Τοῦ κ. Κυριάκου Κυριαζοπούλου, Καθηγητοῦ (ἐπ.) τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου.

εἰς τὴν Νομικὴν Σχολὴν τοῦ Α.Π.Θ., δικηγόρου παρ’ Ἀρείῳ Πάγῳ, θεολόγου

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης πρώην Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας κ. Ἀμβρόσιος ἐπέβαλε ἔγκυρο –κατὰ τὴν ἐσωτερικὴ ἢ κανονικὴ ἔννομη τάξη τῆς Ἐκκλησίας- ἀφορισμὸ στὴν Ὑπουργὸ Παιδείας – Θρησκευμάτων κα Νίκη Κεραμέως, τὸν Πρωθυπουργὸ κ. Κυριάκο Μητσοτάκη καὶ τὸν Ὑφυπουργὸ Πολιτικῆς Προστασίας καὶ Διαχείρισης Κρίσεων κ. Νίκο Χαρδαλιά,γιὰ τοὺς ἀκόλουθους λόγους:

1 -Ὁ ἀφορισμὸς αὐτὸς εἶχε ἤδη ἐπιβληθεῖ καὶ αὐτοδικαίως, δηλαδὴ δυνάμει τῆς Ἁγίας Γραφῆς (Θεάνθρωπος Χριστός: Ματθ. 12, 32. Ἀπόστολος Παῦλος: Γαλ. 1, 6-8), πρὶν τὴν τυπικὴ ἐπιβολή του ἀπὸ τὸν ἀφορίσαντα Μητροπολίτη, διότι ἀφορᾶ τὴν ἀμφισβήτηση τῆς θείας φύσης τοῦ Θεανθρώπου μέσῳ ἀθεΐας.

2 –Ἡ ἀντίθεση τοῦ συγκεκριμένου ἀφορισμοῦ (στὸ ἄρθρο 4 γραμμ. θ) σημαίνει ὅτι δὲν ἀναγνωρίζεται ἀπὸ τὴν κρατικὴ ἔννομη τάξη, ἀλλὰ ἡ ἰσχὺς του παραμένει ἀναλλοίωτη στὴν ἐσωτερικὴ ἢ κανονικὴ ἔννομη τάξη τῆς Ἐκκλησίας, τὴν ὁποία κυρίως καὶ πρωτίστως ἐνδιαφέρει.

3 –Ἡ αἰτία τοῦ ἀφορισμοῦ εἶναι δίκαιη, διότι ἀφορᾶ τὴν ἀμφισβήτηση τῆς θείας φύσης τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, ἡ ὁποία ἀμφισβήτηση εἶναι διαφορετικὴ γιὰ τὴν κα Κεραμέως καὶ διαφορετικὴ γιὰ τὸν κ.Μητσοτάκη καὶ τὸν κ. Χαρδαλιά, κατὰ τὸ ὑποκεφάλαιο 3.1. τοῦ παρόντος ἄρθρου.

4–Ὁ ἀφορισμὸς αὐτὸς δὲν εἶναι καταχρηστικός, ἐπειδὴ δὲν εἶναι πολιτικός, ἔστω καὶ ἂν ἀφορᾶ πολιτικὰ καὶ μάλιστα κυβερνητικὰ στελέχη.

5 –Ἐπειδὴ ὁ ἐν λόγω ἀφορισμὸς ἔχει ἐπιβληθεῖ γιὰ θέματα πίστης, δηλαδὴ ἀμφισβήτησης τῆς θείας φύσης τοῦ Θεανθρώπου, ἐγκύρως καὶ κανονικῶς ἐπιβλήθηκε ἀπὸ τὸν ἐφησυχάζοντα Μητροπολίτη πρώην Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας κ. Ἀμβρόσιο.

6–Πρόκειται γιὰ μεγάλο ἀφορισμό, δηλαδὴ γιὰ στέρηση τῆς θείας κοινωνίας καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας σὲ δημόσιο ἐπίπεδο (forumexternum)καὶ ὄχι στὸ χῶρο τῆς συνείδησης(foruminternum).

7 –Ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀλλὰ καὶ τῶν λοιπῶν Αὐτοκέφαλων Ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν δεσμεύονται ἀπὸ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ ὑπόψη ἀφορισμοῦ μέχρι τῆς λύσεώς του ἀπὸ τὸν ἀφορίσαντα Μητροπολίτη καί ὡς ἐκ τούτου ὑποχρεοῦνται, δυνάμει τοῦ 5ου κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συν­όδου, νὰ μὴ μεταδίδουν τὴ θεία κοινωνία καὶ νὰ μὴ δέχονται σὲ δημόσια ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία τοὺς ἀφορισθέντες.

8–Οἱ ἀφορισθέντες ἔχουν δικαίωμα προσφυγῆς στὴ Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἂν ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ ἀφορισμὸς τους ἦταν ἄδικος (δηλαδὴ χωρὶς κανονικὴ αἰτία), κατὰ τὸν 5ο κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

9 –Ἐξουσία λύσης τοῦ ὡς ἄνω ἀφορισμοῦ ἔχει μόνον ὁ ἀφορίσας Μητροπολίτης, κανένας ἄλλος Μητροπολίτης, οὔτε ἡ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, οὔτε Οἰκουμενικὴ Σύνοδος.

10 –Ἡ λύση τοῦ ἀνωτέρω ἀφορισμοῦ μπορεῖ νὰ γίνει ἀπὸ τὸν ἀφορίσαντα Μητροπολίτη μὲ τὴν ἀνάγνωση τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς, ὕστερα ἀπὸ τὴν ἀποδοχὴ ἀπὸ τὸν ἐν λόγω Μητροπολίτη τῆς εἰλικρινοῦς μετάνοιας τῶν ἀφορισθέντων. Βεβαίως, ἐπὶ ἀποβιωσάντων, ὑπάρχουν καὶ οἱ συγχωρητικὲς εὐχὲς «εἰς πᾶσαν Ἀράν, καὶ Ἀφορισμόν, εἰς Τεθνεῶτα, ἀναγινωσκόμεναι παρὰ Ἀρχιερέως, ἢ ἐξ ἀνάγκης, παρὰ Πνευματικοῦ Πατρός, εἰ οὐ πάρεστιν Ἀρχιερεὺς» (ἔκδ. Ἀστέρος, σελ. 226-228). Ἀλλὰ ἡ λύση τοῦ ἀφορισμοῦ, στὴν περίπτωση τῶν ἀποβιωσάντων, ἐπαφίεται ἀποκλειστικὰ στὸ ἔλεος τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Σημ. «Ο.Τ.»: Παραθέτομεν μόνον τὰ συμπεράσματα ἀπὸ τὸ ἀξιόλογον κείμενον τῶν 45 σελίδων.