Σήμερα είχα πάει με τον αδελφό μου σε ένα απομακρυσμένο χωριό για εκκλησιασμό. Εκεί ήταν καμία 20αρια άτομα όλοι με μάσκες.

Ο πατέρας μου έψαλε. Εγώ δεν φόραγα και με κοιτούσαν περίεργα.

Είδα που προσκυνούσαν τις εικόνες με μάσκες. Δεν τις κατέβαζαν καθόλου. Ακόμα και κάνα δυο που κοινώνησαν, την κατέβασαν μόνο όταν πήγε η λαβίδα στο στόμα τους και την ξανά έβαλαν.


Σκεφτόμουν τότε, αν ήμουν στην θέση του ιερέα και τους έβλεπα με μάσκες, δεν θα τους έλεγα τίποτα. α

Αλλά την άλλη Κυριακή όλες τις εικόνες στα προσκυνητάρια, θα τις σκέπαζα με άσπρο σεντόνι και θα τους έλεγα να προσκυνήσουν και ας είναι καλυμμένες οι εικόνες.

Αν ρωτούσαν γιατί, θα τους εξηγούσα ότι όταν προσκυνάνε μια εικόνα δεν φιλάνε ούτε το ξύλο ούτε το τζάμι, ούτε το εικονιζόμενο πρόσωπο αλλά προσκυνούν τον άγιο που είναι εικονογραφημένος, είναι μια κίνηση σεβασμού και ευλάβειας απέναντι σε αυτόν που προσκυνάς.

Θα έλεγα, αφού ο Άγιος όταν τον προσκυνάτε δεν βλέπει τα πρόσωπα σας με τις μάσκες εσείς γιατί να βλέπετε το δικό του;