Archive for the ‘Ισλάμ’ Category

᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 28ῃ Δεκεμβρίου 2011

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Τόν ἐνανθρωπήσαντα Θεόν «ἵνα ὁ ἄνθρωπος Θεός γένηται» λυσσωδῶς ἐπολέμησεν διά τῶν μισθάρνων ὀργάνων του ὁ βύθιος δράκων καί ἀλάστωρ δαίμων. Ἐπί δύο χιλιάδες μαρτυρικά χρόνια μέ τό δόρυ ἤ τή γραφίδα ἀπεπειράθησαν οἱ ἀνά τούς αἰῶνες διώκται νά ἀπομειώσουν τό θεανδρικό πρόσωπο τοῦ προφητευθέντος ὑπό τῶν ἁγίων Πατριαρχῶν καί Προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης Σωτῆρος τοῦ κόσμου καί μόνου ἀληθοῦς Μεσσίου μέ ἐκτρωματικές μορφές τόν αἱρεσιάρχη Ἄρειο τό 325 μ.Χ., τόν ἄραβα ἔμπορο Μωάμεθ τοῦ Ἀμπνταλάχ καί τῆς Ἄμινα Μπίντ Οὐαχάντ τό 570 μ.Χ. καί τόν Charles Russell τό 1870 ἱδρυτή τῆς φυλλαδικῆς μετοχικῆς ἑταιρείας Σκοπιᾶς τοῦ Πύργου τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ. Κοινός στόχος καί τῶν τριῶν ἡ ἐκμηδένησις τοῦ Παναγίου Τρισυποστάτου Θεοῦ, κοινός λόγος καί τῶν τριῶν ἡ ἀπομείωσις τοῦ Θεανδρικοῦ προσώπου τοῦ ἐνσαρκωθέντος Θεοῦ καί κοινός ὑποφήτης καί ὑποβολεύς καί τῶν τριῶν ὁ προαναφερθείς πολυώνυμος ἀνθρωποκτόνος διάβολος.

Τό γένος τῶν Ἑλλήνων ἐξῆλθε διά μέσου ποταμῶν αἱμάτων καί ὁλοκαυτωμάτων, ἐπί πέντε ἀτέλειωτους μαρτυρικούς αἰῶνες, τῶν χιλιάδων ἀδούλωτων νεομαρτύρων ἀγοριῶν καί κοριτσιῶν πού πότισαν μέ τό παρθενικό τους αἷμα τό ἱερό δένδρο τῆς Ἑλληνικῆς καί Ὀρθοδόξου ἰδιοπροσωπείας εἰς τήν Παλιγγενεσίαν. Εἰς τήν ἄφθιτον καί αἰώνιον καί ἱεράν μνήμην αὐτῶν τῶν πανιέρων προσώπων ἔστω καί γιά ἀπότισιν φόρου τιμῆς καί εὐγνωμοσύνης ἀλλά καί γιά τήν σημειολογίαν τοῦ γεγονότος δέν θά ἔπρεπε ποτέ τό Ἑλληνικό Κοινοβούλιο νά ψηφίση τόν ἐπαίσχυντον Νόμον 3512/2006 γιά τήν ἀνίδρυση Ἰσλαμικοῦ τεμένους στήν Ἀθήνα καί δέν θά ἔπρεπε ἡ Διοίκησις δῆθεν ὁρμωμένη ἀπό «δημοκρατικές εὐαισθησίες» νά ὑλοποιήση ἕνα τέτοιο δεινό ἀνοσιούργημα εἰς βάρος τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως καί τῶν πορφυρῶν αἱμάτων τῶν ἁγίων ἐνδόξων νεομαρτύρων μας ἔνεκεν τῶν ὁποίων δέν ἀποτελοῦμεν σήμερον τό ὑπόλοιπον τῆς Εὐρωπαϊκῆς Τουρκίας.

Ἔχω ἀποδείξει ἀναντιρρήτως στήν συγκριτική μου μελέτη «Χριστιανισμός καί Ἰσλάμ» πού ἀναρτᾶται στό Διαδίκτυο (http://pmeletios.com/pdf/xristanismos_kai_islam.pdf) ὅτι ἡ θρησκευτική παραδοχή τοῦ Μουσουλμανισμοῦ εἶναι ἀνθρώπινο κατασκεύασμα συμπίλημα ἀρχαίων ἀραβικῶν, ἰουδαϊκῶν καί χριστιανικῶν ἀντιλήψεων πού χρησιμοποιήθηκε γιά τήν δημιουργία θεοκρατικοῦ ἡγεμονικοῦ καθεστῶτος καί οὐδεμίαν σχέσιν ἔχει μέ τήν ἀποκάλυψιν τοῦ αἰωνίου καί ζῶντος Θεοῦ. Ἐπεβλήθη πάντοτε μέ τήν βίαν καί τό ἔγκλημα καί ἀποτελεῖ τήν πλέον εὔγλωττον διακήρυξιν τοῦ φονταμενταλισμοῦ ὡς ἀποδεικνύεται ἀπό τίς πρόσφατες σφαγές χριστιανικῶν πληθυσμῶν στό Ἰράκ, τήν Αἴγυπτον καί τήν Νιγηρίαν.

Μετ’ ἄλλων ἀγρυπνούντων ἀδελφῶν ὑποχρεούμεθα κατόπιν τῆς ἀπαραδέκτου ἐνεργείας τῆς διοικήσεως εἰς βάρος τῶν ἱερῶν καί τῶν ὁσίων τοῦ Γένους νά προσφύγωμεν ἐνώπιον τοῦ Ἀνωτάτου Ἀκυρωτικοῦ Δικαστηρίου τῆς Χώρας διά νά ὑπερασπισθῶμεν τό Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος ὡς Ἕλληνες πολίτες καί τό αἷμα τῶν μαρτύρων καί ἡρώων τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως τῶν ὁποίων τά πάντιμα λείψανα εὐωδιάζουν ὡς ἡ πάντιμος κάρα τοῦ προστάτου Ἁγίου μου Ἱερομάρτυρος Σεραφείμ Ἐπισκόπου Φαναρίου καί Νοεχωρίου τοῦ διά «σούβλης» διαπερασθέντος καί μαρτυρικῶς τελειωθέντος ἀπό τούς ὁμοπίστους τῶν σημερινῶν Ἰσλαμιστῶν.

 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

 

ΕΝΩΠΙΟΝ

ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ

ΑΙΤΗΣΗ AKYΡΩΣΕΩΣ

Των:

  1. ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ (κατά κόσμον Χρίστου Μεντζελοπούλου του Βασιλείου), κατοίκου Πειραιώς, οδός Ακτή Θεμιστοκλέους 190
  2. ΝΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ του Γεωργίου, ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ, κατοίκου Καισαριανής Αττικής, Κλαζομενών 21 κ Εθνικής Αντιστάσεως
  3. ΠΛΩΤΑΡΧΟΥ Π.Ν. ΖΩΗ ΜΠΕΧΛΗ του Κωνσταντίνου, Ιατρού στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών, οδός Δεινοκράτους 70
  4. ΠΛΩΤΑΡΧΟΥ Π.Ν. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΟΥΒΕΛΑ του Ιωάννη, Ιατρού στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών, οδός Δεινοκράτους 70
  5. ΕΞΩΡΑΙΣΤΙΚΟΥ ΦΥΣΙΟΛΑΤΡΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ «Η ΑΘΗΝΑ», ο οποίος εδρεύει στο Βοτανικό Αττικής, όπως νομίμως εκπροσωπείται από την Πρόεδρο αυτού κα. Μπελιά Καλλιόπη, κάτοικο Βοτανικού Αττικής

Κ Α Τ Α

    1. του Ελληνικού Δημοσίου, όπως νομίμως εκπροσωπείται από τον Υπουργό Οικονομικών
    2. Του Yπουργού Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, όπως νόμιμα εκπροσωπείται.

3. Tου Υπουργού Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, όπως νόμιμα εκπροσωπείται

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΥΡΩΣΗ

    1. Της από 07-11-2011 Κοινής Υπουργικής Απόφασης των ανωτέρω υπό 2 και 3 Υπουργών (ΑΔΑ: 45ΒΝ1-ΘΒ5 Αναρτητέα στο Διαδίκτυο)
    2. Κάθε άλλης συναφούς πράξης ή παράλειψης της Διοίκησης, ρητής ή σιωπηρής, προγενέστερης ή μεταγενέστερης.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ – ΕΝΝΟΜΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ

Κατά το έτος 2006, δημοσιεύτηκε ο Ν.3512/2006 και υπό τον τίτλο «Ισλαμικό Τέμενος Αθηνών, Δαπάνες Ινστιτούτων Δια Βίου Εκπαίδευσης κλπ», ο οποίος προβλέπει την ίδρυση του πρώτου μουσουλμανικού τεμένους στην περιοχή της Αττικής και ειδικότερα στην περιοχή του Βοτανικού του Δήμου Αθηναίων. Έκτοτε και μέχρι και πρόσφατα, ουδεμία πράξη εκ μέρους της Διοικήσεως είχε σηματοδοτήσει την έναρξη της προβλεπόμενης διαδικασίας για την ίδρυση του εν λόγω τεμένους. Εν τούτοις, και μόλις πριν από 2 μήνες, ήτοι στις 21 Οκτωβρίου 2011, δημοσιεύτηκε η με αριθμ. πρωτ. ΕΥΔΕΚ/οικ/714 Απόφαση έγκρισης του προϋπολογισμού της σύμβασης «Υποβοήθηση της ΕΥΔΕΚ στην υλοποίηση του Ισλαμικού τεμένους», ύψους 153.385,55 ευρώ και έγκρισης της σύναψης σύμβασης παροχής υπηρεσιών Τεχνικού Συμβούλου με τα συμπράττοντα γραφεία «Γραφείο Μελετών Αλεξάνδρου Ν.Τομπάζη Α.Ε.», «Νίκου Αθανασιάδη Πολιτικού Μηχανικού» και «Παρασκευά Μητσούδη, Μηχανολόγου Μηχανικού», για την υποβοήθηση της ΕΥΔΕΚ της Γ.Γ.Δ.Ε. του ΥΠ.Υ.ΜΕ.ΔΙ. στην υλοποίηση του Ισλαμικού Τεμένους. Η ανωτέρω σύμβαση ανάθεσης καθηκόντων Τεχνικού Συμβούλου, υπεγράφη στις 25-10-2011, στο πλαίσιο της οποίας τα ανωτέρω αναφερθέντα συμπράττοντα γραφεία υποβοήθησαν την ΕΥΔΕΚ στη σύνταξη της οριστικής μελέτης για την κατασκευή του έργου, η οποία και αφού εκπονήθηκε, εγκρίθηκε με την από 25-11-2011 Απόφαση του Γενικού Γραμματέα Δημοσίων Έργων (αριθμ. πρωτ. ΕΥΔΕΚ/οικ/819, ΑΔΑ 457Ξ1-P3B Aναρτητέα στο Διαδίκτυο), προκύπτει δε από την ανωτέρω Απόφαση ότι η προεκτιμώμενη δαπάνη για το έργο της μετασκευής και μετατροπής του πρώην Κεντρικού Συνεργείου Αυτοκινήτων Ναυτικού (ΚΣΑΝ) σε χώρο στέγασης Ισλαμικού Τεμένους θα ανέλθει στο ποσό των 846.000 ευρώ.

Στο ενδιάμεσο δε χρονικό διάστημα μεταξύ των ανωτέρω δύο αποφάσεων, ήτοι μεταξύ της κατάρτισης της συμβάσεως και της έγκρισης της οριστικής μελέτης, εκδόθηκε η προσβαλλομένη Κοινή Υπουργική Απόφαση, των κ.κ. Υπουργού Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων και Υπουργού Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων με Θέμα: «Χρηματοδότηση των πάσης φύσεως δαπανών για την υλοποίηση της κατασκευής Ισλαμικού Τεμένους, περιλαμβανομένων και των απαραίτητων κτηρίων υποστηρικτικών λειτουργιών, μέσω της κατάλληλης μετασκευής του πρώην Κεντρικού Συνεργείου Αυτοκινήτων (ΚΣΑΝ) στην περιοχή Ελαιώνα Ν. Αττικής», η οποία και ορίζει ότι οι οιεσδήποτε δαπάνες για την κατασκευή και τη θέση σε λειτουργία του υπόψη έργου, θα γίνουν από ενάριθμο έργο που θα εγγραφεί για το σκοπό αυτό στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων του ΥΠ.Υ.ΜΕ.ΔΙ, στο οποίο θα μεταφερθεί η αντίστοιχη πίστωση από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων.

Προκύπτει, λοιπόν, από τα ανωτέρω ότι το τελευταίο χρονικό διάστημα, έχει ενεργοποιηθεί έντονα ο διοικητικός μηχανισμός, ο οποίος δρα κατ΄εξουσιοδότηση του Ν.3512/2006, προς το σκοπό της κατασκευής του μουσουλμανικού τεμένους στην περιοχή του Βοτανικού, ένα έργο δρομολογούμενο ήδη από το 2006, οι δε παρούσες συνθήκες, ήτοι η πλήττουσα τη χώρα μας κρίση θεσμών και ήθους που βιώνουμε είναι προφανώς πρόσφορες στα όργανα της Διοικήσεως για την έναρξη του εν λόγω έργου, πλην όμως είναι παντελώς απρόσφορες λόγω των οικονομικών συγκυριών που βιώνουμε στη Χώρα μας και είναι ασφαλώς βέβαιο ότι το έργο καθώς και τα θρησκευτικά δικαιώματα των μουσουλμάνων είναι το τελευταίο που θα ενδιέφερε πραγματικά τους Έλληνες πολίτες, των οποίων η αξιοπρέπεια καταρρακώνεται μέρα με τη μέρα και πλέον ουδείς λόγος μπορεί να γίνει για δικαιώματα των υπηκόων αυτής της χώρας.

Οι αιτούντες είμαστε όλοι πάνω απ΄όλα ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ και ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ και η ιδιότητα μας αυτή θα έπρεπε να αρκεί προκειμένου να δικαιολογηθεί η ύπαρξη εννόμου συμφέροντος στο πρόσωπό μας για την άσκηση της παρούσας Αιτήσεως Ακυρώσεως. Επιπροσθέτως, ο α΄ εξ ημών Μητροπολίτης Πειραιώς, ως πρεσβεύων το δόγμα της Χριστιανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας έχω πρόδηλο έννομο συμφέρον στην άσκηση της παρούσας, καθότι η ιδιότητά μου, μού επιτρέπει αλλά κυρίως μού επιβάλλει να πράττω ο,τιδήποτε κρίνεται απαραίτητο για την προάσπιση των θρησκευτικών δικαιωμάτων των Ελλήνων Χριστιανών, οι οποίοι και αποτελούν το ποίμνιο μου και την φωνή των οποίων αναντίρρητα λαλώ. Ο β΄ εξ ημών με προφανές έννομο συμφέρον ασκώ την παρούσα, καθότι ως Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, διαθέτων την έδρα της Φιλοσοφικής, ανθίσταμαι και έχω όχι μόνο έννομο αλλά και πνευματικό συμφέρον να αντιδρώ σε οποιανδήποτε ενέργεια ανέγερσης επισήμου μουσουλμανικού θρησκευτικού καθιδρύματος, το οποίο προσβάλλει την ίδια την υπόσταση της πόλης των Αθηνών, ως λίκνου του αρχαιοελληνικού και κλασικού πολιτισμού, το μεγαλείο του οποίου υπηρέτησα και εξακολουθώ να υπηρετώ. Οι γ΄ και δ΄ εξ ημών είμαστε Πλωτάρχες του Πολεμικού Ναυτικού, Ιατροί στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών, αρυόμενοι το έννομο συμφέρον μας για την άσκηση της παρούσης εκ του γεγονότος ότι ως μέλη του πολεμικού ναυτικού της χώρας μας, επαγρυπνούμε για την τήρηση των παραδόσεων αυτού, όπως αυτές οι παραδόσεις συμβολίζονται στη σημαία του πολεμικού ναυτικού (η οποία χρήζει να σημειωθεί ότι φέρει τον Σταυρό του Χριστού, ο οποίος ποδοπατά την ημισέληνο του Μωάμεθ) και εντός μας παρίσταται επιτακτική η αίσθηση του καθήκοντος υπό την ιδιότητά μας ως αξιωματικών για την αντίσταση ενάντια σε οιανδήποτε ενέργεια προσβάλλει τις παραδόσεις μας αυτές και αποτελεί εξύβριση του όρκου, τον οποίο με τιμή δώσαμε, να διαφυλάττουμε την τήρηση του Συντάγματος. Επιπροσθέτως, η πρόβλεψη ίδρυσης του μουσουλμανικού τεμένους στην περιοχή του πρώην Ναυτικού Οχυρού, δεν δύναται να αφήσει ασυγκίνητους ανθρώπους ως ημάς, που έχουμε δια των σπουδών και της εργασίας μας, υπηρετήσει το Πολεμικό Ναυτικό, βάσεις του οποίου προβλέπεται να αποτελέσουν το χώρο συνάθροισης των μουσουλμανικών μειονοτήτων της χώρας μας. Ο δε ε΄ εκ των αιτούντων Σύλλογος, αποτελείται από μέλη, όλοι κάτοικοι της περιοχής του Βοτανικού, η δε οικία εκάστου εξ αυτών των μελών βρίσκεται σε απόσταση μικρότερη του ενός χιλιομέτρου από την περιοχή του Ναυτικού Οχυρού και ειδικότερα του ΚΣΑΝ, το οποίο και πρόκειται να μετασκευαστεί σε μουσουλμανικό τέμενος. Το δε έννομο συμφέρον μας προς άσκηση της παρούσας αιτήσεως ακυρώσεως κρίνεται ως απολύτως υπαρκτό, καθότι η προσβαλλομένη ΚΥΑ αποτελεί μία διοικητική πράξη στο πλαίσιο συναφών διοικητικών πράξεων, οι οποίες κατατείνουν στην ίδρυση και λειτουργία του ισλαμικού τεμένους στην περιοχή όπου εμείς και οι οικογένειές μας επί τόσα χρόνια διαβιούμε. Η δε προσβαλλομένη πράξη, αποτελεί προϋπόθεση έκδοσης λοιπών διοικητικών πράξεων, όπως έγκρισης περιβαλλοντικών όρων, άδειας κατασκευής του τεμένους από την Πολεοδομία, για την εφαρμοσιμότητα δε των οποίων, κρίνεται απαραίτητη η ύπαρξη της παρούσας Αποφάσεως, η οποία και καθορίζει τα σχετικά με την χρηματοδότηση των μελλόντων να γίνουν έργων. Ως εκ τούτου και δεδομένου ότι η προσβαλλομένη εκδίδεται στο πλαίσιο της ίδιας διοικητικής διαδικασίας, η οποία αποσκοπεί στην ίδρυση του τεμένους, στο χώρο του Βοτανικού, προκύπτει σαφέστατα το δικόν μας έννομο συμφέρον προς προσβολή της εν λόγω Αποφάσεως, η οποία αποτελεί προϋπόθεση ίδρυσης του τεμένους κυριολεκτικά μέσα στα σπίτια μας.

ΛΟΓΟΙ ΑΚΥΡΩΣΗΣ

Εν συνεπεία των ανωτέρω, αιτούμεθα με την παρούσα την ακύρωση της από 07-11-2011 Κοινής Υπουργικής Απόφασης των Υπουργού Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων και Υπουργού Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, καθώς και κάθε άλλης συναφούς πράξης ή παράλειψης της Διοίκησης, ρητής ή σιωπηρής, προγενέστερης ή μεταγενέστερης, για τους ακόλουθους νόμιμους, βάσιμους και αληθείς λόγους:

 

 

ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 3 παρ.5 ΤΟΥ Ν.3512/2006

  • ΠΡΩΤΟΣ ΛΟΓΟΣ

Η προσβαλλόμενη πράξη εκδόθηκε κατ΄εξουσιοδότηση του Ν.3512/2006, και ειδικότερα δυνάμει του άρθρου 3 παρ.5 αυτού (όπως το άρθρο αυτό αντικαταστάθηκε με το άρθρο 29 παρ.5 ii του Ν.4014/2011), σύμφωνα με το οποίο «Με αποφάσεις των αρμόδιων Υπουργών ρυθμίζονται οι ειδικές λεπτομέρειες της χρηματοδότησης του έργου, των αποφαινόμενων οργάνων, ο χρόνος έναρξης της παραχώρησης της χρήσης της παραγράφου 4, καθώς και κάθε σχετικό θέμα για την εφαρμογή του παρόντος άρθρου.».

Προκύπτει, κατ΄επέκταση ότι με τη διάταξη αυτή, ο νομοθέτης εξουσιοδότησε την κανονιστικώς δρώσα Διοίκηση να ρυθμίσει τα ζητήματα τα σχετικά με την χρηματοδότηση των πάσης φύσεως δαπανών αναφορικά με την κατασκευή του Ισλαμικού Τεμένους. Ως εκ τούτου, οι συναρμόδιοι υπουργοί, η Υπουργός Παιδείας, Δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων και ο Υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων προχώρησαν στην έκδοση της προσβαλλομένης πράξης, με την οποία ορίζεται ότι η χρηματοδότηση των πάσης φύσεως δαπανών για την υλοποίηση του έργου της κατασκευής του τεμένους θα γίνει από ενάριθμο έργο που θα εγγραφεί για το σκοπό αυτό στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων του ΥΠ.Υ.ΜΕ.ΔΙ. στο οποίο θα μεταφερθεί η αντίστοιχη πίστωση από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων του Υπουργείου Παιδείας, Δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων.

Προφανώς, όμως, η εν λόγω εξουσιοδοτική διάταξη του άρθρου 3 του Ν.3512/2006, όπως ισχύει μετά την τροποποίηση, αντίκειται στο άρθρο 43 παρ.2 εδ.β΄ του Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο «Εξουσιοδότηση για έκδοση κανονιστικών πράξεων από άλλα όργανα της διοίκησης επιτρέπεται προκειμένου να ρυθμιστούν ειδικότερα θέματα ή θέματα με τοπικό ενδιαφέρον ή με χαρακτήρα τεχνικό ή λεπτομερειακό».

Γεννάται, λοιπόν, ευλόγως το ερώτημα για το αν η χρηματοδότηση για την κατασκευή του ισλαμικού τεμένους υπό τους όρους που περιγράφονται στην ΚΥΑ, μπορεί να αποτελεί ειδικότερο θέμα ή θέμα με τοπικό ενδιαφέρον ή με χαρακτήρα τεχνικό ή λεπτομερειακό, ώστε να επιτρέπεται στα όργανα της διοικήσεως να το ρυθμίσουν δια της εκδόσεως διοικητικών πράξεων.

Αναφορικά με την έννοια του «ειδικότερου θέματος», θα πρέπει να τονιστεί ότι σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Δικαστηρίου σας, ειδικότερα θέματα για την ρύθμιση των οποίων επιτρέπεται η νομοθετική εξουσιοδότηση σε άλλα πλην του Προέδρου της Δημοκρατίας όργανα της Διοίκησης αποτελούν μερικότερες περιπτώσεις θεμάτων, που ρυθμίζονται ήδη σε γενικό έστω αλλά ορισμένο πλαίσιο στο ίδιο το κείμενο του τυπικού νόμου (ΣτΕ 4025/1998 Ολ., ΣτΕ 2815/2004 Ολ., ΣτΕ 125/2009 Ολ.).

Στην επίδικη περίπτωση, προκύπτει σαφώς ότι δεν συντρέχει το στοιχείο αυτό, ήτοι ο τυπικός Ν.3512/2006 δεν δίνει ένα ορισμένο πλαίσιο αναφορικά με τη χρηματοδότηση του έργου του Τεμένους αλλά καταλείπει στην ευρεία διακριτική ευχέρεια της Διοίκησης να ρυθμίσει το συγκεκριμένο ζήτημα κατά το δοκούν. Στην εν λόγω ρύθμιση, ο Νόμος δεν προβαίνει σε ουσιαστική ρύθμιση αλλά μόνο σε εξουσιοδότηση για τη ρύθμιση του αναφερόμενου στην παράγραφο αυτή θέματος, και ως εκ τούτου η προσβαλλομένη ΚΥΑ, δε μπορεί να θεωρηθεί ότι ρυθμίζει ειδικότερο θέμα του οποίου το γενικό πλαίσιο ευρίσκεται στο Νόμο.

Ταυτόχρονα, προκύπτει σαφέστατα ότι το θέμα, το οποίο ρυθμίζεται με την προσβαλλομένη ΚΥΑ, ουδόλως μπορεί να χαρακτηριστεί ως «τοπικού ενδιαφέροντος» και άρα ρυθμιζόμενου δια διοικητικής πράξεως. Η ΚΥΑ προβλέπει τη χρηματοδότηση της κατασκευής του τεμένους με επιβάρυνση του Κρατικού Προυπολογισμού και ποιο συγκεκριμένα του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, η δε πηγή της χρηματοδότησης ούσα κρατική ουδόλως μπορεί να θεωρηθεί ως θέμα συγκεκριμένα εντοπισμένο. Αντιθέτως, αν ήθελε θεωρηθεί έτσι, ήτοι ως τοπικού ενδιαφέροντος θέμα, τότε η κάλυψη των δαπανών για την κατασκευή του τεμένους θα έπρεπε να βαρύνει τον προϋπολογισμό του αρμόδιου κατά τόπον ΟΤΑ, ήτοι του Δήμου Αθηναίων.

Πέραν των ανωτέρω, η κατασκευή ενός τεμένους στο κέντρο της Αθήνας σε καμία περίπτωση δεν δύναται να χαρακτηριστεί ως θέμα τοπικού ενδιαφέροντος, που απασχολεί μόνο τους μόνιμα διαβιούντες κατοίκους της περιοχής του Βοτανικού, ως ημείς. Αντιθέτως, πρόκειται για ένα θέμα πανελληνίου ενδιαφέροντος, που απασχολεί τα τελευταία χρόνια, ήτοι από της ψηφίσεως του Νόμου, την κοινή συνείδηση των Ελλήνων Χριστιανών σε όλη την Ελλάδα, η φορολόγηση των οποίων, σημειώνεται, θα αποτελέσει την αιτία εύρεσης κονδυλίων, ύψους 1 εκατομμυρίου ευρώ, για την κατασκευή του τεμένους.

Τέλος, η χρηματοδότηση του τεμένους, όπως καθορίζεται δια της Κοινής Υπουργικής Αποφάσεως, δεν μπορεί από τη φύση της εν λόγω πράξης να χαρακτηριστεί ως ζήτημα τεχνικό ή λεπτομερειακό, έτσι ώστε να επιτρέπεται η ρύθμιση της από τα όργανα της Διοικήσεως.

Προκύπτει, αναντίρρητα, από τα ανωτέρω ότι ο νομοθέτης, παρέχοντας εξουσιοδότηση στη Διοίκηση να ρυθμίσει το εν λόγω ζήτημα ήτοι της χρηματοδότησης της κατασκευής του τεμένους και όχι στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας δια της έκδοσης προεδρικού διατάγματος, παραβίασε ευθέως τη διάταξη του άρθρου 43 παρ.2 εδ.β΄ Σ και ως εκ τούτου η προσβαλλομένη ΚΥΑ θα πρέπει να ακυρωθεί ως ερειδόμενη σε αντισυνταγματική διάταξη νόμου.

  • ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ

Το άρθρο 3 παρ. 5 του Ν. 3512/2006 (όπως ισχύει μετά την τροποποίησή του με το άρθρο 29 παρ.5 ii του Ν.4014/2011), κατ΄εξουσιοδότηση του οποίου εκδόθηκε η προσβαλλομένη διοικητική πράξη, θα πρέπει να κριθεί ως προς τη συνταγματικότητά του, δεδομένου ότι αποτελεί τμήμα ενός νόμου, ο οποίος με τη σειρά του αμφισβητείται ως προς τη συνταγματικότητά του. Πρόκειται για το Νόμο 3512/2006 (ΦΕΚ 264 Α/05-12-2006) και υπό τον τίτλο « ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΤΕΜΕΝΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ», ο οποίος και αποτυπώνει την πρώτη νομοθετική πρωτοβουλία στην Ελλάδα για την ανέγερση τεμένους, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι θρησκευτικές ανάγκες των αλλοδαπών μουσουλμάνων κατοίκων της χώρας μας.

Το Σύνταγμά μας, στο άρθρο 13 καθιερώνει το δικαίωμα της ελευθερίας της θρησκευτικής συνείδησης (παρ.1) καθώς και το ακώλυτο της λατρείας οποιασδήποτε γνωστής θρησκείας (παρ.2). Ταυτόχρονα, όμως, με την αναγνώριση του εν λόγω δικαιώματος, το Σύνταγμα περιορίζει τη θρησκευτική ελευθερία, ένας δε τέτοιος περιορισμός προβλέπεται στην παρ.2 εδ.β του άρθρου 13, σύμφωνα με την οποία « Η άσκηση της λατρείας δεν επιτρέπεται να προσβάλλει τη δημόσια τάξη ή τα χρηστά ήθη». Κρίνεται, συνεπώς, απαραίτητο να διερευνηθεί εάν η κατασκευή και λειτουργία ενός Ισλαμικού Τεμένους στο χώρο του Βοτανικού, όπως προβλέπεται στον εν λόγω Νόμο, θα πλήξει ή όχι την δημόσια τάξη και τα χρηστά ήθη των κατοίκων της περιοχής αλλά και της ευρύτερης ελληνικής κοινωνίας.

Η απάντηση στο ανωτέρω ερώτημα παρίσταται περισσότερο από εύκολη. Η ίδρυση ενός τεμένους μέσα στο κέντρο της πόλης των Αθηνών όχι μόνο θα πλήξει τη δημόσια τάξη και τα χρηστά ήθη της ελληνικής κοινωνίας αλλά θα αποτελέσει και το εναρκτήριο λάκτισμα μίας σειράς γεγονότων που με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσουν στην αποδόμηση της συνοχής του Ελληνικού έθνους, ως λαού χριστιανών ορθοδόξων. Προς επίρρωση του ισχυρισμού αυτού, αρκεί να αναλογιστεί κανείς το πλήγμα που θα δέχεται καθημερινά το χριστιανικό συναίσθημα των περιοίκων αλλά και των διερχόμενων Ελλήνων, όταν 5 φορές την ημέρα, ευρισκόμενοι στην περιοχή του Βοτανικού, θα είναι υποχρεωμένοι να ακούν το «κάλεσμα» του ιμάμη προς τους μουσουλμάνους για προσευχή. Διότι τότε ευλόγως θα αναρωτηθούν εάν διαβιούν στην Ελλάδα ή σε κάποια άλλη μουσουλμανική πόλη και εάν είναι εν τέλει ξένοι μέσα στην ίδια τους την Πατρίδα.

Φρονούμε δε, ότι δεν προσαπαιτείται να περιμένουμε να προκύψουν εκ των υστέρων πραγματικά περιστατικά που να συνιστούν προσβολή της δημοσίας τάξεως και των χρηστών μας ηθών έτσι ώστε να καταστεί και πάλι εκ των υστέρων δικαστικά διαπιστώσιμη η συνδρομή τυχόν εκνόμου συμπεριφοράς εκ μέρους των μουσουλμάνων. Άλλωστε, για τέτοια δε τυχόν περίπτωση εκδηλώσεως εκνόμου συμπεριφοράς που θα παρουσιασθεί, επιβάλλεται από το άρθρο 13 παρ. 2 του Συντάγματος να ορισθεί στο νόμο ως υποχρεωτική η διερεύνηση και διαπίστωση συντελεσθείσης παραβιάσεως των εκτεθεισών συνταγματικών απαγορεύσεων, προς δικαστική απαγγελία εντεύθεν εννόμων συνεπειών που κατά συνταγματική υποχρέωση θα ορίσει συναφώς ο νόμος, ώστε να καταστεί αποτελεσματική η τήρηση της εν λόγω συνταγματικής διατάξεως. Η συνταγματική αυτή απαίτηση προκύπτει και από την πρόσφατη απόφαση 2188/2010 του Δικαστηρίου Σας. Εν τούτοις, ο Ν.3512/2006 ουδόλως αναφέρεται στο ενδεχόμενο εκδηλώσεως εκνόμου συμπεριφοράς, ούτε προβλέπει διαδικασίες αντιμετώπισης της, όντας έτσι μή συμβατός με τις απαιτήσεις του άρθρου 13 παρ.2 Σ.

Ο ρόλος δε άλλωστε των Δικαστηρίων μας και δή του Ανωτάτου Ακυρωτικού μας, ως αποτελούμενο πάνω απ΄όλα από Έλληνες πολίτες, που δια των αποφάσεων τους προασπίζουν την ακεραιότητα των νόμων, προς χάριν των ΠΟΛΙΤΩΝ, θα πρέπει να είναι η προσεκτική στάθμιση του δικαιώματος των μουσουλμάνων απέναντι στα δικαιώματα των Ελλήνων χριστιανών πριν αναγκαστούμε να βιώσουμε μέσα στη χώρα μας καταστάσεις θρησκευτικών εξάρσεων εκ μέρους των Μουσουλμάνων, των οποίων το ιερό κείμενο, το Κοράνι, δει να υπενθυμίσουμε ότι αναγνωρίζει τη στρατιωτική κατίσχυση ως μέσο επιβολής των αρχών του, στο όνομα δε του Ισλάμ έχουν γίνει από το έτος 2001 και μετά περισσότερες από 17.000 τρομοκρατικές επιθέσεις. Εάν δεν αρκούν αυτά για να πείσουν σχετικά με το ότι η ίδρυση ενός μουσουλμανικού τεμένους θα πλήξει ανεπανόρθωτα τη δημόσια τάξη και τα χρηστά ήθη της χώρας μας, τότε αναρωτιόμαστε τι άλλο θα πρέπει να περιμένουμε να συμβεί. Τότε όμως θα είμαστε και άξιοι της μοίρας μας! Το Σύνταγμα μας, ως ο καταστατικός χάρτης της πολιτείας μας αλλά και ως το πυρηνικό αρχέτυπο, στο οποίο αποτυπώνεται η ιστορία αυτού του Έθνους, ιστορία άμεσα συνυφασμένη με την χριστιανική ορθόδοξη Εκκλησία, μας προσφέρει τις απαραίτητες ασφαλιστικές δικλείδες, ώστε να αποτραπούν, δια της συμβολής των Ελλήνων Δικαστών μας, γεγονότα που μάλλον σε απαξίωση θα οδηγήσουν τη χώρα μας και όχι στην αναγνώρισή της ως μιας δημοκρατικής και ανεκτικής πολιτείας. Διότι και η ανοχή των Ελλήνων έχει πλέον ξεκινήσει να αγγίζει τα όρια της.

Πέραν των ανωτέρω, αμφισβητείται η συνταγματικότητα του εν λόγω Νόμου και ως προς τις διατάξεις του εκείνες, οι οποίες κάνουν λόγο για επιβάρυνση του Κρατικού μας Προυπολογισμού και ειδικότερα του Υπουργείου Παιδείας προκειμένου να καλυφθούν οι δαπάνες της συντήρησης του τεμένους, της αποζημίωσης των μελών του Δ.Σ. του διαχειρίζοντος το τέμενος Ν.Π.Ι.Δ. και του μισθού του θρησκευτικού λειτουργού-ιμάμη. Ο Προϋπολογισμός ενός Κράτους υφίσταται για να καλύπτονται μέσω αυτού οι ΔΗΜΟΣΙΕΣ δαπάνες, δαπάνες δηλαδή που απαιτούνται προκειμένου για έργα κοινής ωφελείας ή γενικότερης σημασίας για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Οι δε προβλεπόμενες εγγεγραμμένες πιστώσεις του προϋπολογισμού προέρχονται από τη φορολόγηση τόσο των Ελλήνων όσο και των νόμιμα διαμενόντων στη χώρα αλλοδαπών, διατίθενται δε για την κάλυψη αναγκών κοινής ωφέλειας αυτών. Είναι να διερωτάται λοιπόν, κανείς, πώς είναι δυνατόν ένα τέτοιο έργο, όπως της κατασκευής ενός μουσουλμανικού τεμένους και η κάλυψη της αποζημίωσης του ιμάμη να θεωρείται έργο κοινής ωφελείας για τους Έλληνες και ως εκ τούτου να επιβαρύνει τον Ελληνικό Κρατικό Προϋπολογισμό. Η κατασκευή του τεμένους αποτελεί θέλημα των ασπαζομένων τη μουσουλμανική πίστη αλλοδαπών της χώρας μας και ως εκ τούτου αυτούς και μόνο αυτούς θα πρέπει να βαρύνει η δαπάνη της κατασκευής του ναού τους. Ημείς, οι Έλληνες φορολογούμενοι πολίτες, ουδένα συμφέρον έχουμε στην κατασκευή του εν λόγω τεμένους, ώστε να επιβαρυνθούμε ενός τέτοιου έργου. Ίσως θα πρέπει να υπομνησθεί, συν τοις άλλοις, ότι τα τελευταία τρία χρόνια και για πολλά χρόνια ακόμα, οι Έλληνες υφίστανται τις δραματικές συνέπειες μίας πρωτόγνωρης οικονομικής κρίσης, η οποία αναμένεται να οξυνθεί με αβέβαιες συνέπειες για το μέλλον αυτού του τόπου. Διερωτώμεθα, λοιπόν, όταν οι Έλληνες δεν γνωρίζουν εάν θα λάβουν σύνταξη την επαύριο ή όταν ακόμα στα ελληνικά σχολεία δεν έχουν διανεμηθεί συγγράμματα στα παιδιά, το μέλημα της Υπουργού Παιδείας είναι να «τροφοδοτήσει» το τέμενος; Μάλλον δι΄ανοήτους μας έχουν εκλάβει οι ταγοί μας! ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΟΝΕΙΔΟΣ για τη χώρα μας και μας γεμίζουν απελπισία τόσο για μας όσο και κυρίως για τα παιδιά μας.

Επαφίεται σε Εσάς, τους αξιοτίμους Δικαστάς του Έθνους μας να σταθούν στο πρώτο μέτωπο του αγώνα για την προάσπιση της ακεραιότητας, της τιμής και της υπόληψης αυτού του Λαού.

Κατά συνέπεια, και για τον ανωτέρω προβαλλόμενο λόγο, ο Ν.3512/2006 θα πρέπει να κηρυχθεί αντισυνταγματικός, η δε προσβαλλομένη ΚΥΑ να ακυρωθεί ως ερειδόμενη σε αντισυνταγματική διάταξη νόμου.

  • ΤΡΙΤΟΣ ΛΟΓΟΣ- ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ

Σύμφωνα με το άρθρο 27 του Ν. 3467/2006, σε συνδυασμό με το άρθρο 1 του Α.Ν. 1363/1938, προκύπτει ότι για την ανέγερση ή λειτουργία ναού οποιουδήποτε δόγματος ή θρησκείας απαιτείται άδεια της Διοικήσεως, η οποία χορηγείται κατόπιν αιτήσεως μελών της θρησκευτικής κοινότητας των ετεροδόξων που έχουν την κατοικία τους στο συγκεκριμένο τόπο όπου πρόκειται να εγκατασταθεί και να λειτουργήσει ο ναός ή ευκτήριος οίκος, η οποία (αίτηση) υποβάλλεται στο Υπουργείο Παιδείας δια του ποιμένους των ανωτέρω αιτούντων.

Προκύπτει, λοιπόν, κατά την ισχύουσα νομοθεσία, η αναγκαιότητα έκδοσης προγενέστερης διοικητικής άδειας και ειδικότερα πράξης του Υπουργού Παιδείας, στο πλαίσιο της οποίας διενεργείται έλεγχος αναφορικά με τη συνδρομή των όρων που διαλαμβάνει το άρθρο 13 παρ.2 του Συντάγματος (άσκηση λατρείας γνωστής – θρησκείας, που δεν προσβάλλει τη δημόσια τάξη ή τα χρηστά ήθη, από ανήκοντες σε θρησκευτική κοινότητα που δεν ασκεί προσηλυτισμό).

Παρά την μέχρι τώρα πάγια τακτική, δυνάμει της οποίας οι διάφορες θρησκευτικές μειονότητες στην Ελλάδα (όπως Μάρτυρες του Ιεχωβά, Εβραίοι κλπ), όταν επιθυμούσαν να ιδρύσουν έναν ναό ή ευκτήριο οίκο, προκειμένου να καλύψουν τις θρησκευτικές τους ανάγκες, αποτείνοντο στην Διοίκηση προκειμένου τα αρμόδια όργανα να εκδώσουν την αιτουμένη άδεια λειτουργίας, παρατηρείται δια της δημοσιεύσεως του εν λόγω Νόμου 3512/2006, να παρακάμπτεται εντελώς η διαδικασία αυτή, ως σαν να μην υφίστατο προβλεπόμενη νομοθεσία, και να αναλαμβάνει ο ίδιος ο νομοθέτης τη διευθέτηση του ζητήματος της κατασκευής του ισλαμικού τεμένους, ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΣ τη διαδικασία κατασκευής, λειτουργίας και διαχείρισης του (καθόρισε δε ο νομοθέτης ακόμα και το οικοδομικό τετράγωνο που θα χτιστεί το τέμενος) δια νόμου.

Εξ αυτής της επιλογής του νομοθέτη, προκύπτει σαφέστατα η παραβίαση του Συντάγματος και ειδικότερα του άρθρου 2 αυτού, που καθιερώνει την αρχή της ισότητας, ως τέτοιας νοούμενης της ισότητας με την οποία θα πρέπει να αντιμετωπίζονται όλες οι θρησκείες αναφορικά με την διαδικασία που οι ναοί ή ευκτήριοι οίκοι έκαστης από αυτές ιδρύονται και λειτουργούν.

Στο πλαίσιο μιας ευνομούμενης, δημοκρατικής πολιτείας, δεν είναι δυνατόν μέχρι πριν από λίγα χρόνια, πιστοί άλλων θρησκειών να υποβάλλουν αιτήσεις στη Διοίκηση, να αναμένουν πολύ καιρό την έκδοση της απόφασης έγκρισης λειτουργίας εκ μέρους του Υπουργού, να τίθενται υπό την βάσανον της συνταγματικότητας της αιτήσεώς τους, στο τέλος δε πολλές εξ αυτών των αιτήσεων να απορρίπτονται (ενδεικτική η απόφαση 20/2001 Α.Π. Ολομ., από την οποία και προκύπτει ότι επιβάλλοντο και ποινικές κυρώσεις σε όσους πιστούς λειτουργούσαν ναούς χωρίς τη σχετική διοικητική άδεια) και να αναλαμβάνουν οι ίδιοι τη δαπάνη κατασκευής του ναού τους, ενώ αντιθέτως για τη μουσουλμανική θρησκεία να επιλαμβάνεται ο ίδιος ο νομοθέτης αυτοβούλως, δίχως αίτηση των μόνιμα διαβιούντων στην περιοχή μουσουλμάνων και ο οποίος (νομοθέτης) παραγνωρίζοντας την μέχρι τώρα προβλεπόμενη νομοθεσία, να ψηφίζει ΝΟΜΟ, προκειμένου να διασφαλίσει (ή καλύτερα να επιβάλλει) ότι το τέμενος πράγματι θα ιδρυθεί και θα λειτουργήσει, χωρίς μάλιστα να εξετάζει καθ΄οιονδήποτε τρόπο τη συνδρομή των όρων συνταγματικότητας, όπως την εξετάζει ο Υπουργός, πριν την έκδοση άδειας λειτουργίας ναού άλλης θρησκείας αλλά και επιπλέον να επιβαρύνει τον Προϋπολογισμό του Κράτους μας προκειμένου να πραγματοποιηθεί το έργο της κατασκευής του τεμένους.

Προκύπτει, λοιπόν, με κραυγαλέο τρόπο η προνομιακή μεταχείριση με την οποία ο νομοθέτης επέλεξε να αντιμετωπίσει τη μουσουλμανική θρησκεία σε σχέση με άλλες θρησκείες, των οποίων οι πιστοί έπρεπε να αναλωθούν στο δαιδαλώδες διοικητικό δίκτυο, προκειμένου να ιδρύσουν το ναό τους, ενώ οι μουσουλμάνοι, αποκτούν κεκτημένα το δίχως άλλο και μάλιστα με επικύρωση αυτών από Νόμο.

Ίσως, θα πρέπει να αναρωτηθείτε ως Έλληνες Δικαστές ποια νοσηρή λογική ακριβώς εξυπηρετεί μια τέτοια επιλογή και ποιες πόρτες ανοίγει μέσα στη Χώρα μας για παρόμοια αιτήματα οπαδών άλλων θρησκειών. Αλίμονο δε και εάν σε κάθε πόλη όπου διαβιούν αλλοδαποί αλλόθρησκοι, θα υποχρεώνεται ο Έλληνας φορολογούμενος πολίτης να τους πληρώνει τους ναούς.

Δεδομένου, κατά συνέπεια, ότι ο Ν. 3512/2006 ουδόλως συμβαδίζει με το Σύνταγμα μας και την κατοχυρωμένη με αυτό αρχή της ισότητας, θα πρέπει η προσβαλλομένη ΚΥΑ και για τον λόγο αυτό να ακυρωθεί ως ερειδόμενη σε διάταξη αντισυνταγματικού νόμου.

  • ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΛΟΓΟΣ- ΠΑΡΑΒIΑΣΗ ATOMIKΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑΣ

Ο ιδρυτικός του ισλαμικού τεμένους Νόμος 3512/2006, πέραν των ανωτέρω αναφερομένων συνταγματικών διατάξεων, τις οποίες παραβιάζει, έρχεται σε ευθεία αντίθεση και με ρητώς κατοχυρωμένα στο Σύνταγμα ατομικά μας δικαιώματα, και ειδικότερα δικαιώματα των μελών του ε΄ αιτούντος Συλλόγου, ως κατοίκων της περιοχής του Βοτανικού, και πιο συγκεκριμένα με τη διάταξη του άρθρου 5 παρ.1 και 2, σύμφωνα με τις οποίες «1. Καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας…….2. Όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους……..»

Η ίδρυση του Ισλαμικού Τεμένους, μέσα στο κέντρο της Αθήνας, στην περιοχή του Βοτανικού, και οι συνακόλουθες συνέπειες αυτής, ήτοι η συγκέντρωση χιλιάδων μουσουλμάνων κάθε μέρα και πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ίδιας ημέρας, προσβάλλει πασιφανώς το δικαίωμά μας, ως περιοίκων, να αναπτύσσουμε ελεύθερα την προσωπικότητά μας, στο πλαίσιο κατά το οποίο η δική μας θρησκευτική συνείδηση ως Ελλήνων Χριστιανών εντάσσεται στην ευρύτερη έννοια και αποτελεί έκφανση της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητάς μας. Η καθημερινή μας υποχρέωση να ακούμε το κάλεσμα του ιμάμη σε προσευχή, το θέαμα χιλιάδων μουσουλμάνων στοιβαγμένων και γονατισμένων σχεδόν μπροστά από τις οικίες μας, προσβάλλουν κατάφωρα το δικό μας θρησκευτικό συναίσθημα ως Χριστιανών Ορθοδόξων, οι οποίοι θα είμαστε υποχρεωμένοι να «συμμετέχουμε» κυριολεκτικά στις προσευχές των μουσουλμάνων, βλέποντας τους και ακούγοντας τους καθημερινώς να προσεύχονται. Κατά τούτον τον τρόπο, όμως, θα αδυνατούμε εμείς οι ίδιοι να «ακούμε» τη δική μας χριστιανική συνείδηση, διότι θα επικαλύπτεται από το κάλεσμα του ιμάμη και τις φωνές χιλιάδων μουσουλμάνων. Ταυτόχρονα, προσβάλλεται και η τιμή μας, υπό την έννοια της τιμής ως Ελλήνων Χριστιανών, μίας τιμής που διαμορφώθηκε από τα βάθη των αιώνων και που σήμερα αντικατοπτρίζεται στην ύπαρξη του Ελληνικού Χριστιανού Ορθοδόξου Έθνους και στην κατοχύρωση της Χριστιανικής Θρησκείας ως επικρατούσας θρησκείας στην Ελλάδα, όπως συνταγματικά θεσμοθετείται στο άρθρο 3 Σ.

Οι δε περιορισμοί αυτοί των ατομικών μας δικαιωμάτων έχουν όρια την αρχή της αναλογικότητας, όπως και αυτή κατοχυρώνεται στο άρθρο 25 παρ.1 του Συντάγματος, σύμφωνα με την οποία ο περιορισμός που υφίσταται ένα ατομικό δικαίωμα θα πρέπει να είναι ο πλέον πρόσφορος τρόπος για την επιδίωξη του αποτελέσματος, να είναι ο λιγότερο επαχθής σε ένταση, έκταση ή διάρκεια από το αναγκαίο για την επίτευξη του αποτελέσματος μέτρο και να μην είναι δυσανάλογος εν σχέσει με τους λόγους που τον προκάλεσαν ή το αντικειμενικά επιτεύξιμο αποτέλεσμα. Πρόκειται για μία αρχή, η οποία συναγόμενη από την αρχή του Κράτους Δικαίου και απολαμβάνοντας συνταγματική ισχύ, δεσμεύει τον νομοθέτη κατά τον περιορισμό των ατομικών δικαιωμάτων.

Από την αρχή της αναλογικότητας, σε συνδυασμό με το άρθρο 5 παρ.1 Σ., προκύπτει ότι οι περιορισμοί της ελευθερίας αναπτύξεως της προσωπικότητας δεν μπορούν να ξεπερνούν το αναγκαίο μέτρο για την προστασία του Συντάγματος, των χρηστών ηθών και των δικαιωμάτων άλλων ( Δαγτόγλου, Ατομικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, Τόμος Α΄, σελ. 214). Κατ΄επέκταση τόσο ο Νομοθέτης όσο και η Διοίκηση πρέπει να επιλέγουν μεταξύ των μέτρων που πραγματοποιούν τους σκοπούς τους το εκάστοτε λιγότερο επαχθές για τον ιδιώτη.

Λαμβανομένου υπόψιν του γεγονότος, ότι ο Ν.3512/2006 στο άρθρο 3 αυτού, κάνει λόγο για ίδρυση του ισλαμικού τεμένους στο Βοτανικό Αττικής, ήτοι σε μία περιοχή πυκνοκατοικημένη και μέσα στο κέντρο των Αθηνών, με συνέπεια την προσβολή του θρησκευτικού συναισθήματος αλλά και της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας ημών, ως κατοίκων της περιοχής, αλλά και χιλιάδων Ελλήνων Χριστιανών, που διέρχονται από την περιοχή αυτή, προκύπτει ότι ο Νομοθέτης, περιορίζοντας τα ατομικά μας δικαιώματα, δεν προβαίνει στην επιλογή του λιγότερου επαχθούς μέτρου και του πλέον πρόσφορου, καθότι θα μπορούσε να είχε επιλέξει, επιτυγχάνοντας με την ίδια αποτελεσματικότητα την πραγμάτωση του σκοπού του, μία λιγότερο επαχθή λύση, ήτοι την επιλογή μίας περιοχής της Αττικής λιγότερο πυκνοκατοικημένης και με μικρότερο αριθμό διερχομένων Ελλήνων, όπως για παράδειγμα περιοχές της Ανατολικής Αττικής (Σπάτα, Κάντζα, Μαραθώνα κλπ). Η επιλογή μίας τέτοιας περιοχής για την ίδρυση του μουσουλμανικού τεμένους θα εξυπηρετούσε με την ίδια αποτελεσματικότητα τις θρησκευτικές ανάγκες των μουσουλμάνων, ταυτόχρονα όμως θα συνιστούσε λιγότερο επαχθή τον περιορισμό των δικών μας ατομικών μας δικαιωμάτων στη θρησκευτική ελευθερία και στην ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς μας και της τιμής μας.

  • ΠΕΜΠΤΟΣ ΛΟΓΟΣ

Άρθρο 1 παρ.3 του Συντάγματος: «ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΠΗΓΑΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΟ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΥΠΕΡ ΑΥΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΚΑΙ ΑΣΚΟΥΝΤΑΙ ΟΠΩΣ ΟΡΙΖΕΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ».

Το Κράτος μας, όπως σήμερα το γνωρίζουμε, ίσως θα πρέπει να υπομνησθεί ότι είχε ως γενεσιουργό του λόγο μία Επανάσταση, μία επανάσταση όπου χιλιάδες Έλληνες έδωσαν τη ζωή τους, αποσκοπώντας σε ένα και μοναδικό στόχο, την απελευθέρωση του έθνους και την αποτροπή του εξισλαμισμού του. Όταν πλέον ο στόχος αυτός εκπληρώθη, το νεοσυσταθέν ελληνικό Κράτος είχε ανάγκη να οχυρώσει αλλά και να διακηρύξει την ανεξαρτησία του και ως εκ τούτου δημιουργήθηκε ο Θεμελιώδης του Νόμος, ο νόμος εκείνος που κατά τη βούληση του συντακτικού νομοθέτη θα εξασφάλιζε την ίδια την ύπαρξη της Ελλάδας απέναντι σε εκείνους που επιθυμούσαν την υποδούλωσή της. Έτσι, δημιουργήθηκε το Σύνταγμα με μοναδικό του σκοπό να προστατέψει το Κράτος, να το θωρακίσει απέναντι στις δυνάμεις εκείνες που επιθυμούσαν την καταστροφή του. Αυτό το Σύνταγμα λοιπόν, που αποτελεί το προϊόν μίας Επανάστασης απέναντι στον εξισλαμισμό, αυτό το Σύνταγμα προβλέπει στο πρώτο του άρθρο πως όλες οι εξουσίες πηγάζουν από μας, τους Έλληνες, υπάρχουν υπέρ ημών και του έθνους μας και ασκούνται όπως το Σύνταγμα μας ορίζει. Δεδομένου, λοιπόν, ότι όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον Ελληνικό Λαό, πρώτη η νομοθετική εξουσία, ως εξουσία αντιπροσώπευσης ημών, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να δρα με τρόπο που να καταστρατηγεί τη γενεσιουργό αιτία της ύπαρξης του Κράτους μας. Με άλλα λόγια, δεν είναι δυνατόν, το Κράτος (όπως αυτό εκφράζεται μέσα από τη νομοθετική εξουσία), να αναιρεί με τις ίδιες του τις πράξεις την αιτία της γεννήσεως του, την καρδιά της Ιστορικής μας Επανάστασης του 1821, που ήταν η εξέγερση των υποδούλων Ελλήνων χριστιανών κατά του μουσουλμανικού στοιχείου που σκίαζε τη ζωή αυτού του τόπου για τετρακόσια χρόνια.

Επιπροσθέτως, το Σύνταγμά μας αποτελεί την εγγύηση της τήρησης κάθε διεθνούς συνθήκης με την οποία το Κράτος μας δεσμεύεται και ο οιοσδήποτε ελληνικός νόμος οφείλει να είναι εναρμονισμένος με τις διατάξεις των διεθνών συνθηκών, οι οποίες κατισχύουν αυτού. Ως εκ τούτου, δέον να γίνει αναφορά στη Συνθήκη της Λωζάνης, η οποία έπραξε ακριβώς τούτο, ήτοι να διασφαλίσει δια της διπλωματικής οδού τα κατοχυρωμένα με αίμα διαπιστεύματα της Ελληνικής Επανάστασης και να ορίσει κατά τρόπο περιοριστικό τη δυνατότητα ύπαρξης του μουσουλμανικού στοιχείου εντός των ορίων της Ελληνικής Επικράτειας, όπερ και πράγματι συνέβη δια του περιορισμού του ισλαμ στην περιοχή της Θράκης και αναφορικά μόνο με τους Έλληνες μουσουλμανικής πίστης. Ως εκ τούτου, η πρόβλεψη του νομοθέτη για την ίδρυση ενός μουσουλμανικού τεμένους μέσα στο κέντρο της Αθήνας, ανοίγοντας τις θύρες για το μουσουλμανικό στοιχείο και σε άλλα σημεία πέραν αυτών που προβλέπονται στη Συνθήκη της Λωζάνης, παραβιάζει κατάφωρα τόσο το Σύνταγμά μας, το οποίο επιτελεί την εγγυητική λειτουργία της ύπαρξης του Κράτους μας, όσο και την ανωτέρω διεθνή σύμβαση, η οποία ορίζει κατά τρόπο περιοριστικό πού και πώς επιτρέπεται να υφίστανται μουσουλμανικές μειονότητες εντός των ορίων του Ελληνικού εδάφους.

Σε τέτοιες κρίσιμες εθνικές στιγμές, αν κάτι χρειάζονται οι Έλληνες για να βγουν νικητές, είναι η ένωση και όχι η διάσπαση, υπό το πρόσχημα της θρησκευτικής ελευθερίας. Η Ελλάδα, ο τόπος μας, το σπίτι μας ανήκει στους Έλληνες το γένος και σε κανέναν άλλον.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Και για όσους επιφυλασσόμεθα να προσθέσουμε νόμιμα στο μέλλον

ΑΙΤΟΥΜΕΘΑ

  1. Να γίνει δεκτή η παρούσα.
  2. Να κηρυχθεί ο νόμος 3512/2006 ως εν όλω και πλήρως αντισυνταγματικός και ανθελληνικός.
  3. Να ακυρωθεί η από 07-11-2011 Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΑΔΑ: 45ΒΝ1-ΘΒ5 Αναρτητέα στο Διαδίκτυο) των συναρμοδίων Yπουργού Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων και της Υπουργού Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων (ΑΔΑ: 45ΒΝ1-ΘΒ5 Αναρτητέα στο Διαδίκτυο) καθώς και κάθε άλλη συναφής πράξη ή παράλειψη της Διοίκησης, ρητή ή σιωπηρή, προγενέστερη ή μεταγενέστερη.
  4. Να καταδικαστούν οι αντίδικοι στη δικαστική μας δαπάνη.

 

 

Αθήνα, 28 Δεκεμβρίου 2011

Ο Πληρεξούσιος Δικηγόρος

Ἀναστάσιος Δάφνης

Δικηγόρος παρ’ Ἀρείῳ Πάγῳ

Advertisements

Στην ορεινή Ροδόπη κατοικεί η παραδοσιακή κοινωνία των Αγριάνων. Αναπτύσσουν τον δικό τους τρόπο ζωής, διαμορφωμένο από τις ιστορικές και περιβαλλοντολογικές συνθήκες στους αιώνες. Η καταγωγή τους χάνεται στα βάθη της Θρακικής προϊστορίας.

Ο γεωγράφος στράβων καθώς και οι μεγάλοι ιστορικοί Θουκιδίδης και Θεόπομπος μας μιλούν για την θρακική φυλή των Αγριάνων ως μία από τις 22 φυλές της προϊστορικής Θράκης. Ο Αρριανός στην «Αλεξάνδρου ανάβαση» τους αναφέρει 52 φορές και μας πληροφορεί οτι ο βασιλιάς τους Λάγαρος ήτν στενός φίλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Δύο επίλεκτα τμήματα του στρατού ακολουθούσαν τον Μ.Αλέξανδρο σε όλες του τις επιχειρήσεις, ήταν καλοί ακοντισταί και άριστοι πολεμισταί. Ο πολεμικός τους χαρακτήρας αποδεικνύεται στις δύσκολες μάχες στον ποταμό Εριγώνα και στον Γρανικό. Ο Μέγας Αλέξανδρος τους εμπιστεύεται για την εργατικότητα, την μαχητικότητα και την αφωσίωσή τους και τους προσλαμβάνει στο ιππικό. Έτσι ως ιππομάχοι εντάσσονται στον στρατό του μεγάλου στρατηλάτη.

Η ονομασία Πομάκοι ετυμολογικά προέρχεται από το ιπ-πομάχ-οι, Πομάκοι. Ο «ιππομάχος» είναι » ο από ίππου μαχόμενος».

Τον 7ο μ.Χ. αιώνα εμφανίζονται οι Βούλγαροι στο προσκήνιο. Το 1186, με την ανασύσταση του Βουλγαρικού βασιλείου μεταξύ Δουνάβεως – Αίμου και εκμεταλλευόμενοι την αναρχία στο Βυζάντιο, επαναλαμβάνουν τις επιδρομές και καταστρέφουν πολλές πόλεις. Σκοπός τους είναι να αλλοιώσουν την σύνθεση του πληθυσμού και να τους παρουσιάσουν ως Βουλγάρους.

Οι Πομάκοι αποκομένοι στα άβατα βουνά της Ροδόπης, αναγκάζονται να υποκύψουν στον σλαβισμό και να αποδεχθούν το σλαβοβουλγαρικό γλωσσικό ιδίωμα. Αποτέλεσμα της βάναυσης και σκληρής καταπίεσης των Βουλγάρων ήτν αιτία να τους μισήσουν θανάσιμα.

Οι Τούρκοι, εκμεταλλευόμενοι την φιλονικία των βυζαντινών αυτοκρατόρων και με αλλεπάλληλες επιδρομές ολοκληρώνουν την κατάκτηση της Θράκης μετά την μάχη του Τσιρμέν το 1371 μ.Χ. Χρησιμοποιούν τον βίαιο εκτουρκισμό και εξισλαμισμό, με εισαγόμενους αιετικούς για την πραγματοποίηση του σκοπού τους. Όσοι από τους Πομάκους έμειναν ανεπηρέαστοι από τις διασπαρείσες αιρέσεις των Παυλικιανών, Μασσαλιανών, Βογομίλων και από τον Μπεκτασισμό, διατήρησαν την Ορθοδοξία μέχρι τον 17ο και 18ο αιώνα, αλλά και αργότερα μέχρι το 1923.

Οι ορεσίβιοι Πομάκοι θεωρούν στην αρχή, την κατάληψή τους από τους Τούρκους σαν ένα είδος απελευθέρωσης από την φοβερή βουλγαρική καταδυνάστευση τεσσάρων περίπου αιώνων.

Τον 16ο αιώνα ο μεγάλος βεζίρης Μεχμέτ Κιοπρουλού τους απειλεί: «ή γίνεσαι μουσουλμάνος ή σου παίρνω το κεφάλι». Οι γενίτσαροι περιμένουν έτοιμοι με τα γιαταγάνια γυμνά.

Ο Ιστορικός Παπαχριστοδούλου περιγράφει τον ομαδικό ξισλαμισμό των Πομάκων ως εξής:» Οι φύλαρχοι Πομάκοι, οι κοινοτάρχες και οι πρόκριτοί τους κατεβαίνουν από την Ροδόπη στην Φιλιππούπολη και παρουσιάζονται στις πολιτικές και θρησκευτικές αρχές των Τούρκων στο «κονάκι» όπου εκδηλώνουν την απόφασή τους να προσχωρήσουν σον Μωαμεθανισμό. Ο διοικητής φοβήθηκε το σκάνδαλο και τους παέπεμψε σον Μητροπολίτη Φιλιππουπόλεως Γαβριήλ. Εκείνος μάταια προσπάθησε να τους μεταπείσει κατηχώντας τους. Η περιτομή (σονέτι) όλων των αντιπροσώπων έγινε στο παλιό τζαμί του Σαχ Μεντίν Πασά (Ιμαρέτ). Όταν επέστρεψαν στις περιοχές τους εξισλαμίστηκαν και οι υπόλοιποι μέσα σε τέσσερα χρόνια (1656-1660)».

Ο Τσεχοσλαβάκος ιστορικός Ζιρέτσεκ αναφέρει ότι «μετά από διαταγή του μαγάλου βεζύρι Μεχμέτ Κιοπρουλού καταδαφίζονται 218 εκκλησίες και 336 παρεκλήσια στην βυζαντινή πολιτεία στο Παπίκιον όρος Ροδόπης». Το ίδιο αναφέρεται και από τον Σλάβιτσεκ στην ιστορία των Βουλγάρων.

Με την συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1913 η περιοχή της Θράκης δίνεται στους Βουλγάρους. Οι Πομάκοι της Δυτικής Θράκης υφίστανται φοβερές διώξεις και δέχονται τρομερές πιέσεις για να εκβουλγαριστούν.

Οι Αγριάνες (ιππομάχοι Πομάκοι) είναι ένας περήφανος για την καταγωγή του λαός με δεινοπαθήματα αιώνων. Γενναίοι πολεμιστές του Μεγάλου Αλεξάνδρου, πιστοί ακρίτες στην Βυζαντινή αυτοκρατορία, για να επιβιώσουν εκσλαβίζονται γλωσσικά και εξισλαμίζονται θρησκευτικά. Ακόμη και οι Βούλγαροι επιστήμονες ομολογούν ότι «οι Πομάκοι δεν είναι ούτε Βούλγαροι, ούτε Τούρκοι».

Τί άλλο θα μποούσαν να είναι, όπως γράφει ο Πολύδωρας Παπαχριστοδούλου, «παρά καταγωγής από αρχαίο θρακικό φύλο». Αυτό επιβεβαιώνεται και από την διατήρηση των πανάρχαιων ελληνικών ηθών και εθίμων, αφού είναι συνεχιστές των βακχικών και ορφικών μυστηρίων.

Ας μάθουμε επιτέλους ποιά είναι η καταγωγή των Πομάκων.

Εγκληματική η αδιαφορία των Ελληνικών κυβερνήσεων από της υπογραφής της Λοζάνης μέχρι και σήμερα.

Εξομοιώνουν τους αυτόχθονες Πομάκους της Δυτικής Θράκης με τους τουκογενείς οθωμανούς.

Στα μειονοτικά σχολεία διδάσκονται την τουρκική γλώσσα. Ενώ έχει γραφεί η πομακική γλώσσα, αλλά δεν την έχει αναγνωρίσει το κράτος μας, η Άγκυρα δια του Τουρκικού προξενείου Κομοτηνής κάνει τα πάντα για να διαστρέψει την συνείδηση των πολυβασανισμένω και παραγκωνισμένων Πομάκων προς την «τουρκοποίησή» τους.

Ακόμη όμως αντιδρούν δυναμικά, «θέλουν Ελληνικά σχολεία να μαθαίνουν τα παιδιά τους Ελληνικά» και βροντοφωνάζουν είμαστε Έλληνες Πομάκοι!

Χρειάζεται αμέριστο ενδιαφέρον και αποφασιστικότητα πό την Πολιτεία για να σώσουν τις 41.000 Πομάκων αλλά και την Θράκη μαζί από τον κίνδυνο που καραδοκεί την ευκαιρία η γείτων Τουρκία.

 

(κείμενο της κας Αιμιλίας Λαδοπούλου, επιτίμου προέδρου της Ενώσεως Κομοτηναίων και αντιπροέδρου της Εθνικής Ενώσεως Βορείων Ελλήνων)

᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 13ῃ Ἰανουαρίου 2012

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Δημοσιεύεται κατωτέρω ἡ πρός τήν Ἐξοχωτάτη κ. Ἀλέκα Παπαρήγα, Γ.Γ. τοῦ Κομουνιστικοῦ Κόμματος Ἑλλάδος ἐπιστολή τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιῶς κ.κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ καί ἐνημερώνομε ὅτι ἀναλόγου περιεχομένου ἐπιστολαί ἐστάλησαν πρός τούς Ἀρχηγούς τῶν Κοινοβουλευτικῶν σχηματισμῶν κ.κ. Ἀλέξιον Τσίπραν καί Φώτιον Κουβέλην.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

 

᾿Αριθμ. Πρωτ. 58 ᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 12ῃ Ἰανουαρίου 2012

Πρός τήν Ἐξοχωτάτη Κυρία Ἀλέκα Παπαρήγα

Γεν. Γραμματέα Κομμουνιστικοῦ Κόμματος Ἑλλάδος

 

᾿Εξοχωτάτη κ. Παπαρήγα,

Ὡς Ποιμενάρχης τοῦ ἐπινείου τῆς Πρωτευούσης τῆς Χώρας ἡμῶν καί πνευματικός διάκονος τῆς ἐν Πειραιεῖ Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ, μετ’ αἰσθημάτων συνοχῆς καρδίας καί πολλῆς θλίψεως διά τήν ὄχλησι τῆς Ὑμετέρας πολυευθύνου Ἐξοχότητος ἐν καιροῖς δυσχειμέροις κατά τούς ὁποίους ἀγωνίζεσθε γιά τήν διάσωσι τῆς φιλτάτης Πατρίδος ἐκ τῶν ἁρπακτικῶν διαθέσεων τῶν δανειστῶν καί πιστωτῶν Αὐτῆς πού πραγματούμεναι ἀναποδράστως θά ὁδηγήσουν εἰς τήν ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας καί ἀνεξαρτησίας, καθηκόντως προάγομαι ὅπως παρακαλέσω Ὑμᾶς νά ἐμποδίσητε τήν στοχευμένην ἐπίθεσιν τοῦ καταρρέοντος κόμματος τῆς τέως συμπολιτεύσεως, τό ὁποῖο διά τῶν Ἐξοχωτάτων Ὑπουργῶν του κ.κ. Εὐαγγέλου Βενιζέλου καί Μιλτιάδου Παπαϊωάννου ἐπιχειρεῖ τήν ψήφισι ὑπό τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων νομοσχεδίων σαφῶς ἀντικειμένων εἰς τήν Συνταγματική νομιμότητα καί τά δημοκρατικά αἰσθήματα. Σημειωτέον ὅτι διά τάς συγκεκριμένας νομοθετικάς ρυθμίσεις οὐδεμία πολιτική ἐξουσιοδότησι κέκτηνται καί ὡς ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος δύναται νά κριθῇ στοχοποιοῦνται διά τῆς πρωτοβουλίας τῶν κινήσεών των αἱ Συνταγματικῶς κατοχυρωμέναι ἀρχαί τῆς ἀνθρωπίνης ὀντολογίας, τῆς ἐλευθερίας τῆς συνειδήσεως καί ἐκφράσεως, τῆς δημοσίας τάξεως καί τῶν χρηστῶν ἠθῶν.

Τά πρός ψήφισι νομοσχέδια πού κατετέθησαν εἰς τήν Βουλή τῶν Ἑλλήνων ἁρμοδιότητος τοῦ αὐτοπροσδιοριζομένου ὡς «προοδευτικοῦ» Ἐξοχωτάτου κ. Ὑπουργοῦ Δικαιοσύνης, Διαφανείας καί ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων Μιλτ. Παπαϊωάννου «Καταπολέμηση ἐκδηλώσεων ρατσισμοῦ καί ξενοφοβίας» καί «Κώδικας ναρκωτικῶν» εἰσάγουν εἰς τήν ἑλληνική ἔννομο τάξι ἀρχάς πού κονιορτοποιοῦν τήν Συνταγματική νομιμότητα καί ἀπομειώνουν πλήρως τήν ἰδιοπροσωπεία τοῦ Ἔθνους. Παρέλκει βεβαίως εἰς τήν Ὑμετέραν ἔμφρονα κρίσι νά ἀναφέρω ὅτι ὁ δῆθεν προοδευτισμός τοῦ κ. Ὑπουργοῦ προεβλέφθη ὅσον ἀφορᾶ εἰς τήν θεσμοθέτησι «καί ἑτέρου σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ» ἐκτός τοῦ ὑπό τῆς ἀνθρωπίνης ὀντολογίας καί τοῦ αἰωνίου Δημιουργοῦ τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου τεθεσπεισμένου, πού προβλέπεται ὡς ἔννοια εἰς τά ἄρθρα 2 καί 3 τοῦ πρός ψήφισι νομοσχεδίου γιά τήν «καταπολέμηση ἐκδηλώσεων ρατσισμοῦ καί ξενοφοβίας», ὡς καί διά τήν ὑπ’ αὐτοῦ ἀπόπειρα εἰσαγωγῆς τῆς ἀμέσου λύσεως τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ τοῦ γάμου, τόσον ὑπό τοῦ φρενοβλαβοῦς ἡγεμόνος τῆς Ρώμης Νέρωνος ὅστις συνῆψε «γάμο» μέ δύο ἕλληνας ἀπελευθέρους τόν εὔσωμο καί ἀνδρώδη Πυθαγόρα καί τόν λεπτόσωμο καί γυναικώδη Σπόρο, τόν ὁποῖον κατέστησε ἐκτομία καί μετωνόμασε εἰς Σαββίνα, ὅπως ἐξιστορεῖ εἰς τήν περιώνυμο Ρωμαϊκή του ἱστορία ὁ Ἕλλην ἱστορικός Κάσσιος Δίων, (163 μ.Χ.) τῆς ὁποίας τήν ἀλήθεια ἐπιμαρτυροῦν οἱ σύγχρονοι ἱστορικοί τοῦ γεγονότος Τάκιτος καί Σουητώνιος, ὅσον καί ἀπό τόν ψευδοπροφήτη τοῦ Ἰσλάμ ἄραβα ἔμπορο Μωάμεθ, ὁ ὁποῖος τόν 7ον αἰ. εἰς τό Κοράνιόν του ἀνιδρύει τήν διάλυσι ὑπό τοῦ ἀνδρός τοῦ γάμου δι’ ἁπλῆς τρισσῆς σχετικῆς δηλώσεως.

Μέ τήν αἰτιολογική ἔκθεσι τοῦ σχεδίου Νόμου «Καταπολέμηση ἐκδηλώσεων ρατσισμοῦ καί ξενοφοβίας» πού ὡς ἰδεολογήματα ἀντίκεινται εἰς τόν ψυχισμό καί τήν καρδία τῶν Ἑλλήνων, ἐν παραγρ. 4 ἀντισυν-ταγματικά καί ἀνεπέρειστα ὁρίζεται ὅτι δῆθεν ἡ Ἑλληνική κοινωνία μεταβάλλεται εἰς «πολυπολιτισμική» κοινωνία, αὐθαίρετος ἔννοια πού θεσμοθετουμένη ὅμως ἐκμηδενίζει τήν Συνταγματική ἔννοια τοῦ Ἔθνους ὑπέρ τοῦ ὁποίου ὑφίσταται καί λειτουργεῖ τό Σύνταγμα. Μέ ἕναν προκλητικόν «παλαιοημερολογητισμόν» ἐπιχειρεῖται νά εἰσαχθῇ ἡ παρωχημένη ἔννοια τῆς πολυπολιτισμικότητος εἰς τήν ἑλληνική ἔννομο τάξι, τήν στιγμή κατά τήν ὁποία τά ἐφαρμοσθέντα μοντέλα πολυπολιτισμικότητος εἰς ἄλλες χῶρες καταρρέουν ἀνεπανορθώτως, ὡς οἱ ἡγέται των διακηρρύσουν καί ἐπενέρχονται οἱ ἔννοιες τῆς ἐθνικότητος καί τῆς ἰδιοπροσωπείας ἑκάστου λαοῦ.

Κατά προκλητική καταστρατήγησι τοῦ Συντάγματος, ἡ ἔννοια τῆς θρησκείας πού προβλέπεται εἰς τά ἄρθρα 2 καί 3 τοῦ ὑπό ψήφισι σχεδίου νόμου ἀποδεσμεύεται ἀπό τίς προβλέψεις τοῦ ἄρθρου 13 τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος διότι ἡ ἑλληνική ἔννομος τάξις δέν περιβάλλει μέ συνταγματικήν ἀναγνώρισι καί προστασία οἱανδήτινα θρησκευτική παραδοχήν ἀλλά μόνον ἐκείνην ἡ ὁποία ἀποτελεῖ γνωστή θρησκεία μή ἔχουσα κρύφια δόγματα καί τῆς ὁποίας ἡ λατρεία δέν ἀντίκειται εἰς τήν δημόσια τάξη καί τά χρηστά ἤθη. Ἑπομένως μέ τό ὑπό ψήφισι νομοσχέδιο προστατεύονται οἱ σέκτες, οἱ παραθρησκεῖες, ὁ σατανισμός, πού διαφημίζεται διά τοῦ διαδικτύου μέ ἐπικλήσεις δαιμόνων καί ἀνθρωποθυσίες, ἡ Σαϊεντολογία, ἡ ὁποία ἐπανέρχεται μέ θρησκευτικό προσωπεῖο κατόπιν τῆς ὑπό τῆς ἑλληνικῆς ἐννόμου τάξεως καταργήσεως αὐτῆς ὑπό τήν σωματειακήν της ἔκφανσι (Ἑλληνική πολιτεία κατά ΚΕΦΕ) καί κάθε εἶδος γκουρουϊσμοῦ καί ψυχοναρκωτικῶν. Εἰσάγεται ὡσαύτως κατά παράβασι τῆς χριστιανικῆς ἀνθρωπολογίας καί τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας ἡ ἔννοια τοῦ «ἑτέρου σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ» καί ἀναγνωρίζεται ἡ παράνοια καί τό ἔγκλημα περί τό γενετήσιο ἔνστικτο ὡς θεσμός τῆς ἐννόμου τάξεως. Εἶναι ἀσφαλῶς συμπαθέστατα τά θύματα αὐτῆς τῆς τραγικότητος ὡς πρόσωπα καί ἔχουν ὁπωσδήποτε ἀνάγκη τῆς ἀγάπης καί τῆς στοργῆς ἀλλά εἶναι ἀποτρόπαιο βδέλυγμα ἡ πρακτική τῆς ζωῆς των καί τυγχάνει ἀδιανόητο νά ἀναγνωρισθῇ ὡς θεσμός δικαίου. Ἀναδιφών τήν ὑπό τοῦ Ἐξοχωτάτου κ. Ὑπουργοῦ Ἐργασίας προσφάτως δημοσιευθεῖσα Ὑπουργική Ἀπόφαση Ἀριθμ. Φ. 11321οικ.26012/1718 (ΦΕΚ τ. Β΄ 2611/8.11.2011) αἰσθάνομαι τρομακτική ἀπογοήτευσι διά τό πολιτικό προσωπικό τῆς χώρας ἡμῶν, πού φθάνει εἰς τοιαύτη ἔκπτωσι νά περιβάλῃ μέ νομοθετικό κῦρος εἰς τήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως κακουργηματικές ἐκδηλώσεις περί τό γενετήσιο ἔνστικτο, ἐφευρέσεις δαιμόνων φρικώδεις καί εἰδεχθεῖς πού ὡστόσο «ἀναγνωρίζονται» ἀπό τούς δῆθεν «προδευτικούς» ὡς δῆθεν «σεξουαλικός προσανατολισμός» τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Φαίνεται ὅτι τό τρομακτικό παράδειγμα τῆς Ὁλλανδίας τῆς ὁποίας ἡ ἔννομος τάξις ἀνεγνώρισε «κόμμα παιδοφίλων» μεταδίδεται ὡς λοιμική νόσος καί παρ’ ἡμῖν.

Εἰς τό ὑπό ψήφισι νομοσχέδιο καί εἰς τό ἄρθρο 4 καθιερώνεται ἡ παγκόσμια φασιστική πρωτοτυπία εἰς τήν ἑλληνική ἔννομο τάξη περί συλλογικῆς εὐθύνης τῶν νομικῶν προσώπων γιά «ἀδικοπραγίες ἑνός φυσικοῦ προσώπου πού ἐνεργεῖ εἴτε ἀτομικά εἴτε ὡς μέλος ὀργάνου καί κατέχει διευθυντική θέση» καί ἀπαραδέκτως ἀναγορεύεται ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας (Ὑπουργός Δικαιοσύνης), εἰς φυσικό δικαστή.

Ὁ προφανής στόχος τοῦ νομοσχεδίου εἶναι ἡ φίμωση τῆς πληροφορήσεως, ἑκατοντάδων ἱστολογίων, ἐφημερίδων καί περιοδικῶν, ἀφοῦ ἀκόμα καί ἡ ἀναφορά εἰς τήν ἐγκληματικότητα ὁμάδων λαθρομεταναστῶν ἤ εἰς τό ἐπιβαλόμενο ἀπό τό Ἰσλάμ «τζιχάντ» καί εἰς τόν φονταμενταλισμό του, θά ἀποτελῇ πρᾶξι ποινικά κολάσιμη.

Μέ τήν νέα λογική τοῦ νομοσχεδίου θά ἔπρεπε νά ὁδηγηθοῦν πάραυτα εἰς τίς φυλακές οἱ χιλιάδες τῶν ὀρθοδόξων Ἑβραίων, ἐάν διήρχοντο ἀπό τήν Ἑλληνική ἐπικράτεια, πού καταθέτουν ἀδιάσειστα ἱστορικά ντοκουμέντα καί μαρτυρίες γιά πράξεις καί παραλείψεις τῶν σιωνιστῶν ἡγετῶν εἰς τίς ἐν Ἀμερικῇ ἱστοσελίδες τους http://www.israelversus judaism.org καί http://www.jewsnotzionists.org. index.htm καί πού ἀφοροῦν εἰς τό εἰδεχθέστατο ἔγκλημα γενοκτονίας τοῦ Ἑβραϊκοῦ λαοῦ πού διέπραξε ὁ παρανοϊκός δικτάτωρ Ἀδόλφος Χίτλερ καί τό ναζιστικό χυδαῖο καθεστώς του. Θά ἔπρεπε νά ὁδηγηθῇ εἰς τίς φυλακές καί ὁ Ραββίνος τῆς Σλοβακίας Michael Ber Weissmandl ztl, Κοσμήτωρ τοῦ Ἱδρύματος Nitra Yeshiva διά τό βιβλίο του «Min Hametzar» (Ἀπό τά βάθη) πού ἐξεδόθη εἰς τήν Ν. Ὑόρκη εἰς τά Ἑβραϊκά καί ἀναφέρεται εἰς τά χρόνια 1942-1945 καί εἰς τίς παραλείψεις τῶν σιωνιστῶν ἡγετῶν διά τήν σωτηρία τῶν ἑβραίων τῆς Σλοβακίας.

Στοιχοῦντες οἱ προτείνοντες Ἐξοχώτατοι κ. Ὑπουργοί Εὐ. Βενιζέλος, Ἀνδρ. Λοβέρδος, Χρ. Παπουτσῆς, Δημ. Ρέππας καί Μιλτ. Παπαϊωάννου εἰς τήν φρικώδη ἀντίληψι τοῦ τ. Πρωθυπουργοῦ κ. Γεωργίου Παπανδρέου διά τήν ἀποποινικοποίησι τῶν ναρκωτικῶν οὐσιῶν, ὁ ὁποῖος εἰς ἀνύποπτο χρόνο εἶχε δηλώσει: «μιά γλάστρα σέ κάθε μπαλκόνι», μέ τό πρόσχημα τῆς κωδικοποιήσεως τῶν διατάξεων διά τίς ναρκωτικές οὐσίες καί τοῦ ἐξορθολογισμοῦ τῶν ποινῶν νομιμοποιοῦν τήν χρῆσι, κατοχή καί προμήθεια ναρκωτικῶν οὐσιῶν καί εἰσάγουν διά πρώτη φορά εἰς τήν ἑλληνική ἔννομο τάξη ἀλλά καί εἰς τήν σκέψι καί ἀντίληψι τῆς ἑλληνικῆς νεολαίας τήν ὀλέθρια καί ἐγκληματική ἄποψι ὅτι ὁ θάνατος ἐκ τῶν ναρκωτικῶν οὐσιῶν δύναται νά κατηγοριοποιηθῇ.

Εἰς τό ἄρθρο 29 τοῦ ὑπό ψήφισι Νομοσχεδίου «Καλλιέργεια κάνναβης δημόσια χρήση ναρκωτικῶν οὐσιῶν, πλαστογραφία ἰατρικῆς συνταγῆς» ἀναφέρεται: «1. ὅποιος γιά δική του ἀποκλειστική χρήση καλλιεργεῖ φυτά κάνναβης σέ ἀριθμό ἤ ἔκταση πού δικαιολογοῦνται μόνο γιά τήν ἀτομική του χρήση, τιμωρεῖται μέ κράτηση μέχρι τριῶν μηνῶν ἤ μέ πρόστομο μέχρι πεντακοσίων εὐρώ. 2. Ὅποιος κάνει χρήση ναρκωτικῶν δημοσίως τιμαρεῖται μέ κράτηση μέχρι ἕξι μηνῶν ἤ μέ πρόστιμο μέχρι χιλίων εὐρώ. Ὁ δράστης τῆς πράξης τοῦ προηγουμένου ἐδαφίου μπορεῖ νά κριθεῖ ἀτιμώρητος, ἐάν τό δικαστήριο, ἐκτιμώντας τίς περιστάσεις τέλεσης τῆς πράξης καί τῆς προσωπικότητας τοῦ δράστη, κρίνει ὅτι ἡ ἀξιόποινη πράξη ἦταν ἐντελῶς συμπτωματική καί δέν εἶναι δυνατόν νά ἐπαναληφθῇ. 3. Δέν τελεῖ ἄδικη πράξη ὅποιος, γιά δική του ἀποκλειστικά χρήση, μέ ὁποιονδήποτε τρόπο προμηθεύεται ἤ κατέχει ναρκωτικά, σέ ποσότητες πού δικαιολογοῦνται μόνο γιά ἀτομική του χρήση.»

Ἡ ἐγκληματική αὐτή διάταξις ἀντιβαίνει πλήρως εἰς τή λογική καί ἀποτελεῖ γελοιοποίησι τῆς ἀληθείας, διότι δέν εἶναι ἐφικτόν νά κριθῇ δεόντως καί νά ἐκτιμηθῇ ἡ προσωπική χρῆσις ναρκωτικῶν οὐσιῶν. Ποῖος καί μέ ποῖα κριτήρια θά ὁρίσῃ ποία εἶναι ἡ ἀνάγκη προσωπικῆς χρήσεως ὀπιοειδῶν ἐπί παραδείγματι, διά τόν ἕνα ἤ τόν ἄλλον χρήστη ἤ ἐξηρτημένον; Ἕνας χρήστης πού ἐκκινεῖ μέ 50 mg ἡρωΐνης εἰς τήν κατηφορική πορεία θανάτου πού βαδίζει μπορεῖ νά χρειάζεται 2 ἤ 3 ἤ παραπάνω γραμμάρια τήν ἡμέρα. Εἰς τήν πραγματικότητα ἀνοίγεται λεωφόρος εὐρύχωρος διά μικρούς καί μεγάλους ἐμπόρους ναρκωτικῶν οὐσιῶν, διά νά δροῦν ἐλεύθερα καί χιλιάδες νέοι νά σπρώχνωνται εἰς τήν ἐξάρτησι.

Εἰς τό ἄρθρο 23 «ἰδιαίτερα διακεκριμμένες περιπτώσεις» ὅπου ἀναφέ-ρονται οἱ περιπτώσεις διακινήσεως πού τιμωροῦνται μέ τήν ἐσχάτη τῶν ποινῶν (ἰσόβια) ἤ μέ πρόσκαιρη κάθειρξη προβλέπεται ὅτι οἱ ποινές ἐπιβάλλονται «ὅταν (ὁ δράστης) κατ’ ἐπάγγελμα χρηματοδοτεῖ τήν τέλεση κάποιας πράξης διακίνησης ἤ κατ’ ἐπάγγελμα διακινεῖ ναρκωτικές οὐσίες καί τό προσδοκώμενο ὄφελος τοῦ δράστη στίς ἀνωτέρω περιπτώσεις ὑπερβαίνει τό ποσόν τῶν 50.000 Εὐρώ». Ἄν αὐτή ἡ παράγραφος τοῦ νομοσχεδίου δέν ἀποτελεῖ τήν ναυαρχίδα τῆς οὐσιαστικῆς ἀποποινικοποιήσεως τῆς διακινήσεως τῶν ναρκωτικῶν οὐσιῶν, συλλήβδην ἔχομε ὑποστεῖ ἐπιδημία κρετινισμοῦ, διότι ὅπως προκύπτει ἀπό τά στοιχεῖα τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ κέντρου παρακολουθήσεως ναρκωτικῶν καί τοξοκομανίας τέσσερα κιλά ἰνδικῆς καννάβεως ἤ δύο κιλά ἡρωΐνης κοστίζουν περίπου 40.000 Εὐρώ. Ἑπομένως διά νά ἐμπίπτῃ κανείς εἰς τάς διατάξεις τοῦ ἀθλίου αὐτοῦ νομοθετήματος θά πρέπει νά διακινῇ τόνους ναρκωτικῶν!

Ὅλα τά ἀνωτέρω πού ἐπιτυχῶς ἐπεσημάνθησαν εἰς τό Ὑμέτερον δημοσιογραφικόν ὄργανον «Ριζοσπάστης» ὡς προεῖπον νομοθετοῦνται μέ τό πρόσχημα τοῦ «ἐξορθολογισμοῦ τῶν ποινῶν διά τήν διακίνηση ὥστε νά μήν ἀντιμετωπίζονται μέ τόν ἴδιο τρόπο οἱ μικροδιακινητές καί οἱ μεγαλέμποροι καί νά μήν μπαίνουν οἱ χρῆστες φυλακή». Ὄντως οἱ χρῆστες ἔχουν ἀνάγκη ἀπό θεραπευτικά προγράμματα καί ὄχι φυλακές καί θά πρέπει μέ ὅλους τούς τρόπους νά ὁδηγοῦνται εἰς τήν ἐπιλογή τῆς ἀπεξαρτήσεως. Ὅμως γιά νά γίνῃ κάτι τέτοιο θά πρέπει νά ὑπάρχουν τόσα «στεγνά» θεραπευτικά προγράμματα ὅσα ἔχει ἀνάγκη ἡ χώρα μέ ἐπαρκές ἐξειδικευμένο ἐπιστημονικό προσωπικό. Σήμερα ὅμως ὑποχρηματοδοτοῦνται τά σχετικά προγράμματα καί τά κέντρα προλήψεως τινάζονται εἰς τόν ἀέρα μέ ἀποτέλεσμα νά εἶναι ἀδύνατος ἡ προσφορά τοῦ πολυσημάντου ἔργου τους.

 

 

᾿Εξοχωτάτη κ. Παπαρήγα,

Μέ ἰδιαίτερο σεβασμό καί ἐκτίμηση εἰς τό Ὑμέτερο πρόσωπο χρεωστῶ ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς ἐπικοινωνίας μεθ’ Ὑμῶν νά ἀντικρούσω καθηκόντως τόν διακηρυσσόμενον ὑπό τοῦ Ὑμετέρου κομματικοῦ σχηματισμοῦ ἀθεϊσμόν καί νά παρακαλέσω νά ἐπανεκτιμήσητε τά ἐπιστημονικά, φιλοσοφικά καί ἱστορικά δεδομένα πού κρατοῦν Ὑμᾶς δεσμῶτες εἰς τό «μουράγιο» τῆς τραγικῆς ἐγκοσμιοκρατίας.

Ὁ ἀθεϊσμός καί ὁ ἀγνωστικισμός ἐνῶ δῆθεν καταλύουν τό θρησκευτικό κοσμοείδωλο περί δημιουργίας καί περί εὐφυοῦς σχεδιασμοῦ, οὐσιαστικῶς ὑψώνουν τό ἕωλο, ἀβάσιμο καί ἀνεπέρειστο ἐπιστημονικῶς καί λογικῶς κοσμοείδωλο τῆς ἀσυναρτήτου τυχαιότητος, ὡς αἰτίας καί οὐσίας τοῦ ἐκπληκτικῆς συνθέσεως καί ἁρμονίας τοῦ κόσμου μέ τήν ἀντιεπιστημονική ἀντιλογική καί ἐξ ἐμπαθείας καί μίσους κατά τοῦ Δημιουργοῦ προβολή τῆς δῆθεν φυσικῆς ἐπιλογῆς καί τῆς δῆθεν κοινῆς καταγωγῆς τῶν ζωντανῶν εἰδῶν. Διά τῶν κατωτέρω ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ κόσμος εἶναι δημιούργημα τῆς ἀπερινοήτου σοφίας καί ἀγάπης τοῦ ἐκτός αὐτοῦ ὑπάρχοντος Τρισαγίου Θεοῦ κατά τήν ὑπέροχον ἔκφρασιν τοῦ ἱεροῦ ψαλμωδοῦ: «ποίησιν δέ χειρῶν αὐτοῦ ἀναγγέλει τό στερέωμα» (Ψαλμ. 18,1). Βεβαίως αἱ πλέον σύγχρονοι φυσικαί θεωρίαι τῆς σχετικότητος τοῦ ᾿Αϊνστάιν, τῆς ἀπροσδιοριστίας τοῦ Χάϊζεμπεργκ καί τῶν κβάντα τοῦ Μάξ Πλάνκ, ἀλλά καί ἀρκεταί νεώτεραι καταδεικνύουν τήν σαθρότητα τῆς ἐξελικτικῆς θεωρίας, πού ἀποδίδει τήν ὕπαρξη τοῦ κόσμου εἰς τήν τυχαιότητα καί εἰς τήν μηχανοκρατία τῆς φυσικῆς ἐπιλογῆς. Αἱ ἐπιστημονικαί καί φιλολοσοφικαί ἀποδείξεις κατά τοῦ μεγάλου τούτου ψεύδους πού συντηροῦν γνωστοί διεθνιστικοί κύκλοι τῶν ὁποίων δυστυχῶς ἀναμεταδόται τυγχάνετε εἶναι:

1. Τό πεπερασμένον τοῦ ὑλικοῦ σύμπαντος, ῾Ο μαθηματικός τύπος τοῦ ᾿Αϊνστάϊν Ε=m c2 ἥτοι ὅτι ἡ ἐνέργεια ἰσοῦται πρός τό γινόμενον τῆς μάζης ἐπί τό τετράγωνον τῆς ταχύτητος τοῦ φωτός, τήν άλήθειαν ταύτην ἀκριβῶς βεβαιεῖ διότι ἡ ὕλη-μάζα καί ἡ ἐνέργεια εἶναι ἕν καί τό αὐτόν νόμισμα. ῾Η συμπαντική ὕλη σχηματίζεται ἐν τῷ συνόλῳ της ἐκ χημικῶν στοιχείων, τά βασικά συστατικά τῶν ὁποίων εἶναι μονάδαι σταθεραί, δηλαδή πεπερασμένα σωματίδια ἡλεκτρισμοῦ ὁρισμένης μάζης καί ὡς ἐκ τούτου ἔχει τέρμα-ὅρια ὡς βεβαιεῖ καί ἡ σύγχρονος ἀστροφυσική, τό σύμπαν εἶναι σφαιρικόν-κυρτόν κατά τήν θεωρία τῆς σχετικότητος μέ διάμετρον ἔχουσαν μῆκος δέκα περίπου δισεκατομμυρίων ἐτῶν φωτός. ῾Επομένως τό ὑλικόν σύμπαν ὡς πεπερασμένον εἶναι ὑλικόν δημιούργημα «ἐξ οὐκ ὄντων», εἶναι ἀποτέλεσμα-αἰτιατόν καί ὡς τοιοῦτον δέν εἶναι ἄναρχον, δέν δύναται νά ἔχει τήν αἰτίαν τῆς ὑπάρξεώς του ἐν ἑαυτῷ καί εἶναι παραλογισμός νά ἰσχυρίζεταί τις, ὅτι προῆλθεν ἐκ τοῦ μηδενός ἤ εἶναι αὐταπάτη. ῾Ο χῶρος καί ὁ χρόνος μποροῦν νά νοηθοῦν μόνον, ἀφ᾿ ἧς τό ὑλικόν σύμπαν ἐδημιουργήθη «ἐξ οὐκ ὄντων». Τό πεπερασμένον ὑλικόν σύμπαν εἶναι δημιούργημα ἄλλης οὐσίας καί ὑπάρχει, διότι ἀντίκειται εἰς τήν λογικήν, ὅτι ἐκ τοῦ ἀπαισίως χαίνοντος μηδενός καί ἐκ τῆς ἀνυπαρξίας ἐδημιουργήθη τό ἀσυλλήπτου κάλλους ἁρμονίας καί τάξεως ὑλικόν σύμπαν καί ὅτι ὑπάρχει εἰς τό μηδέν, τό ὁποῖον κατά τήν λογικήν καί τήν ἐπιστήμην σημαίνει ἄρνησιν ὑπάρξεως. Τό ὑλικόν σύμπαν ἀποτελεῖ τήν μεγαλειωδεστέραν ἀπόδειξιν ὑπάρξεως τοῦ ἀληθοῦς Θεοῦ, διότι διακηρύσσει τοῦτο, ὅτι ὑπάρχει ἑτέρα οὐσία ἄπειρος, μή ὕλη, ἀκατάληπτος καί ἀπερινόητος, ἥτις τό ἔφερεν «ἐξ οὐκ ὄντων» εἰς τό εἶναι δημιουργικῶς, ὅτι ἡ ἄπειρος αὐτή «μή ὕλη-οὐσία» εἶναι ἀναίτιος καί ἄναρχος ἄλλως θά ἦτο καί αὐτή πεπερασμένη, ὅτι πρός τήν ἄπειρον ταύτην καί ῾῾μή ὕλην-οὐσίαν᾿᾿ τό ὑλικόν σύμπαν ἔχει σχέσιν αἰτιατοῦ πρός αἴτιον. ῾Η ἄπειρος αὐτή «μή ὕλη-οὐσία», τήν ὁποίαν «πνεῦμα» ἀπεκάλεσεν ὁ ἐνανθρωπίσας Λόγος (᾿Ιωαν. δ, 24) εἶναι ὀντότης ἐνσυνείδητος τήν ὁποίαν ἀποκαλοῦμεν Θεόν πού ἐνέχει τόν λόγον καί τήν αἰτίαν «τοῦ ἑαυτοῦ εἶναι ἐν ἑαυτῷ», εἶναι ἀναίτιος καί ἄπειρος.

2.῾Ωσαύτως ἡ ἀέναος διηνεκής κίνησις, ἀλλοίωσις, μεταμόρφωσις τῆς συμπαντικῆς ὕλης-μάζης ὑπό τό κράτος ἀτέγκτων φυσικῶν νόμων (ἐννόμων δυναμικῶν νομοτελειῶν) πρός ἐπιτέλεσιν καί παραγμάτωσιν πάντοτε ὁρισμένων σκοπῶν μαρτυρεῖ ὅτι εἶναι δημιούργημα ἐν τῷ συνόλῳ της διότι τήν αἰτίαν τῆς κινήσεως, τροπῶν καί μεταμορφωσεών της ἔχει ἐκτός αὐτῆς, καθ᾿ ὅσον αὐτή δέν ἔχει συνείδησιν τοῦ ἑαυτοῦ της.

3. Οἱ αἰώνιοι, ἀΐδιοι, ἀναλλοίωτοι φυσικοί νόμοι διά τῶν ὁποίων πραγματοποιεῖται ὁ τελολογικός σκοπός τοῦ κόσμου διότι ἡ διηνεκῶς, κινουμένη, τρεπομένη, ἀλλοιουμένη ὕλη, ἡ ἐξ ἀλόγων σωματιδίων μάζης ἡλεκτρικῆς ἀποτελουμένη, δέν εἶναι δυνατόν νά ἐκπορεύει δυνάμεις ἐννόμους σταθεράς καί ἀτρέπτους καί νά ὑποταγῆ συνάμα εἰς αὐτάς, διότι ἐκ «πηγῆς-μάζης» στερουμένης νοήσεως, εἰδέναι καί συνοχῆς δέν εἶναι δυνατόν νά προέλθουν δυνάμεις διά τῶν ὁποίων ἐκδηλοῦται ἄπειρος σκοπιμότης, σοφία καί πρόνοια ἐπιμαρτυρεῖ τήν ὡς ἄνω ἀλήθειαν, τό ἀγεφύρωτον χάσμα μεταξύ ἀνοργάνου καί ὀργανικῆς ὕλης ἀποδεικνύει ὅτι ἡ συμπαντική ὕλη διακρίνεται εἰς δύο βαθμίδας, τήν ἀνόργανον (ἡλεκτρόνια, ἄτομα, σωματίδια, στοιχεῖα, ἀέρια, ὑγρά, ὀρυκτά) καί τήν ἐνόργανον ἤ ζῶσαν μέ τίς μυριάδες τῶν γενῶν τῶν ἐνοργάνων ὄντων. ῾Η μέν πρώτη ὑπακούει ὡς ὄγκος, εἰς τόν παγκρατῆ νόμον τῆς βαρύτητος χαρακτηρίζεται διά τῆς μηχανικῆς κινήσεως ἡ δέ δευτέρα διακρίνεται ἀπό ὀργανικῆς-ζωϊκῆς κινήσεως, θρέψεως, ὀργανικῆς ἀφομοιώσεως καί καταλαγῆς τῆς ὕλης, κινήσεως πάντοτε σκοπίμου, μέ ὁρισμένας καί ἀναλλοιώτους ἱκανότητας προσαρμογῆς καί ἐπιλογῆς καί μέ ἱκανότητα ἀναπαραγωγῆς καί διαιωνίσεως δι᾿ ὁρισμένων συστημάτων, ὀργάνων καί τρόπων ἀναπαραγωγῆς. Τό ἀγεφύρωτον χάσμα μεταξύ ἀνοργάνου καί ὀργανικῆς ὕλης ἐπεκτείνεται καί μεταξύ τῶν διαφόρων ἐνοργάνων ὄντων ἐπικυρουμένου τοῦ ἀποφθέγματος ῾῾πᾶν ὄν μόνον ἐξ ὁμοίου ὄντος γεννᾶται καί ἀναπαράγεται᾿᾿ καταρριπτομένων οὕτω τῶν ἀντιεπιστημονικῶν καί ἀντιλογικῶν θεωριῶν τόσον τῆς αὐτομάτου γενέσεως τῶν ἐνοργάνων ὄντων ὅσον καί τής ἐξελίξεως αὐτῶν.

4. ῾Η ὀργανική διάπλασις καί ἡ ζωή τῶν ἐνοργάνων ὄντων μέ τήν ἀπερινόητον σοφίαν, ἁρμονίαν, νομοτέλειαν, πρόβλεψιν πού εἰς κάθε ἐχέφρονα δημιουργεῖ τό θάμβος, τήν ἔκσταση καί τήν ὑπέρβαση.

5. Αἱ ἰδιότητες τῶν κατωτέρων τοῦ ἀνθρώπου ἐμψύχων ὄντων καί ἡ ἀνθρωπίνη ψυχή. Τά ἔνστικτα, ὁρμέμφυτα εἰς τά κατώτερα τοῦ ἀνθρώπου ἔμβια ὄντα, μή προϋπάρχοντα εἰς τήν ἀνόργανον ὕλην ὡς καί ἡ διά τοῦ ἀνθρώπου μόνον ἀμέσως ἐκδηλουμένη ἐνσυνείδητος νόησις καί ἡ αὐτεξουσία βούλησις ἀποδεικνύουν τήν ἐκ τοῦ ἀπερινοήτου Νοός σύνθεσιν καί δημιουργίαν αὐτῶν. Ἰδιαιτέρως ἡ ἀνθρωπίνη ψυχή εἶναι ἐνσυνείδητος πνευματική καί ἐλευθέρα ὑπόστασις κατ᾿ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ.

6. ῾Η ἁρμονία τοῦ ὑλικοῦ σύμπαντος καί ἡ ἀσύλληπτος μαθηματική τάξις καί σκοπιμότης εἰς αὐτό ὁδήγησαν τά ἐξοχώτερα πνεύματα τῆς οἰκουμένης διά μέσου τῶν αἰώνων νά καταθέσουν ὡς εὐλαβεῖς προσκυνηταί τῆς θείας δυνάμεως καί σοφίας τό θάμβος τους καί τήν ἔκπληξή τους διότι ὅπως εἰς τά ἐλάχιστα συστατικά τῆς συμπαντικῆς ὕλης οὕτω καί εἰς τάς κινήσεις καί ἀλληλεπιδράσεις τῶν ἀφαντάστων ὑλικῶν ὄγκων τῶν οὐρανίων σωμάτων, τά ὁποῖα δι᾿ ἰλιγγιωδῶν ταχυτήτων διατρέχουν τό ὑλικόν σύμπαν ἐκδηλοῦται ἡ ἀσύλληπτος δύναμις, σοφία καί πρόνοια ἑνός ἐξωκοσμίου καί ὑπερυλικοῦ Θεοῦ. Οἱ ὄγκοι τῶν οὐρανίων σφαιρῶν, ὁμάδων γαλαξιῶν ὡς καί συστροφῶν αὐτῶν, αἱ ἀποστάσεις, αἱ ἕλξεις καί ἀπώσεις των, αἱ ταχύτηται καί ἀκτινοβολίαι, αἱ ἀλληλεπιδράσεις αὐτῶν εἶναι προδήλως ἀπολύτως προϋπολογισμένα μεθ᾿ ὑπερμαθηματικῆς ἀκριβείας. ῾Ως ἐκ τούτου καίτοι ἰλιγγιωδῶς περιφέρονται πέριξ ὁρισμένων κέντρων οὐδεμία διά μέσου τῶν αἰώνων παρουσιάζεται διαταραχή.

Κατόπιν τῶν ἐκτεθέντων ὁ «ἀφελής» ἀγνωστικισμός τοῦ Ὑμετέρου κομματικοῦ σχηματισμοῦ πού ἀποδίδει τό θαῦμα τῆς ζωῆς εἰς τήν τυχαιότητα καί τήν ἀσυνειδησία καί ἀνυπαρξία τοῦ μηδενός ἀποτελεῖ τό πλέον χαρακτηριστικό γνώρισμα τοῦ τραγικά πεσμένου καί ἀποτυχημένου ἀνθρώπου πού συμπνίγεται στήν χοϊκότητα καί ἀδυνατεῖ νά ἀναχθῆ ἀπό τήν κτίση στόν κτίσαντα.

Κατά ταῦτα παρακαλῶ ὅπως ἐπενεκτιμήσητε τήν Ὑμετέραν στάσιν καί τάς ἐν λόγῳ ἀρχάς τοῦ Ὑμετέρου κομματικοῦ σχηματισμοῦ διότι ἄλλως ἀναποδράστως θά ὑπηρετήσητε τόν σχεδιασμό τοῦ διεθνιστικοῦ σατανιστικοῦ χώρου καί θά ἐπαναλάβετε τήν δεδομένη ἱστορική ἀποτυχία τῆς γαλλικῆς ἐπαναστάσεως καί τοῦ λεγομένου «ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ» διότι θέτοντας εἰς τά πρός κατεδάφισι μέσα στήν ἀνθρώπινη ψυχή τόν αἰώνιο Θεό, οὐσιαστικά κατεδαφίζεις καί καταδολιεύεις πλήρως τόν ἄνθρωπο ἐπειδή κατά τήν μεγαλειώδη ρήσι τοῦ Ντοστογιέφκι «χωρίς Θεό ὅλα ἐπιτρέπονται».

 

Μετά πλείστης τιμῆς

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Τή δεύτερη Κυριακή τῶν Νηστειῶν τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει καί τιμᾶ γιά δεύτερη φορά μέσα στό ἐκκλησιαστικό ἔτος μιά κορυφαία πατερική φυσιογνωμία, τόν Ἅγιο Γρηγόριο, Ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης, τόν Παλαμᾶ.
Τό γεγονός αὐτό εἶναι μιά καλή ἀφορμή, γιά νά προσεγγίσουμε ἀπό ὀρθόδοξης πλευρᾶς, μέ ὁδηγό μας τό πρόσωπο τοῦ ἱεροῦ Πατέρα, ὁ ὁποῖος ἐκφράζει τήν ἐκκλησιαστική διδασκαλία κατά τρόπο ἀκέραιο, αὐθεντικό, σαφῆ καί κρυστάλλινο, μιά θεωρία, πού ὑπάρχει στή σύγχρονη, ἑτερόδοξη κυρίως ἀκαδημαϊκή διανόηση (π.χ. Karl Josef Kuschel, Bertold Klappert, Smail Balić, Jonathan Magonet, Thomas Nauman) κ.ἄ. καί σχετίζεται ἄμεσα καί μέ τήν προβληματική τῶν σύγχρονων διαθρησκειακῶν διαλόγων.

Πρόκειται γιά τή θεωρία τῶν λεγομένων «Ἀβρααμικῶν θρησκειῶν», πού ἀρχικά πρωτοδιατυπώθηκε ἀπό τόν Γάλλο Ἰσλαμολόγο καί μυστικιστή τόν Louis Massignon (1883–1962). Σύμφωνα μέ τόν πυρήνα τῆς ἐν λόγῳ θεωρίας οἱ τρεῖς μονοθεϊστικές θρησκεῖες, Χριστιανισμός, Ἰουδαϊσμός καί Ἰσλάμ ἔχουν: α) κοινό πατέρα τόν Ἀβραάμ,
β) κοινή ἀφετηρία καί ἀναφορά, τήν πίστη τοῦ Πατριάρχη Ἀβραάμ στόν ἕνα Θεό καί
γ) τό κοινό καθῆκον τοῦ πιστοῦ νά ὑπακούει στό θέλημα τοῦ Θεοῦ1.

Ἀνάλογη προβληματική σχετικά με τήν ὁμολογία τῆς πίστης στόν Ἀβραάμ καί τήν ἀντίληψη, ὅτι οἱ Μουσουλμάνοι προσεύχονται μαζί μέ τούς χριστιανούς στόν ἕνα Θεό θά υἱοθετηθεῖ ἐπισήμως ἀπό τήν Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία κατά τή Β΄ Βατικάνεια Σύνοδο2.
Στά πλαίσια τῶν διαθρησκειακῆς προβληματικῆς ἡ ἐν λόγῳ θεωρία προτείνεται καί καλλιεργεῖται μέ σκοπό τήν ὑπέρβαση τῆς ἱστορικῆς ἀντιπαλότητας καί τῆς θρησκευτικῆς βίας, μέ τήν ὑποτιθέμενη ἀνάδειξη τῆς κοινῆς προέλευσης καί τῶν κοινῶν στοιχείων αὐτῶν τῶν θρησκειῶν.
Οἱ τρεῖς αὐτές θρησκεῖες, σύμφωνα μέ τόν Karl Josef Kuschel, ἕνα σημαντικό ἐκφραστή της, εἶναι ἀδέλφια ὡς πρός τήν πίστη στόν Θεό τοῦ Ἀβραάμ3.
Ἔμφαση δίνεται στόν ἕνα Θεό, στήν ὑπερβατικότητά του καί στή διάκρισή του ἀπό τόν κόσμο. Ταυτοχρόνως μέ ἐξεζητημένες ἀναλύσεις προσπαθοῦν νά ὑπερβοῦν ἤ καί νά συνθέσουν ὄχι μόνο τίς διαφορετικές θεολογικές ἀρχές ἀλλά καί τούς διαφορετικούς τρόπους κατανόησης καί αὐτοῦ τοῦ προσώπου τοῦ Πατριάρχη Ἀβραάμ, πού ὑπάρχουν μεταξύ τῶν τριῶν θρησκειῶν.

Στήν ἴδια συνάφεια ἀπό τούς ὑποστηρικτές τῆς ἐν λόγῳ θεωρίας χρησιμοποιοῦνται καί οἱ ὅροι «Ἀβρααμική οἰκουμένη», «Ἀβρααμικό πνεῦμα» καί «Ἀβρααμική πνευματικότητα».
Εἶναι βάσιμη ὅμως αὐτή ἡ θεωρία; Ἀποτελεῖ σωστό μοντέλο προσέγγισης καί ἀλληλοκατανόησης ἀνθρώπων διαφορετικῶν θρησκευτικῶν πεποιθήσεων;
Μπορεῖ νά γίνει ἀποδεκτός ὁ ἰσχυρισμός ὅτι καί οἱ τρεῖς θρησκεῖες εἶναι ἀδέλφια ὡς πρός τήν πίστη στόν ἕνα καί τόν αὐτόν Θεό;

Σύμφωνα μέ τή διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ἰδιαιτέρως ὅσο ἀφορᾶ τό σκέλος τῆς σχέσης Χριστιανισμοῦ καί Ἰσλάμ, ἀναμφισβήτητα ὄχι. Ὁ ἱερός Πατέρας γνώρισε τό Ἰσλάμ κατά τή διάρκεια τῆς αἰχμαλωσίας του ἀπό τούς Τούρκους τό 1354, διαλέχθηκε τρεῖς φορές μέ ἐκπροσώπους του, ὁμολόγησε καί διατύπωσε μέ σαφήνεια τήν Ὀρθόδοξη χριστιανική διδασκαλία, ἐπεσήμανε τόν ριζικῶς διαφορετικό περιεχόμενο καί τόν τρόπο κατανόησης τοῦ Θεοῦ, πού ὑπάρχει μεταξύ Χριστιανισμοῦ καί Ἰσλάμ4, ὅπως ἐπίσης καί τό διαφορετικό τρόπο κατανόησης τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ5.

Τονίζει μέ σαφήνεια σχετικά μέ τίς θεολογικές ἀφετηριακές προϋποθέσεις τοῦ Ἰσλάμ: «Τόν δέ Μεχουμέτ (σ.Σ. τόν Μωάμεθ) οὔτε παρά τῶν προφητῶν εὑρίσκομεν μαρτυρούμενον οὔτε τί ξένον εἰργασμένον καί ἀξιόλογον πρός πίστιν ἐνάγον. Διά τοῦτο οὐ πιστεύομεν αὐτῷ οὐδέ τῷ παρ᾽ αὐτοῦ βιβλίῳ»6.
Μέ ἀφορμή μάλιστα τίς ἰσλαμικές ἀντιλήψεις περί Χριστοῦ ἐπισημαίνει στό ποίμνιό του: «Προσέχετε μή εὑρεθῆτε ὅπως αὐτοί ἐδῶ, πού, ἐνῶ τόν τεχθέντα ἀπό τήν Παρθένο τόν ὀνομάζουν Λόγο τοῦ Θεοῦ καί πνοή Του καί Χριστό, δηλαδή Θεάνθρωπο, ἔπειτα τόν ἀποφεύγουν φρενοβλαβῶς καί τόν ἀθετοῦν σάν νά μή εἶναι Θεός»7.

Ὑπογράμμιζε στίς συζητήσεις του ὅτι κατά τή χριστιανική πίστη τό ἕνας Θεός εἶναι ἀλληλένδετο, ἀδιάσπαστο καί μέ τό Τριαδικός. «Ἕν γοῦν τά τρία και τά τρία ἕν»8.
Ὁ χριστιανός ὁμιλεῖ πάντοτε σχετικά μέ τό μυστήριο τοῦ Θεοῦ γιά «Τριάδα ἐν Μονάδι, Μονάδα ἐν Τριάδι καί Μονάδα ἅμα καί Τριάδα», πράγμα ἀδιανόητο γιά τό Ἰσλάμ, ὅπως φυσικά καί γιά τόν Ἰουδαϊσμό. «Οὐκοῦν ὁ Θεός τρία, καί τά τρία ταῦτα εἷς ἐστι Θεός και δημιουργός»9.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς δέν παρέλειψε ἐπίσης νά ἀναδείξει στίς συζητήσεις του μέ τούς Μουσουλμάνους ὅτι καί τά κοινά ἐξωτερικά στοιχεῖα, πού ὑπάρχουν (π.χ. προσευχή, ἐλεημοσύνη) ἔχουν διαφορετική θεολογική ἀφετηρία καί δέν προϋποθέτουν ἁπλῶς μιά κοινή μονοθεϊστική ἐκδοχή τοῦ Θεοῦ10.

Ἡ ἐπιχειρηματολογία τοῦ ἱεροῦ Πατέρα βεβαίως δέν ἐξαντλεῖται στά ὅσα ἐνδεικτικῶς ἐπισημάναμε, πλήν ὅμως εἶναι ἱκανά, νομίζουμε, νά δείξουν τή μεγάλη διαφορά, πού ὑπάρχει μεταξύ Χριστιανικῶν, Ἰσλαμικῶν ἀλλά καί τῶν Ἰουδαϊκῶν ἀντιλήψεων κατ᾽ ἐπέκταση.
Δέν εἶναι τυχαῖο μάλιστα τό γεγονός ὅτι ἡ ἀπόλυτη πιστότητα τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ στά δεδομένα τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ θείας Ἀποκαλύψεως, δέν τόν ὁδηγεῖ σέ ἀβαρίες περί τήν πίστη παρά τίς ταλαιπωρίες τῆς αἰχμαλωσίας του.
Ταυτοχρόνως ὅμως τόν ὁδηγεῖ νά κατανοήσει μέ χριστολογική προοπτική καί αὐτή τή θέση ἑνός ἀλλόδοξου συνομιλητῆ του «ὅτι θά ἔλθει κάποτε καιρός, πού θά συμφωνήσουμε μεταξύ μας», ἀναφέροντας: «Συνεθέμην γάρ μνησθείς τῆς τοῦ Ἀποστόλου φωνῆς, ὅτι ἐπί “τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ πᾶν γόνυ κάμψει καί πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσεται ὅτι Κύριος Ἰησοῦς Χριστός εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός”, τοῦτο δ᾽ ἔσται πάντως ἐν τῇ Δευτέρᾳ παρουσίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ»11.

Σύμφωνα μέ τόν π. G. Florofsky «ἠμποροῦμεν νά θεωροῦμεν τόν Ἅγιον Γρηγόριον Παλαμᾶν ὡς ὁδηγόν μας καί διδάσκαλον εἰς τήν προσπάθειάν μας νά θεολογοῦμεν ἀπό τῆς καρδίας τῆς Ἐκκλησίας»12.
Εἶναι σαφές ὅτι μέ βάση τή διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ἡ θεωρία περί «Ἀβρααμικῶν θρησκειῶν» εἶναι πολλαπλῶς ἐλλειμματική καί ἱστορικά ἀνέρειστη.

Ὑποσημειώσεις:

1. Περιεκτική παρουσίαση τοῦ θέµατος, τίς διάφορες παραµέτρους του καί τή σχετική εἰδική
βιβλιογραφία βλ. Fr. Eiβler, Abrahamische Ökumene, στό EZW Materialdienst. Zeitschrift für
Religions und Weltanschauungsfragen 73(2010), σσ. 72- 76. Πρβλ. Τοῦ ἰδίου,Vom Dialog zum Trialog? Der christli- ch – muslimische Dialog im Angesicht des Judentums, στό EZW Materialdienst 72(2009), σσ. 243- 256.
2. Βλ. Lumen Gentium, 16. H. Denzinger – P.Hünermann, Enchiridion symbolorum…,
199137, 4160.
3. Βλ. Fr. Eiβler, Vom Dialog zum Trialog? , ωπ.π., σ. 244.
4. Βλ. (Ἐπιστολή πρός τήν ἑαυτοῦ Ἐκκλησία, 8-9, 15, 17, 23,27. ΕΠΕ 7, 166-168, 175, 177,
182, 188. Διάλεξις πρός Χιόνας, 6, ΕΠΕ 7, 214.
5. Βλ. Διάλεξις πρός Χιόνας, 6. ΕΠΕ 7, 214.
6. Βλ. (πιστολή πρός τήν ΕαυτοΘ (κκλησία, 24,
ΕΠΕ 7, 184.
7. Βλ. (πιστολή πρός τήν ἑαυτοῦ ἐκκλησία, 33, ΕΠΕ 7, 195. ἐπιστολή ὅτε ἐάλω, 7, ΕΠΕ 7, 202, Διάλεξις πρός Χιόνας, 10, 12 ΕΠΕ 7, 216, 218–
220.
8. Βλ. Διάλεξις πρός Χιόνας, 6. ΕΠΕ 7, 214. 9. Βλ. Διάλεξις πρός Χιόνας,
9. ΕΠΕ 7, 216.
10. Βλ. ἐπιστολή πρός τήν ἑαυτοῦ ἐκκλησία, 14, 35, ΕΠΕ 7, 172, 196.
11. Βλ. ἐπιστολή πρός τήν ἑαυτοῦ ἐκκλησία, 29. ἐπιστολή ὅτε ἐάλω, 11, ΕΠΕ 7, 190, 208.
12. Βλ. π. George Florofsky, Ὁ ἅγ. Γρηγόριος Παλαµᾶς καί ἡ πατερική
παράδοσις, στό Ἁγ. Γραφή – Ἐκκλησία – Παράδοσις, (µετ. Δηµ. Τσάµη), Θεσσαλονίκη 1976, σ. 165.

( κείμενο τοῦ Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτ. Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ. που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Ορθόδοξος Τύπος 16 Μαρτίου 2012 )