Archive for the ‘αγιογραφία’ Category

Υπάρχουν μκρές και μεγάλες λεπτομέρειες που θα πρέπει να γνωρίζουμε και να ασφαλίζουμε την διαδρομή μας προς τον Θεό.

Αντιγράφουμε από το βιβλίο του αρχιμανδρίτου Τιμοθέου Τζιβάρα, «ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ», έκδοση του Συλλόγου Φίλων του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Ιεράς Μητροπόπεως Αργολίδος, Αθήνα 2008) ένα πολύ σημαντικό και ενδιαφέρον απόσπασμα που αφορά καί την ορθότητα (διευκρίνηση) της πίστης μας αλλά και της ορθόδοξης αγιογραφίας.

Ας είμαστε προσεκτικοί.

Τον Θεό δεν τον έχουμε δεί ποτέ, καθότι είναι πνεύμα (Ιω. δ’, 24) , αόρατος και απερινόητος. Έχουμε όμως ακούσει την φωνή του Πατρός κατά την βάπτιση του Χριστού στον Ιορδάνη και κατά την μεταμόρφωσή Του  επάνω στο όρος Θαβώρ.

Το Άγιο Πνεύμα δεν το έχουμε δεί επίσης, μόνο μας έχει καταστήσει φανερή την ύπαρξη και την παρουσία Του με τη μορφή περιστεράς στη βάπτιση του Χριστού ( Ματθ. 3:16, Μαρκ. 1:10, Λουκ. 3:22) και πύρινης γλώσσης στην Πεντηκοστή (Πραξ. 2:3).

Αφού, λοιπόν, ο Θεός στα δύο πρόσωπα, του Πατρός και του Αγίου Πνεύματος, δεν είναι ορατός, δεν μπορούμε να φιλοτεχνήσουμε την προσωπογραφία Του, την εικόνα ΤΟΥ.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ποτέ δεν απεικόνισε τον Τριαδικό Θεό, παρά μόνο τη μορφή των τριών αγγέλων, που συμβολίζουν την Αγία Τριαδα, οι οποίοι παρουσιάστηκαν στον πατριάρχη Αβραάμ στη δρύ του Μαμβρή (Γέν. 18:2). Αν υπάρχουν σε κάποιους ορθόδοξους ναούς εικόνες που παριστάνουν τα τρία θεία Πρόσωπα, τούτο είναι αποτέλεσμα επιδράσεως εκ του Παπισμού.

Η Εκκλησία φιλοτεχνεί μόνο την προσωπογραφία, την εικόνα, του Χριστού, του σαρκωθέντος Λόγου. Δεν εικονίζει την θεότητα του Λόγου, αλλά την ανθρωπότητα Αυτού. Η Θεότητα παραμένει ασύλληπτη και αθεώρητη.



«Σήμερον της ευδοκίας Θεού το προοίμιον, και της των ανθρώπων σωτηρίας η προκήρυξις. Εν ναώ του Θεού τρανώς η Παρθένος δείκνυται, και τον Χριστόν τοις πάσι προκαταγγέλλεται. Αυτή και ημείς μεγαλοφώνως βοήσωμεν˙ Χαίρε της οικονομίας του Κτίστου η εκπλήρωσις».

Μία από τις κυριότερες και μεγαλύτερες Θεομητορικές εορτές του έτους είναι τα «Εισόδια» της Θεοτόκου. Η Εκκλησία μας την τιμά στις 21 Νοεμβρίου, με ιδιαίτερη λαμπρότητα. Η σημασία της εορτής αυτής είναι μεγάλη και ιερή. Αποτελεί τήν βάση και την αρχή για όλη την μετέπειτα ζωή της Θεοτόκου.

Όπως γνωρίζουμε, η Παναγία Θεοτόκος, γεννήθηκε από γονείς γηραιούς, τον Ιωακείμ και την Άννα, που είχαν παρακαλέσει με πολύ πόνο τον Θεό να τους δώση ένα τέκνο και να το αφιερώσουν στο Ναό Του. Πραγματικά, αυτό και έκαναν. Οταν δηλαδή η Μαρία έγινε τριών ετών την έφεραν οι ίδιοι οι γονείς της στο Ναό και την παρέδωσαν στα χέρια του Ζαχαρία του ιερέα. Αυτός την αγκάλιασε, την ευλόγησε και είπε: «Εμεγάλυνε ο Κύριος το ονομά σου σε όλες τις γενεές. Με σένα θα ευλογηθούν τα έθνη και ο Κύριος θα λυτρώση τους υιούς του Ισραήλ». Και ανέβασε την τριετή Μαρία στο εσωτερικό του θυσιαστηρίου, όπου ο Θεός την χαρίτωσε. Και ευφράνθηκε η Παναγία και με αγαλλίαση ψυχής εσκίρτησε και όλοι πνευματικά πανηγύρισαν που έμεινε στο Ναό τον Άγιο, για να αγιασθεί και να γίνει αργότερα η Μητέρα του ίδιου του Θεού.

ΣΠΟΥΔΗ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΩΝ ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Στην εικονογράφηση του γεγονότος των Εισοδίων της Θεοτόκου, βλέπουμε, στο κέντρο την Παναγία σαν μικρό τριετές κοράσιον, που όμως έχει όλη την ιερότητα της μέλλουσας Μητέρας του Θεού. Ο ιερέας Ζαχαρίας ο μετέπειτα πατέρας του Προδρόμου, έχει ακουμπήσει ευλαβικά και στοργικά το χέρι του επάνω στην κεφαλή της. Την ευλογεί και την υποδέχεται στα άγια των αγίων, φορώντας ενδύματα λειτουργικά και διακριτικό της ιερωσύνης στην κεφαλή του. Η Παναγία στέκει με ιερή σιγή απέναντί του έχει τα χέρια της σε στάση ευλαβική και συγχρόνως κινητική απέναντί του, που δηλώνει την προθυμία και την χαρά της προσελεύσεώς της στον Ναό του Κυρίου. Αυτό είναι το σχέδιο και το θέλημα του Θεού και η προαιώνια βουλή του για την σωτηρία των ανθρώπων.

Το ίδιο ευλαβικά και με ιερή συγκίνηση εικονίζονται και οι γέροντες γονείς της Ιωακείμ και Άννα. Την παραδίδουν στα χέρια του Ζαχαρία με μια κίνηση πολύ εκφραστική, που δηλώνει την προθυμία τους να εκπληρώσουν την υπόσχεσή τους στο Θεό και να του αφιερώσουν το μονάκριβο παιδί τους, που το απέκτησαν μετά από πολλών χρόνων προσευχή και νηστεία και σε γήρας προχωρημένο. Όμως η αγάπη στο Θεό επισκιάζει τα σπλάχνα της στοργής της ανθρώπινης φύσης. Έχουν στραμμένα τα βλέμματά τους στην παιδίσκη τους Μαρία, προσέχοντάς την με πολύ συγκίνηση.

Πίσω τους βλέπουμε πολλές νεάνιδες, να κρατούν λαμπάδες αναμμένες και να προπέμπουν την Παναγία οδηγώντας την στο Ιερό, όπου έμεινε σαν περιστερά ηγιασμένη και έγινε η λαμπάδα του Θεού, η κατοικία Του, ο ναός Του, το θυσιαστήριο και η λατρεία η ζώσα και καθαρά.

«Ο καθαρώτατος Ναός του Σωτήρος, η πολυτίμητος παστάς και Παρθένος, το ιερόν θησαύρισμα της δόξης του Θεού, σήμερον εισάγεται, εν τω οίκω Κυρίου, την χάριν συνεισάγουσα, την εν Πνεύματι Θείω˙ ην ανυμνούσιν Άγγελοι Θεού˙ Αύτη υπάρχει σκηνή επουράνιος».

 

( από το site της Εκκλησίας της Ελλάδος)