Απο το βιβλίο «Λόγος ελπίδας και ζωής«, τόμος β’.

  • Πάτερ, για τη θεραπεία του παραλυτικού άνοιξαν και την στέγη ακόμη. Πώς μπορούμε και εμείς να δείξουμε ανάλογη πίστη;
  • Πώς αξιολογείται η επιστροφή των τριάντα αργυρίων από τον Ιούδα;

+++++++++++++++++++++++++++

Η ενέργεια του Ιούδα να επιστρέψει τα χρήματα, εκ πρώτης όψεως, δείχνει πράξη καλή, ανθρώπινη, πράξη μετάνοιας. Από την άλλη, η πράξη τεσσάρων ανθρώπων να βοηθήσουν έναν παραλυτικό ασθενή, θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλειά του, φαίνεται παράτολμη και επικίνδυνη. Διαπιστώνοντας ότι εξαιτίας της κοσμοσυρροής δεν υπάρχει άλλος τρόπος να εισέλθουν στο σπίτι όπου δίδασκε ο Ιησούς, χαλούν τα κεραμίδια, δημιουργούν άνοιγμα στην στέγη και κατεβάζουν με σκοινιά τον παραλυτικό μαζί με το κρεβάτι του, για να τον παρουσιάσουν στον Ιησού Χριστό και να παρακαλέσουν για την ίασή του.

Πρόκειται, ασφαλώς, για θέαμα που δεν είναι φρόνιμο, που κρύβει κινδύνους. Αν κάτι πήγαινε στραβά; Άν τους ξέφευγε ένα κεραμίδι ή – ακόμα χειρότερα – αν γλιστρούσε ο παραλυτικός και έπεφτε κάτω;

===================

Για να εκτιμούμε σωστά τις πράξεις πρέπει να τις βλέπουμε σε βάθος και όχι εξωτερικά όπως συνηθίζουμε.
«Μή κρίνετε κατ’ όψιν, αλλά την δικαίαν κρίσιν κρίνατε ώ Ιουδαίοι» (Ιωάν. ζ’ 24, Ματθ. θ’ 2) λέει ο θείος λόγος.

Από τη μία, σημειώνεται μιά πράξη φαινομενικά καλή, όπως αυτή του Ιούδα, η οποία όμως δεν είναι όντως αγαθή, γιατί δεν πηγάζει από υπακοή στο θείο θέλημα. Ο Ιούδας δεν επιστρέφει τα αργύρια επειδή ήταν τεταγμένος μετά του Θεού.

Ο Ιούδας είναι δεσμευμένος με τα δεσμά του διαβόλου, οπότε ό,τι και αν έκανε, ήταν λάθος, κακό, στραβό και τυφλό.


Στην περίπτωση του παραλυτικού, οι Φαρισαίοι σκανδαλίστηκαν και πάγωσαν με το θέαμα του κατεβάσματός του από το άνοιγμα της στέγης.
Τι είναι αυτό που βλέπουν; Δεν τους αρέσει, δεν είναι φρόνιμο, δεν είναι σωστό.

Αντιθέτως ο Ιησούς Χριστός όχι μόνο αποδέχεται τη συγκεκριμένη πράξη που πραγματοποιείται μετά του Θεού, αλλά επιπλέον ανταμείβει και τον παραλυτικό λέγοντάς του: «τέκνον, αφέωνταί σοι οι αμαρτίες σου» ( Μαρκ. β’ 5, Λουκ. ε’ 20) .

Ο παραλυτικός ακούγοντας τον θείο λόγο ησυχάζει, ειρηνεύει, γαληνεύει.
Φεύγει ο πειρασμός του διαβόλου από επάνω του, εξανεμίζονται τα βάσανα και ο πόνος της ψυχής του, παύει να ταλαιπωρείται από θλίψη, κατάθλιψη, μελαγχολία, άγχος, στενοχωρία.

«Θλίψις και στενοχωρία επί πάσαν ψυχήν ανθρώπου του κατεργαζόμενου το κακόν αναφέρει το ιερό Ευαγγέλιο (Ρωμ. β’ 9).

  • Εφόσον η θλίψη και η στεναχώρια είναι η ανταμοιβή όσων αμετανόητα επιμένουν στο κακό, τα αντίθετα ακριβώς ισχύουν για όσους κατεργάζονται με υπομονή το αγαθό στην ψυχή τους’ αυτοί λαμβάνουν ως ανταμοιβή για τη μετάνοια τους τα ουράνια δώρα της χαράς και της ευφροσύνης.

«Τέκνον αφαίονταί σοι αι αμαρτίες σου». Ο παραλυτικός συμμετέχει σε μία πράξη που γίνεται με το θείο Πνεύμα οπότε δεν λογίζεται ως σκάνδαλο από τον Θεό.

Ναι μεν για τα μάτια του κόσμου είναι σκάνδαλο η περιφρόνηση του συγκεντρωμένου πλήθους, η καταστροφή της στέγης και το κατέβασμα του ασθενή με σκοινιά, όμως ο Θεός την δέχεται με ευχαρίστηση και μάλιστα βρίσκει αφορμή να ευλογήσει τον παράλυτο, λυτρώνοντας τον από το βάρος των αμαρτιών που τον χώριζε από κοντά Του.


Ανάμεσα στο πλήθος υπήρχαν και ορισμένοι Φαρισαίοι «καθήμενοι και διαλογιζάμενοι εν ταις καρδίαις αυτών’ τί ούτως λαλεί βλασφημίας; τίς δύναται αφιέναι αμαρτίας ει μή είς ο Θεός;» (Μαρκ. β’ 6-7, Λουκ. ε’ 21).


Ο Ιησούς Χριστός έλεγξε τις σκέψεις τους λεγοντας: «τί θεωρείτε ευκολότερο να πω:» τέκνον αφέωνταί σου αι αμαρτίαι ή έγειρε και άρον τον κράβατόν σου και περιπάτει;». ( Ματθ. θ’ 3, Μαρκ. β’ 9, Λουκ. ε’ 23).

«Για να σας αποδείξω, ότι έχω εξουσία να συγχωρώ αμαρτίες, ευθύς αμέσως λέω στον παραλυτικό: σήκω επάνω υγιής, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου» (Ματθ. θ’ 9, Μαρκ. β’ 10-11, Λουκ. ε’ 24: » Έγειρε και άρον τον κράβατόν σου και ύπαγε εις τον οίκον σου») .

Δίνει έτσι εντολή επιπρόσθετη της άφεσης των αμαρτιών, ώστε να αποδειχθεί η ισχύς του λόγου Του και από τα σημεία που τον συνοδεύουν.

Το ίδιο ακριβώς σύστησε και στους μαθητές του να δίνουν δηλαδή τη μαρτυρία δια του λόγου και ταυτόχρονα να βεβαιούν τον λόγο των επακόλουθων των σημείων. ( Μαρκ. ισ’ 20: Εκείνοι δε εξελθόντες εκήρυξαν πανταχού, του Κυρίου συνεργούντος και τον λόγον βεβαιούντος διά των επακολουθούντων σημείων»).

Ο Ιησούς Χριστός σηκώνει μ’ έναν του λόγο τον παράλυτο, κάνοντας θαύμα επάνω στο θαύμα!

Πως τον σηκώνει; Πώς θα μας σηκώσει αύριο εκ του τάφου όλους και θα μπορούμε να περπατούμε;

Ο παραλυτικός από επιστημονικής απόψεως, εφόσον έχει περάσει ολόκληρη τη ζωή του κατάκοιτος σε κρεβάτι, ακόμα και να βρει την υγεία του, είναι πολύ δύσκολο να σηκωθεί, να κινήσει χέρια και πόδια και να περπατήσει, γιατί έπαθε αγκύλωση.

***********************.
Τίθεται θέμα λειτουργίας και συνεργασίας νεύρων και μυών οστών και σώματος όποτε χρειάζεται πολύμηνη, ίσως και πολύχρονη φυσιοθεραπεία για την αποκατάσταση του. Σαράντα μέρες τοποθετεί κάποιος το χέρι του σε γύψο και, όταν ο γιατρός του λέει να το ισιώσει, δεν μπορεί.

Πώς μπόρεσε ο παραλυτικός -παρουσία του πλήθους- να ισιώσει το σώμα του, να περπατήσει και επιπλέον να φορτώθηκε στην πλάτη του το κρεβάτι του;

Να το ολοφάνερο θαύμα της εξουσίας του Θεού που δυστυχώς αγνοείται από τον άνθρωπο.

Πώς να κάνουμε τη μετάνοια μας Τώρα όσο είναι ακόμα νωρίς; «Πάντες οι εν τοις Μνημείοις ακούσονται της φωνής αυτού, και οι ακούσαντες ζήσονται» (Ιωάν. ε’ 25, ε’ 28) μας προειδοποιεί ο θείος λόγος.

Θα υπάρξουν και άλλοι που δεν θα δεχτούν τη φωνή Του και θα πεταχτούν μακριά Του.

Πως ο Λάζαρος, που ήταν ήδη τέσσερις ημέρες νεκρός πετάχτηκε στο άκουσμα της δεσποτικής φωνής του Ιησού, έξω από τον τάφο του;

Κατά τον ίδιο τρόπο θα αναστηθούν όλοι εκ του τάφου την ώρα της Δευτέρας Παρουσίας, με τη διαφορά ότι μόνον όσοι δεχτούν το κάλεσμα της δεσποτικής Του φωνής θα αναστηθούν εις ανάστασιν ζωής αιωνίου, θα γίνουν δηλαδή, μέτοχοι της ατελεύτητης μακαριότητας της Βασιλείας του Θεού.

Οι υπόλοιποι τι θ’ απογίνουν;

Τη φοβερή εκείνη ημέρα της Κρίσεως θα δουν μεν τον Δεσπότη ως φοβερό κριτή, αλλά επειδή δεν ακούουν τη φωνή Του θα αναστηθούν «εις κόλασιν αιώνιον» ( Ματθ. κε 46).

Πώς βίωσαν οι Ισραηλίτες την παρουσία του θείου στο όρος Σινά;

Ο Μωυσής μέτοχος των ακτίστων θείων ενεργειών για σαράντα ημέρες και σαράντα νύχτες, ούτε πείνασε ούτε δίψασε, αλλά συνομιλούσε μετά του Θεού ως φίλος με φίλο.

Οι Εβραίοι παρά το γεγονός ότι προετοιμάστηκαν καταλλήλως σωματικά και ψυχικά και μάλιστα συμμετείχαν κατά θεία εντολή από απόσταση, σαν άρχισαν οι αστραπές και οι βροντές, σαν άρχισε το όρος να καπνίζει, λιγοψύχησαν, κηριεύθηκαν από δέος και κατρακύλησαν πανικόβλητοι.



«Πάντες οι εν τοις μνημείοις ακούσονται της φωνής αυτού και η ακούσαντες ζήσονται».

Όσοι δεν ακούσουν τη φωνή Του, όσοι δεν δεχτούν το πρόσταγμα Του θα πεταχτούν πίσω, αλλά δεν θα μπορούν να φύγουν μακριά Του, γιατί θα είναι ελεγχόμενοι έως ότου κριθούν και κατακριθούν.

Όπως αγωνιούν οι ένοχοι που πρόκειται να παρουσιαστούν ενώπιον του δικαστηρίου, γνωρίζοντας ότι τους περιμένει η καταδίκη, το ίδιο θα νιώσουν και οι αμετανόητοι άνθρωποι κατά τη Δευτέρα του Χριστού Παρουσία, όταν, κατά τον λόγο της Γραφής, πεταχτούν στο σκότος και το πυρ το εξώτερον, όπου επικρατεί πανικός, φόβος, κλαυθμός και βρυγμός των οδόντων

Κάνουμε τη μετάνοια μας, όχι όπως την έκανε ο Ιούδας που πήγε και πούλησε για δεύτερη φορά τον εαυτό του σε εκείνους που ήταν μες στην απάτη, σε εκείνους που ήταν μες στη διαστροφή, σε εκείνους που ήταν μες στην υποκρισία, αλλά σε άνθρωπο που είναι φορέας του πνεύματος του Θεού.

Καταθέτουμε τη μετάνοιά μας σε σωστό πρόσωπο που είναι σε θέση να μας προσφέρει βοήθεια, ώστε να συγχωρεθούν οι αμαρτίες μας και να δούμε πρόσωπο Θεού, για να βιώσουμε το μέγα και πλούσιο έλεος του Θεού, την υιοθεσία και τη μετοχή μας στην δόξα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, «εις Ον πρέπει δόξα, κράτος και προσκύνησις, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων».

π. Μιχαήλ Σιριβιανός