Αυτού ας γίνουμε και εμείς μιμητές.

    Δέχθηκε όσους Ιουδαίους πίστεψαν μετά το κήρυγμα των Αποστόλων και δεν τους έδιωξε. Έτσι ας αμείβουμε κι εμείς τους εχθρούς, οι οποίοι διέπραξαν σε εμάς άπειρα κακά.

Ό,τι αγαθό και αν έχουμε, ας το δίνουμε σε αυτούς· ας μην παραλείψουμε να τους ευεργετούμε. 

Διότι αν μεν είναι ανάγκη να ικανοποιήσει κανείς την οργή τους με το να πάθει κάποιο κακό, πολύ περισσότερο θα την ικανοποιήσει, με το να τους ευεργετήσει (διότι αυτό είναι ηπιότερο από το να κακοπάθει)· διότι δεν είναι το ίδιο να ευεργετεί κάποιος τον εχθρό του και να θέλει να πάθει χειρότερα από αυτά που ο εχθρός του επιθυμεί. Από αυτό θα έρθουμε και σε εκείνα επίσης

+++++++++++++++++++++++++++++++

Η στάση αυτή είναι αξίωμα των μαθητών του Χριστού. Σταύρωσαν Αυτόν ενώ ήλθε για να τους ευεργετήσει, μαστίγωσαν τους μαθητές Του, και μετά από αυτά τοποθετεί τους Ιουδαίους αυτούς που πίστεψαν έστω και λίγο αργότερα, στην ίδια τιμή με τους μαθητές, μεταδίδοντας σε αυτούς τα ίδια από τα δικά Του. Ας γινόμαστε, παρακαλώ, μιμητές του Χριστού· κατά τούτο είναι δυνατό να μιμηθούμε Αυτόν· αυτό κάνει τον πιστό άνθρωπο ίσο με τον Θεό, αυτό είναι μεγαλύτερο από τα ανθρώπινα. Ας επιδιώκουμε την  ελεημοσύνη· αυτή είναι παιδαγωγός και διδάσκαλος της φιλοσοφίας εκείνης(:δηλαδή της ανεξικακίας). Εκείνος που έμαθε να ελεεί αυτόν που βρίσκεται σε συμφορά, θα μάθει και να μη μνησικακεί· εκείνος που έμαθε αυτό, θα μπορέσει και τους εχθρούς του να ευεργετεί.

    Ας μάθουμε να δείχνουμε συμπάθεια για τα κακά των πλησίον και θα μάθουμε να υποφέρουμε και τις συμφορές τους. Ας ρωτήσουμε εκείνον που διατίθεται εχθρικά απέναντί μας, μήπως δεν ενοχοποιεί τον εαυτό του, μήπως δεν θέλει να φιλοσοφήσει, μήπως δεν λέει ότι το παν προέρχεται από τον θυμό, από τη μικροψυχία, από την ταλαιπωρία, μήπως δεν θα ήθελε να είναι από εκείνους που υβρίζονται και σιωπούν, και όχι από εκείνους που υβρίζουν και οργίζονται, μήπως δεν απέρχεται αφού θαυμάσει τον παθόντα.

    Μην νομίζεις λοιπόν ότι η ανεξικακία δημιουργεί ανθρώπους άξιους καταφρονήσεως· τίποτε άλλο δεν δημιουργεί ευκαταφρόνητους ανθρώπους όσο το να υβρίζει κάποιος· τίποτε δε δημιουργεί τόσο σεβαστούς ανθρώπους, όσο το να υπομένουν υβριζόμενοι.

Διότι ο ένας μεν είναι υβριστής, ενώ ο άλλος είναι φιλόσοφος, δηλαδή καρτερικός και ανεξίκακος· και ο μεν πρώτος είναι χειρότερος κάθε ανθρώπου, ο  δεύτερος όμως είναι ίσος με τους αγγέλους. Διότι και αν ήταν μικρότερος από εκείνον που τον βρίζει, εντούτοις εάν ήθελε, μπορούσε να αμυνθεί απέναντι σε αυτόν και να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Εξάλλου αυτός μεν ελεείται από όλους, ενώ εκείνος μισείται.

Τι λοιπόν; Δεν θα γίνει άραγε αυτός από αυτά πολύ καλύτερος; Διότι εκείνον μεν θα τον προσέξουν όλοι σαν μανιακό, αυτόν όμως θα τον προσέξουν σαν συνετό.

   Όταν λοιπόν αναγκάζεσαι από κάποιον να κατηγορήσεις κάποιον άλλο συνάνθρωπό σου, πες προς τον πρώτο: «Δεν μπορώ να τον κακολογήσω· διότι φοβάμαι μήπως δεν ήταν τέτοιος». Προπάντων μην τον κακολογήσεις μέσα στην σκέψη σου, αλλά ούτε και προς άλλον.

Μην παρακαλέσεις τον Θεό εναντίον του· αν δεις να κατηγορείται, υπερασπίσου τον· πες: «τα λόγια εναντίον του είναι του πάθους και όχι του ανδρός»· πες: «είναι της οργής και όχι του φίλου· είναι της μανίας και όχι της ψυχής».


    Αυτά ας αναλογιζόμαστε σε κάθε αμάρτημα.

Να μην περιμένεις να ανάψει η φωτιά, αλλά πριν ανάψει να την συγκρατήσεις· μην ερεθίζεις το θηρίο αλλά και μην επιτρέψεις ούτε να παροργιστεί· διότι δεν θα είσαι πλέον σε θέση να συγκρατήσεις την φλόγα, αν ανάψει.

Διότι τι είπε ο Κύριος να μη λέμε στον αδελφό μας; Δεν είπε να μην τον αποκαλούμε: «Ανόητε και μωρέ»; Ποιος είναι υπεύθυνος λοιπόν για τον κακό λόγο, εκείνος που τον ακούει ή εκείνος που τον λέει; Διότι εκείνος μεν, και αν ακόμα είναι υπερβολικά σοφός, απέκτησε φήμη ανόητου, ενώ ο  άλλος αν και ακόμα είναι ανόητος, έλαβε φήμη σοφού και φιλοσόφου. 

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, περί ανεξικακίας
.