Archive for the ‘Επιστήμη’ Category

Χριστός Ανέστη

Advertisements

Η θεωρία των Ινδοευρωπαϊκών λαών στηρίζεται κυρίως στην θεωρία των αντίστοιχων γλωσσών.

Σύμφωνα με αυτή την αντιεπιστημονική θεωρία οι Πελασγοί δεν ήταν Έλληνες και η ελληνική γλώσσα δεν προηγείται των Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών.

Την Ινδοευρωπαϊκή προέλευση των Ελλήνων διαψεύδει και η αρχαιολογία. Σήμερα τα τεκμήρια είναι πολλαπλάσια, όμως ήδη το 1980 ο Ι. Πασσάς κατέρριπτε την ένταξη των Ελλήνων στους Ινδοευρωπαίους

Η εκδοχή την οποία ακόμη και μέχρι σήμερα υποστηρίζουν οι επιστήμονες και η οποία αναφέρεται σε λαούς κάποιας Άριας ή Ινδοευρωπαϊκής φυλής, όπως συνηθίζεται να λέγεται, και η οποία έφθασε από βόρεια στην ελλαδική όπου και εκπολίτισε τους Έλληνες, φαίνεται πως σήμερα πια κανένα δεν πείθει.

Και κάνω λόγο για «πειθώ» καθότι οι επιστήμονες συνεχίζουν να δέχονται αυτή την θεωρία ως ισχύουσα!

Ο Ιωάννης Πασσάς

στο βιβλίο του «Η αληθινή προϊστορία των Ελλήνων», δίνει μεγάλη μάχη για να αποδείξει το σαθρό της θεωρίας αυτής. Και βέβαια δεν είναι ο μόνος αφού τα τελευταία τουλάχιστον 15 χρόνια παρακολουθούμε πλήθος ερευνητών και συγγραφέων να επιδίδονται με μεγάλο πάθος προς αυτή την κατεύθυνση, κυρίως Έλληνες αλλά και αρκετοί ξένοι επιστήμονες, αφού πλέον δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή μια τέτοια θεωρία!

********************
Συγκεκριμένα ο Ιωαν. Πασσάς γράφει:

«Ασφαλώς δεν χρειάζεται και πολύ φαντασία ή επίπονη προσπάθεια για να καταδειχθεί ή να ανατραπεί μία τέτοια θεωρία. Διότι μετά την καταβύθιση της Αιγηίδος οι άνθρωποι που διασώθηκαν στον βορρά και στα νότια της Μακεδονίας και της Θράκης με την πάροδο του χρόνου διαμορφώθηκαν σε μεγάλες ομάδες ή φυλές πρωτόγονων ανθρώπων, όπως γνωρίζουμε, και αναζητώντας μεγαλύτερους ή καλύτερους χώρους προς διαβίωση, ακόμη και εκμετάλλευση και κυρίως βοσκότοπους άρχισαν σιγά-σιγά να εισδύουν σε ακατοίκητους χώρους του βορρά όπου μετά την πάροδο των παγετώνων η βλάστηση ήταν πλούσια, ενώ στον νότο άλλα πανάρχαια φύλα ανθρώπων που αναπτύχθηκαν φυσικά και αυτά εκεί και πολλαπλασιασθήκανε εν τω μεταξύ, γιατί δεν είχαν ενοχληθεί από τους παγετώνες προχώρησαν προς τον βορρά με τους ίδιους σκοπούς, αφού οι ίδιες ανάγκες τους το επέβαλλαν.

Παλινδρομήσεις άγνωστο πόσες και ποιας έκτασης θα σημειώθηκαν κατά την διάρκεια των χιλιετηρίδων που πέρασαν, και κάτω από την πίεση ποιών αναγκών επίσης άγνωστο, μετακινούνταν οι άνθρωποι εκείνων των εποχών. Παλινδρομήσεις και νέες εξορμήσεις από τον Νότο προς τον Βορρά και την Δύση ή και προς την Ανατολή, ύστερα από την παρέλευση κάθε περιόδου των παγετώνων ήταν φυσιολογικό να είχε ως αποτέλεσμα ότι οι άνθρωποι αυτοί είτε ήταν οι πρωτόγονοι του Βορρά είτε αυτοί του Νότου θα εισχώρησαν και βαθύτερα και ακτινωτά κάτι σαν είδος «βεντάλιας» προς όλες τις γνωστές και σήμερα χώρες του Βορρά της Ανατολής και της Δύσης, όπου και εγκαταστάθηκαν τελικά.

Είχαν όμως διαφοροποιηθεί τόσο πολύ μεταξύ τους αλλά και αποσχισθεί από τον κορμό των αρχικών ομάδων τους, και το μόνο που διατήρησαν όπως αποδεικνύεται με τους κατοίκους του βορρά και της δύσης (Τεύτονες, Γαλάτες, Σάξονες, Ίβηρες κ.λ.π) τις ονομασίες ορισμένων θεών της καταγωγής τους και τις ρίζες από μερικές λέξεις της αρχικής τους γλώσσας ή μάλλον του γλωσσικού ιδιώματός τους…»

Με την πάροδο του χρόνου και όπως ήταν φυσικό και άλλοι πρωτόγονοι άνθρωποι προχώρησαν πιο βαθιά και βορειοανατολικά στις νέες χώρες και έτσι απομακρυνόντουσαν από την αφετηρία και την επαφή που διατηρούσαν αρχικά με τους νότιους που οπωσδήποτε ήταν περισσότερο ανεπτυγμένοι. Έτσι μέσα από αυτή την απομάκρυνση ήταν λογικό να παρέμειναν στάσιμοι ως προς την ανάπτυξη και εξέλιξη και γι’ αυτό φαίνονται πλέον ως «βάρβαροι» (Κιμμέριοι, Γέλωνες, Μασαγέτες, Σαρμάτες, Δάκοι, Βουδίνοι κ. ά.). Και εκείνους που προχώρησαν προς την Ανατολή και πέρα από την λίμνη Βαϊκάλη, τους συναντάμε αργότερα ως Υπερβορείους ή ως Γκιλάκους, Αϊνού ή ως διάσπαρτες λευκές φυλές στην Άπω Ανατολή.

Πάντως διαφορετική προέλευση δεν μπορούσαν να έχουν αυτοί οι λαοί (βόρειοι, δυτικοί και μερικοί ανατολικοί) αφού προ την περίοδο των παγετώνων ολόκληρη η βόρεια Ευρώπη ή και πέρα από τον Δούναβη και πέρα από τον Δούναβη και από την κάτω πλευρά του Ρήνου και των Άλπεων, αλλά και η Ανατολή και οι βόρειες, Περσία και Ινδία ακόμη, καλύπτονταν από παγετώνες και συνεπώς ήταν αδύνατον να ζήσουν και να αναπτυχθούν στις περιοχές αυτές άνθρωποι ανεπτυγμένοι όπως οι Άριοι ή Ινδοευρωπαίοι καθώς υποστηρίζουν οι επιστήμονες και ότι στην συνέχεια κατέβηκαν νότια και ειδικά προς τον χώρο του Αιγαίου και εκπολίτισαν τους Έλληνες!

Άλλωστε όπως πληροφορούμαστε από τις αρχαίες ελληνικές παραδόσεις, άνθρωποι από το Αιγαίο εισχώρησαν και εκπολίτισαν και τους ανθρώπους των χωρών αυτών του Βορρά και της Ανατολής.

Και να αναφέρω επί λέξη τα χαρακτηριστικά λόγια του Ιωαν. Πασσά για τους λαούς εκείνους που θεωρήθηκαν ως η Ινδοευρωπαϊκή φυλή που έφερε τον πολιτισμό! Λέει λοιπόν : «Και δεν τολμάμε να παραδεχτούμε και να πιστέψουμε, σεβόμενοι την επιστημονική κατάρτιση των εφευρετών των θεωριών αυτών περί Αρίων και Ινδοευρωπαίων, οι οποίοι κατέβηκαν από τον βορρά στην Ελλάδα για να εκπολιτίσουν τους Έλληνες ότι θα ανέσυραν ή θα εύρισκαν και θα αναζητούσαν αυτούς μεταξύ των άξεστων, ανεξέλικτων και καθυστερημένων λαών του βορρά ή και των γνωστών φυλών των άλλων ανατολικοβορεινών περιοχών, τους οποίους γνωρίζουμε, όπως τους αναφέρουν τα κείμενα κατά την ιστορική περίοδο, κατά την οποία ήρθαν σε επαφή με τους διεισδύσαντες Έλληνες στις χώρες αυτές. Γιατί αν οι Ινδοευρωπαίοι αυτοί δεν προέρχονταν από τις περιοχές αυτές θα έπεσαν φαίνεται με αλεξίπτωτο στην Ελλάδα και φυσικά από άλλο …πλανήτη!»

Σημεία και τέρατα

Posted: 28/12/2018 in Επιστήμη
Ετικέτες:

Μοιάζει με αγελαδινή μπριζόλα, έχει την ίδια γεύση και την ίδια κυτταρική σύσταση, αλλά η νέα μπριζόλα που μας έρχεται από το Ισραήλ δεν είναι προϊόν σφαγείου, αλλά εργαστηρίου.

Τεχνητό προϊόν δηλαδή.

Επιστήμονες στην ισραηλινή επιχείρηση Aleph Farms δημιούργησαν την πρώτη μπριζόλα από κύτταρα αγελάδας.

Ειδικότερα, απέσπασαν 4 τύπους κυττάρων από την αγελάδα και με σκοπό να δημιουργήσουν μια δομή παρόμοια με μυϊκό ιστό, φρόντισαν να θρέψουν τα κύτταρα ώστε να αλληλεπιδράσουν το ένα με το άλλο και να πολλαπλασιαστούν.

Όπως ακριβώς θα συνέβαινε δηλαδή, αν αποτελούσαν μέρος του σώματος του ζώου.

Η μπριζόλα παρήχθη σε συνεργασία με το Technion Israel Institute of Technology, με στόχο να υπάρξει μια εναλλακτική στην παραδοσιακή μπριζόλα, που και δεν θα απαιτεί σφαγή ζώου και θα είναι βιώσιμη περιβαλλοντικά, καθώς δεν απαιτούνται στρέμματα γης, ζωοτροφές, νερό ή άλλοι πόροι που απαιτούνται παραδοσιακά για την εκτροφή βοοειδών.

Το αποτέλεσμα, είναι μία μπριζόλα με την ίδια κρεάτινη εμφάνιση με τη συμβατική μοσχαρίσια. «Διαμορφώνουμε το μέλλον της βιομηχανίας κρέατος, στην κυριολεξία» διατείνεται ο συνιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της Aleph Farms, Ντιντιέ Τούμπια.

«Στην Aleph Farms, αυτό δεν είναι επιστημονική φαντασία. Κάναμε το όραμα πραγματικότητα με το να δημιουργήσουμε μια μπριζόλα υπό ελεγχόμενες συνθήκες» προσθέτει.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μὲ τὴν ἐνανθρώπηση καὶ γέννησή Του ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστὸς πραγµατοποιεῖ τὸ σκοπὸ τῆς πλάσεως τοῦ ἀνθρώπου, τὴν ἐµφάνιση τοῦ Θεανθρώπου στὴν ἱστορία. Τὴν ἕνωση τοῦ κτιστοῦ πλάσµατος µὲ τὸν Ἄκτιστο Πλάστη.

Ὁ σκοπὸς τῆς ἐνανθρωπήσεως εἶναι ἡ θέωση τοῦ ἀνθρώπου. «Ἄνθρωπος γίνεται Θεός, ἵνα Θεὸν τὸν Ἀδὰµ ἀπεργάσηται» (τροπάριο Χριστουγέννων). «Αὐτὸς ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡµεῖς θεοποιηθῶµεν» (Μ. Ἀθανάσιος). «Ἄνθρωπος γὰρ ἐγένετο ὁ Θεὸς καὶ Θεὸς ὁ ἄνθρωπος» (Ἰω. Χρυσόστοµος). Στὴ λογικὴ ἑνὸς ἠθικιστοῦ ὁ ὅρος «θεοποιηθῶµεν», ποὺ χρησιµοποιοῦν Πατέρες, ὅπως ὁ Μ. Ἀθανάσιος, εἶναι σκάνδαλο.

Γι’ αὐτὸ µιλοῦν γιὰ «ἠθικὴ θέωση». ∆ιότι φοβοῦνται νὰ δεχθοῦν ὅτι µὲ τὴ θέωση ὁ ἄνθρωπος µεταµορφοῦται «κατὰ χάριν» σ’ αὐτὸ ποὺ ὁ Τριαδικὸς Θεὸς εἶναι «κατὰ φύσιν» (ἄκτιστος, ἄναρχος, ἀθάνατος). Τὰ Χριστούγεννα εἶναι, γι’αὐτό, ἄµεσα συνδεδεµένα καὶ µὲ τὴ Σταύρωση καὶ τὴν Ἀνάσταση, ἀλλὰ καὶ τὴν Ἀνάληψη καὶ τὴν Πεντηκοστή. Ὁ Χριστὸς – Θεάνθρωπος χαράζει τὸ δρόµο, ποὺ καλεῖται νὰ βαδίσει κάθε σωζόµενος ἄνθρωπος, ἑνούµενος µαζί Του.

Ὁ Εὐαγγελισµὸς καὶ τὰ Χριστούγεννα ὁδηγοῦν στὴν Πεντηκοστή, τὸ γεγονὸς τῆς θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου ἐν Χριστῷ, µέσα δηλαδὴ στὸ σῶµα τοῦ Χριστοῦ. Ἂν τὰ Χριστούγεννα εἶναι ἡ γέννηση τοῦ Θεοῦ ὡς ἀνθρώπου, ἡ Πεντηκοστὴ εἶναι ἡ τελείωση τοῦ ἀνθρώπου ὡς Θεοῦ κατὰ χάριν. Μὲ τὸ βάπτισµά µας µετέχουµε στὴ σάρκωση, τὸ θάνατο καὶ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ζοῦµε καὶ µεῖς τὰ «Χριστούγεννά µας», τὴν ἀνάπλασή µας.

Οἱ Ἅγιοι δὲ ποὺ φθάνουν στὴν ἕνωση µὲ τὸ Χριστό, τὴν θέωση, µετέχουν στὴν Πεντηκοστὴ καὶ φθάνουν ἔτσι στὴν τελείωση καὶ ὁλοκλήρωση τοῦ ἀναγεννηµένου ἐν Χριστῷ ἀνθρώπου. Αὐτὸ σηµαίνει ἐκκλησιαστικὰ πραγµάτωση τοῦ ἀνθρώπου, ἐκπλήρωση δηλαδὴ τοῦ σκοποῦ τῆς ὑπάρξεώς του.

(περισσότερα…)

Ἡ λέξη ἁμαρτία στὰ αὐτιὰ μερικῶν σύγχρονων ἀνθρώπων ἠχεῖ ἄ­σχη­μα καὶ ἐπιδιώκουν μὲ κάθε τρό­πο νὰ τὴ διαγράψουν ἀπὸ τὸ λεξιλόγιό τους. Ἀρκετοὶ καὶ μέσα στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας ἐπιχειροῦν νὰ ἀλλάξουν τὸ νόημά της καὶ τὴν ἐκλαμβάνουν ὡς ἁπλὴ ἀστοχία. Κι ἂν τολμήσει κανεὶς νὰ μιλήσει ἢ νὰ γράψει ὅτι ἡ ἁμαρτία εἶναι παράβαση τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ καὶ ἑ­πο­μένως εἶναι ἐνοχή, εὔκολα χαρακτηρίζεται ὡς ἠθικιστὴς καὶ ἄγευστος τῆς ὀρθόδοξης πνευματικότητας!

Ἀπὸ τὴν ἄλλη ἔχει ἐκδηλωθεῖ ἔντονη ἡ τάση τὰ τελευταῖα χρόνια, διάφορα ἁμαρτήματα καὶ πάθη νὰ ἀποδίδονται σὲ βιολογικοὺς παράγοντες, στὸ DNA, ὅπως ὑποστηρίζουν. Σύμφωνα μὲ αὐτὴ τὴν ἀντίληψη ἀκόμη καὶ αἰσχρότατες δια­στροφὲς ὀνομάζονται ἁπλῶς «δια­φο­ρετικὸς σεξουαλικὸς προσανατολι­σμὸς» καὶ ἐκφράζεται ἐπιτακτικὰ ἡ ἀ­παίτηση νὰ καλύπτονται ἀπὸ ἀντίστοιχη νομοθεσία. Ὑποστηρίζεται ὅτι ἡ ἐ­λεύθερη θέληση τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἔ­χει καμία ἀνάμειξη σ᾿ αὐτὰ τὰ πάθη καὶ ἑπομένως ὁ διεστραμμένος ἄνθρωπος δὲν ἔχει καμία εὐθύνη.

Μὲ αὐτὴ τὴν ὡς «ἐπιστημονικὴ» προβαλλόμενη ἀντίληψη προσπαθοῦν κάποιοι νὰ ἐξαλείψουν τὴν προσωπικὴ εὐθύνη τοῦ ἁμαρτωλοῦ, νὰ φιμώσουν τὴ συνείδησή του ποὺ διαμαρτύρεται καὶ νὰ τὸν ἀπαλλάξουν ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἐνοχῆς ποὺ τὸν πιέζει.

Ἡ ἁμαρτία ὅμως γίνεται μὲ πλήρη συμμετοχὴ τοῦ λογικοῦ μας καὶ μὲ ἀπόλυτη ἐλευθερία. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ μᾶς πληροφορεῖ μὲ σαφήνεια ὅτι ἡ ἁμαρτία εἶναι θεληματικὴ ἄρνηση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. «Ἁμαρτία ἐστὶν ἡ ἀνομία» (Α´ Ἰω. γ´ 4). Ὁ διάβολος ἔβαλε μπροστὰ στὸν πρῶτο ἄνθρωπο τὸν πειρασμὸ νὰ παραβεῖ τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, καὶ ὁ ἄνθρωπος σκέφθηκε, ἐπιθύμησε, ἀποφάσισε καὶ ἁμάρτησε. Ἔτσι διαπράχθηκε ἐλεύθερα καὶ ἀβίαστα ἡ πρώτη καὶ μεγάλη ἁμαρτία τοῦ ἀνθρώπου.

Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας μὲ σαφήνεια ἀναλύοντας τὴ φυσιολογία της, τονίζουν ὅτι ἡ ἁμαρτία εἶναι ἀσθένεια, θεληματικὴ ἄρνηση τοῦ ἀγαθοῦ. «Αὕτη (ἡ ἁμαρτία) οὐ φυσική ἐστιν οὐδὲ ὑπὸ τοῦ Δημιουργοῦ ἡμῖν ἐνσπαρεῖσα, ἀλλ᾿ ἐκ τῆς τοῦ διαβόλου ἐπισπορᾶς, ἐν τῇ ἡμετέρᾳ αὐτεξουσίῳ προαιρέσει ἑκουσίως συνισταμένη, οὐ βίᾳ ἡμῶν κρατοῦσα». Δὲν εἶναι μία φυσικὴ ἰδιότητα ἡ ἁμαρτία. Οὔτε τὴν φύτεψε μέσα μας ὁ Θεός. Οὔτε μᾶς ἐξουσιάζει μὲ τὴ βία. Ἀποτελεῖ σπορὰ τοῦ διαβόλου, τὴν ὁ­ποίαν ὅμως δεχθήκαμε ἐλεύθερα καὶ τὴν καλλιεργήσαμε μὲ τὴν αὐτεξούσια προαίρεσή μας (Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως ξδ´, ΕΠΕ 1, 394-396).

Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Μέγας Ἀθανάσιος χαρακτηριστικὰ σημειώνει: Ὑποθέστε κάποιον ποὺ μέσα στό μεσουράνημα τοῦ ἥλιου κλείνει τὰ μάτια του. Αὐτὸς ἐπινοεῖ τὸ σκοτάδι, χωρὶς αὐτὸ νὰ ὑπάρχει ἀντικειμενικά. «Καὶ λοιπὸν ὡς ἐν σκότει πλανώμενος περιπατεῖ, πολλάκις πίπτων καὶ κατὰ κρημνῶν ὑπάγων, νομίζων οὐκ εἶναι φῶς, ἀλλὰ σκότος»· περπατάει ἔτσι στὸ σκοτάδι, πέφτοντας συχνὰ καὶ φτάνοντας σὲ γκρεμούς, νομίζοντας ὅτι δὲν ὑπάρχει φῶς ἀλλὰ σκοτάδι (Κατὰ Ἑλλήνων 7, ΕΠΕ 1, 90). Ἡ ἄρνηση τοῦ φωτὸς εἶναι μία ἠθελημένη πράξη. Ἡ πλάνη καὶ τὸ κατακρήμνισμα εἶναι οἱ φυσικὲς συνέπειες τῆς αὐτεξούσιας δοκιμῆς του νὰ περπατήσει μέσα στὸ ἑκούσιο σκοτάδι. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει εὐθύνη γι᾿ αὐτὴ τὴν ἐπιλογή του, γι᾿ αὐτὸ καὶ πιέζεται ἀπὸ αἴσθημα ἐνοχῆς.

Τί πρέπει νὰ γίνει;

Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς μὲ τὴ θεία Του διδασκαλία καὶ τὸ σωτηριῶδες καὶ ἀπολυτρωτικὸ ἔργο Του μᾶς ὑπέδειξε τὸν τρόπο τῆς ἀπαλλαγῆς καὶ τῆς εἰρηνεύσεως τῆς συνειδήσεώς μας. «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς», εἶπε. Ἐλᾶτε κοντά μου ὅλοι οἱ κουρασμένοι καὶ βαρυφορτωμένοι καὶ Ἐγὼ θὰ σᾶς ξεκουράσω (Ματθ. ια´ [11] 28). Ἐκεῖνος μὲ τὸν θεῖο Του λόγο μᾶς καθοδηγεῖ σὲ σωστὴ πορεία στὴ ζωή μας. Μὲ τὸ Τίμιο Αἷμα τῆς σταυρικῆς Του θυσίας μᾶς ἀπέπλυνε ἀπὸ «τὸν ἰὸν τοῦ ὄφεως». Ἐξουδετέρωσε τὸ δηλητήριο τοῦ φιδιοῦ, τῆς ἁμαρτίας. Καὶ πλέον μέσα στὴν ἁγία Του Ἐκκλησία μὲ τὸ Μυστήριο τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως μᾶς προσφέρει ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας. Μᾶς ἀπαλλάσσει ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἐνοχῆς, καθαρίζει τὴν ψυχή μας, ἀνακαινίζει ὁλόκληρη τὴν ὑπόστασή μας.

Ἡ ἁμαρτία κατεξευτελίζει καὶ καταρρακώνει τὴν ἀνθρώπινη ὕπαρξη καὶ ὁδηγεῖ στὸν ψυχικὸ καὶ ἀργὰ ἢ γρήγορα καὶ στὸν σωματικὸ θάνατο. Κανένας ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὸ μαστίγωμα τῆς συνειδήσεώς του, ἀπὸ τὴν ἐλεγκτικὴ κραυγὴ τῆς μέσα του φωνῆς καὶ ἀπὸ τὴν εὐθύνη. Ἡ τάση τῆς φυγῆς, ὁ φόβος τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἀντικρίσει τὴν ἁμαρτωλότητά του πείθει ὅτι ἡ ἁμαρτία εἶναι ὀδυνηρὴ ἀσθένεια ποὺ ἀπαιτεῖ θεραπεία. Ἡ ἀποφυγὴ τῆς χρήσεως τῆς λέξεως «ἁμαρτία» δὲν ἀποτελεῖ θεραπεία, βασανίζει ἀκόμη πιὸ πο­λὺ τὸν ἄνθρωπο. Ἡ θεραπεία ἔρχεται μὲ τὴ βαθιὰ καὶ εἰλικρινὴ μετάνοια, καὶ τὴ συγχώρηση στὸ ἱερὸ Μυστήριο τῆς Μετανοίας.

Ἂς καταφεύγουμε ἑπομένως στὴν εὐ­σπλαχνικὴ πατρικὴ ἀγκαλιὰ τοῦ παν­οικτίρμονος Θεοῦ μας μέσα στὴ θαλπω­ρὴ τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας καὶ νὰ προσ­­παθοῦμε νὰ πορευόμαστε στὴ ζωή μας σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ εἶναι ἡ ριζικὴ λύση τοῦ προβλήματος ποὺ λέγεται ἁμαρτία.

_____________________

Ο ΣΩΤΗΡ

ΙΟΎΛΙΟΣ 19, 2018

 

Διαφορετικές είναι οι θέσεις των Επισκόπων της πατρίδας μας, σχετικά με το Μποζώνιο.

Λέει ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος: Δεν υπάρχει ανησυχία εκ μέρους της Εκκλησίας, μάλιστα όταν υπάρχει ένας επιστημονικός διάλογος. κανένας όμως δεν έχει το δικαίωμα να δαιμονοποιεί το αποτέλεσμα μιας επιστημονικής έρευνας. Πρέπει όλοι να σεβαστούμε αυτά που ανακαλύφθηκαν από τα πειράματα του Σέρν και του Άτλας, διότι προσωπικά πιστεύω ότι δεν υπάρχει καμμία αλλοίωση της διδασκαλίας περί δημιουργίας του κόσμου.

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, έχει άλλη άποψη.

» …Στην Γενεύη της Ελβετίας, έξοχα μυαλά θέλουν να μας πείσουνότι το υποατομικό σωματίδιο μποζώνιο Χίγκς, που είναι μια ασυνείδητη μονάδα ενέργειας, αν υπάρχει, δημιουργεί, συντονίζει, σχεδιάζει και καταστρώνει τα τρισεκατομμύρια των γαλαξιακών σχηματισμών, τους σε αυτά υφισταμένους φυσικούς νόμους ώστε να μην συγκρούονται μεταξύ τους, την αέναη κίνηση της συμπαντικής ύλης-μάζας, την οργανική διάπλαση και τη ζωή των ενοργάνων όντων και φυσικά την αρμονία του υλικού σύμπαντος…».

 

Να μην ανησυχούμε σεβασμιώτατε Μεσσηνίας από την επιστήμη που αρνείται την αλήθεια και ψάχνει να βρεί κάτι που δεν ξέρει αν υπάρχει, αλλά είναι σίγουρη ότι αυτό το «κάτι» κάνει τα πάντα; Δεν αλλοιώνει την διδασκαλία περί δημιουργίας; Μάλιστα ονόμασαν «σωματίδιο του Θεού» αυτό που ακόμη δεν γνωρίζουν! Αυτό δεν είναι ασέβεια, όταν γνωρίζουμε ότι ο Θεός είναι άϋλος; Δεν είναι ασέβεια αλλά και ψέμα που ςω τέτοιο, περιορίζει και την ελευθερία των ανθρώπων και την γνώση;

Μήπως γνωρίζετε ποιοί χρηματοδοτούν αυτή την απίστευτα αστεία «έρευνα»;

Να σας χαίρονται οι Μεσσήνιοι και όσοι σας ψήφισαν.

Εμείς πάντως είμαστε στις επάλξεις.

 

 

Οι πανάρχαιες τελετουργίες έγιναν έθιμα της αποκριάς

γράφει ο κ. Νίκος Παπουτσόπουλος στην εφημερίδα «Δημοκρατία» την Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2012. Στον υπότιτλο σημειώνει: «από ις Μπούλες, τους γενίτσαρους, και τους φανούς της Κοζάνης ως τους γέρους της Σκύρου και τους φαλλούς του Τυρνάβου, οι παραδόσεις του καρναβαλιού ανακαλούν στα βάθη των αιώνων πρωτόγονες δεισιδαιμονίες και φόβους.

 

Ας ρίξουμε και μια ματιά στο κείμενο.

 

Λευκό προσωπείο, ο «πρόσωπος», από πανί κερωμένο, με χαρακτηριστικά ασάλευτα και αινιγματικά, όπως τα νεκρικά μυκηναϊκά προσωπεία ή όπως οι νεκρικές αιγυπτιακές προσωπογραφίες (φαγιούμ), ολοκληρώνει τη στολή που φορούν οι «Μπούλες» κι οι «Γενίτσαροι» σε πολλές περιοχές της Ελλάδας.

Εκεί όπου το έθιμο αιώνων, προσαρμοσμένο γραφικά, έστω, στις απαιτήσεις των καιρών, ανακαλεί αρχαίες δεισιδαιμονίες και φόβους, αναπόσπαστα στοιχεία της ανθρώπινης ύπαρξης (1). Οι Τιτάνες, οι υπόγειοι πρόγονοι του ανθρώπινου γένους, όπως υποστήριζαν οι οπαδοί του Ορφέα, είχαν αλείψει με γύψο το πρόσωπό τους και εμφανίστηκαν σαν νεκροί, κάτοικοι του κάτω κόσμου, εκεί που ο Δίας τους είχε καταδικάσει.

Φόνευσαν τον μικρό θεό, τον κερασφόρο Διόνυσο που έπαιζε αμέριμνος, τον τεμάχισαν σε επτά μέρη, τα οποία έριξαν σε λέβητα που είχαν τοποθετήσει σε τρίποδο. Στο σημείο όπου ακριβώς το αίμα του μικρού Διονύσου πότισε τη γή φύτρωσε η ροδιά, ο ώριμος καρπός της οποίας ανοίγει σαν πληγή απ’ όπου εμφανίζονται οι κόκκινοι σπόροι, που συχνά προστίθενται σε προσφορές προς τις ψυχές (2).

Στα χέρια της Ήρας ή της Περσεφόνης το ρόδι συμβολίζει τον θάνατο, ταυτόχρονα με την ελπίδα επαναφοράς, της επιστροφής στη ζωή.

 

Το κερασφόρο παιδί

Ο Διόνυσος περιγράφεται αόριστα ως κερασφόρο ( με κέρατα ) παιδί (3), ώστε η αναφορά να μην περιορίζεται σε ένα μόνον ζώο, αλλά ανάλογα με τον τόπο λατρείας του τα κέρατα ήταν τράγου, ελαφιού, ταύρου ή κριαριού. Στην Θράκη, αίφνης, ήταν ταύρος λευκός, ενώ στην Αρκαδία ο Ερμής τον είχε μεταμορφώσει σε κριάρι, επειδή οι Αρκάδες ήταν ποιμένες κι επειδή ο Ήλιος προχωρούσε θριαμβευτής στον Κριό κατά την Εορτή του Έαρος (4).

Όταν έβρασε το κρέας, οι Τιτάνες το πέρασαν σε ισάριθμους οβελούς (σούβλες) και το έψησαν στη φωτιά. Η κνίσα οδήγησε τον οργιμένο Δία στο μέρος της θυσίας, έστειλε με κεραυνό ξανά τους θύτες στον Τάρταρο και απέδωσε στον Απόλλωνα τα μέλη του Διονύσου, ο οποίος τα έφερε στους Δελφούς και τα έθαψε κοντά στον δικό του τρίποδα.

 

Οι «Φανοί» της Κοζάνης, οι «φωτιές της κάθαρσης», ανάβουν συμβολικά τις ημέρες της αποκριάς επάνω σε τρίποδα, με συνοδεία ασμάτων και χορού.

Ο κεραυνός που έστειλε ο Ζευς στους Τιτάνες έκαψε τα χόρτα κι άφησε στάχτες επάνω στο χώμα. Από τη στάχτη αυτή δημιουργήθηκε το νέο γένος των ανθρώπων, που τελετουργικά αναπαριστά τη θυσία ως εκδήλωση ικεσίας κι ευγνωμοσύνης.

 

Οι στάχτες, υπόλειμμα της πυράς του εξαγνισμού, διασκορπίζονται σαν τις ψυχές στον αέρα, σε μια τελετή ανάληψης παρόμοια με την ανοδική πορεία των χαρταετών που γεμίζουν ευχές και προσδοκίες τους ουρανούς της Καθαράς Δευτέρας, που πέρασε στη συνείδηση του λαού σαν ημέρα καθαρμού, ή ημέρα Απόθεσης – Απόδοσης, κατά τους Βυζαντινούς.

Τις ημέρες λατρείας του Διονύσου ακολουθούσε περίοδος περισυλλογής και προσευχής: «Στον Κιθαιρώνα έβγαιναν οι ιερείς του Διονύσου, κάτασπρα ντυμένοι, μάζευαν τους ξεφαντωμένους και τους κατηχούσαν (5).

Εκεί που πριν το καρναβάλι εμαίνετο τώρα ακούονταν βαριές μελωδίες, εκεί που πριν το λογικό είχε τόσο περιφρονηθεί τώρα ερχόταν η αντίδρασις, ο θρησκευτικός εξιλασμός.

Τώρα περνούσαν πομπές από μαινάδες, μισόγυμνες ίσως ακόμα, αλλά γεμάτες ταπεινοφροσύνη, από μετανιωμένες παρθένες που κλαίγαν, περνούσαν σεβάσμιοι γέροντες με πρησμένες τις φλέβες από το πιοτό, αλλά που ττραγουδούσαν ύμνους στον θεό, πρόθυμον να δεχθεί στους φωτεινούς κόλπους του όσους τον νοσταλγούσαν.

Την τελευταία ημέρα των οργίων περνούσε τέλος κι ο ίδιος ο μεγάλος θεός (6), ακολουθούμενος από Σειληνούς και χαριτωμένες Θυϊάδες και πήγαινε στους Δελφούς όπου εθάβετο για ν’ αναστηθεί πάλι την ερχόμενη άνοιξη» (Χ. Ζαλοκώστας, «Γύρω από την Ελλάδα»).

 

 

Ζωόμορφες στολές

Ο θάνατος του κερασφόρου θεού συμβολίζει την προσφορά του νέου ζώου, υπέρτατη παραχώρηση στη νέα εποχή που έρχεται να εκπληρώσει ελπίδες και προσδοκίες.

Ο χορός των τράγων και οι ζωόμορφες μεταμφιέσεις των «Γέρων» της Σκύρου στην περίοδο της Αποκριάς συνεχίζουν την επίκληση μιας αόριστης δαιμονικής δύναμης.

Οι τρομακτικοί πρωταγωνιστές της μυστηριακής και απόκοσμης εορτής της Φύσης, καλύπτουν ολόκληρο το πρόσωπο με δέρμα αίγας, βροντούν ρυθμικά τα κυπροκούδουνα που κρέμονται από τη μέση τους και προσπαθούν να μιμηθούν τα ζώα.

Τα ζώα εμιμούντο οι άνθρωποι και στην περίοδο ακμής της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στην διάρκεια της Εορτής των Καλενδών, την τελευταία εορτή του χειμώνα που είχαν κληρονομήσει από τους Ρωμαίους.

Ο λαός ως υπέρτατος άρχοντας και θριαμβευτής, κατέκλυζε τους δρόμους και τους κρατούσε σην κατοχή του τις ημέρες της εορτής. Θορυβώδεις ομάδες μεταμφιεσμένων διέτρεχαν την πόλη και σταματούσαν στα σπίτια των αρχόντων και των ευπόρων για να απαιτήσουν με φωνές δώρα και χρήματα, από εκείνα που – όπως ισχυρίζονταν – τους χρωστούσαν.

 

Οι μεταμφιέσεις συχνά υπερέβαιναν τα όρια κι όπως επισημαίνει σχετικός κανόνας της εν Τρούλλω Συνόδου, καυτηριάζοντας γεγονότα και τακτικές, εταίρες φορούσαν στολές καλογραιών και μοναχοί ελάμβαναν μέρος σε ανίερες διασκεδάσεις και όργια με προσωπεία σατύρων, ή περπατώντας στα τέσσερα μιμούμενοι τα ζώα.

 

Η «κράδη»

Η τελευταία δωρεά του Διονύσου στον άνθρωπο ήταν το κρασί και συχνά αποκαλούσαν και τον ίδιο «Οίνο». Πολλές αρχαίες διηγήσεις αναφέρουν ότι όλα τα μέλη του σώματος του θεού κάηκαν, εκτός από ένα που δεν καταστράφηκε ούτε από τους Τιτάνες, ούτε από τη φωτιά μα ούτε κι από τη γή.

Στην άγρια ευωχία των Τιτάνων παρίστατο και μία θεά, ίσως η Παλλάς Αθηνά, η οποία έκρυψε το μέλος σε ένα καλάθι που ο Δίας ανέλαβε υπό την προστασία του. Επρόκειτο για την καρδιά του μικρού κερασφόρου θεού, που χάρισε απλόχερα τη χαρά και την ευτυχία στους ανθρώπους (7).

Ο Ζεύς εμπιστεύθηκε το καλάθι με «την κράδη», τον «κραδιαίο Διόνυσο» στην Ίπτα (όπως αποκαλούσαν την Ρέα στην Μικρά Ασία). Το καλάθι επάνω στο κεφάλι της Ίπτας ήταν έν λίκνο μέσα στο οποίο βρισκόταν ένας φαλλός καλά κρυμμένος στα φρούτα και περιφερόταν σε πανηγυρικές λιτανείες.

Τον φαλλό είχε κατασκευάσει ο ίδιος ο Διόνυσος από ξύλο συκιάς (κράδη) και τον ξυπνούσαν πολλές φορές οι Θεϊάδες, οι γυναίκες που υπηρετούσαν τον θεό στον Παρνασσό.

Οι «Φαλλοί του Τυρνάβου» επαναφέρουν μια πρωτόγονη τελετουργία για την ευφορία των καρπών της γης.

Ο Διόνυσος περιπλανήθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο με το πλοίο του, που είχε σχήμα νέας σελήνης, σύμβολο της νέας εποχής (8). Το κλήμα που τύλιξε το κατάρτι, ο κισσός που περιέζωσε τα σχοινιά, τα ζώα και τα πλάσματα της εύθυμης συνοδείας του, Σάτυροι και Μαινάδες, υποδηλώνουν την κιβωτό των μυστηρίων της Φύσης.

 

 

==============================================

Σημείωση: οι υπογραμμίσεις και τα έντονα γράμματα είναι δικές μας.

 

(1) Από πότε οι αρχαίες δεισιδαιμονίες και ο φόβος έγιναν αναπόσπαστα στοιχεία της ανθρώπινης ύπαρξης; Αυτά μας άφησε παρακαταθήκη ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός; Φόβος και δεισιδαιμονίες μετά την ενανθρώπισή Του; Φόβος και δεισιδαιμονίες μετά την προσευχή Του στο μυστικό δείπνο; Φόβος και δεισιδαιμονίες μετά την ανάστασή Του; Φόβος και δεισιδαιμονίες μετά την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος; Φόβος και δεισιδαιμονίες μετά την υιοθέτησή μας από τον Θεό;

 

(2) Όπως στα κόλλυβα.

 

(3) Σαφέστατα πρόκειται για δαιμόνιο. Ποιό παιδί είχε ποτέ κέρατα στην παγκόσμια ανθρώπινη ιστορία;

 

(4) Πανάρχαια τα «ζώδια» και ο συσχετισμός τους με την καθημερινότητα και τις προβλέψεις του μέλλοντος.

 

(5) «Προσευχές» με γυμνές μαινάδες και όργια και «κατήχηση» από «ιερείς» του δαίμονα!

 

(6) Ποιός είναι ο μεγάλος θεός; Και τι αξία και δύναμη έχει ένας θεός που θάβεται και μάλιστα από μόνος του;

 

(7) Ο δαίμονας χάριζε απλόχερα την χαρά και την ευτυχία στους ανθρώπους. Όχι ο Χριστός.

 

(8) Σύμβολο της νέας εποχής και, μέγα και τρομακτικό, σύμβολο μαγείας η νέα σελήνη, η ημισέληνος που υπάρχει και στην σημαία της Τουρκίας και πολλών ισλαμικών κρατών.