Συνεχίζει τον κατήφορό του ο «γέροντας» Μουλατσιώτης.

Κι όπως συνηθίζουν να κάνουν τα πιόνια της σατανικής Νέας Εποχής, διαστρέφει την αλήθεια. Ελπίζουμε να είναι από άγνοια. Πάντως το ιστολόγιο Κατάνυξις, δημοσίευσε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο.



Ας δούμε αυτό το κείμενο.

Είδαμε πρόσφατα αναρτημένο στο διαδίκτυο, ένα βίντεο του γ. Νεκτάριου Μουλατσίωτη με τίτλο «Τον Βασιλέα να τιμάτε». Η ανάπτυξη που κάνει στο εν λόγω βίντεο αφορά την Α’ Πέτρου Επιστολή στο κεφάλαιο 2 στίχος 17: “Πάντας τιμήσατε, τήν ἀδελφότητα ἀγαπᾶτε, τόν Θεόν φοβεῖσθε, τόν βασιλέα τιμᾶτε”.

…………………………..

Όπως ο πολίτης έχει χρέος να τιμά τους άρχοντες, έτσι και οι άρχοντες πρέπει να τιμούν τον Θεό. Όμως, η υποταγή στους κοσμικούς άρχοντες και την κρατική εξουσία βιώνεται περισσότερο ως πειθαρχία, που έχει σκοπό την κοινωνική ευταξία. «Ὑποτασσώμεθα καί Θεῷ καί ἀλλήλοις καί τοῖς ἐπί γῆς ἄρχουσι· Θεῷ διά πάντα, διά τήν φιλαδελφίαν ἀλλήλοις, δι’ εὐταξίαν τοῖς ἄρχουσι· καί τοσούτῳ μᾶλλον, ὅσῳπερ ἂν ὦσιν ἡμερώτεροι καί χρηστότεροι2».

Εκείνο που έχει σημασία και δυστυχώς δεν μπορούν να αντιληφθούν οι νανουριστές, είναι πως ο έλεγχος στις κακοδοξίες των αρχόντων ή ο έλεγχος των ρασοφόρων που κηρύσσουν γυμνή τη κεφαλή Αίρεση, δεν σημαίνει προσβολή την ανθρώπινης υπόστασή τους.

Οι Άγιοι μας το διδάσκουν αυτό, οι οποίοι μπορεί να χρησιμοποιούσαν εκφράσεις αιχμηρές για κάποιον κακόδοξο και Αιρετικό, όμως το θεσμικό του αξίωμα δεν το προσέβαλλαν.

Ο έλεγχος της Αίρεσης σε καμία περίπτωση δεν ταυτίζεται με την κατάκριση.

Αν ήταν έτσι δεν θα μπορούσαν να προβούν σε αυτή οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, οι οποίοι εφάρμοσαν το «Πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοί ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγώ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς· ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτόν κἀγώ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς3…».

Γι’ αυτό, ενώ θεσμικά απέδιδαν τιμή σε οποιονδήποτε αδελφό, οργίζονταν κατά Θεόν με τις αιρετικές διδαχές, έδιναν αγώνες Πίστεως, μάχες θεολογικές και μπορούσαν να δώσουν ακόμη και την ίδια τους τη ζωή για να υπερασπιστούν την Πίστη του Χριστού

. Η σιωπή, η αποδοχή και η εφαρμογή των αντιευαγγελικών προσταγών, είτε προέρχονται από κοσμικούς άρχοντες είτε από εκκλησιαστικούς, είναι μία αντιπατερική διδασκαλία. Είναι ο στρουθοκαμηλισμός όσων υποχωρούν, έστω και στο ελάχιστο, στα θέματα της Πίστης. Η υπακοή τους κυβερνώντες παύει, όταν αυτοί γίνονται καταδιώκτες της Ορθόδοξης Πίστης, βλάσφημοι και αρνητές.

Γνωρίζουμε ότι πολλές φορές συνέβη στην ιστορία της Εκκλησίας οι κακόδοξοι και Αιρετικοί να διώκουν με μανία την Ορθοδοξία. Εξόρισαν Αγίους, τους βασάνισαν και τους οδήγησαν στο μαρτύριο.

Προσπάθησαν ακόμη και να τους χρηματίσουν, να τους δελεάσουν, να τους πείσουν είτε με κολακείες είτε με απειλές. Οι Άγιοι όμως δεν υποχώρησαν. Πλήθος Αγίων έλεγξαν για ζητήματα Πίστεως και κοσμικούς και εκκλησιαστικούς άρχοντες. Σε όλο το αγιολόγιο της Εκκλησίας μας καταγράφονται βασιλιάδες ασεβείς που έγιναν η αιτία να στεφανωθούν οι Άγιοι με το αμάραντο στεφάνι των Μαρτύρων του Χριστού.

Ο άγιος Χαράλαμπος μαρτύρησε από τον ειδωλολάτρη διοικητή της Μαγνησίας Λουκιανό.

Ο άγιος Τρύφωνας ο ιαματικός μαρτύρησε από τον ειδωλολάτρη έπαρχο Ακυλίνο.

Ο άγιος Ελευθέριος μαρτύρησε από τον ειδωλολάτρη Αυτοκράτορα Ρώμης

. Η Αγία Βαρβάρα μαρτύρησε από τον άρχοντα Μαρκιανό.

Ο Άγιος Δημήτριος, όπως και ο Άγιος Νέστορας μαρτύρησαν από τον αυτοκράτορα Μαξιμιανό.

Ο Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας εξορίστηκε από αρειανούς αυτοκράτορες.

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής εξορίστηκε και υπέστη μαρτύρια από τον μονοθελήτη αυτοκράτορα Κώνστα.

Πλήθος αγίων έλεγξαν τους εικονομάχους αυτοκράτορες ακόμη και κατά πρόσωπο.

Σε αυτόν τον αγώνα, οι χλιαροί στην Πίστη δεν σήκωσαν για τη Χάρη του Χριστού το σταυρό και ούτε μία στάλα αίματος δεν έχυσαν. Συντάχθηκαν με τους κακόδοξους άρχοντες και το διαολεμένο ανά καιρούς ιερατείο και απολάμβαναν την εύνοιά του, όχι από «οικονομία», «υπακοή» ή «τιμή», αλλά από απιστία. Τι νόημα έχει όλο τον κόσμο να κερδίσεις και την εύνοια όλων των βασιλέων να κατέχεις αν περιφρονείς τα δόγματα και χάσεις τη Βασιλεία των Ουρανών;

Το πρόβλημα έγκειται όταν η άκριτη υπακοή και τιμή ξεπερνά το θεσμικό και διοικητικό επίπεδο και αφορά τις εκτροπές στα θέματα Πίστεως. Σε αυτή την περίπτωση, διαπράττεται η κακή υπακοή, η υποχώρηση δηλαδή που απομακρύνει τον άνθρωπο από τον Θεό και τον οδηγεί στην αδηφάγα Κόλαση.

  • Στις μέρες μας, μερικοί σύγχρονοι ρασοφόροι χρησιμοποιούν αγαπολογίες και παρουσιάζουν στα κηρύγματά τους επιλεκτικά σημεία των Γραφών, ώστε να μπορούν να καταπατούν εκείνους τους κανόνες που αγνοούν.
  • Με αυτόν τον τρόπο, μπορούν και έχουν «καθαρή» τη συνείδησή τους, πως καλώς έπραξαν και δεν αντέδρασαν στο Κολυμπάρι, πως καλώς έπραξαν και συλλειτούργησαν με τους σχισματικούς της Ουκρανίας, πως καλώς έπραξαν και μετέφεραν την Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία στην ημέρα του Σαββάτου.
  • Μπορούν και χαίρουν μαζί με τους σύγχρονους διώκτες των χριστιανών ορθοδόξων.
  • Στην Ορθοδοξία όμως, επειδή δεν ισχύει η μοναρχία του Πάπα ως άρχοντα εκκλησιαστικού και κοσμικού, δεν μπορούμε να γίνουμε τα έρμαια των διαταγμάτων των πανούργων «βασιλέων».

«Εντολή γαρ Κυρίου μη σιωπάν, εν καιρώ κινδυνευούσης πίστεως. Ώστε ότε περί Πίστεως ο λόγος, ουκ έστιν ειπείν, εγώ τις ειμί;

Ιερεύς, άρχων, στρατιώτης, γεωργός, πένης;

Ουδείς μοι λόγος και φροντίς περί του προκειμένου. Ουά, οι λίθοι κράξουσι και συ σιωπηλός και άφροντις;»

(Αγίου Θεοδώρου Στουδίτου)

Ας μην γίνει ο Κορωνοϊός η αφορμή να ψάλλουμε εγκώμια στους διώκτες της Ορθόδοξης Πίστης, αλλά να διδαχθούμε από το «πώς» της Ἀποτειχίσεως (… μάλλον δε και το «διά τί»).

  • 1 Ὁμιλία 42,8, ἔκδ. Σ. Οἰκονόμου, σ. 14.
  • 2 Γρηγορίου Θεολόγου, Λόγος 17,7, PG 35,972D-73A
  • 3 (Ματθ.10,32)

Πηγή: https://katanixi.gr/poikila/merikes-skepseis-gia-to-vinteo-toy-g-nektarioy-moylatsioti-me-titlo-ton-vasilea-na-timate/