Βλέπετε;

«Πρὸς τὸν καταρτισμὸν τῶν ἁγίων». Και «ἃγιοι» είναι οι πιστοί. Γι΄αυτό, λέει, έδωσε όλους αυτούς τους εργάτες ο Θεός μέσα στην Εκκλησία. Και οι πιστοί θα καταρτιστούν και θα αγιαστούν δια της λατρείας, δια της προσευχής και δια των μυστηρίων. Δηλαδή τη μυστηριακή ζωή.

Ακόμη η Εκκλησία σκοπό έχει να προπαρασκευάσει τους ἁγίους[:δηλαδή τους Χριστιανούς] για το άνω πολίτευμα. Δηλαδή τη Βασιλεία του Θεού.

Πρέπει να τους κάνει να είναι μεν σωστοί στον παρόντα βίο, βεβαίως να ανταποκριθούν στο κάτω πολίτευμα, στην όποια χώρα ο καθένας μένει και στον όποιο τόπο μένει, χωρίς να ξεχνά αυτό που λέγει ο Απόστολος Παύλος, ότι «ἡμῶν γὰρ τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει»[Φιλ.3,20].

Το να λέμε ότι το πολίτευμα της Εκκλησίας –και να ρίπτουμε όλο το βάρος εκεί– είναι στην παρούσα ζωή, είναι μία εκτροπή.

Μία εκτροπή.

+++++++++++++++++++++

Επικαλούμαι την αντιληπτικότητά σας και την ευφυΐα σας να τα καταλάβετε αυτά. Είναι εκτροπή. Σαφώς το λέγει ο λόγος του Θεού. «Τὸ πολίτευμα ἡμῶν ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει».

Και όπως πολύ ωραία το εκφράζει η «Προς Διόγνητον» επιστολή, που λέγει ότι οι πιστοί κατοικούν καθένας στην πατρίδα που τον έταξε ο Θεός, μιλάνε διαφορετικές γλώσσες, ακολουθούν, λέει, τον τρόπο του ντυσίματος και της διαίτης που έχει ο κάθε τόπος, αλλά δεν ξεχνούν όμως ότι η πατρίδα τους είναι ο ουρανός. Αυτές είναι οι σωστές τοποθετήσεις.

Όλα τα άλλα, επειδή συμπίπτει το ίδιο πρόσωπο να έχει και κάτω πολίτευμα, όλα τα άλλα αποτελούν ένα πλαίσιο. Θα πάει στρατιώτης, θα παντρευτεί, θα κάνει ένα επάγγελμα. Αυτά αποτελούν ένα πλαίσιο.

Δεν πρέπει όμως ποτέ το πλαίσιο αυτό να φτάσει να εμποδίζει το έργο της Εκκλησίας, διότι αυτά αποτελούν δευτερεύοντα στοιχεία.

Επανέρχομαι σε εκείνο το ζηλευτό «ὁμοθυμαδόν»[Πράξ.2,46]· που θα πει κοινή συμφωνία και στα πιστευτέα και στα πρακτέα. Τι ωραίο που είναι! Ομοθυμαδόν. Θα δούμε λίγο πιο κάτω να λέει ο ευαγγελιστής Λουκάς στις Πράξεις: «Τοῦ δὲ πλήθους τῶν πιστευσάντων ἦν ἡ καρδία καὶ ἡ ψυχὴ μία»[Πράξ.4,32]. Τι ωραίο αυτό!

Αλλά πριν φτάσουμε εκεί, αναλύοντας το «ὁμοθυμαδόν», αυτά βλέπουμε. Αλλά θα έλεγα, κοιτάξτε στα πρακτέα και στα πιστευτέα. Σε εκείνα που πρέπει να πράττουμε και σε εκείνα που πρέπει να πιστεύουμε, να έχουμε όλοι το ίδιο φρόνημα.

Αν όμως στρέψουμε τα μάτια μας, αγαπητοί μου, στη σημερινή ελληνική Ορθόδοξη πραγματικότητα, θα καταληφθούμε από μία μελαγχολία.

Δεν είναι πια ο λαός μας, με λύπη το λέω, δεν είναι αυτονόητα, όχι ορθόδοξος, ούτε καν χριστιανικός.

Κάποτε λέγαμε «είναι αυτονόητο, είσαι Έλληνας, είσαι Χριστιανός Ορθόδοξος». Δεν είναι πια αυτό αυτονόητο.

Οι αιρέσεις και ο ορθολογισμός και η αθεΐα τον λαό μας τον έχουν αλώσει.

Αλλά και οι ορθόδοξοι πιστοί έχουν κομματιαστεί σε χίλια κομμάτια. Όταν για λόγους καθαρά οργανώσεως της Εκκλησίας, γίνονται ομάδες εργασίας, ιεραποστολής κλπ., γρήγορα αυτές οι ομάδες αυτονομούνται.

Ορθόδοξες.

Αυτονομούνται. Γιατί;

Το γνωρίζετε.

Πολλές φορές το έχουμε πει. Είναι πολύ μεγάλος ο πειρασμός της αυτονομίας. Δηλαδή θα κάνω αυτό που μου αρέσει. Σε παρακαλώ, εγώ θέλω να είμαι ανεξάρτητος. Θέλω να κάνω αυτό που μου αρέσει. Ο πειρασμός λοιπόν της αυτονομίας είναι πολύ δυνατός.

Έτσι αυτές οι ομάδες εργασίας της Εκκλησίας αυτονομούνται, φατριάζουν, διαιρούνται, διαιρούν, αλληλοπλήττονται και τελικά αυτοδιαλύονται.

Αυτό όμως, αγαπητοί, είναι πραγματικά ένα δυστύχημα.

Στον λαό του Θεού αυτά;

Επιτρέπεται;

Αυτήν την έννοια έχει εξάλλου η ευχή της Εκκλησίας μας: «Ὑπὲρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου, εὐσταθείας τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν καὶ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως». Προσέξτε αυτό γιατί έχει γίνει μεγάλη κατάχρησις επάνω σε αυτήν την ευχή της Εκκλησίας μας και πολλοί τη χρησιμοποιούν, προπαντός ο Οικουμενισμός, για να στηρίξει την ένωση εκείνων που δεν ενώνονται. Να μείξει τα άμικτα.

Τι εννοεί εδώ: «ένωση των Εκκλησιών» και «τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως» και «εὐσταθείας τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν».

  • Βεβαίως δεν εννοεί τις εκκλησίες που βρίσκονται στην αίρεση· γιατί αυτές πια δεν είναι εκκλησίες. Δεν μπορούμε να μιλάμε ότι οι Προτεστάντες είναι εκκλησίες ή εκκλησία. Δεν είναι πια.

  • Αλλά εννοεί, όταν λέει εδώ «εὐσταθείας τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν», εννοεί τις τοπικές εκκλησίες, τις πάντοτε όμως ορθόδοξες. Η εκκλησία των Αθηνών, η εκκλησία της Θεσσαλονίκης, η εκκλησία της Λαρίσης.
  • Δηλαδή αυτό που ο Απόστολος γράφει: «Την επιστολή μου τη στέλνω προς την Εκκλησία των Κορινθίων, στην Εκκλησία των Θεσσαλονικέων, στην Εκκλησία των Εφεσίων, των Ρωμαίων κ.ο.κ.». Είναι οι τοπικές ορθόδοξες εκκλησίες. Αυτές πρέπει να έχουν ειρήνη ανάμεσά τους, ευστάθεια στην πίστη και ένωση στον κοινό σκοπό της Εκκλησίας.

Αυτό σημαίνει και το «ὁμοθυμαδόν» που αναγράφει ο ευαγγελιστής Λουκάς. Αυτό που εύχεται η Εκκλησία μας. Και δεν είναι να ενωθεί η ορθόδοξη Εκκλησία με τη ρωμαιοκαθολική και με τους προτεστάντες, που δεν είναι Εκκλησία, το ξαναλέγω. Είναι κοινότητες. Είναι χίλια κομμάτια οι άνθρωποι αυτοί, χίλια κομμάτια. «Και μετά ενούμενες», ας το πούμε όπως το λένε, για να χρησιμοποιήσουμε τη γλώσσα τους, «οι τρεις ομολογίες», μετά να αρχίσουμε να κάνουμε και πειράματα, γιατί έχουνε γίνει, «να αρχίσουμε να ενούμεθα με τους Βουδιστές, τον Μωαμεθανισμό και ό,τι άλλο…». Για να κάνουμε μια παγκόσμια θρησκεία, η οποία… τι θα είναι αυτή; Σώζει; Το κριτήριο είναι: Σώζει; Προφανώς όχι. Πάντα να το ξέρετε. Ό,τι ακούτε ότι ανακατεύεται, θα ρωτάτε: «Αυτό τελικά σώζει;»

Αλλά επειδή έγινε αυτή η εκτροπή, η Εκκλησία μας πια βρέθηκε σε έναν χώρο κοινωνιστικό, έφυγε από τον κύριο σκοπό της ως προσευχομένη και ως προσδοκώσα, αναμένουσα τη Δευτέρα του Χριστού παρουσία, έχασε τα νερά της, έχασε τον προσανατολισμό της, γι΄αυτό μιλάμε… να ενωθούμε όλοι για να έχουμε ειρήνη, να μην έχουμε φατρίες, να μην έχουμε θρησκευτικούς πολέμους, δηλαδή σε ένα επίπεδο κοινωνιστικό. Σώζει αυτό; Όχι. Συνεπώς αφού δεν σώζει, είναι απορριπτέον.

Κι ας προσέξουμε, γιατί δεν ξέρω αύριο, αγαπητοί μου, τι μέρες έρχονται και τι θα μας επιβάλουν να κάνουμε. Ας προσέξουμε…

[Αποσπάσματα από την 7η ομιλία που είχε εκφωνήσει ο μακαριστός άγιος γέροντας Αθανάσιος σχετικά με τις «Πράξεις των Αποστόλων» στις 11-11-84]

Απόσπασμα από ομιλία του μακαριστού Αθανασίου Μυτιληναίου.