Archive for the ‘Λάλει Κύριε…’ Category

Ο Κύριος στο όρος της Γαλιλαίας παραδίδει στους μαθητές του τον τέλειο νόμο της Καινής Διαθήκης με την «επί του όρους ομιλία» του. Και συγκεφαλαιώνει μέσα σε λίγες λέξεις το πνεύμα του νέου νόμου του λέγοντας: Όπως θέλετε να σας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, έτσι να τους συμπεριφέρεσθε κι εσείς. Και εξηγεί την τόσο περιεκτική αυτή εντολή του. Εάν αγαπάτε μόνον εκείνους που σας αγαπούν, ποια αμοιβή σας ανήκει από τον Θεό; Καμία. Διότι και οι αμαρτωλοί το ίδιο κάνουν. Και εάν κάνετε το καλό σ’ εκείνους πού σας ευεργετούν, ποια ανταμοιβή μπορεί να έχετε από τον Θεό; Καμία. Διότι και οι αμαρτωλοί έτσι ενεργούν. Και εάν δανείζετε σ’ εκείνους από τους οποίους ελπίζετε να πάρετε πίσω τα δανεικά, ποια ανταπόδοση από τον Θεό σας ανήκει; Καμία. Διότι και οι αμαρτωλοί δανείζουν σε άλλους αμαρτωλούς για να πάρουν πίσω ολόκληρο το ποσό που δάνεισαν ή και σε καιρό ανάγκης να πάρουν κι αυτοί ίσα δάνεια. Εσείς όμως να αγαπάτε τους εχθρούς σας και να τους ευεργετείτε και να τους δανείζετε, χωρίς να περιμένετε καμία ανταπόδοση από αυτούς.

Στο τμήμα αυτό της «επί του όρους ομιλίας» του ο Κύριος κάνει μία σύγκριση ανάμεσα στην ψεύτικη αγάπη του κόσμου και στην πραγματική αγάπη που πρέπει να έχουν οι μαθητές του. Και ζητά την ανιδιοτελή αγάπη, και όχι την ψεύτικη συμφεροντολογική αγάπη του κόσμου, η οποία δεν έχει πνευματική αξία. Διότι ποια αξία έχει να κάνεις το καλό επειδή περιμένεις ανταπόδοση; Η αγάπη αξίζει µόνο όταν την κάνεις για τον Θεό, χωρίς να υπολογίζεις ποιος είναι ο αποδέκτης της αγάπης σου. Η αγάπη που ζητά ο Χριστός πρέπει να αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους, ακόμη και τους δύστροπους, τους άδικους, τους εχθρούς.

Βέβαια µία τέτοια αγάπη προς τους εχθρούς µας φαίνεται δύσκολη ή και ακατόρθωτη. Πώς να αγαπήσουμε και να ευεργετούμε κι αυτούς ακόμη που µας πληγώνουν, µας αδικούν, µας βρίζουν, µας πολεμούν;

Όμως αυτό είναι το μέτρο της αληθινής αγάπης, το μέτρο της τελειότητας. Σ’ αυτήν την υψηλή κορυφή της αγιότητας μας καλεί ο Κύριος. Και δεν είναι αυτό εξωπραγματικό. Τέτοια αγάπη έδειξαν άγιοι και πιστοί της Εκκλησίας μας. Η αγάπη τους αυτή ήταν που εντυπωσίασε τον κόσμο και άλλαξε τον κόσμο· ήταν η σφραγίδα της γνησιότητάς τους. Τέτοια αγάπη μας έδειξε ο Κύριος, ο Οποίος σταυρώθηκε για μας που ήμασταν αποστάτες και εχθροί του και από το σταυρό του συγχώρησε τους σταυρωτές του.

Βέβαια η αγάπη προς τους εχθρούς δεν είναι ανθρώπινο κατόρθωμα. Είναι δώρο Θεού και μόνο με τη δική του Χάρη αποκτάται. Είναι μια κατάσταση υπερκόσμια, άγια, ανώτερη και αληθινή. Αν θέλουμε λοιπόν κι εμείς να την αποκτήσουμε, θα πρέπει να το ζητάμε αυτό καθημερινά από τον Θεό και εμείς ταυτόχρονα να αγωνιζόμαστε να γίνουμε άνθρωποι της αγάπης.

Όμοιοι με τον Θεό

Εάν έχετε μια τέτοια αγάπη, λέει ο Κύριος, θα είναι μεγάλη η αμοιβή σας από τον Θεό. Θα γίνετε στη Βασιλεία των ουρανών παιδιά του υψίστου Θεού, με τον Οποίο θα μοιάζετε πνευματικώς. Διότι κι Αυτός είναι ευεργετικός στους ανθρώπους, οι οποίοι είναι πονηροί και δείχνουν αχαριστία στις τόσες ευεργεσίες του. Να γίνεσθε λοιπόν σπλαχνικοί προς τον πλησίον και συμπονετικοί στις δυστυχίες του και τις ανάγκες του, όπως και ο ουράνιος πατέρας σας είναι εύσπλαχνος και ελεήμων προς όλους.

Στο ιερό κείμενο ο Κύριος μας λέει ποια είναι η αμοιβή και η δωρεά αυτών που θα δείχνουν μια τέτοια αγάπη και ευσπλαχνία προς όλους τους συνανθρώπους τους. Σε άλλους Μακαρισμούς ο Κύριος υπόσχεται τη Βασιλεία του, την κληρονομία της γης και του ουρανού, τα ουράνια αγαθά του. Εδώ όμως ο Κύριος δίνει τη μεγαλύτερη δωρεά. Όποιος μπορεί να αγαπά τους εχθρούς του και να τους ευεργετεί, θα αποκτήσει τη μεγαλύτερη χάρη, θα φθάσει στο σημείο που μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος. Ποιο είναι αυτό; Με την αγάπη αυτή ο άνθρωπος θα γίνει κατά χάριν θεός, υιός του υψίστου Θεού. Θα αποκτήσει τα θεϊκά χαρακτηριστικά. Και εξηγούν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας: Καμία άλλη αρετή δεν μας κάνει τόσο όμοιους με τον Θεό όσο η αγάπη και η συμπάθεια και η ευσπλαχνία προς τους εχθρούς μας, προς τους πονηρούς και αχάριστους ανθρώπους. Αυτή η αγάπη μάς προσδίδει τα χαρακτηριστικά του Θεού. Μας κάνει κατά χάριν θεούς. Μπορούμε να το εννοήσουμε αυτό; Θα γίνουμε κάποια μέρα όμοιοι με τον Θεό. Βέβαια όμοιοι στην ουσία του Θεού δεν μπορούμε να γίνουμε. Θα γίνουμε όμως όμοιοι κατά χάριν στα θεϊκά του ιδιώματα. Θα μας πλουτίσει ο Θεός με τα δικά του χαρακτηριστικά. Τι μεγαλύτερο μπορούμε να ποθήσουμε άραγε; Τι αγιότερο, τι υψηλότερο; Ας μάθουμε λοιπόν να αγαπάμε, και η αγάπη αυτή θα μας αγιάσει, θα μας σώσει και θα μας δοξάσει.

πηγές: www. xfd.gr  περιοδικό   Ο Σωτήρ, 1985

Advertisements

Ο Όσιος Παΐσιος ο Μέγας προσευχόταν για έναν μαθητή του ο οποίος αρνήθηκε  τον Χριστό. Ο Κύριος του εμφανίστηκε και του είπε: « Παΐσιε έγινες όμοιος με εμένα στην αγάπη».

«Με δίδαξε ο Ιδιος (σ.σ. εννοεί τον Κύριο Ιησού Χριστό) πώς πρέπει να ταπεινωθώ: «κράτα το νού σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι»

( από το βιβλίο «Ο γέροντας Σιλουανός», Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου)

ΕΡΩΤΗΣΙΣ ΚΕ’
Πῶς ὀφείλομεν εὐσεβῶς νοῆσαι τό τοῦ Εὐαγγελίου; ὅτι «Ὁ Πατήρ κρινεῖ οὐδένα· ἀλλά τήν κρίσιν πᾶσαν δέδωκε τῷ Υἱῷ. (Ιω,ε’,22) Καί πῶς ἐν ἄλλῳ τόπῳ λέγει; ὅτι «Ἐγώ κρινῶ οὐδένα· (Ιω,η’,15) ἀλλ᾿ ὁ λόγος ὅν ἐλάλησα, ἐκεῖνος κρινεῖ αὐτόν. (Ιω,ιβ’,48)

Ἀπόκρισις.
Καθό Θεός ἐστιν, οὐδέ ὁ Πατήρ, οὐδέ ὁ Υἱός κρινεῖ οὐδένα. Οὐδέ γάρ ἄνθρωπος ἀλόγων γίνεται κριτής, ἀλλ᾿ ἀνθρώπων. Ὁ δέ Πατήρ δέδωκε τῷ Υἰῷ τήν κρίσιν· οὐ καθό Θεός ἐστιν ὁ Υἱός, ἀλλά καθό ἄνθρωπος γέγονε. Κρινεῖ δέ πάντας, συγκρίνων τήν ἑαυτοῦ ὡς ἀνθρώπου πολιτείαν πρός ἡμᾶς. Πάλιν δέ ὁ λόγος αὐτοῦ κρινεῖ, τουτέστι διδασκαλία, ἥντινα διά τῶν ἔργων ἀνεδείξατο, κατά τό γεγραμμένον· «Ὧν ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς ποιεῖν τε καί διδάσκειν. (Πράξεις,α’,1)

Ερώτηση 25η
Πως πρέπει να κατανοήσουμε ευσεβώς την φράση του Ευαγγελίου: «Ο Πατήρ δεν θα κρίνει κανένα, αλλά όλη την κρίση έδωσε στον Υιό». Και πως σε άλλο σημείο λέει (ο Κύριος) ότι: «Εγώ δεν θα κρίνω κανένα, αλλά ο λόγος, που ελάλησα, εκείνος θα τον κρίνει».

Απάντηση
Επειδή είναι Θεός, ούτε ο Πατήρ, ούτε ο Υιός θα κρίνει κανένα. Επειδή ούτε (και) ο άνθρωπος γίνεται κριτής των αλόγων (ζώων), αλλά (μόνο) των ανθρώπων. Ο Πατήρ όμως έδωσε στον Υιό την κρίση, όχι επειδή ο Υιός είναι Θεός, αλλά επειδή έγινε άνθρωπος. Θα κρίνει λοιπόν τους πάντες, συγκρίνοντας την δική του, σαν ανθρώπου, πολιτεία με μας. Και πάλι ο λόγος του θα κρίνει, δηλαδή η διδασκαλία (του), την οποία ανέδειξε δια των έργων (του), σύμφωνα με το γραμμένο «Αυτά που άρχισε ο Ιησούς να πράττει και να διδάσκει».

Σημείωση από το κατά Ιωάννην, κεφάλαιο ε’:


26 ὥσπερ γὰρ ὁ πατὴρ ἔχει ζωὴν ἐν ἑαυτῷ, οὕτως ἔδωκε καὶ τῷ υἱῷ ζωὴν ἔχειν ἐν ἑαυτῷ· 27 καὶ ἐξουσίαν ἔδωκεν αὐτῷ καὶ κρίσιν ποιεῖν, ὅτι υἱὸς ἀνθρώπου ἐστί.
26 Επειδή όπως ακριβώς ο Πατέρας έχει ζωή μέσα του, έτσι έδωσε και στον Υιό να έχει ζωή μέσα του 27 και έδωσε εξουσία σε αυτόν και να κάνει κρίση, επειδή είναι (έγινε και) άνθρωπος.

« Ούκ ήλθον ψυχάς ανθρώπων απολέσαι αλλά σώσαι » ( Λουκ. θ΄ 54-56)

Ο Μέγας Παΐσιος κυριεύθηκε από θυμό και παρακάλεσε τον Κύριο να τον ελευθερώσει από αυτό το πάθος.

Ο Κύριος εμφανίστηκε σ’ αυτόν και του είπε: « Παΐσιε, αν θέλεις να μην οργίζεσαι, μην επιθυμείς τίποτε, μην κατακρίνεις και μη μισήσεις κανένα και θα έχεις την ειρήνη».

«Κάθε χριστιανὸς μπορεῖ νὰ γίνει φίλος τοῦ Κυρίου. Ὅταν κάνει ὅλα ὅσα προστάζει ὁ Χριστός, τότε γίνεται φίλος του. Αὐτὸ γιὰ τὸν καθένα εἶναι ἐφικτὸ καὶ ἐξαρτᾶται ἀπό τὴ θέληση καὶ τὸ ζῆλο του.
Ὅταν θὰ φτάσουμε σ’  αὐτὸ τὸ μέτρο, τότε καὶ ἡ  προσευχή μας θὰ εἶναι ἄλλη. Δὲν θὰ εἶναι σὰν τὴν προσευχὴ τοῦ δούλου, ἀλλά ζωντανὴ καὶ ἔνθερμη. Τότε μαζὶ μὲ τὸν ἀπόστολο Παῦλο θὰ ποῦμε·   «Οὐ γὰρ ἐλάβετε πνεῦμα δουλείας πάλιν εἰς φόβον, ἀλλ’   ἐλάβετε πνεῦμα υἱοθεσίας, ἐν ὧ κράζομεν ἀββᾶ ὁ πατήρ» (Ρω. 8, 15). Μὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον κράζουμε πρὸς τὸν Θεό, ὅπως τὰ παιδιὰ φωνάζουν τὸν πατέρα τους, διότι εἴμαστε πλέον παιδιὰ τοῦ Θεοῦ. Καὶ σ’ αὐτὴ τὴν ζωὴ μποροῦμε νὰ γευθοῦμε αὐτὴ τὴν μακαριότητα νὰ εἴμαστε υἱοὶ καὶ φίλοι τοῦ Θεοῦ.
Αὐτὸς ποὺ δὲν πιστεύει στὰ λόγια τοῦ Κυρίου καὶ περιφρονεῖ  τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, αὐτὸς ποὺ ὑποτιμᾶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, τὸ πιὸ πολύτιμο ἀγαθὸ τοῦ κόσμου, ἃς σκεφτεῖ τὸν λόγο τοῦ ἁγίου Συμεὼν τοῦ Θεοδόχου τὴν ἡμέρα τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Κυρίου·  «Ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον» (Λκ. 2, 34).
Γνωρίζουμε πολλὲς περιπτώσεις ποὺ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ὑπῆρξε αἰτία καταστροφῆς γι’αὐτοὺς ποὺ δὲν ἤθελαν νὰ δεχθοῦν μὲ ταπείνωση τὴν ἀλήθεια τοῦ σταυρικοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου διὰ αὐτοῦ. Γι’   αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους ὁ Χριστὸς ἔγινε λίθος προσκόμματος στὸν ὁποῖο σκόνταψαν καὶ καταστράφηκαν. Ἀλλά γιὰ πολλοὺς ἄλλους ποὺ ἀγάπησαν τὸν Χριστὸ καὶ Τὸν ἀκολούθησαν, Αὐτὸς ἔγινε Ἀλήθεια, Ὁδός καὶ Ζωή. Αὐτοὶ βγῆκαν ἀπὸ τὴν ἄβυσσο τῆς ἁμαρτίας, πλύθηκαν μὲ τὸ τίμιο Αἷμα τοῦ Χριστοῦ καὶ ἔγιναν, σύμφωνα μὲ τὸ λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου·  «Χριστοῦ εὐωδία… τῷ Θεῷ ἐν τοῖς σωζομένοις καὶ ἐν τοῖς ἀπόλλυμενοις, οἷς μὲν ὀσμὴ θανάτου εἰς θάνατον, οἷ δὲ ὀσμὴ ζωῆς εἰς ζωήν» ( Β΄ Κο.2, 15-16).
Νὰ τὸ θυμόμαστε, καὶ στὴν ζωή μας νὰ ἐκπέμπουμε τὴν εὐωδία τοῦ Χριστοῦ εἰς ζωὴν στοὺς ἄπιστους συγγενεῖς καὶ φίλους μας καὶ ὄχι τὴν δυσοσμία τοῦ θανάτου εἰς θάνατον. Ἀμήν.»

(Τά κείμενα τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ  εἶναι ἀπό τό ὁμώνυμο βιβλίο τῶν ἐκδόσεων «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»)