Archive for the ‘Ιουστίνος Πόποβιτς’ Category

Ὁ ἀμέτρητος καὶ ἀτελείωτος πλοῦτος μας εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη πίστη μας. Μέσῳ αὐτῆς ὅλοι οἱ οὐρανοὶ εἶναι δικοί μας, ὅλοι οἱ κόσμοι τοῦ Θεοῦ δικοί μας. Καὶ αὐτὸ ποὺ εἶναι τὸ πολυτιμότερο ὅλων: ὁ ἴδιος ὁ πανηδύτατος Κύριος καὶ Χριστὸς εἶναι δικός μας καὶ μαζί Του δικά μας ἡ κάθε αἰώνια μακαριότητα καὶ ἡ κάθε αἰώνια χαρά…
Ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Κύριος καὶ Χριστὸς φάνηκε στὴ γῆ, δὲν ὑπάρχει χάσμα ἀνάμεσα στὴ γῆ καὶ τὸν οὐρανό, ἀνάμεσα στὸ Θεὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο. Ἑνώθηκε τὸ θεῖο μὲ τὸ ἀνθρώπινο, τὸ οὐράνιο μὲ τὸ γήινο, τὸ αἰώνιο μὲ τὸ πρόσκαιρο.
Ἡ Ἐκκλησία ὡς τὸ θεανθρώπινο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ οὐρανογήινο παλάτι, ὅπου βιώνεται ἡ αἰώνια ζωὴ μέσῳ τῆς ὀρθῆς, ἀληθινῆς, ἀποστολικῆς, θεανθρώπινης καὶ ἁγιοπατερικῆς Ὀρθοδόξου πίστεως στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Δὲν ὑπάρχουν νεκροὶ στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ: Ὅλοι μέσα σ᾿ αὐτὴν εἶναι ζῶντες καὶ μάλιστα ζῶντες ἀθανάτως, ἤδη ἀπὸ τὴ γῆ ζῶντες τὴν ἀθανασία.
Κάθε ἱερὸς ναὸς εἶναι καὶ ἕνα κομμάτι τοῦ οὐρανοῦ πάνω στὴ γῆ. Καὶ ὅταν εἶσαι μέσα στὸ ναό, ἤδη βρίσκεσαι στὸν οὐρανό. Ἔτσι, ὅταν ἡ γῆ σὲ συνθλίβει μὲ τὴν κόλασή της, τρέξε στὸ ναό, μπὲς μέσα, καὶ νά, εἶσαι μέσα στὸν Παράδεισο. Ἂν οἱ ἄνθρωποι σὲ ἐνοχλοῦν μὲ τὴν κακία τους, νὰ προσφεύγεις στὸ ναό, νὰ γονατίζεις μπροστὰ στὸ Θεό, καὶ Ἐκεῖνος θὰ σὲ προσλάβει κάτω ἀπὸ τὴ γλυκιὰ καὶ παντοδύναμη προστασία του. Ἂν πάλι συμβεῖ νὰ πέσουν πάνω σου ὁλόκληρες λεγεῶνες δαιμόνων, ἐσὺ τρέξε στὸ ναό, ἀνάμεσα στοὺς Ἀγγέλους ἐπειδὴ ὁ ναὸς εἶναι πάντοτε γεμάτος ἀπὸ Ἀγγέλους, καὶ οἱ Ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ θὰ σὲ προστατεύσουν ἀπὸ ὅλα τὰ δαιμόνια τοῦ κόσμου.

* ** * ** * ** * **

ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ «Ο ΣΩΤΗΡ»

Ἡ ΦΩΝΉ ΤΩ͂Ν ΠΑΤΈΡΩΝ
Πέμπτη 27 Ὀκτωβρίου 2011,

Διδαχές Ὁσίου Ἰουστίνου Πόποβιτς,

ΟΚΤΏΒΡΙΟΣ 6, 2011

Advertisements

Έξω από τον Κύριο Ιησού Χριστό, δεν υπάρχει τέλειος άνθρωπος. Έξω από τον Χριστό κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να τελειοποιηθεί, ούτε να διακριθεί σε τίποτε καλό, δίκαιο, ένθεο και αιώνιο. Έξω από τον Κύριο, ο άνθρωπος εκπίπτει, ξεπέφτει, παρακμάζει, κατρακυλάει μέχρις εκεί που δεν τελειώνει το κατρακύλημα, στον μη άνθρωπο.
Ναι. Έξω από τον Θεάνθρωπο Χριστό, δεν υπάρχει αληθινός άνθρωπος. Έξω από τον Χριστό όλος ο άνθρωπος γίνεται υπάνθρωπος, κατώτερος άνθρωπος, άνθρωπος δίχως στοιχειώδη ανθρωπιά, γίνεται μισάνθρωπος, μη άνθρωπος.
Κάθε άνθρωπος μπορεί να γίνει νέος άνθρωπος μόνο μέσα στην εκκλησία, ζώντας με τον Χριστό. Ο «παλαιός» άνθρωπος είναι άνθρωπος της αμαρτίας και του θανάτου. Ο «παλαιός» άνθρωπος «εμπίπτει σε επιθυμίες εφάμαρτες και απατηλές» και απατά τον εαυτό του με διάφορες εφευρέσεις και επινοήσεις, απατά τον εαυτό του με την επιστήμη, τη φιλοσοφία, τον πολιτισμό, την κουλτούρα, σπαταλώντας και φθείροντας την ψυχή του, σε απειράριθμα επουσιώδη πράγματα και σχέδια και απορρίπτοντας το «ενός δε εστί χρεία», απορρίπτοντας το ένα, το μοναδικό και απαραίτητο, που είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός (Λουκ. 10,42).
Και έτσι, εκτός του Χριστού, όλος ο άνθρωπος θρυμματίζεται, θραύεται, εκμηδενίζεται. Σκοτίζεται η συνείδηση του, η ψυχή του, ο νους του, η θέλησή του.
Μόνο μέσα στην εκκλησία του Χριστού, μόνο κοντά στον Θεάνθρωπο Χριστό, ολόκληρος ο άνθρωπος ανακαινίζεται, ανακαινουργώνεται. Ανακαινίζεται η συνείδησή του, η θέλησή του, ο νους του, η ψυχή του.
Αυτή η ανακαίνιση, πραγματοποιείται και επιτυγχάνεται με την βίωση της δικαιοσύνης, της αγιότητας και της αλήθειας του Χριστού. Γιατί στο ανθρώπινο γένος ένας είναι ο μοναδικά νέος άνθρωπος, ο αιώνια νέος και αιώνια «καινός» ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός. Γιατί η ένθεη αλήθεια Του είναι αιώνια και σαν τέτοια είναι αμετάβλητα «νέα» και αθάνατα «καινή». Το ίδιο συμβαίνει και με την ένθεη δικαιοσύνη Του, την αγάπη Του, την αγαθοσύνη Του και την ζωή Του. Και ο άνθρωπος ενδύεται με τη χάρη του Κυρίου Ιησού Χριστού, διαμέσου των ιερών μυστηρίων και των αγίων αρετών κατά το «ενδύσασθαι τον καινόν άνθρωπον τον κατά Θεόν κτισθέντα εν δικαιοσύνη και οσιότητι της αληθείας» (Εφεσ. 4, 22-24).
Ο Θεός έγινε άνθρωπος και έζησε μεταξύ των ανθρώπων σαν άνθρωπος και παρέμεινε στην εκκλησία με όλες Του τις Θεανθρώπινες δυνάμεις, για να μπορέσουν οι άνθρωποι προσβλέποντες σε Αυτόν να ζουν με Αυτόν και «εν Αυτώ» και «χάριν Αυτού».
Γι’ αυτό ο Θεοφόρος απόστολος Παύλος απαιτεί από μας και μας επιτάσσει, μας παραγγέλλει «Γίνεσθε ουν μιμηταί του Θεού» (Εφεσ. 5,1). Μας παραγγέλλει να γίνουμε μιμητές όχι Αγγέλου, ούτε Σεραφείμ, ούτε Χερουβείμ, ούτε άλλου οποιουδήποτε μεγάλου ανθρώπου, άλλα αυτού Του ίδιου Του Θεού. Αυτή είναι η μοναδική, η δικαία, πραγματική και αληθινή πρόσκληση του ανθρώπου στην γη, που γίνεται από τον Θεό. Γι’ αυτό κατήλθε, κατέβηκε ο Θεός στη γη και έγινε άνθρωπος, για να μπορέσει ο άνθρωπος να ζήσει, μιμούμενος τον «ενανθρωπήσαντα» Θεό Λόγο, τον «ενσαρκωμένο» Θεό, ο οποίος έδωσε σ’ αυτόν (τον άνθρωπο) όλες τις ένθεες δυνάμεις, τις απαραίτητες για τον σκοπό αυτό. Γιατί στον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό, κάθε τι το Θεϊκό έγινε ανθρώπινο, κάθε τι το θείο έγινε δικό μας, για να μπορέσουμε εμείς αποδεχόμενοι Αυτόν, να Τον οικειοποιηθούμε και να Τον κάνουμε Δικό μας.

……………
πηγή: Αγ. Ιουστίνου Πόποβιτς, «Προς Εφεσίους επιστολή»

Του κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Δυστυχώς χωρίς καμιά ανασκευή, εξακολουθεί να προβάλλεται στην ιστοσελίδα που επιγράφεται (ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ) Vatopedi.gr, σε βίντεο που τιτλοφορείται «Τέκνα Θεού γενέσθαι», σε ομιλία του γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού, που έγινε στο Συνοδικό της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου, “διδασκαλία”, ότι δήθεν ο ανθρώπινος νους είναι υπεράνω της Θείας Χάριτος.
Στο βίντεο αυτό, που δεν είναι και το μόνο που προβάλλει η Ιερά Μονή Βατοπαιδίου, όπου διδάσκεται η θεολογική αυτή πλάνη, αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής: «Όταν λοιπόν, όπως είπα, κρατήσομεν την πρακτικήν έτσι αντιστάμενοι στην έννοιαν, στην κρούσιν του παραλόγου, τότε αρχίζει ο φωτισμός στον νουν, ξυπνάει ο νους και δεν πλανάται άκοπα στον άσκοπον μετεωρισμόν.

(περισσότερα…)