Archive for the ‘Ελληνική γλώσσα’ Category


πορίσματα της διοργανωθείσης ὑπὸ τῆς Ἐνορίας Ἁγ. Παρασκευῆς Ἀττικῆς,

τὴν 17η Ἀπριλίου 2010,

ἐπὶ παρουσίᾳ τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν

καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου Β´

Τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ γλῶσσα τῆς λατρείας θεωρεῖται ἀπὸ ὡρισμένους ὡς τὸ μεγάλο ἐμπόδιο γιὰ τὴν συμμετοχὴ τῶν ἀνθρώπων στὴν θ. Λατρεία καὶ ζητοῦν ἐπιμόνως ριζικὲς ἀλλαγές.

Ὡς συνειδητὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας καὶ κληρικοὶ μὲ ποιμαντικὴ εὐθύνη συμπάσχουμε καὶ ἀλγοῦμε γιὰ τὴν ἀφύσικα διαμορφωμένη ἐξωτερικὴ κατάσταση τῆς γλωσσικῆς ἀφασίας καὶ ἀπαξίας, ποὺ ἐμπνέει καταναλώσιμους πειραματισμοὺς ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας, ὁπότε χρειάζεται μιὰ γνήσια ἀπάντηση στὸ γλωσσικὸ τῆς Ἐκκλησίας, μετὰ ἀπὸ μιὰ εἰλικρινῆ συζήτηση. Μιὰ ἀπάντηση ἐκκλησιαστική, ρεαλιστική, γερὰ θεμελιωμένη στὰ πατερικὰ κριτήρια.

Ἡ γλῶσσα τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἀπολυτοποιεῖται, εἶναι «ὁ φάρος ὁ παμφαής», ὁ ὁποῖος «εἰς τὸν λιμένα ὁδηγεῖ, δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ λιμήν» κατὰ τὸν Παπαδιαμάντη.

Ἡ  Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὡς κιβωτός, διατήρησε τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα σ᾽ ὅλη τὴν διαχρονική της ἔκταση καὶ τὴν χρησιμοποίησε κατὰ πρόνοιαν τοῦ Θεοῦ ἐπὶ δύο χιλιετίες γιὰ την διακονία τῆς λατρείας, τῆς θεολογίας καὶ τῆς ποιμαντικῆς της (κήρυγμα). Δὲν ἔχουν ἄραγε τὸ δικαίωμα οἱ νεώτερες γενιὲς νὰ παραλάβουν τοὺς θησαυρούς της, ὡς πατρικὴ κληρονομιά, καὶ ὄχι μόνον ἕνα μέρος της, τὴ Νεοελληνική; Καὶ μήπως μετὰ ἀπὸ λίγα χρόνια, θὰ χρειάζεται καὶ αὐτὴ ἀνανέωση;

Ἡ  μεταφραστικὴ προσπάθεια προσεγγίζει τὰ κείμενα, ἀλλὰ ἀδυνατεῖ νὰ ἀποδώσει τὴν πραγματικὴ «οὐσία» καὶ τὸ μεγαλεῖο τους»

Πῶς μποροῦν νὰ μεταφρασθοῦν τὰ ὡραιότατα ὑμνολογικὰ κείμενα, ὅπου κάθε στίχος εἶναι καὶ μιὰ μουσικὴ φράση», τὰ ὁποῖα «σύγκρισιν οὐκ ἐδέξαντο, οὐδὲ δέξονται μέχρις ἂν ὁ καθ᾽ ἡμᾶς βίος περαιωθῇ» καὶ τα ὁποῖα εἶναι ἀποτέλεσμα τελείας συνθέσεως ἀπὸ τὴν ἐπένδυση τῆς θείας χάριτος, τὴν μελωδικότητα τῶν γραφομένων, τὴν ἀρτιότητα τοῦ λόγου καὶ τὴν ἀκρίβεια τῶν νοημάτων;

Μὲ πόση σαφήνεια θὰ μεταφερθῆ τὸ τριαδολογικὸ δόγμα (ἐνδοτριαδικὲς σχέσεις), τὸ χριστολογικό, ἡ κοινότητα ζωῆς μεταξὺ τῶν πιστῶν καὶ τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὀντολογικὴ μετοχή τους στὸ οἰκουμενικὸ σωτηριῶδες ἔργο τοῦ Χριστοῦ; Μήπως ἐπανέλθουν προβλήματα, τὰ ὁποῖα ταλάνισαν τὴν Ἐκκλησία κατὰ τοὺς πρώτους της αἰῶνες; (Ἀρειανισμός, Μονοφυσιτισμός), ἢ μήπως προκύψουν νέα; Οἱ αἱρέσεις ποτὲ δὲν ἔλειψαν.

Γιὰ νὰ κατανοηθοῦν τὰ λειτουργικὰ κείμενα δὲν χρειάζεται μετάφραση, ἀλλὰ ἑρμηνεία, ἐξήγηση, κατήχηση, μὲ περιεχόμενο μυσταγωγικὸ καὶ ὄχι ἠθικολογικὸ ἢ γνωσιολογικὸ μόνον. Αὐτὰ προϋποθέτουν μαθητεία, ἐξοικείωση, προθυμία καὶ ἄσκηση, μέσα στὸν χῶρο τῆς Ἐνορίας, ὅπου μὲ τὴν βοήθεια κληρικῶν, γονέων, κατηχητῶν κ.λπ. οἱ νεώτεροι θὰ λάβουν ἀφορμὲς γιὰ μεγαλύτερη ἐμβάθυνση καὶ θὰ γίνουν πρόσωπα ἐλεύθερα, ὄχι χειραγωγούμενη μᾶζα, ἀκολουθοῦσα εὔκολες λύσεις, ποὺ σκεπάζουν τὴν ἀπροθυμία καὶ τὴν ραθυμία, μέσα σὲ πληθώρα προβλημάτων, ὑπαρξιακῶν καὶ καθημερινῶν.

Τὸ ὅλο θέμα δὲν συνιστᾶ πρόβλημα γλωσσικῆς κατανοήσεως (νοησιαρχία), ἀλλὰ πνευματικοῦ προσανατολισμοῦ καὶ συγκροτήσεως. Ὁ εὐσεβὴς χριστιανός, κι ἂν δὲν διαθέτει παιδεία ἐγκεφαλική, μπορεῖ μὲ τὴν καθαρότητα τῆς ψυχῆς του νὰ προσεγγίση τὶς αἰώνιες ἀλήθειες, ἔχοντας ὡς ὁδηγὸ τὴν καρδιά του καὶ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Πιὸ ρεαλιστικός, πιὸ ἐπείγων καὶ πιὸ συμβατὸς μὲ τὶς σημερινὲς ἀνάγκες φαίνεται ἕνας χαμηλόφωνος ἑρμηνευτικὸς καὶ (εἰ δυνατὸν) βιωματικὸς λόγος (μέθεξις) γιὰ τὶς ἀλήθειες τῆς Πίστεως καὶ συνολικὴ ἀναθεώρηση τρόπου ζωῆς, μιὰ ζωντανή, θερμή, ἢ καὶ αἱματηρὴ μαρτυρία ἀγάπης Xριστοῦ, παρὰ μιὰ “ἐργολαβία” Λειτουργικῆς Mεταρρυθμίσεως (μεταφράσεως). Μήπως ἂν γίνει μετάφραση στὴν γλῶσσα, ἀνοίγει ὁ δρόμος καὶ γιὰ «μεταφράσεις» (ἀλλαγὲς) σὲ ἄλλες ἐκκλησιαστικὲς «γλῶσσες», ὅπως ἡ εἰκονογραφία, ἡ μουσική, τὸ Τυπικό, ἡ ἀμφίεση τῶν κληρικῶν, τὰ εὐχαριστιακὰ εἴδη, οἱ εἰκόνες ἀπὸ τὴν ἀγροτοποιμενικὴ ζωὴ στὰ Εὐαγγέλια, ἡ ἴδια ἡ ἀναίμακτη Θυσία κ. ἄ.;

Τὸ πρόβλημα «μετάφραση» ἐντάσσεται, ἀκόμη καὶ χωρὶς νὰ τὸ συνειδητοποιοῦμε, στὰ γενικότερα πλαίσια τῆς παγκοσμιοποιήσεως, τῆς ἀλλαγῆς τοῦ κόσμου μέσῳ τῆς ἀλλοιώσεως τῆς γλώσσης καὶ τῆς σκέψεως.

Ζοῦμε σ᾽ ἕναν κόσμο πλήρους συγχύσεως ἐννοιῶν, ἀρχῶν, δομῶν καὶ ἀξιῶν, ὅπου οἱ λέξεις κατακερματίζονται, τὰ νοήματα διαμελίζονται, ὁ λόγος ἀποδομεῖται, τὰ νοήματα διαμελίζονται, ὁ λόγος ἀποδομεῖται, ἡ συνείδηση ξεχαρβαλώνεται καὶ ἡ συνεννόηση καθίσταται ὅλο καὶ πιὸ δύσκολη. Ἄραγε εἶναι σκόπιμη ἡ αὐτοεμπλοκὴ τῆς (ἑλληνόφωνης) Ἐκκλησίας σὲ ἕνα φαῦλο κύκλο “νεογλωσσικῶν ἐρίδων” περὶ τὶς λέξεις, τὶς ἔννοιες, τὶς σημασίες, τὶς ἀποχρώσεις, ἐνῶ ἔχει τὸ πολύτιμο προνόμιο τῆς ἀκριβοῦς ἐκφράσεως-διατυπώσεως;

Ἂς μὴν ἐγκλωβιστοῦμε στὰ σκοτεινὰ μονοπάτια τῆς νοησιαρχίας. Ἂς ἐργασθοῦμε γιὰ νὰ βοηθήσουμε τοὺς ἀνθρώπους νὰ ὁδηγηθοῦν στὴν εὐλογημένη «μέθεξη» μὲ τὴν προοπτικὴ τῆς θεώσεως κατὰ χάριν.

Τέλος, μὲ εὐλάβεια καὶ υἱικὸ σεβασμό, παρακαλοῦμε τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας μας, ἐπαναλαμβάνουσα ἀνάλογες ἐνέργειές της τοῦ παρελθόντος, νὰ διασφαλίση καὶ σήμερα τὸ ἀμετάφραστον τῶν κειμένων καὶ ἀναγνωσμάτων τῆς λατρείας, μεριμνῶσα ὅμως παραλλήλως γιὰ τὴν προσφορὰ μεταφράσεών τους γιὰ ἰδιωτικὴ χρήση καὶ γιὰ τὴν προετοιμασία τοῦ λαοῦ μας διὰ τὴν συμμετοχή του στὴν λατρεία.

( ΠΗΓΗ: http://www.alopsis.gr )

Ουτοπία : Αν και είναι όρος σαφέστατα ελληνικός, η λέξη αυτή δεν απαντάται στην αρχαία ελληνική γραμματεία. Είναι δημιούργημα του Τόμας Μορ (1480 – 1553) καγκελάριου της Αγγλίας αλλά και λόγιου της εποχής ο οποίος το 1515 συνέγραψε μονογραφία με τίτλο «ουτοπία» για να την αφιερώσει στον Έρασμο. Η λέξη απαρτίζεται από άλλες δύο λέξεις «ου» και «τόπος». Σημαίνει την απουσία εδάφους. Δηλαδή κάτι που είναι ανεδαφικό.

 

Άλιος / Ήλιος : Άλιος είναι ο δωρικός τύπος της λέξης ήλιος. Στην δωρική διάλλεκτο διατηρείται το πρωτογενές «α», π.χ. γυνά αντί γυνή. Ας σημειωθεί ότι στα σλοβακικά η γυναίκα λέγεται Ζήνα (gyna)! Άλιος είναι ο θαλάσσιος, ο προερχόμενος από την θάλασα.

Η κατάληξη -ιος σημαίνει προέλευση και κάποιες φορές και ιδιότητα. Προφανώς έβλεπαν οι νησιώτες τον ήλιο να ανατέλει από την θάλασσα και τον ονόμασαν θαλασσινό. Το άλιος ετυμολογείται από το ουσιαστικό (θυλ. γένους) άλς (με δασεία και οξεία) που δήλωνε την αβαθή θάλασσα. Το αρσενικό άλς ήταν το αλάτι. Το συνώνυμο της αλός, πέλαγος (από την ρίζα πελα- = ευρύς, πλατύς) αναφερόταν στην ανοιχτή θάλασσα, το επίσης συνώνυμο Πόντος (από το θέμα Ποντ- = περνώ) δήλωνε το θαλάσσιο πέρασμα (δες Ελλήσ – ποντος), η δε θάλασσα είχε γενική σημασία και αντικατέστησε βαθμιαία την λέξη αλς εξ΄αιτίας της ομωνυμικής σύμπτωσης των σημασιών «αλάτι» και «θάλασσα». Έτσι έμεινε μόνο ο άλς, το αλάτι που μας πρόσφερε την πανευρωπαϊκή λέξη σαλάτα και το σαλάμι.(Από το λεξικό του καθηγητή κ. Γ. Μπαμπινιώτη).

 

Αμάρυγμα : Σημαίνει την λάμψη ενώ συνώνυμό του είναι η λέξη μαρμαρυγή.

 

Αμεθεξία : το μη συμμετέχειν, η μή συμμετοχή. Αντίθετό του, η μέθεξις.

 

Έως – Έω (θυλ.) : Η έως είναι ο Αττικός τύπος αντί του ηώς ( Ιωνικός τύπος, με ψιλή) και σημαίνει την αυγή την ανατολή. Εξ’ ου και εωσφόρος ( ο φέρων την έως).

 

Αμαρτία : α (στερητικό) + μείρομαι. Αμαρτέω, αμαρτώ. Σημαίνει την αποτυχία, την αστοχία, το σφάλμα. «Η του αγαθού αποτυχία» (Δημητράκου, Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης). Για παράδειγμα ο Θουκιδίδης αναφέρει: δόξης αμαρτία = από εφαλμένη κρίση.

Στο Μέγα Λεξικόν Γραμματικής του Ν. Σηφάκη, εκδ. «βίβλος» αναφέρεται ότι αμαρτάνω σημαίνει αποτυγχάνω του σκοπού. Αμαρτάνω τινός = αποτυγχάνω, αστοχώ, στερούμαι. Ημάρτανον, ήμαρτον (αόρ. β’), ήμβροτον (ποιητ. αορ. β’). Αμαρτάνω = αποτυγχάνω του σκοπού.

 

Ακηδία : ( ακηδέω-ακηδώ ) δεν φροντίζω, αδιαφορώ.

 

Ακηρασία : αγνότης, καθαρότητα. Ακέραιος, απείρακτος.

 

Ακήνιον : ήσυχο ( το )

 

Αίθων : Ο καίων

 

Αρητήριον : τόπος προσευχής.

A

Αγαθόκλεια => αγαθή + κλέος, η έχουσα καλή φήμη.
Αγαθοκλής => αγαθός + κλέος, ο έχων καλή φήμη.
Αγαθονίκη: => αγαθή + νίκη, η νικήτρια ένδοξης νίκης.
Αγησίλαος => άγω + λαός
Aγλαία => αγλαός =φωτεινός,λαμπερός
Αθηναγόρας => Αθήναι + αγορά, ο σοφός αγορητής.
Αθηνόδωρος => Αθηνά + δώρο, δώρο της Αθηνάς, ο σοφός.
Αλέξανδρος => αλέξω: απομακρύνω + ανήρ,ο ανδρείος
Άλκηστις => αλκή= αποκρούω + εστία
Αλκιβιάδης => αλκή + βία
Αλκμήνη => αλκή + μήνη:σελήνη
Ανάργυρος => α(στερητ.) +αργύρια
Αναστάσιος => ανα + ίστημι:στέκομαι
Ανδρέας => ανδρείος => ανηρ
Ανδροκλής => ανήρ + κλέος
Ανδρομάχη => ανηρ + μάχω
Ανδρόμεδα => ανηρ + μέδω = άρχω
Αριάδνη: => άρι:πολύ + αγνή
Αριστόβουλος => άριστος + βουλή, ο άριστος σύμβουλος.
Αριστογένης => άριστος + γένος, ο ευγενής.
Αριστοκλής => άριστος + κλέος, ο έχων άριστη δόξα.
Αριστομένης => άριστος + μένος, ο ανδρειότατος
Ασία => άση = κόρος = πλούσια χώρα ή απο άτος = μεγάλη έκταση
Αττική => αττα = ατταική =παλαιότατη
Αχαιός => α(επιτ.) +γαία => γηγενής
Αφροδίτη => αφρός + αναδύω

B

Βαρβάρα => βάρβαρος
Βασίλειος => βασιλεύς

Γ

Γλυκερία => γλυκύς
Γεώργιος => εκ του γεωργώ =γη + έργο

Δ

Δέσποινα => δεσπόζω
Δημήτριος => Δη (δωρικό τύπο του Γη) + μήτηρ
Δημοσθένης => δήμος + σθένος, η δύναμη του λαού
Διογένης => Ζευς + γένος, ο Θεογέννητος
Διομήδης => Διός + μέδων:άρχων, ο άρχων με θεία δύναμη.
Διόσκουρος => Διος + κούρος
Διώνη => εκ του Διός, η θεϊκή.

Ε

Ελένη => ελένη, που σημαίνει «λαμπάδα» ή από τη ρίζα ελε- που σημαίνει κυριεύω, κατακτώ
Ειρήνη => είρω (λέγω ) + νους
Εκτωρ => εκ του εχω
Επαμεινώνδας=> επί + άμεινον, ο προοδευτικός
Ερατώ => ερώ: αγαπώ
Εριφύλη => έρι:πολύ + φύλον
Ετεοκλής => ετεός:αληθής + κλέος, ο έχων αληθινή δόξα.
Ευάγγελος => ευ +αγγέλω
Ευαγόρας => ευ + αγορεύω, ο καλός ομιλητής.
Ευανθία => ευ + άνθος
Ευγενία => ευ +γένος
Ευδοκία => ευ +δοκώ=έχω άποψη
Ευδοξία => ευ + δόξα, η έχουσα καλή φήμη
Ευνομία => ευ + νέμω:διανέμω
Ευρυβιάδης => ευρύς + βία
Ευρυσθένης => ευρύς + σθένος
Ευρώπη => ευρύς + ωψ
Ευρώτας => ευ + ροος
Ευτέρπη => ευ + τέρπω, η πολύ ευχάριστη
Ευτύχιος => ευ + τύχη
Ευφημία => ευ + φημί

H

Hρακλής => Ηρα +κλέος

Θ

Θάλλεια => εκ του θάλλω(ειμαι πλήρης)
Θέμις => τίθημι = θεσμός
Θεμιστοκλής => θέμις(δικαιοσύνη) + κλέος
Θεοδώρα => Θεού + δώρο
Θεόφιλος => Θεού + φίλος
Θεσσαλία => θέσις + αλς(θάλασσα)
Θησέας =>θήσω,εκ του τίθημι
Θουκυδίδης => Θεού + κύδος:δόξα, ο δοξάζων τον θεό.
Θράκη => θράσσω =καταστρέφω
Θρασύβουλος => θρασύς + βουλεύομαι

Ι

Ιαπετος => ιάπτω = πέμπω
Ιάσων => ίασις: θεραπεία
Ιοκάστη => ίον + κάζω:στολίζω
Ιππολύτη => ίππος + λύω
Ιφιγένεια => ίφι:ισχυρά + γίγνομαι

Κ

Καλλιόπη => κάλλος + ωψ:οφθαλμός
Καλλιρρόη => καλώς + ρέω
Κασσιόπη => καινυμι(υπερέχω) + οψ
Κλέαρχος => κλέος + άρχω, ο ένδοξος άρχων
Κλεόβουλος => κλέος + βουλή, ο επινοητικότατος.
Κλεομένης => κλέος + μένος, ο ένδοξος για τη γενναιότητά του.
Κλεονίκη => κλέος + νίκη, η ένδοξη νικήτρια.
Κλεοπάτρα => κλέος + πάτρη, η δόξα της πατρίδος.

Λ

Λάκων => λα (επιτ.) + ακέων = ολιγομίλητος
Λαέρτης => λαός + αίρω =εκλέγω
Λέανδρος => λαός + ανήρ, ο ανδρείος του λαού.
Λεωνίδας => λαός + οιδα + γνωρίζω
Λητώ => λανθάνω
Λυσιστράτη => λύω + στρατός

Μ

Μακεδών => μακεδνός = υψηλός,μακρός
Μενέλαος => μένος + λαός
Μιλτιάδης => μίλτος: ερυθρά βαφή

 

Ν

Ναυσικά => ναυς + καίνυμαι:υμνούμαι
Νεοκλής => νέος + κλέος
Νέστωρ => εκ του νεομαι = επιστρέφω
Νεφέλη => νέφω: χύνω ύδωρ
Νικηφόρος => νίκη + φέρω
Νικόλαος => νίκη + λαός

Ξ

Ξενοφών => ξένος + φωνέω

ο

Οδυσσέας => οδύσσομαι: διώκομαι
Οιδίπους => υδής + πους = ο έχων πρησμένα πόδια
Όλυμπος => εκ του λάμπω
Ορέστης => όρος + ίσταμαι

Π

Πανδώρα => παν + δώρο
Παρασκευή => παρα + σκευάζω
Πασιφάη =>πας + φάος (φως)
Πάτροκλος => πατρίς + κλέος
Παυσανίας => εκ του παύω
Πελασγός => 1) πέλας = κοντινός + γη
2) εκ του πέλαγος
Περικλής => περί + κλέος, ο ένδοξος
Περσέας => εκ του πέρθω = εκπορθω,καταστρέφω
Πηνελόπη => πήνη:υφάδι + λέπω:εκτυλίσσω
Πολυδεύκης => πολύ + δεύκος:γλεύκος, ο πολύ γλυκός
Πολύδωρος => πολλά + δώρα
Πολυξένη => πολύ + ξενί
Ποσειδών => πόσις(ποταμός) + είδω =είμαι αρμόδιος
Προμηθέας => 1) προ + μύθος
2) προ + μήθος = μέριμνα = ο προνοητικός
Πυθαγόρας => πυνθάνομαι + αγορεύω

Ρ

Ρέα => εκ του ράος =έτοιμος

Σ

Σαλαμίνα => αλς(σαλ) + μίνυς = μικρός=βρίσκεται κοντά στην ξηρά
Σλάβος => σάλος + βάω (βαίνω)
Σοφοκλής => σοφός + κλέος, ο έχων δόξα σοφού
Σπάρτη => σπείρω
Στέργιος => στέργω = δείχνω στοργή
Στυλιανός => στύλος
Σωκράτης => σώζω + κράτος

Τ

Τερψιχόρη => τέρπω + χορός
Τηλέμαχος => τηλέ: μακριά + μάχομαι
Τιμόθεος => τιμή + Θεός

Τιμολέων => (τιμή+λέων) ο ισχυρός ως λέων

Φ

Φειδιππίδης => φείδομαι + ιππος
Φίλιππος => φίλος + ίππος

Φιλοθέη => φίλη του Θεού
Φρίξος => φρίττω
Φοίβος => φάος = φωτεινός

Χ

Χαράλαμπος =>χαρά +λάμπω ,αυτός που λάμπει απο χαρά

Χαρίκλεια => χάρις (η χάρη) + κλέος (δόξα), η ξακουστή για τη χάρη της

Χαρίλαος => χάρη + λαός

Χαριτίνη => η χαριτωμένη

Χριστίνα,Χρήστος => απο τον Χριστό,ο χρισμένος -η

Χριστόδουλος => δούλος + Χριστός

Χριστόφορος => Χριστός + φέρω

Χρύσανθος, Χρυσάνθη =>  χρυσός + άνθος.

Χρυσηϊς  =>χρυσός η πολύτιμη, η χρυσαφένεια.

Ω

Ωρωπός => η ώρ-ο (η φροντίδα) + το ουσιασ. οπός (= γαλακτώδης χυμός που παίρνει Κανείς Κεντώντας το φυτό)
= αυτός που έχει τη φροντίδα της συγκομιδής του χυμοι. φυτών.

Το πρώτο γραπτό κείμενο στην Ευρώπη – Το 1998 ο καθηγητής κ. Γ. Χουρμουζιάδης δήλωσε πως είναι αδύνατη η δημοσίευση του κειμένου του Δισπηλιού που ήρθε στο φως το 1994, λόγω του ότι η ξύλινη επιγραφή …καταστράφηκε.
ΕικόναΤο περίεργο είναι πως 7. 258 χρόνια περίμενε η …επιγραφή για να τη δει ο κ. καθηγητής και μόλις την είδε …κονιορτοποιήθηκε.Είναι εμφανές πως η όποια επίσημη δημοσίευσή της θα ανέτρεπε όλο το …ιστορικό σκηνικό περί ανακάλυψης της γραφής, της αποτύπωσης της έναρθρης φωνής του ανθρώπου με γράμματα (και όχι με ιδεογράμματα) και μάλιστα στο γεωγραφικό χώρο της Ελλάδας, στο γεωγραφικό χώρο της Ευρώπης…

Θα ανατρέπονταν δηλαδή η θεωρία πως οι Έλληνες- όπως μας διδάσκουν- έλαβαν και αυτοί, το φως εξ …ανατολάς ( από βαβυλώνιους, σουμέριους, φοίνικες κλπ. !!) και θα έπρεπε να καλύψουν το μεγάλο κενό των τεσσάρων χιλιάδων χρόνων, όταν δηλαδή, οι ανατολικοί λαοί εκφράζονταν με ιδεογράμματα, οι Έλληνες έγραφαν με συλλαβές όπως σήμερα… Είναι καταφανές ότι αυτό δηλώνει πρώιμο στάδιο σκέψης και πολιτισμού.

Σύμφωνα με τη σημερινή θεωρία – αυτή που διδάσκεται και στα ελληνικά σχολεία – οι Έλληνες έμαθαν γραφή περί το 800 π.Χ. από τους …Φοίνικες.

Εκείνο που δεν μπορούν να μας εξηγήσουν πως είναι δυνατόν η ελληνική γλώσσα να έχει 800.000 λήμματα, πρώτη γλώσσα στον πλανήτη, όταν η αμέσως επόμενη έχει 250.000 λήμματα.

Πως είναι δυνατόν να γράφηκαν τα Ομηρικά έπη περί το 800 π.Χ. όταν δηλαδή έμαθαν να γράφουν οι Έλληνες; Παρουσιάστηκαν ξαφνικά οι αρχαίοι Έλληνες στο ιστορικό προσκήνιο τον 8ο αιώνα π.Χ., με γλώσσα εκατοντάδων χιλιάδων λημμάτων, που για να δημιουργηθεί απαιτείται γλωσσική προϊστορία τουλάχιστον 10.000 ετών (σύμφωνα με επίσημη αμερικανική γλωσσολογική έκθεση).

Η αγγλική γλώσσα είναι 1.600 ετών και έχει 48% ελληνικές λέξεις με σύνολο λημμάτων 240.000. Η γερμανική είναι 1.700 ετών και έχει 250.000 λήμματα με ελληνικές λέξεις 46%.

Η ομηρική γλώσσα τι ηλικία έχει;

Έμαθαν να γράφουν οι Έλληνες από τους ανατολικούς λαούς και ξαφνικά έγραψαν τα ομηρικά έπη που έχουν ιστορικό βάθος τριών χιλιάδων ετών;

Τι είναι αυτό που φοβίζει τους ιστορικούς; Μήπως γιατί δεν χάθηκαν στη σκόνη της ιστορίας και οι Έλληνες όπως οι Χαναναίοι, οι Σουμέριοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Φοίνικες κλπ.; Μήπως η αλήθεια, η πραγματικότητα, αποτελεί εμπόδιο και φόβος στα σχέδια κάποιων ‘εκλεκτών’ που επιδιώκουν την τύφλωση των λαών; –

Τι γράφει το δημοσίευμα πριν δεκαπέντε χρόνια :

Εικόνα Το παλιότερο οργανωμένο γραπτό κείμενο που βρέθηκε στη γη της Ευρώπης και χρονολογείται πριν από 7.254 χρόνια(!) από σήμερα αποκαλύφθηκε στη λίμνη της Καστοριάς.Το παλιότερο οργανωμένο γραπτό κείμενο που βρέθηκε στη γη της Ευρώπης και χρονολογείται πριν από 7.254 χρόνια(!) από σήμερα αποκαλύφθηκε στη λίμνη της Καστοριάς.

Είναι μια ξύλινη πινακίδα με άγνωστο μήνυμα χαραγμένο από ένα νεολιθικό ψαρά ή έμπορο λιμνιαίου προϊστορικού οικισμού στο Δισπηλιό Καστοριάς, γραμμένο δύο χιλιάδες χρόνια πριν από τα γραπτά ευρήματα των Σουμερίων και τέσσερις χιλιάδες χρόνια πριν από τις κρητομυκηναϊκές πήλινες πινακίδες της γραμμικής γραφής.

Τη συγκλονιστική ανακοίνωση έκανε χθες στη διάρκεια του αρχαιολογικού συνεδρίου για το φετινό ανασκαφικό έργο στη Βόρεια Ελλάδα ο καθηγητής της Προϊστορικής Αρχαιολογίας στο ΑΠΘ κ. Γιώργος Χουρμουζιάδης, που αποκάλυψε το ντοκουμέντο στη διάρκεια ανασκαφικής έρευνας το περασμένο καλοκαίρι.

Η ξύλινη πινακίδα με την επιγραφή χρονολογήθηκε επακριβώς με τη μέθοδο του άνθρακα-14 στον «Δημόκριτο» στο 5260 (!) π.Χ., δηλαδή στο τέλος της μέσης νεολιθικής περιόδου.

Ο κ. Χουρμουζιάδης με επιστημονικά επιχειρήματα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα χαράγματα της επιγραφής, που είναι οργανωμένα σε στίχους, δεν πρέπει να είναι διακοσμητικά, αλλά «γράμματα» που μπορούν να ενταχθούν στο σύστημα της παλαιοευρωπαϊκής γραφής και μάλιστα στην πρώιμη φάση της.

«Είναι το μοναδικό έγγραφο-εύρημα όπου τα σήματα του δεν έχουν ιδεογραφικό χαρακτήρα (με μορφές ανθρώπων, ζώων, του ήλιου κ.ά.) και παρουσιάζουν προχωρημένο χαρακτήρα αφαίρεσης, άρα είναι προϊόν διανοητικής επεξεργασίας», είπε ο κ. Χουρμουζιάδης. Η ανακοίνωση του μοναδικού προϊστορικού ευρήματος εντυπωσίασε τους αρχαιολόγους-συνέδρους, ενώ ο κ. Χουρμουζιάδης διατύπωσε το ερώτημα: «θα μπορέσουμε, άραγε, να μάθουμε ποτέ αν αυτά τα σήματα ήταν η πρώτη αρχή ενός διηγηματικού λόγου ή του λόγου μιας εξουσίας;»

ΠΗΓΗ:

http://hellenicrevenge.blogspot.com/2009/03/7270.html

Πηγή : http://www.filoumenos.com/O-ellinas-logos/