Γράφει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος :

Αμάρτησες; Να πενθήσεις και σβήνει η αμαρτία.
Είναι τόσο κουραστικό αυτό; Δεν σου ζητάω τίποτε άλλο,
παρά μόνο να λυπηθείς για την αμαρτία.
Ε.Π.Ε. 30,120


Όλων των κακών αιτία είναι τα αμαρτήματα.
Εξ’ αιτίας των αμαρτημάτων δημιουργούνται λύπες.
Εξ’ αιτίας των αμαρτημάτων ταραχές.
Εξ’ αιτίας των αμαρτημάτων πόλεμοι.
Εξ’ αιτίας των αμαρτημάτων γεννιώνται νόσοι
και όλα τα δυσθεράπευτα πάθη, που μας βρίσκουν.
Ε.Π.Ε. 30,266


Ένα ας θεωρούμε κακό, το ν’ αμαρτάνουμε ενώπιον Του.
Ε.Π.Ε. 30,182


Φοβερότερο απ’ την αμαρτία το να παραμένεις στην αμαρτία.
Και το φρικτότερο απ’ την πτώση, να προτιμάς να είσαι πεσμένος.
Ε.Π.Ε. 30,192


Να σβήσουμε την πυρκαγιά των αμαρτημάτων,
όχι με πολύ νερό , αλλά με λίγα δάκρυα.
Είναι μεγάλη η φωτιά της αμαρτίας, αλλά με λίγα δάκρυα σβήνει.
Διότι το δάκρυ σβήνει την πυρκαγιά των αμαρτημάτων
και καθαρίζει τη δυσωδία της αμαρτίας.
Ε.Π.Ε. 30,266


Αν ήταν μόνη της η μετάνοια, θα ήταν φυσικό να την φοβόμαστε.
Αλλά δεν είναι μόνη. Είναι συνδεδεμένη με την φιλανθρωπία του Θεού.
Γι’ αυτό να έχουμε θάρρος.
Ε.Π.Ε. 30,288


Όταν ο άνθρωπος διαπράττει την αμαρτία,
ο διάβολος δεν τον αφήνει να ντραπεί,
αλλά την καθιστά φανερή.

Διότι γνωρίζει, πώς, αν ντραπεί, θ’ αποφύγει την αμαρτία.
Για τη μετάνοια όμως τον κάνει να ντρέπεται,
διότι γνωρίζει πως η ντροπή εμποδίζει τη μετάνοια.
Δύο, λοιπόν, κακά πετυχαίνει, και στην αμαρτία τον σύρει,
και από τη μετάνοια τον απομακρύνει.

Γιατί ντρέπεσαι τώρα;
Όταν πόρνευες, τότε έπρεπε να ντρεπόσουν. Ό
ταν παίρνεις το φάρμακο, όταν απαλλάσσεσαι απ’ την αμαρτία, να μη ντρέπεσαι.
Τότε έπρεπε να αισχύνεσαι, όταν αμάρτανες.
Ε.Π.Ε. 30,292-294


Η Εύα από που αλλού έπρεπε ν’ αντιληφθεί τον εχθρό και πολέμιο (δηλαδή τον διάβολο);
Κυρίως απ’ το ότι διέστρεψε το λόγο του Θεού.
Έπρεπε, λοιπόν, αμέσως ν’ αποφύγει το δόλωμα.
Έπρεπε να υπερπηδήσει την παγίδα.
ΕΠΕ 31,116


Τώρα, μετά την έλευση της χάριτος του Χριστού,
έχουν γίνει ευκολότερα τα πνευματικά αθλήματα.
Ε.Π.Ε. 31,132


Δεν αρκεί να πεις, είμαι αμαρτωλός, αλλά πρέπει και κατ’ είδος να θυμηθείς
(και να εξομολογηθείς) τα αμαρτήματα σου.
Ε.Π.Ε. 31,166


Τίποτε να μη φοβόμαστε, παρά μόνο το να ερχόμαστε σε σύγκρουση με το Θεό.
Ε.Π.Ε. 32,180


Τέτοια είναι η αμαρτία.
Προδίδει το δράστη της, χωρίς κανείς να ελέγχει.
Τον καταδικάζει, ενώ κανείς δεν τον κατηγορεί.
Το θύμα της το κάνει φοβιτσιάρη και δειλό.
Ε.Π.Ε. 32,220


Μια μόνο είναι η βλάβη, η αμαρτία.
Διότι και αν ακόμα όλη η οικουμένη σε βλάπτει,
αλλά συ δεν βλάψεις τον εαυτό σου, καθόλου δεν ζημιώθηκες.
Μια είναι η προδοσία, εκείνη της δικής σου συνειδήσεως.
Ε.Π.Ε. 33,112


Χρυσοστομικό Λεξικό, αρχ. Δανιήλ Αεράκη.