Archive for the ‘ο Θεός και ο άνθρωπος’ Category

Φαντάζει ίσως εύτελές και άκαιρο τό έρώτημα πού διατυπώνεται στον τίτλο τού άρθρου τούτου. Όλοι γνω­ρίζουν ότι τό βδελυρό άνοσιούργημα τών κατοίκων τών Σοδόμων, της Γομόρρας και τών γύρω άπό αύτές πόλεων ήταν τό διαστροφικό πάθος της ομοφυλοφιλί­ας. Πάθος τόσο βδελυκτό στά μάτια τού Θεού, ώστε οί πόλεις αύτές νά παραμέ­νουν ύπόδειγμα αιώνιο της φρικτής άποδοκιμασίας τού Θεού μέ τή βαριά τιμωρία πού ύπέστησαν, άφανιζόμενες άπό προ­σώπου γης μέ θειάφι και φωτιά (βλ. Γεν. ιθ’ 24-25).

Ωστόσο, μέσα στήν Αγία Γραφή έχου­με μία άναφορά στό άμάρτημα τών Σοδομιτών άπό τό στόμα τού ίδιου τοΰ Θεού, πού μας συγκλονίζει άκόμα περισσότε­ρο. Γύρω στό 600 π.Χ. ό Θεός μέσω τού προφήτη ‘Ιεζεκιήλ προειδοποιεί τούς άμετανόητους ‘Ιουδαίους γιά τήν τιμωρία πού πρόκειται νά έπέλθει κατά της Ιερου­σαλήμ λόγω τής τραγικής άποστασίας της άπό τό νόμο Του και τής γενικής δι­αφθοράς της. ‘Ονομάζει ό παντοκράτωρ Κύριος τά Σόδομα άδελφή τής Ιερουσα­λήμ, έξαιτίας τής παρόμοιας διαφθοράς, και κατονομάζει τό άμάρτημα τής πόλε­ως τών Σοδόμων, έξηγώντας παράλληλα γιατί τήν κατέστρεψε ό Ίδιος και ταυ­τόχρονα άπειλώντας τήν Ιερουσαλήμ ότι τήν ‘ίδια τύχη θά έχει κι αύτή.

Αύτό πού μάς έκπλήσσει στά λόγια τού Θεού είναι ότι τό άμάρτημα τών Σοδόμων δέν ονομάζεται άπό τόν καρδιογνώστη Κύριο όπως έμείς τό ξέρουμε, άλλά δια­φορετικά.

Διαβάζουμε: «Πλήν τούτο τό άνόμημα Σοδόμων τής άδελφής σου». πό ήταν τό άμάρτημα τών Σοδόμων, τής πόλε­ως αύτής πού άποδείχθηκε άδελφή σου. Ποιό;

«Ύπερηφανία» (Ιεζ. ις’ 49)!

Ή ύπερηφάνεια, ή καύχηση, τό θράσος, ή άλαζονεία! Και έξηγεί ό άγιος Θεός: «Εμεγαλαύχουν και έποίησαν άνομήματα ένώπιον έμού» (στίχ. 50). Ήταν αλαζόνες, λέγει, και καυχώνταν, κόμπαζαν γι΄ αύτά πού έκαναν, και τις αμαρτίες τους δέν τις έκαναν κρυφά, άλλά φανερό, μπροστά μου, στό φώς της ήμέρας, μέ αύθάδεια και άναισχυντία, χωρίς συστολή και φόβο. «Τήν αμαρτίαν… ούχί λάθρα έπαισχυνόμενοι πεποιήκασιν, άλλ’ οιονεί έπαγαλλόμενοι τί έργασία των πονηρών άνήγγειλαν πάσι και ένεφάνισαν», σχο­λιάζει σέ άνάλογο άγιογραφικό χωρίο (Ησ. γ’ 9) και ό Μ. Βασίλειος. Τήν άμαρτία τή διέπρατταν όχι κρυφά και μέ ντρο­πή, άλλά τή διέδιδαν παντού και τή δια­φήμιζαν, σάν νά άγάλλονταν μέ τά βρώ­μικα έργα πού έκαναν.

Γι’ αύτό κι ‘Εγώ, συνεχίζει στό λόγο Του ό δικαιοκρίτης Κύριος, τούς άφάνισα άπό προσώπου γης, έτσι πού τούς είδα νά φέ­ρονται. «Και έξήρα αύτάς καθώς είδον» (στίχ. 50).

Συγκλονιστικός ό θεϊκός λόγος: «Τούτο τό άνόμημα Σοδόμων»: όχι αύτό πού θά περιμέναμε νά άκούσουμε, άλλά «ύπερηφανία».

Έχει βάθος ή θεϊκή έτυμηγορία. Παρου­σιάζει τή ρίζα και αίτία της έκφυλιστικής, διαστροφικής άμαρτίας τών Σοδομιτών, πού δέν ήταν άλλη άπό τήν άλαζονεία, τήν αύθάδεια, τόν κομπασμό, τήν ύβρι ένώπιον τού Θεού. Δέν ήταν μόνο ότι άμάρταναν, άλλά και καυχώνταν γιά τήν άμαρτία τους. Αύτό ήταν τό έξοργιστικό στά μάτια του Θεού. Και γι’ αύτό τούς έξήλειψε.

Γιατί τά γράφουμε αύτά;…

Φρίκη! Φρίκη, καθώς παρατηρεί κανείς τήν ταυτότητα στις διαθέσεις τών Σοδο­μιτών μέ τούς νεοσοδομίτες. Λές κι έχουν γραφεί τά λόγια αύτά του 600 π.Χ. γιά όσα σήμερα λαμβάνουν χώρα σέ όλο τόν κόσμο, και στήν πατρίδα μας.

«Gay pride»! Παρέλαση ομοφυλοφίλων σέ πρωτεύουσα και συμπρωτεύουσα, μέ κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα και διαφήμισή τους: «Pride»! Καύχηση! ‘Υπερη­φάνεια!

Είναι νά μή φρικιά κανείς διαπιστώνον­τας τήν ομοιότητα; «Και έξήρα αύτάς κα­θώς είδον». Γι΄ αύτό τούς κατέστρεψα, δηλώνει ό Θεός…

Όσοι σ’ αύτόν έδώ τόν τόπο θέλουμε άκόμα νά στεκόμαστε έπάνω στό φόβο του Θεού- όσοι άγωνιούμε νά μήν καταντήσει ή πατρίδα μας «εις βάθος κακών», ώστε νά «καταφρονεί», νά μήν ύπολογίζει τί­ποτε (Παρ. ιη’ 3)· όσοι δέν άντέχουμε νά βλέπουμε τήν πατρίδα μας νά μεταβάλ­λεται σέ Σόδομα και Γόμορρα…, άς έννοήσουμε τό βάθος τών θείων λόγων. ‘Άς λεπτύνουμε τά πνευματικά μας αισθητή­ρια, γιά νά μπορέσουμε νά διαπιστώσου­με τό εύρος της «ύπερηφανίας», δηλαδή της προκλητικής και αύθάδους άναισχυντίας πού έχει κατακλύσει τόν κόσμο μας, τήν έποχή μας, τούς δρόμους τών πόλεών μας, τις άφίσες και γιγαντοοθόνες τού ύλόφρονος πολιτισμού μας, τό «στύλ» της ζωής μας, τις ίδιες τις καρδιές μας, γι’ αύτό και τις αισθητικές έπιλογές και προ­τιμήσεις μας- όλο αύτό τό κλίμα, τήν άτμόσφαιρα μέσα στήν όποια κινούμαστε και ή όποια εύνοεί τήν έμφάνιση διαρκώς νέ­ων παρόμοιων έκτρωμάτων…

Άς καταλάβουμε τή σοβαρότητα τών περιστάσεων, τό χείλος τοϋ γκρεμού στό όποιο βρισκόμαστε, κι άς φορέσουμε έπά­νω μας «σάκκο και σποδό». Νά πέσου­με στά γόνατα, νά ύψώσουμε τά χέρια, νά κλαύσουμε ένώπιον του Θεού παρα­δεχόμενοι ότι «ήμάρτομεν, ήνομήσαμεν, ήδικήσαμεν» ένώπιον Του (πρβλ. Δαν. γ’, Προσ. 5) κι ότι μετανοούμε- έπιστρέφουμε άπό τόν μάταιο όγκο, τήν κενοδο­ξία, τή ματαιοδοξία μας, τόν τύφο και τήν άλαζονεία μας, στόν άγνότατο φόβο Του. Αύτόν τόν φόβο, τόν φόβο του Θεού, τό δέος, τήν εύλάβεια, τή συναίσθηση της άπανταχού παρουσίας Του άς καλλιερ­γήσουμε στούς εαυτούς μας και στά παι­διά μας.

Άλλος δρόμος δέν ύπάρχει. Ή προει­δοποίηση τού νόμου του Θεού είναι σαφής: Τήν ύβρι τήν άκολουθεί ή συντριβή, και «Κύριος ύπερηφάνοις άντιτάσσεται» (Παρ. ις’ 18, γ’ 34).

Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”, Σεπτ. 2016

Μετά την πτώση των Πρωτοπλάστων «εσκοτίσθη ο νούς» του Αδάμ. Είναι η αρρώστεια που πάντοτε αλλά πολύ περισσότερο σ’ αυτή την εποχή έχει σαρώσει τον άνθρωπο. Άρα ο άνθρωπος είναι άρρωστος, αδύναμος. Και φυσικά εννοούμε ότι είναι άρρωστη η ψυχή του. Γιατί όπως λέει ό Άγιος Βασίλειος ο Μέγας, στην ανθρώπινη υπόσταση, η ψυχή είναι που ζει και δίνει ζωή και στο σώμα. Η ψυχή διασκεδάζει, λυπάται, χαίρεται… Επομένως όταν λέμε ότι εσκοτίσθηκε ο νούς του Αδάμ εννοούμε ότι εσκοτίσθηκαν ο νούς του και η λογική του ( η διάνοιά του) κατά τους Αγίους Πατέρες μας.

Τώρα χρειάζεται η μετάνοια. Η αναγνώριση από τον ίδιο τον άνθρωπο, των αδυναμιών του αρχικά και κατόπιν η πορεία κάθαρσης της ψυχής του. Διότι άρρωστη ψυχή είναι η ψυχή που έχει πάθη. Η ψυχή του ανθρώπου που ζεί μακρυά από τον Χριστό. Άρα είναι απαραίτητη η θεραπεία της ψυχής μας αλλά προσοχή. Όχι με τους λεγόμενους ψυχολόγους. Με την κάθαρσή της που γίνεται από το Άγιο Πνεύμα. Με την προσευχή. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με. Η προσευχή κάνει το σώμα μας κατοικία του Αγίου Πνεύματος. Έρχεται το Άγιο Πνεύμα και προσεύχεται στον Θεό για λογαριασμό του ανθρώπου. Επαναφέρει με τον τρόπο αυτό τον άνθρωπο στην κατάσταση την πρό της πτώσεως. Αποκαθιστά την σχέση και την επικοινωνία του με τον Δημιουργό. Έτσι αρχίζει η θεραπεία αλλά και η επιστροφή στον Παράδεισο.

Αυτή η επιστροφή πρέπει να γίνει όσο γίνεται πιό σύντομα. Να ξεκινήσει να ζει τον Παράδεισο ο άνθρωπος αμέσως. Όχι μετά τον θάνατό του αλλά τώρα. Η μετά την Ανάσταση ζωή όπως βέβαια και η μετά θάνατον, θα είναι ο καθρέφτης αυτής που ζούμε τώρα. Από το σήμερα που επιλέγουμε, εξαρτάται και το αύριό μας.

Σχετικά ο Μέγας Βασίλειος γράφει:»Υπέρ αμαρτίας κλαίε. Αύτη αρρωστία ψυχής. Αύτη θάνατός εστί του αθανάτου. Αύτη πένθους αξία και οδυρμών ασιγήτων».

Ναί. Πρέπει να κλαίμε, πρέπει να έχουμε στραμένη την προσοχή μας σε κάθε λάθος. Στην αμαρτία. Σε ό,τι μας απομακρύνει από τον Θεό. Γιατί όποιος επιλέγει να ζήσει χωρίς τον Θεό, επιλέγει τον θάνατο. «΄Ονομα έχεις ότι ζεις, και νεκρός ει» δηλαδή » έχεις όνομα σαν τάχα να είσαι ζωντανός αλλά είσαι πεθαμένος σημειώνει η Αποκάλυψη.

Η αμαρτία μας, είναι ο μόνος θάνατος που θα επωμιστούμε. Κι αυτός ο θάνατος είναι η επόμενη, αιώνια ζωή μας. Άρα εκεί πρέπει να είναι στραμένη η προσοχή μας κάθε στιγμή. Και δεν είναι μόνο η επόμενη αλλά και αυτή που ήδη ζούμε. Είναι αυτός ο θάνατος, αρρώστιια της ψυχής και είναι ο μόνος θάνατος από τον οποίο κινδυνεύει ο αθάνατος άνθρωπος. Γι’ αυτόν τον θάνατο μόνο, πρέπει να έχουμε διαρκές πένθος και να κλαίμε συνέχεια.

Πόσο πολύ απέχει η πορεία του σύγχρονου ανθρώπου από αυτή την τρομακτική αλλά και λυτρωτική αλήθεια! Πόση άγνοια.

 

 

Πρέπει λοιπόν ο άνθρωπος να προσπαθεί να θυμάται κάθε στιγμή της ζωής του τον ενανθρωπίσαντα Χριστό. Είναι ο μόνος τρόπος ώστε να θυμάται την καταγωγή του αλλά και τον προρισμό του.

Ότι γεννήθηκε δηλαδή για να ζήσει μαζί με τον Θεό. Να ζήσει όμως ως θεός και όχι ως ένα απλό δημιούργημα.

Έτσι ο απόστολος Παύλος στην προς Εβραίους (ιβ, 2) επιστολή του υπενθυμίζει αυτό ακριβώς: «αφορώντες εις τον της πίστεως αρχηγόν και τελειωτήν Ιησούν» δηλαδή :»να στρεφόμαστε  συνεχώς προς τον αρχηγό και ιδρυτή της πίστεώς μας τον Ιησού» και λίγο παρακάτω (ιε): «επισκοπούντες μή τις υστερών από της χάριτος του Θεού» δηλαδή :» ας αγρυπνούμε ελέγχοντας μήπως στερηθούμε από δική μας υπαιτιότητα, τα δώρα της χάρης του Θεού».

 

 

Κάθε μέριμνα και κάθε βήμα της δημιουργίας, έγινε με στόχο να βοηθηθεί ο άνθρωπος ώστε να γίνει Θεός. Έγινε με τέτοια φροντίδα ώστε να να εξασφαλιστεί κατά τον καλύτερο και ασφαλέστερο τρόπο η πορεία προς το «καθ’ ομοίωσιν», προς το να επιτύχει δηλαδή ο άνθρωπος τον στόχο του.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει ότι ο δημιουργός Λόγος θέλοντας να πλάσει ένα ον το οποίο θα συμμετέχει κάι στον πνευματικό αλλά καί στον υλικό κόσμο, πήρε στοιχεία της ύλης που είχε ήδη δημιουργηθεί με δικό Του πρόσταγμα και σ’ αυτήν την ύλη έδωσε πνοή ζωής, την ψυχή, και μ’ αυτό τον τρόπο ο άνθρωπος έλαβε ζωή. έγινε υλικός και πνευματικός. Επίγειος και επουράνιος, πρόσκαιρος και αιώνιος. Βασιλιάς όλων όσων βρίσκονται στην γή αλλά και υπό την του Θεού επιστασία. ένα ζώο το οποίο ο Θεός διαρκώς φροντίζει σ’ αυτή τη ζωή και γίνεται θεός χάρη στην αγάπη του Θεού. Δωρεάν.