Ἄς δοῦμε καί τήν ἄποψη ἑνός σύγχρονου ἁγίου· ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ἀπαντᾶ σέ κάποιον ἱερέα:
  
   «Ἐσεῖς θεωρεῖτε, τίμιε πατέρα, λεπτομέρεια την ἔνδυση τῶν ἱερέων, τά γένια καί τά μαλλιά

, καί παραξενεύεστε, πού ἡ ὑψηλότερη ἐκκλησιαστική ἐξουσία φροντίζει περί αὐτοῦ.

   Ἐντωμεταξύ συνεχίζετε νά μιλᾶτε γιά τή σημασία τῆς ἀναμόρφωσης τῆς ἐξωτερικῆς ἐμφάνισης καί συμπεριφορᾶς τῶν ἱερέων. Πῶς ταιριάζει αὐτό; Καί λεπτομέρεια καί σημαντική ἀναμόρφωση; Ὅμως ὁ κάθε φίλος τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νά ἀναρωτηθεῖ γιατί οἱ στρατιωτικοί τοῦ γήινου βασιλιᾶ δέν ἐξεγείρονται ἐνάντια στή δική τους στολή, οὔτε οἱ τελωνιακοί, οὔτε οἱ ὑπάλληλοι τῆς ἐφορίας, οὔτε οἱ δασοφύλακες, οὔτε οἱ σιδηροδρομικοί; Ἀλλά φοροῦν ἐκεῖνο πού ἄλλος τούς ὅρισε σάν στολή χωρίς παράπονο, καί συμπεριφέρονται ἔτσι ὅπως διατάχθηκαν.

     Πῶς οἱ στρατιωτικοί τοῦ Βασιλιᾶ τῶν Οὐρανῶν εἶναι οἱ μόνοι πού ξεσηκώνονται ἐναντίον τῆς στολῆς τους και τῶν κανόνων περί τῆς συμπεριφορᾶς τους; … Ἐξάλλου, ἐφόσον τό μακρύ γένι καί τά μαλλιά δέν εἶναι βαριά στούς ποιητές, στούς καλλιτέχνες, ἀκόμα καί στούς σοσιαλιστικούς ἀρχηγούς, πῶς μπορεῖ νά εἶναι βαρύ στούς ἱερεῖς τοῦ Χριστοῦ, στούς πνευματικούς καί τούς ποιμένες τοῦ λαοῦ;


Ὁ ὅσιος Ἱερώνυμος γράφει εἰρωνικά περί τῶν στολισμένων ἱερέων τῆς ἐποχῆς του: ‘‘Ντρέπομαι νά τό πῶ, ἀλλά ὑπάρχουν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι λαμβάνουν τό ἱερατικό ἤ διακονικό ἀξίωμα μέ στόχο, νά κάνουν παρέα πιό ἐλεύθερα μέ γυναῖκες. Φροντίζουν ἀποκλειστικά περί τοῦ ἐνδύματός τους, περιποιοῦνται τά μαλλιά τους, φοροῦν πολύτιμα δαχτυλίδια, φυλάγονται ἀπό τή σκόνη, μόλις πού ἀκουμποῦν τό χῶμα μέ τά πόδια τους. Πρέπει νά σκεφθεῖς, ὅτι πρόκειται γιά νεόνυμφους γαμπρούς καί ὄχι γιά ἱερεῖς!’’.

   ++++++++++++++++


… Ἀλλά ὅλα αὐτά εἶναι λεπτομέρεια, θά πεῖτε. Εἶναι λεπτομέρεια, χωρίς ἀμφιβολία. Μπροστά στήν ψυχή καί στόν χαρακτήρα ἑνός χριστιανοῦ τό ροῦχο καί τά γένια καί τά μαλλιά εἶναι ἐντελῶς ἀσήμαντο πράγμα. Ὅμως ἡ ζωή ἀποτελεῖται ἀπό τά σημαντικά καί τά ἀσήμαντα. Καί ἡ πίστη μας εἶναι τόσο ἀριστοκρατικό καί λεπτό πράγμα, ὥστε καί τά ψιλοπράγματα, μποροῦν νά τήν ὠφελοῦν ἤ νά τή ζημιώνουν…»[4] Γιά ὅποιους ὅμως, ἀκόμη ξενίζει ὁ τίτλος τοῦ παρόντος κειμένου, ἦρθε ἡ ὥρα νά λύσουμε τήν ἀπορία. Οἱ ὀρθόδοξοι Μητροπολῖτες τῆς Δύσης, κυρίως τῆς Εὐρώπης, ἀφήνουν ἕνα μικρό «φράγκικο» μοῦσι στό πηγούνι τους μέ τίς παρειές ξυρισμένες. Τουτέστιν, καί ἔχουν καί δέν ἔχουν γενειάδα, ἤ διαφορετικά, καί ἔχουν γένεια ὅπως οἱ ὀρθόδοξοι, ταυτόχρονα ὅμως εἶναι καί ξυρισμένοι, ὅπως οἱ παπικοί καί οἱ προτεστάντες, συνδυάζοντας ὅλες τίς παραδόσεις, ὅπως ἀκριβῶς καί Οἰκουμενισμός, ὁ ἀχταρμάς τῶν πίστεων καί τῶν θρησκειῶν!