ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Συνέχεια από χθεσινό δημοσίευμα

Επειδή λοιπόν τα θρησκεύματα αυτά και ιδιαιτέρως οι ινδουϊστικές πρακτικές της γιόγκα έχουν βρεί μεγάλη απήχηση και αποδοχή στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και επειδή πολλοί Ορθόδοξοι χριστιανοί αγνοούν, τι κατ’ ουσίαν είναι η γιόγκα και ποιους κινδύνους εγκυμονεί για την σωτηρία τους, θα προσπαθήσουμε στις γραμμές που ακολουθούν να παραθέσουμε με πολλή συντομία, μερικά βασικά στοιχεία, γύρω από τη γιόγκα, προς ενημέρωση και προφύλαξη.

Κατ’ αρχήν η λέξη γιόγκα σημαίνει «ένωση» με την υπερβατική πραγματικότητα, που συντελείται μετά την «διάλυση της δυαδικότητας του νου και της ύλης μέσα στην υπέρτατη πραγματικότητα», (Βλ. Αντ. Αλεβιζοπούλου, «Αποκρυφισμός, Γκουρουϊσμός, Νέα Εποχή», Πρέβεζα 1990, σελ. 169).

Στον χώρο του εσωτερισμού, ο διαλογισμός και κατ’ επέκταση η γιόγκα, είναι η τεχνική της δημιουργικής δύναμης της σκέψης και χαρακτηρίζεται ως «μονοπάτι προς την απελευθέρωση» από την ξεχωριστότητα και «επιστροφή» στην απρόσωπη θεότητα, στην υπέρτατη συμπαντική Υπερσυνειδητότητα. Το «μονοπάτι» αυτό, ή μ’ άλλα λόγια οι χρησιμοποιούμενες μέθοδοι και τεχνικές της γιόγκα και του διαλογισμού, συνίστανται σε ψυχοσωματικές ασκήσεις οι οποίες έχουν βαθμίδες και στάδια, οκτώ τον αριθμό.

Οι τέσσερις πρώτες βαθμίδες αναφέρονται στην ηθική συμπεριφορά και σε σωματικές ασκήσεις και τεχνικές αναπνοής.

Στην πέμπτη βαθμίδα οι σχέσεις προς τον έξω κόσμο διακόπτονται και οι αισθήσεις στρέφονται «προς τα έσω».

Ύστερα ακολουθεί η κυριαρχία του πνεύματος κατά τις τρείς τελευταίες βαθμίδες. Εδώ έχουμε τον διαλογισμό στην κύρια σημασία του. Είναι η συγκέντρωση του νου σ’ ένα αντικείμενο, ο διαλογισμός σ’ αυτό και τελικά η κατάσταση της λεγόμενης καθαρής συνείδησης.

Σ’ αυτή την τελευταία βαθμίδα τα σύνορα ανάμεσα στο εγώ και στο αντικείμενο εξαφανίζονται και το ένα διαλύεται μέσα στο άλλο, ή απορροφάται από αυτό. Στη διαδικασία του διαλογισμού χρησιμοποιούνται διαλογιστικές συλλαβές τα λεγόμενα μάντρα, που είναι τις περισσότερες φορές ονόματα θεοτήτων. (Βλ. Αντ. Αλεβιζοπούλου, «Διαλογισμός ή προσευχή;», Αθήναι 1997, σελ. 58-59).

===========================

Από τα παρά πάνω ελάχιστα στοιχεία που αναφέραμε γίνεται αμέσως αντιληπτό, ότι η γιόγκα δεν είναι απλές γυμναστικές ασκήσεις, αλλά ένα αναπόσπαστο κομμάτι της θρησκευτικής λατρείας του Ινδουϊσμού, που σκοπό έχει την «ένωση» της ψυχής με το απρόσωπο ένα, την απόλυτη υπερβατικότητα του Ινδουισμού, με τη βοήθεια και την καθοδήγηση κάποιου διδασκάλου, που λέγεται γκουρού.

++++++++++++++++++++++++++

Οι λεγόμενες γυμναστικές ασκήσεις που εφαρμόζονται, συνοδεύονται με επικλήσεις θεοτήτων, ή μάντρα, όπως π.χ. το «ομ», που επαναλαμβάνεται συνεχώς από τον ασκούμενο στη γιόγκα.

Επί πλέον η γιόγκα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αντιχριστιανικές θεωρίες και δόγματα, όπως η μετενσάρκωση και το κάρμα, αλλά και με την πεπλανημένη θεωρία της αυτολύτρωσης, που είναι μια ανθρωποκεντρική προσπάθεια εξιλέωσης που στην ουσία καταργεί την απολυτρωτική θυσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Ωστόσο στις δυτικές κοινωνίες ευρύτατα και παραπλανητικά παρουσιάζεται ως γυμναστική, με στόχο να γίνει πιο εύκολα αποδεκτή στους ανίδεους και αφελείς. Τα διάφορα κέντρα, ή σχολές, ή ινστιτούτα γιόγκα, την παρουσιάζουν σαν μια ψυχοσωματική μέθοδο, ντυμένη με επιστημονικό μανδύα, που σκοπό έχει να χαλαρώσει τον ασκούμενο από το στρές και να του δώσει ευεξία σωματική και ψυχική.

Από τα παρά πάνω συμπεραίνουμε ότι δεν είναι δυνατόν να είναι κανείς αληθινός χριστιανός, συνειδητό μέλος της Εκκλησίας του Χριστού και παράλληλα να ασκείται στη γιόγκα, ή να παίρνει μαθήματα γιόγκα, διότι όπως λέγει ο Κύριός μας «ουδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν», (Ματθ.6,24).

Δεν μπορεί κανείς να λατρεύει ταυτόχρονα τον Χριστό και τον διάβολο.

Ειλικρινά λυπούμεθα διότι οι ποιμένες της ενορίας Αγίας Αικατερίνης του Λονδίνου αδυνατούν να εννοήσουν αυτή την μεγάλη αλλά και στοιχειώδη αλήθεια, ότι δηλαδή η Γιόγκα είναι μια δαιμονική πρακτική και ως εκ τούτου απόλυτα ασυμβίβαστη με την χριστιανική μας πίστη.

Είναι μια καλοστημένη παγίδα των σκοτεινών θιασωτών της «Νέας Εποχής», για την απόσπαση πιστών από την πίστη της Εκκλησίας μας.

Μια πρακτική η οποία αποξενώνει τον πιστό από τη σώζουσα χάρη του Χριστού και της Εκκλησίας και τον οδηγεί στην απώλεια.

Λυπούμεθα ειλικρινά μπροστά στο τραγικό φαινόμενο, «Ορθόδοξοι» υποτίθεται, ποιμένες, να αγνοούν την αποστολή τους και αντί να οδηγήσουν τα πρόβατα στο Χριστό, να τα οδηγούν στο στόμα του λύκου.

Αντί να διδάξουν μαθήματα Ορθοδόξου πνευματικότητος και ζωής, τα οποία μόνον αυτά, μπορούν να βοηθήσουν τον σύγχρονο άνθρωπο και μάλιστα τους νέους, να ξεπεράσουν τα όποια προσωπικά τους προβλήματα, να μετατρέπουν τις ενορίες των σε κέντρα εκμαθήσεως γιόγκα. Αντί να διδάξουν την νοερά προσευχή, διδάσκουν την αντίστροφη απομίμησή της, τη γιόγκα, μέσω της οποίας εισέρχεται μέσα στον χώρο της Εκκλησίας η δαιμονική «πνευματικότητα» της «Νέας Εποχής».

Εδώ επαληθεύεται η προφητική ρήση του μεγάλου σύγχρονου αντιαιρετικού κληρικού, αειμνήστου π. Αντωνίου Αλεβιζοπούλου: «Η «Νέα Εποχή» δεν θέλει άδειες εκκλησίες, αλλά γεμάτες από πιστούς, με αλλοιωμένο φρόνημα»!

Κλείνοντας με θλίψη διαπιστώνουμε ότι οι δύο μεγάλες σκοτεινές δυνάμεις της Νέας Εποχής και του Οικουμενισμού εν είδει σαρωτικής θύελλας τείνουν να ισοπεδώσουν τα πάντα στη γηραιά Ήπειρο. Φυσικά δεν περιμέναμε μια διαφορετική εξέλιξη των πραγμάτων στην τοπική αυτή Εκκλησία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στην οποία όπως είναι γνωστό κυριαρχεί ο Οικουμενισμός σε απίστευτα μεγάλο βαθμό. Διότι είναι αδύνατον εκεί όπου κυριαρχεί ο Οικουμενισμός να μη βρίσκει πρόσφορο και κατάλληλο έδαφος για να αναπτυχθεί και η Νέα Εποχή. Αυτά τα δύο «λουλούδια» φυτρώνουν μαζί και όπου φυτρώνει το ένα, φυτρώνει και το άλλο.

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών.