Archive for the ‘Βάπτισμα’ Category

γενικά για το βάπτισμα

 

Ο Ίδιος ο Κύριος μετά την Ανάστασή Του απέστειλε τους Μαθητές Του σ’ όλο τον κόσμο με την εντολή, μαζί με την διδασκαλία, να «βαπτίζουν» τους ανθρώπους «εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος», διότι μόνον «ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται» (Ματθ. κη 19, Μάρκ ιστ 16).

Το είχε διακηρύξει άλλως τε και κατά την συνομιλία Του με τον Φαρισαίο Νικόδημο, ότι, «εάν μη τις γεννηθή εξ ύδατος και Πνεύματος, ου δύναται εισελθείν εις την βασιλείαν του Θεού»(Ίωάν. γ’ 5). Τα λόγια αυτά του Κυρίου σημαίνουν ότι είναι εντελώς απαραίτητο το Βάπτισμα και ότι αναγεννά και βάζει τον άνθρωπο στον δρόμο της σωτηρίας. Δεν είναι κάτι συμβολικό δηλαδή και επιφανειακό.

Αλλά και όταν έγιναν τα επίσημα εγκαίνια της Εκκλησίας κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, τότε πού με τον φωτισμό και την φλόγα του Αγίου Πνεύματος ομίλησε με θάρρος ενώπιον χιλιάδων Εβραίων ο Απόστολος Πέτρος, διεκηρύχθη επισήμως η αναγκαιότης και η σημασία του Βαπτίσματος. Όταν δηλαδή άκουσαν το κήρυγμα του Αποστόλου οι Εβραίοι, «κατενύγησαν τη καρδία», όπως σημειώνει το βιβλίο των «Πράξεων», συγκλονίσθηκαν δηλαδή αρκετοί και μετανοήσαν επίστευσαν στα λόγια του και ερώτησαν τους Αποστόλους: Τι πρέπει να κάνομε τώρα, άνδρες αδελφοί; Και ο Άγιος Πέτρος απάντησε: «Μετανοήσατε, και βαπτισθήτω έκαστος υμών επί τω ονόματι Ιησού Χριστού εις άφεσιν αμαρτιών, και λήψεσθε την δωρεάν του Αγίου Πνεύματος». Δεν τους είπε: αρκεί πού πιστεύετε, θα σωθείτε. Δια να συγχωρηθούν οι αμαρτίες σας, είπε, πρέπει να βαπτισθείτε. Και βαπτίσθηκαν αμέσως 3.000 άνθρωποι, πού απετέλεσαν την πρώτη Εκκλησία των Ιεροσολύμων (Πράξ. 6′ 37-41). Επομένως το Βάπτισμα είναι το μέσον και ο φορεύς της απολυτρώσεως από την αμαρτία. Δεν είναι απλή συμβολική τελετή.

Ο δε Απόστολος Παύλος μας λέγει ότι με το Βάπτισμα, κατά τρόπον υπερφυσικόν και ανερμήνευτον από το αδύνατο ανθρώπινο μυαλό, αποθνήσκομεν και ανιστάμεθα μαζί με τον Χριστόν και ενδυόμεθα τον Χριστόν. Φορούμε σαν άλλο ένδυμα τον Χριστόν. «Όσοι εβαπτίσθημεν εις Χριστόν Ιησούν, εις τον θάνατον αυτού εβαπτίσθημεν. συνετάφημεν ουν αυτώ δια του βαπτίσματος εις τον θάνατον, ίνα ώσπερ ηγέρθη Χριστός εκ νεκρών δια της δόξης του πατρός, ούτω και ημείς εν καινότητι ζωής περιπατήσωμεν» (Ρωμ. ζ’ 3-4). Γίνεται ταφή και ανάστασις κατά το Βάπτισμα μας. Αυτό άλλως τε το νόημα έχει και η τριπλή κατάδυσις μέσα στο ευλογημένο ύδωρ της Κολυμβήθρας και η ανάδυσις. Όπως αναφέρει αρχαίο εκκλησιαστικό κείμενο ονομαζόμενο «Διαταγαί των Αποστόλων», «η κατάδυσις το συναποθανείν, η άνάδυσις το συναναστήναι τω Χριστώ» σημαίνει.

Ο δε Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων προσθέτει: «Κατέρχη μεν γαρ εις το ύδωρ φορών τας αμαρτίας, άλλ’ η της χάριτος επίκλησις σφραγίσασα την ψυχήν ου συγχωρεί (=δεν επιτρέπει) λοιπόν υπό του φοβερού καταποθήναι δράκοντος. Νεκρός, εν αμαρτίαις καταβάς, αναβαίνεις ζωοποιηθείς εν δικαιοσύνη». Βυθίζεται δηλαδή αμαρτωλός ο άνθρωπος στο νερό της Κολυμβήθρας και βγαίνει δίκαιος, αθώος, άγιος. Τούτο γίνεται αμέσως και δεν το συμβολίζει απλώς το Βάπτισμα, όπως νομίζουν οι «Ευαγγελικοί». Απαλλάσσεται ή ψυχή από όλα τα αμαρτήματα, καθαρίζεται, εξαγνίζεται και αναγεννάται. Αρχίζει νέαν ζωήν. Και αναλόγως προς τον αγώνα τον προσωπικόν, πού θα κάνη στην συνέχεια, θα διατήρηση ή όχι την καθαρότητα της και θα προοδεύση στον αγιασμό.

Γι’ αυτήν την κάθαρση και ανακαίνιση, πού επιτελείται στο Βάπτισμα κατά τρόπον υπερφυσικό, γράφει πάλιν ο Απόστολος Παύλος, όταν λέγη στους Κορινθίους, πού ήσαν προηγουμένως δούλοι της διαφθοράς, ότι όλα αυτά ανήκουν πλέον στο παρελθόν. Με το Βάπτισμα «απελούσασθε… ηγιάσθητε… εδικαιώθητε εν τω ονόματι του Κυρίου Ιησού και εν τω Πνεύματι του Θεού ημών» (Α’ Κορ. ζ’ 9-11).

Κάτι όμως πρέπει να λεχθεί και για τον Νηπιοβαπτισμό, πού τον καθόρισε ενωρίτατα η Εκκλησία και τον απορρίπτουν οι «Ευαγγελικοί». Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος γράφει: «Νήπιον εστί σοι; Μη λαβέτω καιρόν η κακία εκ βρέφους αγιασθήτω, εξ ονύχων απαλών καθιερωθήτω τω Πνεύματι». Εχεις δηλαδή νήπιον; Μη καθυστερείς να το βάπτισης και προχώρηση έτσι ή κακία με την ηλικία του. Ας αγιαστεί, ας βαπτισθεί δηλαδή τώρα πού είναι βρέφος. Ας αφιερωθεί στον Θεό και ας σφραγισθεί με το Άγιο Πνεύμα από τώρα πού είναι απαλά, τρυφερά τα νύχια του. (Ίδέ και Πράξ. ιζ’ 33, Α’ Κορ. α’ 16, όπου γίνεται λόγος για βάπτιση όλων των μελών δύο οικογενειών, επομένως και των νηπίων τους).

Η Εκκλησία μας διδάσκει ότι η Θεία Χάρις δεν εξαρτάται από την λογικήν ικανότητα του άνθρωπου. Οι «Ευαγγελικοί» βεβαίως ως ορθολογιστές δεν μπορούν να το καταλάβουν αυτό. Το πώς δηλαδή το νήπιο απαλλάσσεται δια του Βαπτίσματος από το προπατορικό αμάρτημα κατά τρόπον μυστικόν και πώς ενσωματώνεται στο μυστικόν Σώμα του Χριστού, πού είναι η Εκκλησία. Πώς αποκτά επίσης την δυνατότητα να κοινωνεί, να μετέχει στην εξαγιαστική ζωή και Χάρη της Εκκλησίας και να αναπτύσσει και το φύτρο της αγιότητας, με το όποιον εμβολιάσθηκε κατά το Βάπτισμα. Πώς ενδύεται τον Χριστόν, όπως το τονίζει ο Άγιος Απόστολος Παύλος, όταν γραφή: «Όσοι εις Χριστόν εβατπίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε» (Γαλ. γ’ 27). Πώς δηλαδή γίνεται ένα με τον Χριστόν. Εδώ είναι το Μυστήριο, στο όποιο δεν χωρεί ο μικρός ανθρώπινος νους.

Ας προσθέσουμε τέλος ότι οι «Ευαγγελικοί» όπως και οι Παπικοί, ευρίσκονται έκτος αληθείας και στον τρόπον, με τον όποιον τελούν το λεγόμενο Βάπτισμα τους.                                                                                           Κάνουν ραντισμόν ή περίχυσιν με το νερό. Όμως η λέξις «βαπτίζω», πού χρησιμοποιεί το Ευαγγέλιο, δεν σημαίνει ραντίζω ή περιχύνω, αλλά βυθίζω, βουτώ. Εξ άλλου και τα αρχαία «Βαπτιστήρια», πού έχει ανακαλύψει η Αρχαιολογία, φανερώνουν ότι οι πρώτοι Χριστιανοί εβαπτίζοντο, όπως βαπτιζόμαστε εμείς οι Ορθόδοξοι.

Από το βιβλίο «ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ»
Εκδόσεις ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ «Ο ΣΩΤΗΡ», 1997