Archive for the ‘Άγιοι’ Category

[You must be registered and logged in to see this image.]

Κοντάκιον. Ηχος πλ. δ’. Τη ‘Υπερμάχω…
Ως ποιμενάρχην τής Λαμψάκου έν θεώτατον
Καί των θαυμάτων αυτουργόν καί κρήνην αφθονον
Άνυμνοϋμέν σε θεόληπτε Ίεράρχα. Άλλ’ ώς εχων παρρησίαν πρός τόν Κύριον
Καθικέτευε λυτροϋσθαι πάσης θλίψεως Τους Βοώντάς σοι,
Χαίροις Πάτερ Παρθένιε.

Ανθρωπος ών τη φύσει, άγγελος έν τοις τρόποις, ώφθης Παρθένιε Ίεράρχα (έκ γ’.) καί ταϊς άγγελικαϊς δωρεαις, της Εκκλησίας φαιδρύνεις τό πλήρωμα διό καί τήν πολιτείαν σου,θαυμάζοντες όναβοώμεν. (περισσότερα…)

Στην Ι’ Συνέλευσί της στην Ραβέννα (Οκτώβριος 2007) η Διεθνής Μικτή Θεολογική Επιτροπή για τον Διάλογο Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών υποστηρίζει ότι έθεσε «σταθερόν έρεισμα δια μελλοντικήν συζήτησιν του ερωτήματος του πρωτείου επί του παγκοσμίου επιπέδου εν τη Εκκλησία» (Κείμενο της Ραβέννας παράγρ. 46) (1). Το «σταθερόν έρεισμα», όπως προκύπτει από τις 46 παραγράφους του ανωτέρω κειμένου, είναι η παραδοχή ότι κατά την πρώτη χιλιετία, πριν από το οριστικό σχίσμα του 1054, ο επίσκοπος της Ρώμης ανεγνωρίζετο πρώτος μεταξύ των πέντε πατριαρχών στο πλαίσιο της καλώς λειτουργούσης τότε συνοδικότητος. Προαγγέλλεται η περαιτέρω συζήτησις περί του Πρωτείου ως εξής: «Το ερώτημα περί του ρόλου του επισκόπου Ρώμης εν τη κοινωνία πασών των εκκλησιών παραμένει προς μελέτην εις μεγαλύτερον βάθος. Ποία είναι η συγκεκριμένη λειτουργία του επισκόπου “της πρώτης καθέδρας” εν μια εκκλησιολογία κοινωνίας και υπό το πρίσμα όσων περί συνοδικότητος και αυθεντίας έχομεν αναφέρει εν τω παρόντι εγγράφω; Πώς θα ήτο δέον να νοήται και να βιούται η διδασκαλία της πρώτης και της δευτέρας βατικανής συνόδου επί του παγκοσμίου πρωτείου υπό το φώς της εκκλησιακής πρακτικής κατά την πρώτην χιλιετίαν; Ταύτα είναι κρίσιμα ερωτήματα δια τον ημέτερον διάλογον και δια τας ημετέρας ελπίδας περί αποκαταστάσεως της πλήρους μεταξύ ημών κοινωνίας» (παράγρ. 45).
Η σοβαρότης του θέματος είναι προφανής. Πού προβλέπεται να καταλήξη ο διάλογος; Η εκτίμησις του διεθνούς Τύπου (Le Figaro 15/11/2007, The Times 16/11/2007), κυρίως όμως του ιταλικού, είναι ότι τα πράγματα οδηγούνται προς ένωσι των Εκκλησιών με αναγνώρισι του παπικού Πρωτείου επί θυσία ενδεχομένως κάποιων προνομίων του Πάπα. Η Δύσις με συγκρατημένη αισιοδοξία περιμένει την ένωσι Ρωμαιοκαθολικών και Ορθοδόξων επί τη βάσει της αρξαμένης συμφωνίας. Στην καθ’ ημάς Ορθόδοξο Ανατολή υπάρχει επιφυλακτικότης και αγωνία. Διερωτάται ο πιστός λαός: Θα διαφυλαχθή άραγε ανόθευτος η Ορθόδοξος Πίστις;

Σε πρόσφατο άρθρο μας είχαμε επισημάνει ότι ο Διάλογος Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, όπως μέχρι τώρα εξελίσσεται, δείχνει να οδηγή σε ουνιτικού τύπου ένωσι και μάλιστα βάσει σχεδίου που έχει εκπονήσει το Βατικανό. Είχαμε εκφράσει την ελπίδα ότι «οι Ορθόδοξοι δεν θα υποκύψουν στις προαιώνιες παπικές αξιώσεις, δεν θα αμνηστεύσουν την Ουνία, δεν θα αναγνωρίσουν στον Πάπα κάποια μορφή πρωτείου εξουσίας και παγκοσμίου δικαιοδοσίας, ούτε θα δεχθούν να συνεργασθούν στους Βατικάνειους σχεδιασμούς για ένωσι που άμεσα ή έμμεσα θα παραθεωρή την ακαινοτόμητο Ορθόδοξο Πίστι» (2).

Πού όμως οδηγεί το «Κείμενο της Ραβέννας»;

Υπάρχουν σοβαροί λόγοι να πιστεύουμε ότι το «Κείμενο της Ραβέννας» επιβεβαιώνει τους φόβους, ότι οι Ορθόδοξοι υποχωρούμε στις παπικές αξιώσεις. Οι λόγοι είναι οι εξής: (περισσότερα…)

Έρχεται η πρωτοχρονιά και πάλι θα ασεβήσουμε απέναντι σε έναν από τους πολύ μεγάλους αγίους μας.

Τον Άγιο Βασίλειο ο οποίος από την αγάπη του στον Θεό και στους ανθρώπους, έγινε Μέγας. Με τα έργα του και με τη ζωή του.

Πέθανε πριν γίνει 50 χρονών. Νεότατος δηλαδή.

Ήταν μοναχός και έγινε Επίσκοπος.

Τί σχέση μπορεί να έχει με τον χοντρό, χαζοχαρούμενο δαίμονα των αναψυκτικών;ν

Είμαστε υπόλογοι απέναντι στον Θεό.

Είμαστε υπόλογοι απέναντι στον ίδιο τον Άγιο.

Είμαστε υπόλογοι και απέναντι στα παιδιά μας.

Διαστρεβλώνουμε την αλήθεια. Φορτώνουμε με άχρηστα ψέμματα και με ανήθικες ιστορικές, πνευματικές, πολιτιστικές και ιστορικές διαστρεβλώσεις την ζωή μας. Φυσικό είναι, λοιπόν, όλα αυτά να επηρεάζουν ανάλογα την καθημερινότητά μας αλλά για πάντα.

Ας μετανοήσουμε κι ας πούμε την αλήθεια. Ας διορώσουμε τη ζωή μας. Ας επιστρέψουμε σε όσα μας χρειάζονται. Κι ανν θέλουμε φέτος να κάνουμε κάτι που α δείχνει την αγάπη μας στον Θεό αλλά και στα παιδιά μας, ας πούμε την αλήθεια. Κι αν θέλουμε να είμαστε τολμηροί, ας μάθουμε στα παιδιά μας ποιός στ’ αλήθεια ήταν ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας και τί έκανε όσο ζούσε.

Κι αφού οι συνάνθρωποί μας περνούν τέτοια κρίση και αφού υπάρχει τόση φτώχια στην πατρίδα μας, ας μάθουμε στα παιδιά μας να προσφέρουν δώρα σε άλλα παιδιά και οικογένειες, όπως έκανε και ο Μέγας άγιός μας!

Να τους εξηγήσουμε την αξία του να προσφέρεις και τη σημασία του. Να τα κάνουμε μιμητές του. Να τα κάνουμε ΑγιοΒασίληδες. Αλλά ορθόδοξους. Ανθρώπινους.

Και μην αμφιβάλλει κανείς ότι θα υπάρξουν πολύ όμορφες αλλαγές στην οικογένειά του.

Χώρια που τα παιδιά μας θα γίνουν πηγή που θα τιμωρήσει το ψέμα των διεθνών κερδοσκόπων. Κι αντί να τα πάμε να αγοράσουν ζωάκια με καρκινογόνα τροφή, καλύτερα να κάνουμε μαζί τους οικονομία και να δώσουμε λίγα χρήματα σε κάποιον γείτονα ή σε κάποιον συμμαθητή.

Τί μας εμποδίζει να το κάνουμε αυτό;

Ας κουραστούμε λιγάκι για να πούμε την αλήθεια.

Ας τιμήσουμε τον εαυτό μας αλλά και τα παιδιά μας, που θέλουν ειλικρίνεια, αλήθεια και αφάλεια από εμάς. Ότι τους δώσουμε σήμερα, αυτό θα εισπράξουμε αύριο.

Ότι κόσμο χτίσουμε σήμερα, τέτοιον κόσμο θα έχουμε αύριο και σ’ αυτόν τον κόσμο θα ζήσουμε κι εμείς και τα παιδιά μας.

Έχουμε ευθύνη.

Έχουμε και ευκαιρία να δείξουμε ή να προσπαθήσουμε να αγαπήσουμε.

Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, στὸ Γ΄βιβλίο τῶν Βασιλειῶν (κεφ. ιζ΄)ἀναφέρεται ἕνα ἐντυπωσιακὸκαὶ πολὺ διδακτικὸ περιστατικὸ

ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ προφήτη Ἠλία.

Ἦταν τὰ χρόνια τῆς ἀνομβρίας καὶ ὁ Θεὸς ἔστειλε ὁδηγία στὸν προφήτη του νὰ πάει στὰ Σαρεπτὰ τῆς Σιδωνίας κι ἐκεῖ νὰ ζητήσει φιλοξενία ἀπὸ μία γυναίκα χήρα. Ἡ γυναίκα αὐτὴ ὅμως εἶχε πλέον φθάσει στὸ ἔσχατο σημεῖο τῆς φτώχειας.

Σὲ αὐτὴ τὴν ἀξιοθρήνητη κατάσταση ἔρχεται καὶ τὴ βρίσκει ὁπροφήτης Ἠλίας καὶ τῆς ζητᾶ μίαἐξυπηρέτηση:

Φέρε μου, σὲ παρακαλῶ, λίγονερὸ γιὰ νὰ πιῶ.

Πρόθυμα ἡ γυναίκα, παρὰ τὸ ὅτι ἦταν καιρὸς ξηρασίας, πῆγε καὶβρῆκε νερὸ γιὰ τὸν προφήτη. Ὕστερα ἐκεῖνος τῆς εἶ πε:

Δῶσ’ μου, σὲ παρακαλῶ, καὶλίγο ψωμάκι ἀπὸ αὐτὸ ποὺ κρατᾶς.

Στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ σου, πίστεψέ με, δὲν ἔχω καθόλου ψωμί,ἀπάντησε ἀνήσυχη ἡ γυναίκα, ἡὁποία ὡς ἐθνικὴ στὴν καταγωγὴ

λάτρευε τὰ εἴδωλα.Καὶ συνέχισε ἐξηγώντας στὸνπροφήτη τὴ δεινὴ θέση στὴν ὁποία βρισκόταν:

Ὅ,τι ἔχω εἶναι μόνο μιὰ χούφταἀλεύρι καὶ λίγο λάδι. Μάλιστα αὐτὴ τὴν ὥρα μάζευα λίγα ξυλαράκια, γιὰ νὰ ζυμώσω τὸ ἀλεύρι καὶνὰ ψήσω λαγάνα γιὰ ἐμένα καὶ τὰπαιδιά μου. Μόνο αὐτὸ ἔχουμε νὰφᾶμε, κι ὕστερα ἀπὸ αὐτὸ ἐκεῖνοποὺ μᾶς μένει πλέον εἶναι νὰ πεθάνουμε ἀπὸ

τὴν πείνα.

Τότε ὁ θεοκίνητος προφήτης, γιὰ νὰ τὴ δοκιμάσει, τῆς εἶπε:

Ἔχε θάρρος καὶ κάνε ὅπως εἶπες. Ζύμωσετὸ ἀλεύρι καὶ ψῆσε τὸ ψωμί. Δῶσ’ μου ὅμωςἐμένα πρῶτα νὰ φάω καὶ μετὰ ἀπὸ ὅ,τι μείνειπάρε νὰφᾶς κι ἐσὺ καὶ τὰ παιδιά σου. Διότι«τάδε λέγει Κύριος»: Τὸ ἀλεύρι σου δὲν θὰ ἐξαντληθεῖ καὶ τὸ δοχεῖο μὲ τὸ λάδι δὲν θὰ λιγοστεύσει, μέχρι τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ στείλει ὁ Κύριος βροχὴ στὴ γῆ.

Πράγματι ἡ πάμπτωχη ἐκείνη χήρα πίστεψεστὸ λόγο τοῦ προφήτη κι ἔκανε ἀκριβῶς ὅ,τιτῆς εἶπε. Τοῦ ἑτοίμασε φαγητὸ κι ἔφαγε κι αὐτὸςκι ἐκείνη καὶ τὰ παιδιά της. Αὐτὸ μάλιστα συνεχίστηκε καὶ τὶς ἑπόμενες ἡμέρες. Γιὰ δύο χρόνια ὁ προφήτης Ἠλίας τρεφόταν ἀπὸ τὴ χήρα τῶν Σαρεπτῶν, καὶ οὔτε τὸ ἀλεύρι οὔτε τὸ λάδι λιγόστευαν στὸ σπίτι της.

Τί χαρὰ καὶ εὐλογία γιὰ τὸ σπίτι αὐτό!

Σὲ περίοδο πείνας μποροῦσαν νὰ τρέφονται μὲ θαυματουργικὸ τρόπο. Εἶχανμάλιστα μαζί τους καὶ ἕναν ἀπεσταλμένο τοῦ Θεοῦ,γεγονὸς ποὺ ἀποτελοῦσεμία ἀκόμη δωρεὰ τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ φιλόξενη χήρα. Πόσο πλούσια ἀμείβει ὁπλουσιόδωρος Θεὸς τοὺς ἐλεήμονες ἀνθρώπους!Ἡ προσφορὰ τῆς χήρας γυναίκας εἶχεἐλάχιστη ὑλικὴ ἀξία, ὡστόσο φανέρωνετὸν πλοῦτο τῆς ἀρετῆς της. Διότι ἂν καὶζοῦσε μέσα σὲ τέλεια φτώχεια καὶ στέρηση, δὲν σκέφθηκε τὸν ἑαυτό της καὶ τὰπαιδιά της, ἀλλὰ δίνοντας ἐμπιστοσύνη

στὸ λόγο τοῦ Κυρίου, πρόσφερε στὸνπροφήτη ὅ,τι εἶχε καὶ δὲν εἶχε!

Τί πίστη, τί μεγαλεῖο αὐτοθυσίας καὶἀγάπης γιὰ τὸν πλησίον ἔκρυβε αὐτὴ ἡγυναίκα! Ἦταν πάμπτωχη, ἦταν χήρα,εἶχε παιδιὰ γιὰ νὰθρέψει, ζοῦσε σὲ καιρὸ πείνας καὶ ἀνέχειας· κι ὅμως ἔδειξεθαυμαστὴ γενναιοδωρία καὶ μάλιστα σὲἕναν ξένο ὁ ὁποῖος τῆς ζήτησε νὰ θρέψει πρῶτα αὐτόν! Δίκαια ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος θεωρεῖ τὴ χήρα αὐτὴ «φιλοξενεστέραν τοῦ Ἀβραάμ». Διότι ὁ Ἀβραὰμἦταν πλούσιος καὶ φιλοξένησε ἀγγέλους.Ἡ γυναίκα αὐτὴ ὅμως ἦταν τελείως πτωχὴ καὶ φιλοξένησε προφήτη. Ἔτσι ἡ φιλόξενη χήρα τῶν Σαρεπτῶν ἔγινε παράδειγμα γιὰ ὅλους μας.

 

Ζοῦμε σὲ δύσκολες ἐποχές, ὅπου ἡοἰκονομικὴ κρίση αὐξάνει μέσα μας τὸνφόβο καὶ τὴν ἀγωνία γιὰ τὸ μέλλον τὸ δικό μας καὶ τῶν παιδιῶν μας. Μέσα στὸπυκνὸ αὐτὸ σκοτάδι τῆς ἀβεβαιότητος, ὁλόγος τοῦ Θεοῦ πάντοτε ἐπίκαιρος καὶδιαχρονικὸς ρίχνει ἀκτίνες ἐλπίδας καὶζωῆς. Γράφει ὁ ἱερὸς Ψαλμωδός: «Κύριος οὐ στερήσει τὰ ἀγαθὰ τοῖς πορευομένοις ἐν ἀκακίᾳ» (Ψαλμ. πγ΄ [83] 12).

 

Ὁ Κύριος δὲν θὰ στερήσει τὰ ἀγαθά τουσ’ ἐκείνους ποὺ συμπεριφέρονται μὲ ἀκακία καὶ καλοσύνη. Ἀλήθεια τὸ πιστεύουμε αὐτό;

Ἡ λύση στὰ προβαλλόμενα ἀδιέξοδαδὲν βρίσκεται στὸ νὰ μάθουμε νὰ ἀποταμιεύουμε μὲ ἀσφάλεια τὰ χρήματά μας,νὰ κερδίζουμε ὅλο καὶ περισσότερα καὶνὰ τὰ ἐπενδύουμε κατὰ τὸν πιὸ συμφέροντα τρόπο. Ἡ λύση εἶναι νὰ δείξουμεπλήρη ἐμπιστοσύνη στὸ λόγοτοῦ Θεοῦ.Καὶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ ἀποστόλουΠαύλου μᾶς βεβαιώνει ὅτι «ὁ σπείρωνἐπ’ εὐλογίαις ἐπ’ εὐλογίαις καὶ θερίσει»(Β΄ Κορ. θ΄ 6)· δηλαδὴ ἐκεῖνος ποὺ σπείρει μὲ ἐλεημοσύνες ἄφθονα, ἄφθονα καὶθὰ θερίσει. Ἂς μὴ φοβόμαστε νὰ προσφέρουμεὅπου ὑπάρχει ἀνάγκη. Ὅσοπερισσότερο δίνουμε, τόσο περισσότερα θὰ μᾶς δίνει ὁ Θεός! Ὅπως ἀκρι βῶςκαὶ ἡ χήρα τῶν Σαρεπτῶν, ἡ ὁποία ἀνταμείφθηκε ἀπὸ τὸν ἅγιο Θεὸ γιὰ τὴν πίστηποὺ ἔδειξε στὸν λόγο τοῦ προφήτη ἀλλὰκαὶ γιὰ τὴν ἐλεήμονα διάθεσή της. Δὲνκράτησε γιὰ τὸν ἑαυτό της τὰ ἐλάχισταἀγαθά της, ἀλλὰ πρόθυμα τὰ πρόσφερεστὸν προφήτη Ἠλία· καὶ ὁφιλάνθρωποςΘεὸς φρόντισε νὰ μὴ στερηθεῖ τίποτεαὐτὴ καὶ τὰ παιδιά της.

Σήμερα δοκιμάζεται καὶ ἡ δική μας πίστη. Ὡστόσο, ἂν πιστεύουμε στοὺς λόγους τοῦ Κυρίου, δὲν πρέπει νὰ ἀνησυχοῦμε καὶ νὰἀπογοητευόμαστε. Ἂς μάθουμε νὰ καλλιεργοῦμε τὴν ἀρετή, τὴνἀγάπη καὶ τὴν ἐλεη μοσύνη· καὶ νὰ εἴμαστε βέβαιοι ὅτι ὁ Θεὸς ὁ Ὁποῖος πάντοτε τηρεῖ τὶς ὑποσχέσεις του θὰ προνοήσει ὥστε τίποτε νὰ μὴ μᾶς λείψει.

Κοντά Του θὰ ἀπολαμβάνουμε κι ἐμεῖς τὴ θεία εὐλογία, ὅπως καὶ ἡ χήρα τῶν Σαρεπτῶν, ποὺ ἀξιώθηκε νὰ φιλοξενήσει τὸν προφήτη Ἠλία καὶ νὰ λάβει πλούσιες τὶς δωρεὲς τοῦ Θεοῦ.

 

( Ο Σωτήρ, τεύχος 2005, 15 Ιουλ. 2010)

ΤΟΥ ΑΡΧΙΜ . Π . ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΖΙΟΜΠΟΛΑ

 

Με την ευκαιρία της εορτής του μεγάλου ασκητού Γερασίµου 20 Οκτωβρίου , λόγος για µια ξεχασμένη συµπεριφορά των Παπικών , πού συνέβη κατά την εκταφή του σκηνώµατος του στα Οµαλά της Κεφαλληνίας .

Ό Άγιος Γεράσιμος, πού γεννήθηκε στα Τρίκαλα Κορινθίας το 1509, ήταν άµεσος απόγονος των ενδόξων Νοταράδων του Βυζαντίου . Ό πάππους του ήταν αδελφός του Λουκά Νοταρά ,του Πρωθυπουργού , δηλαδή κατά την πτώση της Πόλεως υπό τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο . Ό Γεράσιµος, µικρός συνειδητοποίησε τίνων απόγονος είναι και τί χάθηκε στο Βυζάντιο και νωρίς συνέλαβε τα µεγάλα και υψηλά της ζωής και στράφηκε προς τα θεία πράγµατα .

Αφού νεαρός επισκέφθηκε την τουρκοκρατούμενη πλέον Κωνσταντινούπολη και έκλαυσε για ό,τι εκεί έγινε και είδε και για το αίµα πού χύθηκε , έλαβε τη γενναία απόφαση να αφιερωθεί στο Μοναχισµό, µε πρώτο στάδιο ιερής παλαίστρας το Άγ. Όρος, στο όποιο παρέµεινε περί τα πέντε χρόνια. Στη συνέχεια στους Αγίους Τόπους οπού παρέµεινε περί τα δώδεκα χρόνια, µάλιστα στο Σαραντάριο νήστεψε απόλυτα τεσσαράκοντα ηµέρας!

Από εκεί επισκέφθηκε Σινά, Αίγυπτο και Κρήτη, όπου σε σπήλαια έζησε περί τα δύο χρόνια. Κατόπιν στη Ζάκυνθο όπου πάλι σε σπήλαιο έζησε µία πενταετία, και σε ηλικία 50 περίπου ετών κατέληξε στην Κεφαλληνία και έζησε πάλι σε σπήλαια . Εκεί δι ‘ άκρας ασκήσεως , «φθάσας εις γήρας και πολλών θαυµάτων επιτελέσας και γνούς την αυτού τελευτήν κοιτάς Μοναστρίας συγκαλεσάµενος και συγχωρησιν παρ αυτών, εξαιτήσας και επευλογήσας αυτάς τω θεώ το πνεύµα παρέθετο ».

Ή µεγάλη καµπάνα της Μονής κτύπησε κατάλληλα. Ή είδηση πήρε διαστάσεις στο νησί . Ήταν ή 15 η Αυγούστου του 1579 και µάλιστα µετά τη θεία Λειτουργία. Οποία ευλογία .

Επίσκοπος και κλήρος του νησιού, πλήθος µοναστών και πλήθη λαού , µετά την έξόδιον Ακολουθία ένεταφίασαν το Ιερό λείψανο . Ή αγία ζωή και το οσιακό τέλος άφησαν ως αποτέλεσµα ότι ό δωροδότης Κύριος τον είχε κατατάξει στο πάνθεον των Αγίων της Εκκλησίας. Έτσι, µε βάση τα σηµεία και την κοσµοσυρροή , κάτι το πηγαίο ώθησε τις Μοναχές να επιχειρήσουν έγκαιρα την ανακοµιδή του Ιερού λειψάνου. Τούτο έγινε και µε την παρουσία του Πατριαρχικού Έξαρχου την 20ήν Οκτωβρίου 1581, δηλαδή 26 µήνες µετά την κοίµηση του.

 

Με το άνοιγµα του τάφου, ω του θαύµατος, ευρέθηκαν προ εκπλήξεως ! Το ιερό λείψανο ακέραιο, άφθαρτο και ευωδιάζον. Χαράς ευαγγέλια στη µονή των Καλογραιών αλλά και γενικά των πιοτών. Το γεγονός πήρε διαστάσεις και εκτός νησιού . Αξιώθηκε δηλαδή τιµής ό Όσιος ,πού ελάχιστοι αξιώνονται. Πάνω στα πράγµατα µια απόδειξη ότι ή αποστολή του ανθρωπίνου σώµατος δεν τελειώνει στον τάφο. Οδηγεί ως προς το σώµα στο «Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών …».

Όµως, στην όντως αυτή χαρά, πού υπερβαίνει τα ανθρώπινα και αποτελεί ενέργεια Θεού, δεν συµµετείχαν όλοι. Εξαίρεση και αµαρτωλή παραφωνία —πέραν των άλλων — οι τότε Παπικοί του νησιού δυσφόρησαν έντονα, αντέδρασαν πεισµατικά και τούτο διότι ένοιωσαν ότι το

ατράνταχτο αυτό ορθόδοξο γεγονός θα είναι πλέον εµπόδιο στον προσηλυτισµό των Ορθοδόξων, πού οι Παπικοί επιχειρούσαν .

Να τονισθεί ότι πηγαίνοντας στο νησί ό ασκητής Γεράσιµος είχε να αντιµετωπίσει και τον άκρατο προσηλυτισµό των Λατίνων. Γνώριζε ποιοι ήταν και πόσον µακράν της αληθείας και πάσχιζε να στηρίξει το λαό στην Ορθόδοξη Πίστη και προέτρεπε να µη δελεάζονται από τα δολώµατα και τις όποιες προσφορές των διαφαίνεται ότι ή Ορθόδοξη αυτή στάση του έναντι των Λατίνων ήταν ενισχυµένη και από τη θέση – φράση του προγόνου του δούκα Λουκά Νοταρά, του οποίου η αποστροφή προς τον Πάπα ήταν τοιαύτη , ώστε λίγο προ της πτώσεως όταν κάποιοι ανέκραξαν: «Είθε να παραδίδαµεν την Πόλιν εις τους Λατίνους τους πιστεύοντας τουλάχιστον εις τον Χριστόν, ίνα µη ριφθώµεν εις τας των ασεβών παλάµας », εξεφώνησε , «κρειττότερον έστω είδέναι εν µέση τη Πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων, ή καλύπτραν λατινικήν ».

 

Με το επιχείρηµα πάντως της πρόωρης εκταφής βρήκαν ευκαιρία να πολεµήσουν τρόπον τινά τον Άγιον πού τους ήλεγχε. Όντως πλέον ή σωματική αφθαρσία του ασκητού έκλεινε το στόµα τους στα όσα έλεγαν ότι ή αλήθεια της πίστεως είναι στον Πάπα.

Και η συνέχεια ; Δεν ησύχασαν, κατηγόρησαν την Ιερά Μονή ότι δεν τηρήθηκε ή τριετία παραµονής του νεκρού στον τάφο και ότι ή βιασύνη τους έγινε για λόγους θρησκευτικής εκµεταλλεύσεως. Αυτοί ήταν και είναι εν πολλοίς οι Παπικοί, και µοχθηροί. Έτσι απαιτούσαν να επαναταφεί το σκήνωµα και «ελάλουν ασέβειαν».

Μίσος, τύφλωση ψυχής, φανατισµός στο έπακρον από δήθεν χριστιανούς. Στο φινάλε δεν ήταν καν θέµα τους, αλλά επειδή έχασαν στην παράνοµη προσπάθεια τους, πολέµησαν λυσσωδώς. Τέλος πάντων οι Λατίνοι – Παπικοί σε σχέση µε τους Ορθοδόξους ή στάση – θέση τους – είναι παντού και πάντοτε αρνητική έως εχθρική. Αποτέλεσµα, οι επικεφαλής Παπικοί κατέφυγαν στην πολιτική ( Ενετική ) εξουσία του νησιού, πού ήταν δική τους.

Πάνω στην αντιξοότητα ό Πατριαρχικός Έξαρχος, βλέποντας ότι ήταν δυνατόν ακόµη και εξέγερση να γίνει µεταξύ των δύο παρατάξεων , αφού πλέον το θέµα ξέφυγε και έγινε θέµα νησιού. Έτσι ελήφθηκε απόφαση µ ε την πολιτική εξουσία και ξανά έθαψαν το σκήνωµα , µ ε συμφωνία να συµπληρωθεί ή τριετία . Αφού τούτο συνέβη το 1582 προέβησαν στη δεύτερη εκταφή.

Και τότε ; «Το Ιερόν λείψανο και πάλιν εύροµεν αυτό ακέραιον, πάσαν ευωδία πέµπον και ιάµατα ». Πλέον οι Παπικοί ένοιωσαν µειονεκτικά , κοινώς ρεζιλεύτηκαν .

Ταύτα ως προς το φέρσιµο των Παπικών και από γραφόµενα του πρωτοπρεσβυτέρου π . Κωνσταντίνου Γκέλη από το έργο του «Ό Άγιος Γεράσιµος Κεφαλληνίας » ως προς το θέµα της εκταφής, καθώς και από το µακαριστό συγγραφέα Σώτο Χονδρόπουλο από το έργο του «Άγιος Γεράσιµος ό Νοταράς ».

 

Ώστε το διαµένον στους αιώνες άφθαρτο σκήνωµα του Αγίου Γερασίµου είχε και αύτη την περιπέτεια µε τους Παπικούς. Πέραν των άλλων παραµένει και των «Ορθοδόξων προστάτης». Αποτέλεσµα ως προς τις εορτές , πού τιµάται ο Άγιος Γεράσιµος παρέµειναν δύο. Ή πρώτη 16 Αυγούστου αντί 15 πού συνέβη ή κοίµηση του προς τιµήν της Παναγίας, πού δεσπόζει στις 15. Όµως ή µεγάλη εορτή του Άγιου παρέµεινε τιµητικά η 20 ή Οκτωβρίου , και θυμίζει όσα αναφέρθηκαν για το ιερό σκήνωµα µε την παρέµβαση των Παπικών του νησιού .

 

Να λεχθεί εδώ µε την ευκαιρία και τούτο : Μετά το Σχίσµα, πού στη συνέχεια έγινε και παρέµεινε παναίρεση, ή δυτική λεγοµένη «εκκλησία» για χίλια χρόνια δεν έχει ούτε ένα τέτοιο φαινόµενο, δηλ. αφθαρτοποιηµένο – ολόσωµο σώµα. Και πώς να έχει γενικά αγίους αφού στερείται χάριτος

θεού. «Ορφάνεψε », λόγω εκτροπών και ως τονίζεται από ορθοδόξου πλευράς δεν έχει ενεργό χάρη, όντως µυστήρια και µάλιστα Ιεροσύνη , αφού δεν φθάνει ή αποστολική διαδοχή αλλά απαιτείται ή παρουσία του Αγίου Πνεύµατος το όποιον δεν διατάσσεται στο να ενεργεί όπου υπάρχουν πλάνες και αίρεση.

 

Το επίκαιρο ερώτημα : Με αυτό το αιρετικό συνονθύλευµα να ενωθεί ή αγία Ορθοδοξία ;

 

Ή φήµη του χαρισματούχου Οσίου πήρε τότε διαστάσεις στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα. Το άπλωµα συνοδεύτηκε και µε ποικιλία θαυµάτων και φυσικά συνεχίζει να προσφέρει στο Ορθόδοξο πλήρωμα . Μεταξύ άλλων ό µεγάλος ασκητής Γεράσιµος έχει τα σκήπτρα εκδιώξεως των δαιμόνων από ανθρώπους, πού είναι υπό µερική ή ολική σατανική κατοχή. Ξέχωρο το χάρισμα αυτό στον Όσιο.

Τέλος, είναι και παραμένει µεγάλο και πανορθόδοξο Προσκύνηµα ή Ιερά Μονή του Αγίου Γερασίμου στην Κεφαλληνία .

 

( εφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ )

(Οἱ ἀδελφοὶ τῆς Δύσεως, ποὺ λανθασμένα ἀκολούθησαν τὴν παπικὴ καὶ τὴν λουθηρανικὴ αἵρεση, ζοῦσαν χωρὶς τὸν Χριστό. 
Ἐπιδόθηκαν μὲ μανία στὴν ἁρπαγὴ κάθε πράγματος ποὺ ἀνήκει στοὺς ἄλλους, στὴν ληστεία τῶν μικρῶν καὶ ἀδυνάμων, στὴν συσσώρευση ἐπιγείου πλούτου, στὴν ἐπέκταση τῶν δικῶν τους κρατῶν καὶ τῆς δικῆς τους ἐξουσίας, στὴν δόλια κατάκτηση ἄλλων πατρίδων!!!)

Σχ. «Χρ. »: Διαυγέστερο (ἀπὸ τὸ κατωτέρω) δὲν γίνεται!
Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
«Μόνο με την μεταβολή, την μετάνοια των δυτικών στην Ορθοδοξία (σημ. «Χρ. Βιβλ.»: ἐνν. στὴν Ὀρθοδοξία κι ὄχι στὰ “ὀρθόδοξα” πυροτεχνήματα ἢ στοὺς ἀναλώσιμους ἀλαλαγμοὺς “ὀρθοδοξίας”)
ΘΑ ΕΠΕΛΘΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ»
Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
«ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ» Ἐκδ. «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»,
Θεσσαλονίκη 2012 σελ. 75-78
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»
.         Οἱ ἄνθρωποι μιλοῦν γιὰ δύναμη. Κανεὶς ὅμως δὲν εἶναι τόσο ἰσχυρός, ὅσο εἶναι ὁ Χριστός.
.         Οἱ ἄνθρωποι μιλοῦν γιὰ μεγαλοσύνη. Κανεὶς ὅμως δὲν εἶναι τόσο μεγαλειώδης, ὅσο ὁ Χριστός.
.         Οἱ ἄνθρωποι μιλοῦν γιὰ τὴν καλοσύνη. Κανεὶς ὅμως δὲν εἶναι τόσο ἀγαθός, ὅσο ὁ Χριστός.

.         Οἱ ἄνθρωποι μιλοῦν γιὰ θαυμαστὰ πράγματα, κανεὶς ὅμως δὲν εἶναι τόσο ἀξιοθαύμαστος, ὅσο ὁ Χριστός. Οἱ ἄνθρωποι μιλοῦν γιὰ δόξα. Κανεὶς ὅμως δὲν εἶναι τόσο δοξασμένος, ὅσο ὁ Χριστός.
.         Κανεὶς στὸν κόσμο δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει δόξα διηνεκῆ. Διαρκῆ δόξα μπορεῖ νὰ ἔχει κανεὶς μόνο διὰ μέσου τοῦ Χριστοῦ. Ἐπειδὴ ὁ Χριστὸς μαρτύρησε ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, Τοῦ δόθηκαν ὅλα τὰ στεφάνια τῆς δόξας καὶ Αὐτὸς τὴν χαρίζει σ’ ὅποιον εἶναι ἄξιος καὶ θέλει.
.         Κάθε δόξα, ποὺ δὲν χαρίστηκε ἀπὸ τὸν Χριστό, εἶναι ὄχι μόνο πρόσκαιρη καὶ ψευδὴς ἀλλὰ εἶναι καὶ ἐπικίνδυνη. Ὅσο μεγαλύτερη δόξα ἔχει ἕνας ἐχθρὸς τοῦ Χριστοῦ, τόσο ἡ ποινή του θὰ εἶναι πιὸ μεγάλη στὸν κόσμο τῆς Κολάσεως, ὅπου κυριαρχεῖ τὸ σκοτάδι καὶ ὁ τριγμὸς τῶν ὀδόντων.
.         Ὅσο περισσότερο οἱ ἄνθρωποι μεγαλοποιοῦν καὶ δοξάζουν ἕναν τέτοιο ἄνθρωπο, ἐχθρὸ τοῦ Χριστοῦ, τόσο περισσότεροι δαίμονες ἀπὸ τὴν Κόλαση εἶναι ἕτοιμοι νὰ τοῦ πάρουν τὴν ψυχὴ ἀπὸ τὸ σῶμα, γιὰ νὰ τὴν σύρουν στὴν δική τους δυσωδία.
.         Οἱ ἀδελφοὶ τῆς Δύσεως, ποὺ λανθασμένα ἀκολούθησαν τὴν παπικὴ καὶ τὴν λουθηρανικὴ αἵρεση, θεώρησαν τοὺς ἑαυτούς τους πολὺ σοφούς, ἐνῶ ζοῦσαν χωρὶς τὸν Χριστό. Περιφρόνησαν ἐμᾶς τοὺς ὀρθόδοξους χριστιανούς, θεωρώντας μας ἀνόητους καὶ ἀπολίτιστους. Τελικὰ ὅμως σ’ αὐτοὺς ἐπαληθεύτητκε ὁ λόγος τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: Ἔτσι, ἐνῶ θριαμβολογοῦσαν γιὰ τὴν σοφία τους, κατάντησαν ἀνόητοι (Ρωμ. α´ 22).
Ἐπειδὴ ἀρνήθηκαν τὴν ἀληθινὴ σοφία τοῦ Πνεύματος, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸν Χριστό, ποὺ εἶναι σεμνὴ καὶ γεμάτη ἀγάπη, ἐνδύθηκαν μὲ τὴ σαρκικὴ καὶ κοσμικὴ σοφία τῶν ἄθεων φιλοσόφων. Ἡ φιλοσοφία, ὅμως, αὐτὴ ἦταν γεμάτη περηφάνια καὶ πανουργία.
.         Αὐτοὶ οἱ αἱρετικοὶ ἀδελφοὶ ἔδωσαν στὴν δόξα τοῦ αἰώνιου Θεοῦ τὴ μορφὴ θνητοῦ ἀνθρώπου… Περισσότερο σεβάστηκαν τὰ δημιουργήματα ἀπὸ τὸν Δημιουργό.
Ἀφοῦ ἀφαίρεσαν ὅλη τὴν δόξα ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, τὴν ἄφησαν πάνω στοὺς ὤμους θνητῶν ἀνθρώπων. Ἀνύψωσαν θνητοὺς ἀνθρώπους καὶ δημιούργησαν νέους Μεσσίες. Ἀκόμη, προσκύνησαν τὴν ὁρατὴ φύση καὶ τὴν ὑπηρέτησαν περισσότερο ἀπὸ τὸν Δημιουργὸ τῆς φύσης. Θνητοὶ θεοὶ καὶ θεοποιημένη φύση!
.         Αὐτὸς εἶναι ὁ τελευταῖος σταθμὸς τοῦ δυτικοῦ κόσμου. Αυτὸ εἶναι τὸ κατρακύλισμα τοῦ δυτικοῦ κόσμου, ἀπὸ τὸ ὕψος τῆς δόξας τοῦ Χριστοῦ στὰ σκοτεινὰ τάρταρα τοῦ σατανᾶ. Ἔτσι οἱ βαπτισμένοι ἄνθρωποι τῆς Δύσης ἐξισώθηκαν μὲ τοὺς Ρωμαίους εἰδωλολάτρες καὶ μὲ τοὺς τωρινοὺς ἀσιάτες εἰδωλολάτρες.
.         Χιλιάδες βιβλία κάθε χρόνο ἐκδίδονταν ποὺ δόξαζαν «μεγάλους» θνητοὺς ἀνθρώπους καὶ ἐξυμνοῦσαν τὴν μόρφωσή τους. Χιλιάδες ἐφημερίδες ὑπηρετοῦσαν καθημερινὰ αὐτὴν τὴν ἐφήμερη δόξα καὶ προσκυνοῦσαν τὰ ἀνθρώπινα ἔργα. Καὶ ὅλα αὐτὰ στὸ ὄνομα τῆς παραφουσκωμένης λέξης “πολιτισμός”. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο οἱ βαπτισμένοι μας αἱρετικοὶ ἀδελφοὶ τῆς Δύσεως παραδόθηκαν στὶς πονηρὲς ἀπολαύσεις, βρήκανε ἱκανοποίηση μόνο στὰ γήινα καὶ ὄχι στὰ οὐράνια.
Παραδόθηκαν μόνο σ’ ἐκεῖνα ποὺ προκαλοῦν χαρὰ στὸν διάβολο, ἀλλὰ θρῆνο στοὺς Ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἀπόλαυση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν ἔγινε ἡ μοναδική τους φροντίδα, καὶ ἐπιδόθηκαν μὲ μανία στὴν ἁρπαγὴ κάθε πράγματος ποὺ ἀνήκει στοὺς ἄλλους, στὴν ληστεία τῶν μικρῶν καὶ ἀδυνάμων, στὴν συσσώρευση ἐπίγειου πλούτου, στὴν ἐπέκταση τῶν δικῶν τους κρατῶν καὶ τῆς δικῆς τους ἐξουσίας, στὴν δόλια κατάκτηση ἄλλων πατρίδων, στὰ τρελὰ γλέντια, στὸν χορό, στὴν ἄρνηση τῆς πίστης, στὴν δεισιδαιμονία, στὴν ἄρνηση τοῦ Θεοῦ, στὴν ἀδιάντροπη ὀνομασία τῆς μαϊμοῦς ὡς πρόγονο τοῦ ἀνθρώπου.
.         Ἀναρωτιέστε ἄν αὐτὸ τὸ τόσο ἀποπροσανατολισμένο γένος, θὰ καταφέρει κάποτε νὰ ἐπιστρέψει στὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ στὴν ἐντιμότητα; Πιθανόν. Αὐτὸ θὰ γίνει, μόνο ἄν μετανοήσουν. Τότε οἱ δυτικοὶ ἀδελφοί μας θὰ ἀρχίσουν νὰ γράφουν χιλιάδες βιβλία, ἀφιερωμένα στὴν δόξα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Θεοῦ μας. Τότε χιλιάδες ἐφημερίδες τους θὰ ἐξυμνοῦν καθημερινὰ τὶς χριστιανικὲς ἀρετὲς καὶ τὰ καλὰ χριστιανικὰ ἔργα, ἀντὶ νὰ γράφουν γιὰ ἐγκλήματα, γιὰ προσβολὲς τοῦ θεϊκοῦ μεγαλείου καὶ γιὰ τὸ ἐμπόριο ποὺ διεγείρει τὰ σαρκικὰ ἔνστικτα.
.         Ὅταν θὰ συμβεῖ αὐτὴ ἡ καλὴ ἀλλοίωση -μεταβολή, τότε ὁ δυτικὸς αἱρετικὸς κόσμος θὰ παρουσιαστεῖ στοὺς ἀνοικτοὺς οὐρανοὺς ἐξαγνισμένος, καθαγιασμένος καὶ μυρωμένος.
.         Τότε ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ θὰ χαροῦμε, ἐπειδὴ θὰ ξαναβροῦμε πάλι τὰ ἀδέλφια ποὺ χάσαμε.
.         Τότε καὶ οἱ εἰδωλολατρικοὶ λαοὶ θὰ ἀγαπήσουν τὸν Χριστὸ καὶ θὰ ζητήσουν νὰ γίνουν παιδιά Του, ἐπειδὴ οἱ χριστιανοὶ δὲν θὰ τοὺς παρεμποδίζουν πιὰ μὲ τὸ κακὸ παράδειγμά τους, νὰ γίνουν παιδιὰ τοῦ Χριστοῦ. Τότε δὲν θὰ ὑπάρχει πιὰ ἡ μοχθηρία ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους, οὔτε πόλεμοι μεταξὺ τῶν λαῶν, ἀλλὰ θὰ ἐπικρατεῖ ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ.
Αὐτὴ ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ ξεπερνᾶ κάθε ἀνθρώπινο νοῦ, καὶ ἡ δόξα Του εἶναι ἀσύγκριτη καὶ ἀμετάβλητη στὸ χρόνο καὶ στὴν αἰωνιότητα. Ἂς μᾶς γεμίζει ὁ Χριστὸς μὲ τὴν δική του μεγαλειώδη καὶ ἄρρητη εἰρήνη, καὶ ἂς μᾶς στεφανώνει μὲ τὴν δόξα Του. Ἀμήν.

christianvivliografia.wordpress.com

( από το

http://anavaseis.blogspot.com)

Η Εκκλησία δοξάζει τον άγιο Ιωάννη,

τον ενθεότατο Χρυσόστομο!

Του Χριστού τον γενναίο στρατιώτη,

το μέγα καύχημα, την κρηπίδα της Εκκλησίας,

το βάθος του χρυσουργού νου και της καρδίας,

τη χρυσοφθόγγο λύρα του πνεύματος!

 

Βούτηξε ο Ιωάννης στα βάθη των μυστηρίων του Θεού

και αλίευσε το μαργαριτάρι που λάμπει όπως τα άστρα.

Ο υψιπέτης νους του ανήλθε στο ύψος του ουρανού!

Ως θεοφάντωρ απεκάλυψε την θεία αλήθεια·

και όσα είδε επαληθεύτηκαν στον ρου της ιστορίας.

 

Όλα τα προσέφερε στον Υιό του Θεού!

Αποκάλυψε σ’ εμάς τη φρίκη της αμαρτίας

αλλά και το εγκαλλώπισμα των αρετών,

που κοσμούν τον άνθρωπο.

Ως τα θεια σαφών, ο άγιος Ιωάννης·

μας έδειξε τα πολύτιμα μυστήρια του Θεού,

τους γλυκύτατους θησαυρούς του Παραδείσου.

 

Ως χρυσορρήμων ερμηνευτής του Ευαγγελίου

και πολέμιος στερρός των αιρέσεων,

ήταν έμπλεως πνευματικής ευφροσύνης

και ζήλου για τον Χριστό,

ως άλλος ευαγγελιστής και απόστολος.

 

Πολέμησε την αδικία εις βάρος άλλων,

αλλά με ειρήνη δέχθηκε να τον βασανίσουν αδίκως,

όπως κάθε άλλος μάρτυς Χριστού!

Λογιζόταν το μαρτύριό του σφραγίδα της ουρανίου σωτηρίας.

Αυτός, ο διάκονος του Χριστού ακέραιος ανεδείχθη

και αψευδής ποιμενάρχης των πιστών.

Για τούτο η Εκκλησία αξίως μεγαλύνει

τον πανένδοξό της Χρυσόστομο.

 

(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδος» – Νοέμβριος, εκδ. Άθως)