Archive for the ‘ο Πάπας’ Category

Δὲν ὑπάρχει κίνδυνος νά… μολυνθῶμεν, οὔτε μνημονεύοντες τοὖ Πατριάρχου (ἐφ’ ὅσον ἀκόμη δὲν κατεδικάσθη), οὔτε, πολλῶ μᾶλλον, δεχόμενοι εἰς κοινωνίαν τοὺς μνημονεύοντας αὐτοὖ. Τὰ ἀντιθέτως λεγόμενα εἶνε ἀνόητοι «ζηλωτισμοί».

(Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος)

Advertisements

Ἡ ὀνομαζόμενη «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος» τῆς Ὀρθοδοξίας συνεκλήθη καὶ συνεδρίασε στὴν Κρήτη τὴν ἑβδομάδα τῆς Πεντηκοστῆς (18-26 Ἰουνίου 2016).

Δύο μῆνες μετά, κρίνοντας μὲ νηφαλιότητα τὸ ὅλο ἐγχείρημα, μποροῦμε νὰ καταλήξουμε στὶς ἑξῆς παρατηρήσεις γιὰ τὴν ἀμφιλεγόμενη «Σύνοδο»:

>1. ΗΤΑΝ ΣΥΝΟΔΟΣ;

Ἕνα πρῶτο ἐρώτημα ἀφορᾶ στὴν ἴ­δια τὴ φύση τῆς Συνόδου: Ἦταν πράγματι Σύνοδος; Τὸ ἐρώτημα εἶναι καίριο. Διότι κατὰ τὴ σύγκλησή της καὶ τὶς ἐργασίες της, μὲ τὴν καθιέρωση νὰ ψηφίζουν μόνο οἱ Προκαθήμενοι καταλύθηκε οὐσιαστικὰ ἡ ἔννοια τῆς συνοδικότητας. Ἦταν περισσότερο, ὅπως παρετήρησε ὁ Ἐπίσκοπος τῆς ἐπισκοπῆς Μπάτσκας τοῦ Πατριαρχείου τῆς Σερβίας Εἰρηναῖος (Μπούλοβιτς), μιὰ «Σύναξις Προκαθημένων», ἡ ὁποία μάλιστα «ἐνεργεῖ ἐμπράκτως ὡς συλλογικός τις πάπας».

Τὴν προβληματικότητα τὴν ἀναγνώρισαν καὶ ἔνθερμοι ὑποστηρικτὲς τῆς «Συνόδου». Ἔτσι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας στὴν ὁμιλία του κατὰ τὴν ἐναρκτήρια συνεδρίαση τῆς «Συνόδου», ἀπαντώντας στοὺς ἐπικριτές της, εἶπε ὅτι αὐτὴ ἀποτελεῖ «ἰδιαιτερότητα… δὲν εἶναι ἕνα ἀκριβὲς ἀντίγραφο τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων… εἶναι κάτι ἰδιαίτερο».

Πιὸ ξεκάθαρα ὁ καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Θεσσαλονίκης κ. Χρυσόστομος Σταμούλης, ἀναφερόμενος στὶς καινοτομίες της, τὴ λεγόμενη «ἀρχὴ τῆς ὁμοφωνίας» καὶ τὴν καθιέρωση τῆς «μίας ψήφου ἀνὰ Ἐκκλησία», εἶπε πρὶν τὴ σύγκλησή της τὰ ἑξῆς: «Ὄντως, ἡ συγκεκριμένη διαδικασία εἶναι ἀμάρτυρη ἐντὸς τῆς ἱστορίας τῆς Ἐκκλησίας. Ὄντως φαίνεται νὰ ἀγνοεῖται τὸ ἱστορικὸ κεκτημένο ποὺ θέλει τὸν κάθε ἐπίσκοπο νὰ ἔχει μία ψῆφο. Ὄντως φαίνεται νὰ ἀντικαθίσταται ὁ ἐπίσκοπος ἀπὸ τὸν πρῶτο καὶ νὰ ὑποχωρεῖ ἡ ἰδιαιτερότητα τοῦ προσώπου γιὰ χάρη τοῦ καθόλου τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας. Νὰ χάνεται στ᾿ ἀλήθεια ‘‘ἡ ἑνότητα ἐν τῇ ποικιλίᾳ’’. Ἢ, ἀκόμη πιὸ σκληρά, ἡ υἱοθέτηση τῆς μίας ψήφου νὰ ἀποτελεῖ τὸν «θρίαμβο τοῦ ἀτομοκεντρικοῦ τύπου τῶν ‘‘συμβάσεων’’». Καὶ δὲν χωράει καμία ἀμφιβολία πὼς σὲ ὅ­λα τὰ παραπάνω θὰ μπορούσαμε νὰ προσθέσουμε καὶ ἄλλα. Νὰ ποῦμε γιὰ παράδειγμα ὅτι μὲ τὴν ἀποδοχὴ τῆς ὁμοφωνίας, ἀλλὰ καὶ τῆς μίας ψήφου ἡτ­τᾶται ἡ Ἐκκλησιολογία τῆς συνοδικότητας, βιάζεται ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ περιθωριοποιεῖται ἡ ἴδια ἡ ζωή».

Ὁ κ. Σταμούλης ὅμως σωστὰ ἐπισημαίνει καὶ ἕνα ἀκόμη σημεῖο ἐξίσου προβληματικό: Τὸ ὅτι ἡ «Σύνοδος», ἔτσι ὅπως προετοιμάστηκε, ἦταν ἀποκομμένη ἀπὸ τὸν λαό. Εἶπε: «Ἐὰν διαπιστώνεται, λοιπόν, ἕνα ἔλλειμμα, αὐτὸ βρίσκεται στὴν ἐνημέρωση τῆς βάσης, στὴν ἐνημέρωση τῶν λαϊκῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν κληρικῶν, τόσο τῶν δύο πρώτων βαθμίδων, ὅσο καὶ τῶν ἐπισκόπων τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν. Φαίνεται ἔτσι νὰ λησμονεῖται ἢ νὰ παραθεωρεῖται πὼς ‘‘ἡ Σύνοδος δὲν συνέρχεται γιὰ τὸν ἑαυτό της· συνέρχεται γιὰ ὅλο τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, γιὰ ὅλο τὸν κόσμο’’, καθὼς «“εἶναι ἐκ τοῦ σώματος”, “ἐν τῷ σώματι”, “διὰ τὸ σῶμα”». Ὡς ἐκ τούτου, οἱ ἐνστάσεις οἱ ὁποῖες καὶ ἐδῶ διατυπώθηκαν ἀπὸ μέλη τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας δὲν εἶναι χωρὶς ἔρεισμα». [Βλ. Χρυσόστομου Σταμούλη, «Ἡ λειτουργία τῆς ὁμοφωνίας καὶ ἡ ποιητικὴ τῆς ἑνότητας». Εἰσήγηση στὸ Συνέδριο «Πρὸς τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο» (3-5 Δεκεμβρίου 2015)].

Ἂν λοιπὸν ἡ «Σύνοδος» εἶναι ἀποκομμένη ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἂν ἀποτελεῖ ἁπλὴ σύμβαση ἀτομοκεντρικοῦ τύπου, ἂν καταστρέφει τὴν Ἐκκλησιολογία τῆς συνοδικότητας, ἂν βιάζει τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ περιθωριοποιεῖ τὴ ζωή, μποροῦμε νὰ τὴ θεωροῦμε πραγματικὴ Σύνοδο;

2. ΗΤΑΝ ΜΕΓΑΛΗ;

Ἂς ἔρθουμε σὲ ἕνα ἄλλο ἐρώτημα. Ἡ «Σύνοδος» ὀνομάστηκε Μεγάλη. Ἦ­ταν ὅμως; Βέβαια ἔτσι συγκλήθηκε, ἀλλὰ δὲν κατάφερε νὰ γίνει πραγματικὰ Μεγάλη, διότι κατ᾿ αὐτὴν ἡ Ὀρθοδοξία ἐμφανίστηκε διχασμένη. Ὁ διχασμὸς ἔγινε φανερὸς πρωτίστως κατὰ τὴ σύγ­κλησή της, ὁπότε τέσσερις ἀπὸ τὶς δεκατέσσερις Ἐκκλησίες ἀρνήθηκαν νὰ μετάσχουν. Ἔγινε ὅμως φανερὸς καὶ κατὰ τὶς συνεδριάσεις της, ὅπου καὶ σὲ ἄλλα, κυρίως ὅμως στὸ σημαντικότερο θέμα της, αὐτὸ τῆς σχέσεως τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὸν ὑπόλοιπο Χριστιανικὸ κόσμο, ἐκδηλώθηκαν ἔντονες ἀντιδράσεις καὶ πολλοὶ ἐπίσκοποι ἀρνήθηκαν νὰ ὑπογράψουν τὸ τελικὸ κείμενο.
Ἡ ἀδυναμία τῆς Συνόδου νὰ παρουσιάσει ἑνωμένη τὴν Ὀρθοδοξία ἑρμηνεύεται ἀπὸ πολλοὺς ὅτι προέρχεται ἀπὸ τὰ εἰς βάρος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐξυφαινόμενα σχέδια ἐπεκτάσεως τῆς ἐξουσίας τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, ποὺ κατατρύχεται, ὡς γνωστό, ἀπὸ τὸ ἀντιπαραδοσιακὸ σύνδρομο τῆς «Τρίτης Ρώμης», ὅπως ἀρέσκεται νὰ αὐτοαποκαλεῖται.
Ἀκόμη ὅμως κι ἂν γίνει δεκτὸ ὅτι σκοπιμότητες γεωπολιτικῶν παιχνιδιῶν ἐξουσίας ὤθησαν τὶς τέσσερις Ἐκκλησίες νὰ ἀπόσχουν – κάτι ποὺ οἱ ἴδιες ἀρνοῦνται κατηγορηματικά –, αὐτὴ ἡ ἀπουσία στερεῖ ἀπὸ τὴ «Σύνοδο» τὴν προσωνυμία «Μεγάλη» καὶ τὸν πανορθόδοξο χαρακτήρα. Μάλιστα πολὺ περισσότερο ποὺ οἱ ἀποῦσες Ἐκκλησίες ποιμαίνουν πάνω ἀπὸ τὸ μισὸ Ὀρθόδοξο ποίμνιο τῆς γῆς.

Τοὺς πραγματικοὺς βέβαια λόγους τῆς ἀπουσίας τῶν τεσσάρων Ἐκκλησιῶν τοὺς γνωρίζει καὶ θὰ τοὺς κρίνει ὁ Θεός. Θεολογικῶς ὅμως ὀφείλουμε κάτω ἀπὸ τὰ ἐπιφαινόμενα νὰ δοῦμε τὴν ἀλήθεια.

Καὶ ἐν προκειμένῳ ἡ ἁπλὴ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ «Σύνοδος» δὲν εἶχε πανορθόδοξο χαρακτήρα, κι αὐτὸ καθιστᾶ τὶς ὅποιες ἀποφάσεις της περιορισμένης ἐμβέλειας καὶ σημασίας.

3. ΗΤΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ;

Τὸ σημαντικότερο βέβαια ἐρώτημα εἶναι τὸ ἂν ἡ «Σύνοδος» ἦταν Ὀρθόδοξη. Καίριο πράγματι ἐρώτημα, δεδομένου ὅτι κεντρικότατη ἐπιδίωξη σ᾿ αὐτὴ τὴ «Σύνοδο» ὑπῆρξε ἡ προσπάθεια κάποιων νὰ περιορίσουν τὴν αὐτοσυνειδησία τῆς Ὀρθοδοξίας ὡς τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Ὁ περιορισμὸς αὐτὸς θὰ γινόταν μὲ τὴν ἔγκριση τῆς προτάσεως νὰ ἀναγνωριστοῦν ὡς Ἐκκλησίες οἱ ἑτερόδοξες Χριστιανικὲς ὁμολογίες, δηλαδὴ οἱ μονοφυσιτίζουσες ὁμάδες τῆς Ἀνατολῆς καὶ οἱ αἱρετικὲς ἐκτροπὲς τῆς Δύσεως: ὁ Παπισμὸς καὶ ὁ Προτεσταν­τισμός.

Ἡ ἀναγνώριση ἀπορρίφθηκε, χάρη κυ­­ρίως στὴ σθεναρὴ ἀντίσταση τῆς Ἐκ­κλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ἡ τελικὴ ἀπόφαση μὲ τροπολογία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλ­λάδος, προϊὸν συμβιβασμοῦ τῶν ἀν­τίθετων ἀντιλήψεων, δὲν δέχεται ὕ­παρξη ἄλλων Ἐκκλησιῶν, ἀλλὰ μόνο «ἀ­ποδέχεται τὴν ἱστορικὴν ὀνομασίαν τῶν μὴ εὑρισκομένων ἐν κοινωνίᾳ μετ’ αὐτῆς ἄλλων ἑτεροδόξων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ Ὁμολογιῶν».
Ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀ­θηνῶν κ. Ἱερώνυμος, παρουσιάζοντας τὴ συμβιβαστικὴ πρόταση δήλωσε τὰ ἑξῆς: «Μὲ τὴν τροπολογία αὐτὴ πετυχαίνουμε μία Συνοδικὴ ἀπόφαση, ποὺ γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία περιορίζει τὸ ἱστορικὸ πλαίσιο τῶν σχέσεων πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους ὄχι στὴν ὕπαρξη, ἀλλὰ μόνο στὴν ἱστορικὴ ὀνομασία αὐτῶν ὡς ἑτεροδόξων χριστιανικῶν Ἐκ­­κλησιῶν ἢ Ὁμολογιῶν. Οἱ ἐκκλησιολογικὲς συνέπειες τῆς ἀλλαγῆς αὐτῆς εἶναι αὐτονόητες. Ὄχι μόνο δὲν ἐπηρεάζουν ἀρνητικῶς μὲ ὁποιονδήποτε τρό­πο τὴ μακραίωνη Ὀρθόδοξη παράδοση, ἀλλ’ ἀντιθέτως προστατεύεται μὲ πολὺ σαφὴ τρόπο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκ­κλη­σιολογία».

Ἂν καὶ ἀπὸ πολλοὺς θεωρεῖται ἀπαράδεκτη ἀκόμη καὶ ἡ συμβιβαστικὴ αὐτὴ ἀπόφαση, ἐντούτοις παραμένει ἀναμφίβολο ὅτι ἡ σκληρὴ οἰκουμενιστικὴ πρόθεση νὰ ἀναγνωριστοῦν οἱ ἑτερόδοξες ὁμάδες ὡς ἐκκλησίες ἀποφεύχθηκε.

Βέβαια τὸ ὅλο κείμενο γιὰ τὴ σχέση τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὸν ὑπόλοιπο Χριστιανικὸ κόσμο στὶς ἑπόμενες παραγράφους του εἶναι ὀρθοδόξως ἀπαράδεκτο. Ἕνα χαρακτηριστικὸ παράδειγμα τῆς ἐκτροπῆς του εἶναι τὸ ὅτι γιὰ τοὺς διεξαγόμενους διαλόγους προβλέπει ὅτι «ἐν περιπτώσει ἀδυναμίας ὑπερβάσεως συγκεκριμένης τινὸς θεολογικῆς διαφορᾶς, ὁ θεολογικὸς διάλογος δύναται νὰ συνεχίζηται».

Ἔχουμε καὶ ἄλλοτε τονίσει ὅτι αὐτὸ εἶναι ἄκρως ἐπικίνδυνο, διότι ὁδηγεῖ σὲ ἀτέλειωτο διάλογο καὶ συνεπῶς σὲ ἕνωση στὴν πράξη, ὅπως καθόριζε ἡ τακτικὴ τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα, ὁ ὁποῖος ἔλεγε: «νὰ κλείσουμε τοὺς θεο­λόγους σὲ ἕνα νησὶ γιὰ νὰ συζητοῦν συνεχῶς καὶ ἐμεῖς νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὴν ἀγάπη».

Τὸ κείμενο ἀναμειγνύει τὴν Ὀρθόδοξη ἀλήθεια μὲ οἰκουμενιστικὲς ἀντιλήψεις καὶ ἐγκωμιαστικὲς ἀναφορὲς στὴ λεγόμενη «οἰκουμενικὴ κίνηση» καὶ τὸ «Παγ­κόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν». «Εἶναι ἄμικτον μεῖγμα τῶν καθαρῶς Ὀρθοδόξων θέσεων καὶ τῶν ‘‘οἰκουμενικοῦ’’ ἤθους καὶ ὕφους ὡραιολογιῶν» καὶ «εἶναι ἡ πρώτη καὶ κυρία αἰτία τῆς ἀρνήσεως τῶν τεσσάρων Ὀρθοδόξων Πατριαρχείων νὰ συμμετάσχουν εἰς τὴν Σύνοδον» (Ἐπίσκοπος Μπάτσκας Εἰρηναῖος).

Τὰ ἴδια τόνισε σὲ σχετικὴ κριτική του ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος: «Τὸ ὅλο κείμενο εἶναι ἐλλειμματικὸ καὶ ἀντιφατικὸ ὡς πρὸς τὴν Ἐκκλησιολογία του, γιατὶ δὲν προσδιορίζει ποιὸς μετέχει καὶ ποιὸς δὲν μετέχει στὴν Ἐκκλησία, τί εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἀπεκόπησαν ἀπὸ τὴ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, καὶ ποιὰ εἶναι τὰ ὅρια μεταξὺ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ αἱρέσεως». Γι᾿ αὐτὸ τὸν λόγο ὁ ἴδιος ἀρνήθηκε νὰ τὸ ὑπογράψει.

Τὸ διάτρητο θεολογικῶς αὐτὸ κείμενο καὶ ἄλλοι πολλοὶ ἐπίσκοποι ἀρνήθηκαν νὰ τὸ ὑπογράψουν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ὁδηγηθοῦμε στὸ ὑποτιμητικὸ τοῦ ἐπισκοπικοῦ κύρους ἀτόπημα νὰ ὑπογράφουν ἀ.α. (ἀντ᾿ αὐτῶν) οἱ Προκαθήμενοι τῶν Ἐκκλησιῶν τους, ἐνῶ οἱ ἐπίσκοποι αὐτοὶ ἦταν παρόντες καὶ ἠρνοῦντο νὰ ὑπογράψουν. Αὐτὴ ἦταν μιὰ ἀπὸ τὶς πιὸ θλιβερὲς στιγμὲς τῆς «Συνόδου».
Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι σὲ ὅλο τὸ φάσμα τῆς προετοιμασίας καὶ τῶν ἐργασιῶν τῆς «Συνόδου» ἐπικράτησε ἀπίστευτη σύγχυση. Δὲν εἶναι αὐτὴ ἡ σύγχυση ἔνδειξη ἀπουσίας τοῦ Παρακλήτου Πνεύματος;

4. Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΤΥΧΙΑ

Ἀπὸ τὴν ὅλη αὐτὴ ἱστορία προῆλθε καὶ μιὰ ἐπιτυχία: Ἡ ἀποτυχία πανορθόδοξης ἐπιβολῆς τῆς οἰκουμενιστικῆς τακτικῆς στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
Πρὶν τὴ «Σύνοδο», ἐκεῖνο ποὺ ἀποτελοῦσε καίρια ἐπιδίωξη πολλῶν ἦταν αὐτὴ ἡ ἐπιβολή. Οἱ οἰκουμενιστὲς λογάριαζαν πὼς θὰ πετύχαιναν νὰ ἐπιβάλουν στὴν Ὀρθοδοξία τὴν Ἀθηναγόρεια ἐκτροπὴ μὲ πανορθόδοξη συνοδικὴ ἀπόφαση. Τὸ εἶχαν βέβαιο καὶ μάλιστα ἀπειλοῦσαν μὲ ἀποβολὴ ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τοὺς ἀντιτιθέμενους σ᾿ αὐτὸ πιστούς (Βλ. π.χ. ἄρθρο τοῦ καθηγητοῦ Πέτρου Βασιλειάδη στὸ «ΑΜΕΝ» μὲ τὸν τίτλο: «Ἡ διακονία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία»).
Ὅμως ἡ ἀπόφαση τῶν τεσσάρων Ἐκ­κλησιῶν νὰ μὴ μετάσχουν στὴ «Σύνοδο», ἡ ἀντίσταση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ ἄρνηση τόσων ἐπισκόπων νὰ ὑπογράψουν τὸ ἀπαράδεκτο ἄρθρο 6 κλόνισαν τὸ οἰκοδόμημα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ματαίωσαν τὴν ἐπιχείρηση πανορθόδοξης ἐπιβολῆς του στὴν Ἐκκλησία.
Ἡ δεινὴ αὐτὴ ἦττα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι τὸ μεγαλύτερο κέρδος πού, ἂν καὶ ἀθέλητα, ἄφησε πίσω της ἡ «Σύνοδος».

5. ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΥΝΟΔΟΣ

Ἂν ἦταν Σύνοδος πραγματικὰ Ὀρθόδοξη, θὰ εἶχε ἀναπαύσει τὶς συνειδήσεις τῶν πιστῶν. Ἄλλα περιμέναμε οἱ πιστοὶ ἀπὸ τὴ «Μεγάλη Σύνοδο». Περιμέναμε νὰ ὁμολογήσει μὲ κρυστάλλινη διαύγεια τὴν Ὀρθόδοξη ἀλήθεια. Χωρὶς μισόλογα, ἀμφιλεγόμενες διατυπώσεις καὶ προσπάθεια πλάγιας νομιμοποιήσεως τῆς οἰκουμενιστικῆς πλάνης.
Περιμέναμε νὰ ὑποδείξει μὲ ἀληθι­νὴ «ἐν Χριστῷ» ἀγάπη στοὺς ἐκτὸς Ἐκκλησίας πλανεμένους «Χριστιανοὺς» ὅτι ὁ μόνος ἀσφαλὴς δρόμος σωτηρίας εἶναι ἡ ἐπιστροφή τους στὴν Ὀρθοδοξία, τὴ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία. Περιμέναμε νὰ καταδικάσει τὶς φρικτὲς ἐκτροπὲς τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Προτεσταντισμοῦ. Νὰ χρησιμοποιήσει καὶ πάλι τὴν ἀτρόμητη καὶ ἀληθινὴ γλώσσα τῆς ἀπαντήσεως τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς τοῦ ἔτους 1848 πρὸς τὸν Πάπα Πίο τὸν Θ΄. Νὰ ἐπαναλάβει τὴ λέξη: «ΚΑΤΕΒΛΗΘΗ!», ποὺ ἐκεῖνοι οἱ μακάριοι μὲ πόνο καὶ γνήσια ἀγάπη εἶπαν γιὰ τὸ ἀντιχριστιανικὸ παπικὸ σύστημα.
Ἐμεῖς εὐγνωμονοῦμε τὸ Πανάγιο Πνεῦμα, ποὺ κυβερνάει τὴν Ἐκκλησία καὶ ἀπέτρεψε τὴν ἐπιδιωκόμενη ἐπιβολὴ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στὴν Ἐκκλησία. Γιὰ νὰ στηριχτοῦμε οἱ πιστοὶ στὴν πατροπαράδοτη ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ νὰ μένουμε ἀφοσιωμένοι σ᾿ αὐτὴν μέχρι θανάτου!

Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”

ΤΟΥ ΑΡΧΙΜ . Π . ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΖΙΟΜΠΟΛΑ

 

Με την ευκαιρία της εορτής του μεγάλου ασκητού Γερασίµου 20 Οκτωβρίου , λόγος για µια ξεχασμένη συµπεριφορά των Παπικών , πού συνέβη κατά την εκταφή του σκηνώµατος του στα Οµαλά της Κεφαλληνίας .

Ό Άγιος Γεράσιμος, πού γεννήθηκε στα Τρίκαλα Κορινθίας το 1509, ήταν άµεσος απόγονος των ενδόξων Νοταράδων του Βυζαντίου . Ό πάππους του ήταν αδελφός του Λουκά Νοταρά ,του Πρωθυπουργού , δηλαδή κατά την πτώση της Πόλεως υπό τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο . Ό Γεράσιµος, µικρός συνειδητοποίησε τίνων απόγονος είναι και τί χάθηκε στο Βυζάντιο και νωρίς συνέλαβε τα µεγάλα και υψηλά της ζωής και στράφηκε προς τα θεία πράγµατα .

Αφού νεαρός επισκέφθηκε την τουρκοκρατούμενη πλέον Κωνσταντινούπολη και έκλαυσε για ό,τι εκεί έγινε και είδε και για το αίµα πού χύθηκε , έλαβε τη γενναία απόφαση να αφιερωθεί στο Μοναχισµό, µε πρώτο στάδιο ιερής παλαίστρας το Άγ. Όρος, στο όποιο παρέµεινε περί τα πέντε χρόνια. Στη συνέχεια στους Αγίους Τόπους οπού παρέµεινε περί τα δώδεκα χρόνια, µάλιστα στο Σαραντάριο νήστεψε απόλυτα τεσσαράκοντα ηµέρας!

Από εκεί επισκέφθηκε Σινά, Αίγυπτο και Κρήτη, όπου σε σπήλαια έζησε περί τα δύο χρόνια. Κατόπιν στη Ζάκυνθο όπου πάλι σε σπήλαιο έζησε µία πενταετία, και σε ηλικία 50 περίπου ετών κατέληξε στην Κεφαλληνία και έζησε πάλι σε σπήλαια . Εκεί δι ‘ άκρας ασκήσεως , «φθάσας εις γήρας και πολλών θαυµάτων επιτελέσας και γνούς την αυτού τελευτήν κοιτάς Μοναστρίας συγκαλεσάµενος και συγχωρησιν παρ αυτών, εξαιτήσας και επευλογήσας αυτάς τω θεώ το πνεύµα παρέθετο ».

Ή µεγάλη καµπάνα της Μονής κτύπησε κατάλληλα. Ή είδηση πήρε διαστάσεις στο νησί . Ήταν ή 15 η Αυγούστου του 1579 και µάλιστα µετά τη θεία Λειτουργία. Οποία ευλογία .

Επίσκοπος και κλήρος του νησιού, πλήθος µοναστών και πλήθη λαού , µετά την έξόδιον Ακολουθία ένεταφίασαν το Ιερό λείψανο . Ή αγία ζωή και το οσιακό τέλος άφησαν ως αποτέλεσµα ότι ό δωροδότης Κύριος τον είχε κατατάξει στο πάνθεον των Αγίων της Εκκλησίας. Έτσι, µε βάση τα σηµεία και την κοσµοσυρροή , κάτι το πηγαίο ώθησε τις Μοναχές να επιχειρήσουν έγκαιρα την ανακοµιδή του Ιερού λειψάνου. Τούτο έγινε και µε την παρουσία του Πατριαρχικού Έξαρχου την 20ήν Οκτωβρίου 1581, δηλαδή 26 µήνες µετά την κοίµηση του.

 

Με το άνοιγµα του τάφου, ω του θαύµατος, ευρέθηκαν προ εκπλήξεως ! Το ιερό λείψανο ακέραιο, άφθαρτο και ευωδιάζον. Χαράς ευαγγέλια στη µονή των Καλογραιών αλλά και γενικά των πιοτών. Το γεγονός πήρε διαστάσεις και εκτός νησιού . Αξιώθηκε δηλαδή τιµής ό Όσιος ,πού ελάχιστοι αξιώνονται. Πάνω στα πράγµατα µια απόδειξη ότι ή αποστολή του ανθρωπίνου σώµατος δεν τελειώνει στον τάφο. Οδηγεί ως προς το σώµα στο «Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών …».

Όµως, στην όντως αυτή χαρά, πού υπερβαίνει τα ανθρώπινα και αποτελεί ενέργεια Θεού, δεν συµµετείχαν όλοι. Εξαίρεση και αµαρτωλή παραφωνία —πέραν των άλλων — οι τότε Παπικοί του νησιού δυσφόρησαν έντονα, αντέδρασαν πεισµατικά και τούτο διότι ένοιωσαν ότι το

ατράνταχτο αυτό ορθόδοξο γεγονός θα είναι πλέον εµπόδιο στον προσηλυτισµό των Ορθοδόξων, πού οι Παπικοί επιχειρούσαν .

Να τονισθεί ότι πηγαίνοντας στο νησί ό ασκητής Γεράσιµος είχε να αντιµετωπίσει και τον άκρατο προσηλυτισµό των Λατίνων. Γνώριζε ποιοι ήταν και πόσον µακράν της αληθείας και πάσχιζε να στηρίξει το λαό στην Ορθόδοξη Πίστη και προέτρεπε να µη δελεάζονται από τα δολώµατα και τις όποιες προσφορές των διαφαίνεται ότι ή Ορθόδοξη αυτή στάση του έναντι των Λατίνων ήταν ενισχυµένη και από τη θέση – φράση του προγόνου του δούκα Λουκά Νοταρά, του οποίου η αποστροφή προς τον Πάπα ήταν τοιαύτη , ώστε λίγο προ της πτώσεως όταν κάποιοι ανέκραξαν: «Είθε να παραδίδαµεν την Πόλιν εις τους Λατίνους τους πιστεύοντας τουλάχιστον εις τον Χριστόν, ίνα µη ριφθώµεν εις τας των ασεβών παλάµας », εξεφώνησε , «κρειττότερον έστω είδέναι εν µέση τη Πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων, ή καλύπτραν λατινικήν ».

 

Με το επιχείρηµα πάντως της πρόωρης εκταφής βρήκαν ευκαιρία να πολεµήσουν τρόπον τινά τον Άγιον πού τους ήλεγχε. Όντως πλέον ή σωματική αφθαρσία του ασκητού έκλεινε το στόµα τους στα όσα έλεγαν ότι ή αλήθεια της πίστεως είναι στον Πάπα.

Και η συνέχεια ; Δεν ησύχασαν, κατηγόρησαν την Ιερά Μονή ότι δεν τηρήθηκε ή τριετία παραµονής του νεκρού στον τάφο και ότι ή βιασύνη τους έγινε για λόγους θρησκευτικής εκµεταλλεύσεως. Αυτοί ήταν και είναι εν πολλοίς οι Παπικοί, και µοχθηροί. Έτσι απαιτούσαν να επαναταφεί το σκήνωµα και «ελάλουν ασέβειαν».

Μίσος, τύφλωση ψυχής, φανατισµός στο έπακρον από δήθεν χριστιανούς. Στο φινάλε δεν ήταν καν θέµα τους, αλλά επειδή έχασαν στην παράνοµη προσπάθεια τους, πολέµησαν λυσσωδώς. Τέλος πάντων οι Λατίνοι – Παπικοί σε σχέση µε τους Ορθοδόξους ή στάση – θέση τους – είναι παντού και πάντοτε αρνητική έως εχθρική. Αποτέλεσµα, οι επικεφαλής Παπικοί κατέφυγαν στην πολιτική ( Ενετική ) εξουσία του νησιού, πού ήταν δική τους.

Πάνω στην αντιξοότητα ό Πατριαρχικός Έξαρχος, βλέποντας ότι ήταν δυνατόν ακόµη και εξέγερση να γίνει µεταξύ των δύο παρατάξεων , αφού πλέον το θέµα ξέφυγε και έγινε θέµα νησιού. Έτσι ελήφθηκε απόφαση µ ε την πολιτική εξουσία και ξανά έθαψαν το σκήνωµα , µ ε συμφωνία να συµπληρωθεί ή τριετία . Αφού τούτο συνέβη το 1582 προέβησαν στη δεύτερη εκταφή.

Και τότε ; «Το Ιερόν λείψανο και πάλιν εύροµεν αυτό ακέραιον, πάσαν ευωδία πέµπον και ιάµατα ». Πλέον οι Παπικοί ένοιωσαν µειονεκτικά , κοινώς ρεζιλεύτηκαν .

Ταύτα ως προς το φέρσιµο των Παπικών και από γραφόµενα του πρωτοπρεσβυτέρου π . Κωνσταντίνου Γκέλη από το έργο του «Ό Άγιος Γεράσιµος Κεφαλληνίας » ως προς το θέµα της εκταφής, καθώς και από το µακαριστό συγγραφέα Σώτο Χονδρόπουλο από το έργο του «Άγιος Γεράσιµος ό Νοταράς ».

 

Ώστε το διαµένον στους αιώνες άφθαρτο σκήνωµα του Αγίου Γερασίµου είχε και αύτη την περιπέτεια µε τους Παπικούς. Πέραν των άλλων παραµένει και των «Ορθοδόξων προστάτης». Αποτέλεσµα ως προς τις εορτές , πού τιµάται ο Άγιος Γεράσιµος παρέµειναν δύο. Ή πρώτη 16 Αυγούστου αντί 15 πού συνέβη ή κοίµηση του προς τιµήν της Παναγίας, πού δεσπόζει στις 15. Όµως ή µεγάλη εορτή του Άγιου παρέµεινε τιµητικά η 20 ή Οκτωβρίου , και θυμίζει όσα αναφέρθηκαν για το ιερό σκήνωµα µε την παρέµβαση των Παπικών του νησιού .

 

Να λεχθεί εδώ µε την ευκαιρία και τούτο : Μετά το Σχίσµα, πού στη συνέχεια έγινε και παρέµεινε παναίρεση, ή δυτική λεγοµένη «εκκλησία» για χίλια χρόνια δεν έχει ούτε ένα τέτοιο φαινόµενο, δηλ. αφθαρτοποιηµένο – ολόσωµο σώµα. Και πώς να έχει γενικά αγίους αφού στερείται χάριτος

θεού. «Ορφάνεψε », λόγω εκτροπών και ως τονίζεται από ορθοδόξου πλευράς δεν έχει ενεργό χάρη, όντως µυστήρια και µάλιστα Ιεροσύνη , αφού δεν φθάνει ή αποστολική διαδοχή αλλά απαιτείται ή παρουσία του Αγίου Πνεύµατος το όποιον δεν διατάσσεται στο να ενεργεί όπου υπάρχουν πλάνες και αίρεση.

 

Το επίκαιρο ερώτημα : Με αυτό το αιρετικό συνονθύλευµα να ενωθεί ή αγία Ορθοδοξία ;

 

Ή φήµη του χαρισματούχου Οσίου πήρε τότε διαστάσεις στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα. Το άπλωµα συνοδεύτηκε και µε ποικιλία θαυµάτων και φυσικά συνεχίζει να προσφέρει στο Ορθόδοξο πλήρωμα . Μεταξύ άλλων ό µεγάλος ασκητής Γεράσιµος έχει τα σκήπτρα εκδιώξεως των δαιμόνων από ανθρώπους, πού είναι υπό µερική ή ολική σατανική κατοχή. Ξέχωρο το χάρισμα αυτό στον Όσιο.

Τέλος, είναι και παραμένει µεγάλο και πανορθόδοξο Προσκύνηµα ή Ιερά Μονή του Αγίου Γερασίμου στην Κεφαλληνία .

 

( εφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ )

 

Ο Θεός διακρίνεται σε Τρία πρόσωπα, όπως μας ο ίδιος αποκάλυψε. Αυτά τα τρία πρόσωπα είναι μεταξύ τους ισότιμα, ισοδύναμα και ομοούσια. Δηλαδή, δεν υπάρχουν τρείς Θεοί αλλά ένας. Κάθε πρόσωπο έχει ένα ξεχωριστό ιδίωμα, το οποίο δείχνει (δηλώνει) τον διαφορετικό τρόπο της ύπαρξής Του.

Ο Πατέρας είναι αγέννητος ( η μοναδική αρχή και πηγή της Θεότητας). Ο Υιός είναι γεννητός από τον Πατέρα «πρό πάντων των αιώνων». Γεννάται δε, διαρκώς, αενάως. Το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα (ούτε αγέννητο είναι, ούτε γεννάται).

Στις δύο πρώτες Οικουμενικές Συνόδους (325 και 381) καταρτίσθηκε το Σύμβολο της Πίστεως (Πιστεύω) στο οποίο ομολογείται η πίστη μας » εις το Πνεύμα το Άγιον, το κύριον, το ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον» βασιζόμενο στα λόγια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού ο οποίος λέει: » όταν έρθει ο Παράκλητος … το Πνεύμα της αληθείας, ό παρά του Πατρός εκπορεύεται» ( Ιωάννου 15:26).

 

Μάλιστα η τρίτη ΟΙκουμενική Σύνοδος που πραγματοποιήθηκε το 431, απαγορεύει ρητά οποιαδήποτε πρόσθεση ή αφαίρεση στο Ιερό μα Σύμβολο.

Οι αιρετικοί όμως λατινόφραγκοι προσπαθώντας να κατανοήσουν την ουσία του Θεού με βάση την δική τους λογική, παρερμήνευσαν τα λόγια του Κυρίου, περιφρόνησαν και τις οικουμενικές συνόδους στις οποίες και αυτοί συμμετείχαν και πρόσθεσαν στο Σύμβολο της Πίστεως την λέξη Filioque (φιλιόκβε) που σημαίνει: καί από τον Υιό, αμέσως μετά την φράση «το εκ του πατρός εκπορευόμενον».

 

Έτσι διέστρεψαν το Σύμβολο της Πίστεως και λένε ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα καί από τον Υιό, γεγονός που δημιουργεί σοβαρότατα και άλυτα θεολογικά προβλήματα αλλά και σοβαρές αλλοιώσεις στην πίστη και τη ζωή της Εκκλησίας αφού εισάγονται στην Αγία Τριάδα δύο αρχές, δύο κύριοι Θεοί και ένας δευτερεύων ( το Άγιο Πνεύμα) και διαλύεται το Τριαδικό Δόγμα. Ο Τριαδικός Θεός των Φράγκων δεν είναι πλέον ο αληθινός Θεός αλλά ένας ψεύτικος, πλασματικός και ανύπαρκτος τελικά Θεός.

Το Άγιο Πνεύμα παραγκωνίζεται από την ζωή της Εκκλησίας και του Χριστιανισμού και στερείται η Εκκλησία στερείται τον χαρισματικό-αγιοπνευματικό χαρακτήρα της και επιδιώκει την κοινωνική επιβολή και το κοσμικό κύρος. Παράλληλα με την εξάρτηση του Αγίου Πνεύματος από τον Υιό, οι παπικοί υποστήριξαν με κύρος ότι στον κόσμο, μόνο ο πάπας έχει τη δυνατότητα να διαθέτει τις δωρεές που χορηγεί το Άγιο Πνεύμα στην Εκκλησία. Σαν να παίρνει την θέση του Θεού δηλαδή.

 

Βέβαια χρειάζεται προσοχή εκ μέρους μας διότι σε ορισμένες περιπτώσεις, σε κάποιοες ορθόδοξες χώρες, οι Παπικοί απαγγέλλουν το Πιστεύω χωρίς το filioque αλλά αυτό γίνεται για λόπους προπαγανδιστικούς και όχι επειδή έπαψε το φιλιόκβε να αποτελεί γι΄ αυτούς κορυφαίο δόγμα πίστεως. εξάλλου, η απάλειψη μιας λέξης από το Ιερό Σύμβολο δεν έχει καμία αξία και σημασία, αν δεν απορριφθεί και η σχολαστική θεολογία, όλα τα «παρελκόμενα» που δημιούργησε το φιλιόκβε αλλά και όλες τις άλλες παπικές κακοδοξίες.

(Οἱ ἀδελφοὶ τῆς Δύσεως, ποὺ λανθασμένα ἀκολούθησαν τὴν παπικὴ καὶ τὴν λουθηρανικὴ αἵρεση, ζοῦσαν χωρὶς τὸν Χριστό. 
Ἐπιδόθηκαν μὲ μανία στὴν ἁρπαγὴ κάθε πράγματος ποὺ ἀνήκει στοὺς ἄλλους, στὴν ληστεία τῶν μικρῶν καὶ ἀδυνάμων, στὴν συσσώρευση ἐπιγείου πλούτου, στὴν ἐπέκταση τῶν δικῶν τους κρατῶν καὶ τῆς δικῆς τους ἐξουσίας, στὴν δόλια κατάκτηση ἄλλων πατρίδων!!!)

Σχ. «Χρ. »: Διαυγέστερο (ἀπὸ τὸ κατωτέρω) δὲν γίνεται!
Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
«Μόνο με την μεταβολή, την μετάνοια των δυτικών στην Ορθοδοξία (σημ. «Χρ. Βιβλ.»: ἐνν. στὴν Ὀρθοδοξία κι ὄχι στὰ “ὀρθόδοξα” πυροτεχνήματα ἢ στοὺς ἀναλώσιμους ἀλαλαγμοὺς “ὀρθοδοξίας”)
ΘΑ ΕΠΕΛΘΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ»
Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
«ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ» Ἐκδ. «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»,
Θεσσαλονίκη 2012 σελ. 75-78
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»
.         Οἱ ἄνθρωποι μιλοῦν γιὰ δύναμη. Κανεὶς ὅμως δὲν εἶναι τόσο ἰσχυρός, ὅσο εἶναι ὁ Χριστός.
.         Οἱ ἄνθρωποι μιλοῦν γιὰ μεγαλοσύνη. Κανεὶς ὅμως δὲν εἶναι τόσο μεγαλειώδης, ὅσο ὁ Χριστός.
.         Οἱ ἄνθρωποι μιλοῦν γιὰ τὴν καλοσύνη. Κανεὶς ὅμως δὲν εἶναι τόσο ἀγαθός, ὅσο ὁ Χριστός.

.         Οἱ ἄνθρωποι μιλοῦν γιὰ θαυμαστὰ πράγματα, κανεὶς ὅμως δὲν εἶναι τόσο ἀξιοθαύμαστος, ὅσο ὁ Χριστός. Οἱ ἄνθρωποι μιλοῦν γιὰ δόξα. Κανεὶς ὅμως δὲν εἶναι τόσο δοξασμένος, ὅσο ὁ Χριστός.
.         Κανεὶς στὸν κόσμο δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει δόξα διηνεκῆ. Διαρκῆ δόξα μπορεῖ νὰ ἔχει κανεὶς μόνο διὰ μέσου τοῦ Χριστοῦ. Ἐπειδὴ ὁ Χριστὸς μαρτύρησε ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, Τοῦ δόθηκαν ὅλα τὰ στεφάνια τῆς δόξας καὶ Αὐτὸς τὴν χαρίζει σ’ ὅποιον εἶναι ἄξιος καὶ θέλει.
.         Κάθε δόξα, ποὺ δὲν χαρίστηκε ἀπὸ τὸν Χριστό, εἶναι ὄχι μόνο πρόσκαιρη καὶ ψευδὴς ἀλλὰ εἶναι καὶ ἐπικίνδυνη. Ὅσο μεγαλύτερη δόξα ἔχει ἕνας ἐχθρὸς τοῦ Χριστοῦ, τόσο ἡ ποινή του θὰ εἶναι πιὸ μεγάλη στὸν κόσμο τῆς Κολάσεως, ὅπου κυριαρχεῖ τὸ σκοτάδι καὶ ὁ τριγμὸς τῶν ὀδόντων.
.         Ὅσο περισσότερο οἱ ἄνθρωποι μεγαλοποιοῦν καὶ δοξάζουν ἕναν τέτοιο ἄνθρωπο, ἐχθρὸ τοῦ Χριστοῦ, τόσο περισσότεροι δαίμονες ἀπὸ τὴν Κόλαση εἶναι ἕτοιμοι νὰ τοῦ πάρουν τὴν ψυχὴ ἀπὸ τὸ σῶμα, γιὰ νὰ τὴν σύρουν στὴν δική τους δυσωδία.
.         Οἱ ἀδελφοὶ τῆς Δύσεως, ποὺ λανθασμένα ἀκολούθησαν τὴν παπικὴ καὶ τὴν λουθηρανικὴ αἵρεση, θεώρησαν τοὺς ἑαυτούς τους πολὺ σοφούς, ἐνῶ ζοῦσαν χωρὶς τὸν Χριστό. Περιφρόνησαν ἐμᾶς τοὺς ὀρθόδοξους χριστιανούς, θεωρώντας μας ἀνόητους καὶ ἀπολίτιστους. Τελικὰ ὅμως σ’ αὐτοὺς ἐπαληθεύτητκε ὁ λόγος τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: Ἔτσι, ἐνῶ θριαμβολογοῦσαν γιὰ τὴν σοφία τους, κατάντησαν ἀνόητοι (Ρωμ. α´ 22).
Ἐπειδὴ ἀρνήθηκαν τὴν ἀληθινὴ σοφία τοῦ Πνεύματος, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸν Χριστό, ποὺ εἶναι σεμνὴ καὶ γεμάτη ἀγάπη, ἐνδύθηκαν μὲ τὴ σαρκικὴ καὶ κοσμικὴ σοφία τῶν ἄθεων φιλοσόφων. Ἡ φιλοσοφία, ὅμως, αὐτὴ ἦταν γεμάτη περηφάνια καὶ πανουργία.
.         Αὐτοὶ οἱ αἱρετικοὶ ἀδελφοὶ ἔδωσαν στὴν δόξα τοῦ αἰώνιου Θεοῦ τὴ μορφὴ θνητοῦ ἀνθρώπου… Περισσότερο σεβάστηκαν τὰ δημιουργήματα ἀπὸ τὸν Δημιουργό.
Ἀφοῦ ἀφαίρεσαν ὅλη τὴν δόξα ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, τὴν ἄφησαν πάνω στοὺς ὤμους θνητῶν ἀνθρώπων. Ἀνύψωσαν θνητοὺς ἀνθρώπους καὶ δημιούργησαν νέους Μεσσίες. Ἀκόμη, προσκύνησαν τὴν ὁρατὴ φύση καὶ τὴν ὑπηρέτησαν περισσότερο ἀπὸ τὸν Δημιουργὸ τῆς φύσης. Θνητοὶ θεοὶ καὶ θεοποιημένη φύση!
.         Αὐτὸς εἶναι ὁ τελευταῖος σταθμὸς τοῦ δυτικοῦ κόσμου. Αυτὸ εἶναι τὸ κατρακύλισμα τοῦ δυτικοῦ κόσμου, ἀπὸ τὸ ὕψος τῆς δόξας τοῦ Χριστοῦ στὰ σκοτεινὰ τάρταρα τοῦ σατανᾶ. Ἔτσι οἱ βαπτισμένοι ἄνθρωποι τῆς Δύσης ἐξισώθηκαν μὲ τοὺς Ρωμαίους εἰδωλολάτρες καὶ μὲ τοὺς τωρινοὺς ἀσιάτες εἰδωλολάτρες.
.         Χιλιάδες βιβλία κάθε χρόνο ἐκδίδονταν ποὺ δόξαζαν «μεγάλους» θνητοὺς ἀνθρώπους καὶ ἐξυμνοῦσαν τὴν μόρφωσή τους. Χιλιάδες ἐφημερίδες ὑπηρετοῦσαν καθημερινὰ αὐτὴν τὴν ἐφήμερη δόξα καὶ προσκυνοῦσαν τὰ ἀνθρώπινα ἔργα. Καὶ ὅλα αὐτὰ στὸ ὄνομα τῆς παραφουσκωμένης λέξης “πολιτισμός”. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο οἱ βαπτισμένοι μας αἱρετικοὶ ἀδελφοὶ τῆς Δύσεως παραδόθηκαν στὶς πονηρὲς ἀπολαύσεις, βρήκανε ἱκανοποίηση μόνο στὰ γήινα καὶ ὄχι στὰ οὐράνια.
Παραδόθηκαν μόνο σ’ ἐκεῖνα ποὺ προκαλοῦν χαρὰ στὸν διάβολο, ἀλλὰ θρῆνο στοὺς Ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἀπόλαυση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν ἔγινε ἡ μοναδική τους φροντίδα, καὶ ἐπιδόθηκαν μὲ μανία στὴν ἁρπαγὴ κάθε πράγματος ποὺ ἀνήκει στοὺς ἄλλους, στὴν ληστεία τῶν μικρῶν καὶ ἀδυνάμων, στὴν συσσώρευση ἐπίγειου πλούτου, στὴν ἐπέκταση τῶν δικῶν τους κρατῶν καὶ τῆς δικῆς τους ἐξουσίας, στὴν δόλια κατάκτηση ἄλλων πατρίδων, στὰ τρελὰ γλέντια, στὸν χορό, στὴν ἄρνηση τῆς πίστης, στὴν δεισιδαιμονία, στὴν ἄρνηση τοῦ Θεοῦ, στὴν ἀδιάντροπη ὀνομασία τῆς μαϊμοῦς ὡς πρόγονο τοῦ ἀνθρώπου.
.         Ἀναρωτιέστε ἄν αὐτὸ τὸ τόσο ἀποπροσανατολισμένο γένος, θὰ καταφέρει κάποτε νὰ ἐπιστρέψει στὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ στὴν ἐντιμότητα; Πιθανόν. Αὐτὸ θὰ γίνει, μόνο ἄν μετανοήσουν. Τότε οἱ δυτικοὶ ἀδελφοί μας θὰ ἀρχίσουν νὰ γράφουν χιλιάδες βιβλία, ἀφιερωμένα στὴν δόξα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Θεοῦ μας. Τότε χιλιάδες ἐφημερίδες τους θὰ ἐξυμνοῦν καθημερινὰ τὶς χριστιανικὲς ἀρετὲς καὶ τὰ καλὰ χριστιανικὰ ἔργα, ἀντὶ νὰ γράφουν γιὰ ἐγκλήματα, γιὰ προσβολὲς τοῦ θεϊκοῦ μεγαλείου καὶ γιὰ τὸ ἐμπόριο ποὺ διεγείρει τὰ σαρκικὰ ἔνστικτα.
.         Ὅταν θὰ συμβεῖ αὐτὴ ἡ καλὴ ἀλλοίωση -μεταβολή, τότε ὁ δυτικὸς αἱρετικὸς κόσμος θὰ παρουσιαστεῖ στοὺς ἀνοικτοὺς οὐρανοὺς ἐξαγνισμένος, καθαγιασμένος καὶ μυρωμένος.
.         Τότε ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ θὰ χαροῦμε, ἐπειδὴ θὰ ξαναβροῦμε πάλι τὰ ἀδέλφια ποὺ χάσαμε.
.         Τότε καὶ οἱ εἰδωλολατρικοὶ λαοὶ θὰ ἀγαπήσουν τὸν Χριστὸ καὶ θὰ ζητήσουν νὰ γίνουν παιδιά Του, ἐπειδὴ οἱ χριστιανοὶ δὲν θὰ τοὺς παρεμποδίζουν πιὰ μὲ τὸ κακὸ παράδειγμά τους, νὰ γίνουν παιδιὰ τοῦ Χριστοῦ. Τότε δὲν θὰ ὑπάρχει πιὰ ἡ μοχθηρία ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους, οὔτε πόλεμοι μεταξὺ τῶν λαῶν, ἀλλὰ θὰ ἐπικρατεῖ ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ.
Αὐτὴ ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ ξεπερνᾶ κάθε ἀνθρώπινο νοῦ, καὶ ἡ δόξα Του εἶναι ἀσύγκριτη καὶ ἀμετάβλητη στὸ χρόνο καὶ στὴν αἰωνιότητα. Ἂς μᾶς γεμίζει ὁ Χριστὸς μὲ τὴν δική του μεγαλειώδη καὶ ἄρρητη εἰρήνη, καὶ ἂς μᾶς στεφανώνει μὲ τὴν δόξα Του. Ἀμήν.

christianvivliografia.wordpress.com

( από το

http://anavaseis.blogspot.com)

Όπως είναι φυσικό οι αλλοιώσεις που έκαναν οι παπικοί στα δογματικά επέφεραν αλλοιώσεις και στο ήθος των δυτικών και οδήγησαν τον Παπισμό σε πράξεις που η ιστορία έχει χαρακτηρίσει ως εγκληματικές.

Η πρώτη μαύρη σελίδα του Παπισμού γράφτηκε με τις σταυροφορίες από το 1095 μέχρι το 1270. Με πρόσχημα την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων αλλά έχοντας πραγματικό στόχο να καθυποτάξουν την χριστιανική Ανατολή, ο παπικός θρόνος οργάνωσε, σε συνεργασία με τους ηγεμόνες της δύσης οκτώ σταυροφορίες. Στις σταυροφορίες συμμετείχαν αγροίκοι και φανατισμένοι άνθρωποι τους οποίους οι παπικοί αποκαλούσαν «στρατιώτες του Χριστού» και αυτοί από όπου περνούσαν σκότωναν, βεβήλωναν, βίαζαν, κατέστρεφαν τα πάντα. Για παράδειγμα το 1099, όταν κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ, κατέσφαξαν 70.000 Σαρακηνούς και έκαψαν τους Εβραίους μέσα στην σσυναγωγή τους. Το 1204 κατά την τέταρτη σταυροφορία αιματοκύλησαν την Κωνσταντινούπολη και κατέστρεψαν ή έκλεψαν και μετέφεραν κυρίως στο Βατικανό, λέιψανα Αγίων αλλά και μνημεία ανεκτίμητης πολιτιστικής αξίας. Με τον τρόπο αυτό ζημίωσαν ανεπανόρθωτα τον παγκόσμιο πολιτισμό αλλά κατέλαβα για 96 χόνια την Βυζαντινή αυτοκρατορία την οποία και αποδιοργάνωσαν και διέλυσαν.

Άλλο από τα εγκλήματα του Παπισμού είναι η γενοκτονία των Σέρβων που οι δυτικοί ιστοριογράφοι ακόμη και σήμερα σκόπιμα αποσιωπούν.νΤο 1941 οι ναζιστικές δυνάμεις υποστηριζόμενες από τον πάπα Πίο ΙΒ΄, αποκόπτουν τα εδάφη της Γιουγκοσλαβίας και δημιουργούν το ανεξάρτητο κράτος της Κροατίας, στο οποίο εγκαθιστούν το φιλοναζιστικό καθεστώς του Άντε Πάβελιτς. Ο παπικός αρχιεπίσκοπος Ζάγκρμπ, Αλόιζιγιε Στέπινατς και ο Πάβελιτς οργανώνουν την εξολόθρευση των ορθοδόξων Σέρβων και των ολιγάριθμων Εβραίων και Τσιγγάνων της χώρας ώστε η Κροατία να καταστεί ένα αμιγές παπικό κράτος.

Έτσι φανατισμένες ομάδες εθνικιστών Κροατών (Ουστάτσι) με την ενεργή συμμετοχή του παπικού κλήρου, επιδίδονται σε μαζικές σφαγές και εκτελέσεις, εγκλεισμούς σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως, εξορίες, καταστροφές ιερών ναών, βίαιους εκλατινισμούς και άλλες πολλές θηριωδίες. Από το 1941 έως το 1945 από τους 2.300.000 ορθοδόξους Σέρβους, θανατώθηκαν περισσότεροι από 1.500.000 και άλλες 250.000 προσηλυτίστηκαν με την βία στον Παπισμό. Οι υπόλοιποι Σέρβοι συνέχισαν να ζουν σε καθεστώς βίας και τρόμου. ( Μάρκο Αουρέλιο Ριβέλλι, Ο Αρχιεπίσκοπος της Γενοκτονίας, «Προσκήνιο», Αθήνα 2000′ π. Ιωάννου Κοβάσεβιτς, Σχέσεις της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον Ρωμαιοκαθολικισμόν, Αθήνα 1965 κ.ά.).

( από το βιβλίο: Ο Παπισμός Χθές και Σήμερα, Ιερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής, 2η έκδοση Σεπτέμβριος 2009)

Posted: 30/11/2011 in ο Πάπας

( Απάντηση του γέροντος Φιλόθεου Ζερβάκου σε σχετική επιστολή του παπικού κ. Morello.

Γράφτηκε τον Μάρτιο του 1964)

Αγαπητέ κ. Morello

Έλαβα την επιστολή σας και τη διάβασα με προσοχή. Μας γράφετε να μην εμποδίζουμε την ένωση του τοποτηρητή του θρόνου του Πωτοκορυφαίου Πέτρου, Πάπα Παύλο τον ΣΤ’, διότι θα μετανοιώνουμε αιωνίως. Σας απαντούμε ότι δεν λέει την αλήθεια. Εμείς θέλουμε την ένωση και ευχόμαστε διαρκώς «υπέρ της των πάντων ενώσεως». Ουσιαστικά την εμποδίζετε εσείς οι Παπικοί. Και αν δεν μετανοήσετε εδώ στην πρόσκαιρη ζωή, θα μετανοήσετε στον Άδη, όπου όμως «ουκ έστι μετάνοια»!

Εμείς οι ορθόδοξοι Έλληνες θέλουμε την ένωση όπως ορίζει ο Χριστός, ενώ εσείς οι Λατίνοι την θέλετε όπως ορίζει ο Πάπας. Εάν ο Πάπας ήταν σύμφωνος με τον Χριστό, να μην αμφιβάλλετε ότι κι εμείς οι Ορθόδοξοι, που έχουμε την ορθή πίστη του Χριστού, θα δεχόμασταν την ένωση. Εφόσον όμως ο Πάπας δε συμφωνεί με το Χριστό, δεν είναι δυνατό ποτέ, ποτέ, να συμφωνήσουμε με τον Πάπα. Όταν ακούσεις και γνωρίσεις και δεχθείς την αλήθεια, θα την ομολογήσεις και τότε θα χωριστείς από τον Πάπα και θα ενωθείς με τον Χριστό, με μάς τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, που φρονούμε όπως ορίζει ο Χριστός.

Ο Χριστός παρήγγειλε στους μαθητάς Του και, μέσω αυτών, σε μάς και σε όλους τους Χριστιανούς: Οποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας πρέπει να γίνει υπηρέτης σας και όποιος από σας θέλει να είναι ο πρώτος πρέπει να γίνει δούλος όλων. Γιατί ο Υιός του Ανθρώπουδεν ήρθε για να τον υπηρετήσουν αλλά για να υπηρετησει και να προσφέρει τη ζωή υ λύτο για όλους (Μαρκ. 10, 43-5). δεν ξαίρεσε τον Πέτρο από τους άλλους Μαθητές, ούτε τους Πάπες. Δεν είπε: Συ Πέτρε, και οι διάδοχοί σου Πάπες να είστε πρώτοι και να λέτε ότι είστε μεγάλοι!

Βλέπεις, αγαπητέ μου, ότι ο Πάπας δεν συμφωνεί με το Χριστό; Γιατί ο Πάπας, ενάντια στο λόγο του Χριστού, λέει: Εγώ είμαι ο πρώτος, όλοι οι άλλοι είναι κατώτεροί μου και πρέπει να με αναγνωρίζουν ως πρώτο!

Ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος γράφει: Αν ισχυριστούμε πως είμαστε αναμάρτητοι, εξαπατούμε τον εαυτό μας και δε λέμε την αλήθεια…

Αν ισχυριστούμε πως δεν έχουμε ποτέ αμαρτήσει, βγάζουμε ψεύστη το Θεό, και ο λόγος του δε ζεί μέσα μας (Α΄ Ιω. 1, 8.10).Βλέπεις αγαπητέ, ότι ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος καθαρά λέει ότι, εάν πούμε ότι δεν είμαστε αμαρτωλοί, πλανιόμαστε και δεν λέμε την αλήθεια; Ο πάπας όμως, όλοι οι μαθητές και οπαδοί του λέτε ότι είναι αλάθητος!

Πώς είναι δυνατόν, αγαπητέ, να δεχθούμε την ένωση, εφ’ όσον ο Πάπας και σεις οι Παπικοί είστε ασύμφωνοι και αντίθετοι στη διδασκαλία του Ευγγελίου του Σωτήρα μα Ιησού Χριστού και των αγίων Αποστόλων; Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός έδωσε εντολή στους Μαθητάς του: πηγαίνετε και κάνετε μαθητάς μου όλα τα έθνη, βαπ΄τιζοντά τους στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος (Ματθ. 28,19) και Όποιος πιστέψει και βαπτιστεί θα σωθεί (Μαρκ. 16,16). Και αυτή την εντολή του Κυρίου μας ο Πάπας και σεις οι οπαδοί του την αθετήσατε και αντί να βαπτίζετε, ραντίζετε. Ο Χριστός δεν είπε «ραντίζοντες αυτούς» αλλά είπε «βαπτίζοντες» ούτε είπε » ο ραντισθείς σωθήσετε» αλλά «ο βαπτισθείς σωθήσετε».

Ο οικουμενικός διδάσκαλος, ο θεοκήρυκας Απόστολος των εθνών Παύλος, το στόμα του Χριστού, γράφει: Ένας Κύριος, μία πίστη, ένα βάπτισμα (Εφ. 4,5). Και η πρώτη αγία Οικουμενική Σύνοδος – στην οποί ο Πάπας Ρώμης Σίλβεστρος είχε αποστείλει αντιπροσώπους του τον Επίσκοπο Κορδούης και τους πρεσβυτέρους Βίκτωρα και Βικέντιο – ακολουθώντας τον Απόστολο Παύλο δογμάτισαν στο Σύμβολο της Πίστεως μία πίστη και ένα βάπτισμα: «Πιστεύω εις έναν Θεόν, Πατέρα, παντοκράτορα… και εις έναν Κύριον Ιησούν Χριστόν … και εις το Πνεύμα το Άγιον, το Κύριον, το ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον… Εις μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν. Ομολογώ έν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών».

Τούτο το άγιο Σύμβολο της Πίστεως δέχθηκαν και κατείχαν όλοι οι πάπες και όλοι οι Χριστιανοί της Δύσεως μέχρι τον δέκατο αιώνα. Τότε αποχώρησαν και αποσχίστηκαν από τη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, καταφρόνησαν τον κορυφαίο θεοκήρυκα Απόστολο Παύλο, τις επτά αγίες Οικουμενικές Συνόδους και τους αγίους Πατέρες που τις συγκρότησαν. Τότε ίδρυσαν δεύτερη, νέα Εκκλησία, την οποία ψευδώς ονόμασαν καθολική. Έκαμαν προσθήκη στο Σύμβολο της Πίστεως και αντικατέστησαν το «εν βάπτισμα» με «ράντισμα» και επίχυση νερού στο κεφάλι του βαπτιζομένου. Στη συνέχεια οι Πάπες έκαμαν αλλαγές σε όλα σχεδόν τα μυστήρια και καταφρόνησαν τους Ιερούς Κανόνες και τις Ιερές παραδόσεις, που παραλάβαμε από τους αγίους Αποστόλους και τους αγίους Πατέρες.

Βλέποντας ο Λούθηος τις καταφρονήσεις και τις καινοτομίες που εισήγαγαν οι κατά καιρούς πάπες, διαμαρτυρήθηκε, αλλά δεν εισακούστηκε. Τότε αποχώρησε από τη Δυτική Εκκλησία και, αντί να επιστρέψει και αυτός στην πρώτη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, ίδρυσε δική του, την Εκκλησία των προτεσταντών – Διαμαρτυρομένων. Οι διάδοχοί του κι οι διάδοχοι του μεταρρυθμιστή Καλβίνου ίδρυσαν πολλές Εκκλησίες και εξακολουθούν συνέχεια να ιδρύουν. Έτσι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία έγινε πολλές, η μία πίστη πολλές, και το ένα βάπτισμα πολλά βαπτίσματα! Όλες αυτές και άλλες αταξίες, πλάνες και αιρέσεις επήγασαν από τη Δυτική Εκκλησία, από τους Πάπες, οι οποίοι ξέσχισαν σε πολλά κομμάτια τον μονοκόματο, άρραφο χιτώνα της Εκκλησίας, που ύφανε ο Θεός. Στη συνέχεια οι Πάπες δεν σταμάτησαν τις καινοτομίες. Έφτασαν σε σημείο να καινοτομήσουν και στα σώματά τους. Διότι, ενώ ο Θεός τους έπλασε άνδρες, αυτοί ξύρισαν τα γένεια και το μουστάκι και άλλαξαν την ανδρική τους μορή. Όλοι οι άγιοι: Προφήτες, Απόστολοι, Όσιοι, ήτααν με γένεια. Ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού και Πατρός, που κατέβηκε από τους ουρανούς στη γή και έγινε ολόιδιος άνθρωπος με εμάς εκτός από την αμρτία, για την σωτηρία μας, με γένεια ήταν. Αλλά και οι Πάπες στην Ιταλία πρίν από το σχίσμα με γένεια ήταν, και οι άγιοι της Ιταλίας στους παλιούς ναούς φαίνονται αγιογραφημένοι με γένεια.

Βλέπεις, αγαπητέ, σε πόσα λάθη και πλάνες γκρέμισε τους Πάπες η υπερυφάνεια; Με το που ύψωσαν τον εαυτό τους και φαντάστηκαν ότι είναι ανώτεροι όλων, συμπαρέσυραν και σας και όλους τους δυτικούς στην πλάνη να τους παραδέχεστε ως αλάθητους! Πώς είναι δυνατό να δεχθούμε ένωση με εκείνους, που μιλούν και φρονούν και ενεργούν εναντίον του Θεού, εναντίον των Πατερικών Παραδόσεων; Ο θεοκήρυκας απόστολος Παύλος γράφει: Να είστε σταθεροί και να μένετε πιστοί στις διδασκαλίες που σας παραδώσαμε είτε προφορικά είτε με επιστολή μας (2Θεσσ. 2,15). Και πάλι: αλλά κι αν εμείς ή ακόμη κι ένας άγγελος απ΄΄ο τον ουρανό σας κηρύξει ένα διαφορετικό ευαγγέλιο από το ευαγγέλιο που σας κηρύξαμε, να είναι ανάθεμα! (Γαλ. 1,8). Το ίδιο και ο θεοφόρος Ιγνάτιος λέει: «Όποιος μιλάει ή κάνει ενάντια σ’ αυτά που διδαχτήκαμε, κι αν ακόμη είναι αξιόπιστος άνθρωπος, κι αν ζει στην παρθενία, κι αν κάνει θαυαστά σημεία, να τον βλέπεις σαν λύκο με ππροβειά προβάτου, που ετοιμάζει με τα έργα του τη φθορά των προβάτων». Αλλά και η ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος ορίζει: «Τρείς φορές αναθεματίζουμε όλες τις καινοτομίες που έγιναν, και που μέλλουν να γίνουν, ενάντια στην Εκκλησιαστική Παράδοση και στη διδασκαλία των αγίων και αειμνήστων Πατέρων» (Συνοδικό της ζ’ Οικουμενικής Συνόδου υπέρ της Ορθοδοξίας, Τριώδιο. Κυριακή Ορθοδοξίας).Επίσης ο σοφός Βρυέννιος λέει:» αν κάποιος σαλεύει κάτι από τις διδασκαλίες των θεοφόρων Πατέρων, αυτό να μην το πούμε κατ’ οικονομία παρέκκληση, αλλά παράβαση και προδοσία της πίστης και ασέβεια προς το Θεό».

Ακριβώς επειδή με την απατηλή τους στάση οι Ουνίτες δηλητηριάζουν τις σχέσεις των δύο Εκκλησιών, θα έπρεπε να τεθεί ως πρωταρχικός όρος για την ένωση η άμεση διάλυση της Ουνίας. Παράλληλα ο Πάπας πρέπει να πάψει να θεωρεί τους αρχηγούς των Ανατολικών Ορθοδόξων Εκκλησιών ως άσωτους υιούς, που δέχεται ευχαρίστως την … επάνοδό τους στους κόλπους της Ρώμης!! Χωρίς την αποδοχή των δύο όρων είναι περιττό να μιλούν για την «ποθητή ένωση των Εκκλησιών».

Από το βιβλίο «Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου, Διδαχές πατρικές και θαυναστά γεγονότα (σε θεματικές ενότητες), εκδόσεις «Ορθ’οδοξος Κυψέλη», σελ. 103.