορεί να παραγάγει η Ενωμένη Ευ­ρώπη, και τελικά ποιον πολιτισμό.

Είναι πράγματι γεγονός, ότι μέσα στην νέα μεγά­λη μας Πατρίδα κρίνεται η ταυτότητά μας, αλλά και η ιστορική μας συνέχεια και συνεπώς η ιστορική (με ό,τι σημαίνει αυτό) επιβίωσή μας. Η αποτίμηση όμως της Ευρώπης, ως μητέρας του Δυτικού Κόσμου, είναι θέμα προοπτικής.Υπάρχουν δύο προοπτικές: η ελλη­νορθόδοξη και η ουνιτίζουσα των ευρωπαϊστών μας. Οι πρώτοι διαπιστώνουν στον πολιτισμό διαφοροποι­ήσεις και αποστασιοποίηση.

(περισσότερα…)

Advertisements

 

Η σχέση των γονέων με το μωρό και με το μικρό παιδί συνδέεται άμεσα με την αυξανόμενη αυτονομία του παιδιού και το αίσθημά του ότι είναι ξεχωριστό πρόσωπο. Είναι μια δύσκολη περίοδος, γιατί η αμφιταλάντευση του παιδιού ανάμεσα στην αγάπη και την οργή είναι πολύ δυνατή. Επιθυμεί να μεγαλώσει και ταυτόχρονα το φοβάται.Έχει ανάγκη τους γονείς του απεγνωσμένα, αλλά έχει απεγνωσμένα ανάγκη να γίνει ένα σημαντικό πρόσωπο από μόνο του. Οι γονείς πρέπει να του επιτρέψουν την απόσταση που χρειάζεται για να γίνει ο εαυτός του, με το αναπτυσσόμε νο αίσθημα ότι έχει κάποια αξία και κάποιο έλεγχο στη ζωή του. Ταυτόχρονα οι γονείς έχουν την ανάγκη να αισθάνονται την ικανοποίηση από την συναισθηματική παρουσία του παιδιού στη ζωή τους, όπως έχουν επίσης την ανάγκη να αισθάνονται περήφανοι για τα επιτεύγματά του.

( Από το βιβλίο «Γονείς καί Παιδιά», π. Φιλόθεος Φάρος – π. Σταύρος Κοφινάς, εκδόσεις «Ακρίτας», 1986)

ΤΟ κείμενο, το οποίο εν συνεχεία αναδημοσιεύουμε, είναι άκρως αποκαλυπτικό για την τόλμη, την ειλικρίνεια και την αμεσότητά του. Τα όσα αναφέρονται σε αυτό για την τραγική κατάσταση στην γείτονα χώρα της Σερβίας, αντικατοπτρίζουν δυστυχώς και την ζοφερά πραγματικότητα της πατρίδος μας.
Είναι παρήγορη η ύπαρξη αφυπνιστικών φωνών, όπως η παρούσα εκ Σερβίας, και είθε αυτές να πολλαπλασιασθούν, να διεγείρουν συνειδήσεις, να οδηγήσουν σε μετάνοια και να παύση επί τέλους το Ολοκαύτωμα των Εκτρώσεων, ώστε να γίνη ο Θεός ίλεως!…
Ο ιατρός Στόγιαν Αδάσεβιτς είναι ο μοναδικός γυναικολόγος στην Σερβία, ο οποίος δημοσίως ομολόγησε ότι η έκτρωση είναι φόνος, για τον οποίο ευθύνονται τόσο ο ιατρός, όσον και η μητέρα.

(περισσότερα…)

Έχουν ειπωθεί και γραφτεί τόσα πολλά για την αξία του θηλασμού. Παρ’ όλα αυτά οι περισσότεροι άνθρωποι στη γη δεν γνωρίζουν περί τίνος πρόκειται. Είναι ένα θαύμα, ένα δώρο του θεού στον άνθρωπο. Μια ευλογία και ένα ακόμη δείγμα της σοφίας και της αγάπης Του για το αγαπημένο και καταταλαιπωρημένο παιδί Του!

Κι όπως στο μυστικό δείπνο, έτσι και με τον θηλασμό αντιλαμβανόμαστε το διαρκές και χωρίς τέλος πατρικό ενδιαφέρον Του, την στοργή Του, την μέριμνά Του.

Μας δίνει λύσεις και απαντήσεις! Χωρίς τέλος στον χρόνο.

Αντίστοιχα θέτει και ένα ερώτημα: Μέχρι πότε και για ποιόν λόγο θα αρνούμαστε αυτήν την αγάπη Του;

Αν και ζούμε στην εποχή της γνώσης ( όπως μας λένε ) εν τούτοις δεν γνωρίζουμε πολλά, βασικά και πολύ σημαντικά πράγματα που θα ωφελούσαν την ζωή μας αλλά και θα μας επέτρεπαν να βλέπουμε την κάθε στιγμή της ζωής μας με διαφορετικό βλέμα. Θα μας επέτρεπαν να διεκδικούμε το συμφέρον μας.

Συγκεντρώσαμε από το διαδίκτυο κυρίως αλλά και από μια πλειάδα σχετικών εντύπων, βιβλίων κλπ ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία τα οποία παραθέτουμε και εδώ. Γνωρίζουμε ότι δεν είναι όλα. Αλλά κι αυτά ούτε λίγα είναι, ούτε αδιάφορα για κάθε άνθρωπο, ούτε μικρής αξίας. Αν λέμε συνέχεια ότι θέλουμε έναν κόσμο καλύτερο και πιό ανθρώπινο, ας ξεκινήσουμε από εδώ με τη βοήθεια του Θεού.

Το πόσο σημαντικό είναι το άγγιγμα της μητέρας και του πατέρα για κάθε άνθρωπο και πόσο επηρεάζει θετικά ή αρνητικά ( όταν το στερηθεί ) όλη του την ζωή, θα μπορούσε να το περιγράψει μόνο ένας καλός παιδίατρος, ίσως κι ένας ψυχολόγος ή ψυχίατρος. Πολλά τραύματα της ψυχής ξεκινούν από εδώ. Με τον θηλασμό η μητέρα και το παιδί αποκτούν μια μοναδική συναισθηματική σχέση που τίποτα δεν μπορεί να την σβήσει. Ούτε κι ο χρόνος. Διότι μπορεί ο άνθρωπος να μην θυμάται τις στιγμές που θήλαζε ( αν και υπάρχουν αρκετοί που θυμούνται ) αλλά το χάδι, το βλέμμα, η υπομονή, η ζεστασιά της αγκαλιάς, οι μυρωδιές του σώματος όχι μόνο κάνουν το παιδί να αισθάνεται ασφάλεια αλλά και το δυναμώνουν ψυχικά και σωματικά για όλη του τη ζωή.

Επιπλέον το παιδί προστατεύεται ιατρικά αφού προσλαμβάνει από την μητέρα όλα σχεδόν τα απαραίτητα αντισώματα για να αντιμετωπίσει αργότερα τις πιό σημαντικές και δύσκολες λοιμώδεις νόσους. Ας σημειώσουμε ότι κανένα τροφικό υποκατάστατο δεν μπορεί να προσφέρει στο παιδί αυτά τα αντισώματα, αφού απλώς δεν τα περιέχει. Ούτε των ζώων το γάλα. Γι’ αυτό και οι επιστήμονες τα ονομάζουν «νεκρή τροφή». Φυσικά οι εταιρείες τροφίμων αλλά και οι εταιρείες παιδικών τροφών έχουν τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα και λένε διάφορα. Η αλήθεια όμως είναι ότι σαν το μητρικό γάλα, δεν υπάρχχει καμία άλλη τροφή. Κι αν ακόμη σε κάποιο υποκατάστατο προσθέσουν ορισμένα στοιχεία, το σίγουρο είναι ότι ο ανθρώπινος οργανισμός δεν μπορεί να τα προσλάβει αφού είναι αφύσικα. Αναντικατάστατο λοιπόν το μητρικό γάλα.

Το παιδί προστατεύεται και από άλλες ασθένειες όπως οι αλλεργίες και το άσθμα ενώ και έναντι του καρκίνου είναι πιό ισχυρό. Αλλά και η μητέρα προστατεύεται από τον καρκίνο του μαστού αλλά και την οστεοπόρωση.

Το μητρικό γάλα είναι μια πλήρης τροφή και ικανοποιεί τις ανάγκες του παιδιού τόσο για τροφή, όσο και για υγρά. Μάλιστα είναι εύπεπτο και έχει σταθερή θερμοκρασία, γεγονός που κάνει το παιδί πιό ήρεμο και πιό ήσυχο.

κπληκτοι ο πελάτες το μεγάλου πολυκαταστήματος στρεψαν νστικτωδς τ πρόσωπότους πρς τ μέρος π’ που ρχόταν

διαπεραστικ κραυγή.Πρς τν ξοδο το καταστήματοςμιπελπισμένη γιαγι προσπαθοσεμ χαμηλωμένη φων ν τιθασεύσει τγγόνι λέγοντάς του πς δν εχε λλαχρήματα. μικρός, 3-4 τν περίπου,στριφογύριζε μανιασμένος γύρω πτ ταμεα τοκαταστήματος, χτυποσεμ πεσμα τ πόδια του στ δάπεδο κασυνέχισε ν φωνάζει:

Γιαγιά, γιατί δνμπακος;

μαρτυρικ γιαγι εχε τκουράγιο ν βγεξω κα βασανιστήςτης ναγκάστηκε ν τν κολουθήσει,ποφασισμένος πάντως ν συνεχίσει τβασανισμ τς δύστυχης γυναίκας στδρόμο κα στ σπίτι…

Ατ εναι νέα γενι πο μεγαλώνει. Μι γενιποψήφιων τυράννων.Παιδι ποκπαιδεύονται συστηματικπδιαφώτιστους γονες κα στενοςσυγγενες στ ν καταστον αριο τύραννοι.

Πς κπαιδεύονται…;Μ μ τν παντελπουσία παιδαγωγίας!

μικρς πρίγκιπας πρέπει ν τχειλα τοιμα καλα μέσως μόλις τ ζητήσει, ε δυνατν κα πρν τ ζητήσει.Μέσα δ στ σπίτι φείλουν ο πάντεςν εναι πρόθυμοι ν πσαν στιγμννκτελέσουν τς διαταγές του. Φυσικττίθασο παιδ δν μπορε ν διακρίνει τ διαφορτο «μέσα στ σπίτι»κα «ξω π ατό». Γι’ ατ καπαιτεπουδήποτε οπιθυμίες του ν εναινόμος. τσι μά: «Γιαγιά, γιατί δν μπακος;»

τραγωδία θ αξηθενάλογα καμ τν λικία του. Ατ πο θρασύτατασήμερα π τος νθρώπουςτο σπιτιο, αριο θ τ διεκδικε πεισμόνως π τος συμμαθητές του κατος δασκάλους κα καθηγητές του στσχολεο. Κα λίγο ργότερα κόμη θτπαιτενυποχώρητα στ χρο τςδουλεις του. ν συμβε μάλιστα νποκτήσει θέση προϊσταμένου, τότε… λίμονο στος φισταμένους του· θ τοςτρελάνει.

Τπλα πο χρησιμοποιε τ παιδί,προκειμένου ν πετύχει ατ πο θέλει, εναι πολ δυνατά. λλοτε χρησιμοποιε μικαταμάχητη γλυκύτητα· να-δυ φιλι καντίσταση τς γιαγιςκαταρρέει μέσως. λλοτε βάζει σνέργεια τ κλάμα – πανίσχυρο πλο· ματ κάμπτει τν ντίσταση κόμη κατο πατέρα, ποποτίθεται εναι πιδύσκολος νποχωρήσει. λλοτε καταφεύγει στ πεσμα· λλοτεχρησιμοποιετν ρνηση γι φαγητό· λλοτε παγώνεισχέση του μ τ μητέρα: δν τς μιλάει, δν δέχεται χάδια, δν τς δίνει σημασία. λα ατ καλλα κόμη εναι τρόποι πο σοφίζεται τ παιδ γι ν πετύχει ατ ποπιθυμε.

Τί λοιπν πρέπει ν γίνει;

Δν εναι εκολη πόθεση γωγ το παιδιο. « πας πάντων θηρίων στ δυσμεταχειριστότατον», γραψε Πλάτων· τ πι δυσκολομεταχείριστο θηρίο εναι τ παιδί. Θηρίο πραγματικδάμαστο κα μπρόσμενη συμπεριφορά.

νας σημαντικς λόγος ποπιδεινώνει συχν τ πρόβλημα εναι λιγο τεκνία. σο λιγότερα παιδι στν οκογένεια, τόσο ζωηρότερα καγωιστικότερα κινδυνεύουν ν γίνουν. Τνα παιδ σίγουρα κινδυνεύει κόμη περισσότερο. Γι’ ατό, ταν δν συντρέχουν λόγοι νεξάρτητοι τς θελήσεώς τους, ο γονες ς μν ρκονται στνα κα στ δύο παιδιά. Ατ δν σημαίνει τι πολυτεκνία θ λύσει λα τ θέματα· σίγουρα μως τ περιβάλλον τς πολύτεκνης οκογένειας εναι καταλληλότερο γι τ σωστνατροφ κα παιδαγωγία τν παιδιν.

Τ σημαντικότερο εναι νποφασίσουν ο γονες ν μν ποχωρον διάκριτα στς παιτήσεις το παιδιο, ν μν πηρεάζονται π τς μεθοδεύσεις του. Εναι βέβαια δύσκολο λλὰ ὄχι κατόρθωτο. Θ τοξηγον ρεμα κα χωρς φωνς τι ατ πο ζητάει δν εναι δυνατν ν το δοθε. Ν τοξηγήσουν πίσης τι πάρχει πολλ φτώχεια στν κόσμο κατι κατομμύρια παιδι δν χουν οτε ψωμ ν φ νε.Ποτ δν θ χρησιμοποιήσουν ψέμα. Θ το λένε μόνο τν λήθεια κα δν πρέπει νποχωρήσουν οτε μία φορά, ταν τ ατημα το παιδιο εναι τοπο. Μιποχώρηση θχει ς ποτέλεσμα ν κάνει τ παιδ σφάνταστα πίμονο τν πόμενη φορά, καθς γνωρίζει τι κάποια στιγμντίσταση τν γονέων του θ καμφθε.

σο περισσότερα προσφέρουμε στ παιδιά, τόσο φτωχότερα κα πιδύνατα τ καθιστομε, λεγε γιος ωάννης Χρυσόστομος πευθυνόμενος πρς τος γονες (PG 60, 452-454). Γιατί πιδύνατα; Διότι δν μαθαίνουν νά γωνίζονται, ν παλεύουν, ν προσπαθον, νά ναπτύσσουν δημιουργικότητα· τ θέλουν λα τοιμα καλα εκολα. Κι ταν τ πράγματα τος ρχονται δύσκολα, ντ ν κοπιάσουν,

ξεφεύγουν… παραδινόμενα στ ναρκωτικά κόμα κα στν ατοκτονία.

Πάνω πλα ο εσεβες γονες νπικαλονται τ φωτισμ το Θεο κα τν νίσχυσή τους π τ θεία Χάρη.

Διότι τργο τους εναι δύσκολο πολύ.

Εναι μως καφάνταστα πέροχο· γίνονται συνεργο το Θεο στν νάδειξη προσώπων πο θ λάμπουν αώνια στφς τς θείας Βασιλείας!

Εσταθίου Χ. Μπάστα

περιοδικό Ο ΣΩΤΗΡ ΑΡ. 2005, 15 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010