Για να επιτρέψουμε στο Άγιο Πνεύμα να πιάσει πάνω μας και να μας καταστήσει γαλήνιους, ειρηνικούς και αληθινούς ανθρώπους, για να δούμε Θεού πρόσωπο,όπως λέμε, χρειάζεται μετάνοια

Εάν έχουμε επαφή με τον Θεό,τότε λύνονται αυτομάτως και όλα μας τα προβλήματα,μικρά ή μεγάλα.

Είτε το πρόβλημα είναι επαγγελματικό,είτε οικονομικό,είτε υγείας, με την χάρη του Αγίου Πνεύματος,ο Θεός Λόγος μας συντροφεύει και μας ενδυναμώνει,αρκεί να κάνουμε τόπο για να χωρέσει μέσα μας.


Πως θα γίνει αυτό;

Εάν κάνουμε αλλαγή στα αισθήματα,στη σκέψη,στα ενδιαφέροντα και σ´ολόκληρο το πρόσωπο μας,μας επισκιάζει η χάρη του Παναγίου Πνεύματος και αρχίζει να λειτουργεί στην ψυχή μας το θείο. Να,η αληθινή υποδοχή του Θεού που μας καθιστά αληθινούς, σωστούς, χαριτωμένους, υιούς φωτός και υιούς ημέρας, ενδεδυμένος με τα όπλα του φωτός.

Ο πλούτος της χρηστότητας του Θεού Λόγου ανυψώνει πνευματικά τον άνθρωπο, καθιστώντας τον ξένο, νεκρό ως προς τα γήινα και το κοσμικό φρόνημα. Δεν εξαρτάται πλέον από τον κόσμο και τα ιδιαίτερα πολιτισμικά του στοιχεία, αλλά είναι ελεύθερος απ´όλα, ακόμα και από τα χρήματα ή τις ασθένειες.

Με την χάρη του Πανάγιου Πνεύματος, ο Θεός Λόγος ζει εντός ημών, αρκεί να κάνουμε τόπο στην ψυχή μας για να Τον φιλοξενήσουμε, όπως έκανε ο Ιώβ που ήταν παράλυτος, είχε έκζεμα σ´ολο του το σώμα, αλλά δοξολογούσε ακατάπαυστα τον Θεό και δεν είχε πρόβλημα με την κατάσταση του.

Εμείς έχουμε την φτώχεια που μας βασανίζει και μας βυθίζει στην απόγνωση, στην πραγματικότητα όμως δεν ευθύνεται η φτώχεια, αλλά ο διαβολος που μας πατάει και θέλει να μας βυθίσει στην κόλαση.


Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος κρατούσε εκούσια φτώχεια και δεν είχε τίποτε δικό του. Μήπως όμως και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός ήταν ιδιοκτήτης περιουσίας; «Άι αλώπεκες φωλεούς έχουσι και τα πετεινά του ουρανού κατασκηνώσεις,ο δε υιός του ανθρώπου ουκ έχει που την κεφαλήν κλίνη», (Ματθ. η 20), δηλώνει ο ίδιος για τον εαυτό Του.

Εκούσια φτώχεια έχουμε και στα σωστά μοναστήρια, όπου κανείς δεν έχει περιουσία, ούτε οι μοναχοί ούτε και το μοναστήρι.

Πως γίνεται να έχει το μοναστήρι και οι μοναχοί να μην έχουν; Τούτο είναι φάση-αντίφαση. Η πλησμονή της μοναστηριακής περιουσίας είναι αδύνατον να μη διαβρώσει και να μη χαλάσει τη σωστή τοποθέτηση των μοναχών για ασκητική εργασία και εκούσια φτώχεια. Στις μονές, που περιορίζονται στους όρους της <<χρείας>>, (Τιτ. γ 14), είναι φανερό ότι οι μοναχοί έχουν οικονόμο την Παναγία τόσο για να τους τρέφει,όσο και για να τους προστατεύει ως<<τείχος απόρθητον>>( ακάθιστος ύμνος).


Απόσπασμα από το βιβλίο ‘’Λόγος ελπίδος και ζωής ‘’, τόμος β’, σελ 189-191 όπου περιέχονται απομαγνητοφωνήσεις ομιλιών του πατρος Μιχαήλ Σιριβιανού.