Στις κωμικοτραγικές καταστάσεις που ζούμε και στον καταιγισμό των εξελίξεων που προκύπτουν, στις τόσες καινοτομίες πάνω στα θέματα της Θείας Λατρείας, αλλά πολύ περισσότερο στον αποκλεισμό των πιστών από τους ναούς, πέρασε στα ψιλά η στάση των μοναστηριών

.

Πολλά εξ αυτών όχι μόνο σιωπούν, αλλά κλείνουν και τις πόρτες στους πιστούς!

Τα μοναστήρια και τον μοναχισμό, που προφανώς, και ο πιο απλός Χριστιανός τα αγαπάει και τα στηρίζει (εμπράκτως). Με χρήματα, με φαγητά, με εργασίες και με κάθε τρόπο που μπορεί.


Γιατί το κάνει αυτό; Επειδή τα αγαπάει και παίρνει πνευματική τροφή από αυτά.

Σήμερα όμως, φτάσαμε στο σημείο πολλά μοναστήρια να κλείνουν τον κόσμο έξω και να στερούν αυτή τη τροφή (την πνευματική)! Να μην μιλάνε για τα όσα αντίχριστα μέτρα εφαρμόζονται σήμερα.
Αλήθεια, μετά από δύο χρόνια τι θα πουν στους πιστούς αυτά τα μοναστήρια που τώρα τους έχουν αποκλείσει;


Όταν σκάσει αυτή η φούσκα πως θα ζητήσουν την στήριξη των λαϊκών ανθρώπων;


Πολλά μοναστήρια οικονόμησαν τους πιστούς και δεν τους έκλεισαν την πόρτα. Αυτά που έστω, με κάποιο τρόπο μπορούσαν. Τα υπόλοιπα όμως; Θα αφήσουν χωρίς πνευματική τροφή τους ανθρώπους; Και όταν η πολιτεία αποσύρει τις επιδοτήσεις; Από που θα ζητήσουν οικονομική στήριξη;
Προσέξτε, άγιοι πατέρες, γιατί στην πνευματική ζωή ισχύουν και πνευματικοί νόμοι και εσείς δυστυχώς δεχόμενοι τους κοσμικούς (νόμους) δείχνετε ότι ξεχνάτε τους πρώτους.
Και εν προκειμένω οι κοσμικοί νόμοι καταπατούν τους πνευματικούς (οι οποίοι συν τοις άλλοις είναι και αιώνιοι).

Άγιοι πατέρες.

Έχετε μία επιλογή. Εσείς ποιο δρόμο θα διαλέξετε; Αυτόν που μας μάθατε εσείς οι ίδιοι ή αυτόν που διαλέξατε να εφαρμόσετε από τον Μάρτιο;

( γράφει το orthopraxia.gr).

Αλλά για να είμαστε ειλικρινείς: κι αν μιλήσουν κάποια Μοναστήρια, εμείς θα ακούσουμε;

Θα ακολουθήσουμε;

Θα κάνουμε όσα πρέπει;

Εμείς, ως ποίμνιο, δεν έχουμε ευθύνη; Δικαιολογείται η άγνοιά μας και η πνευματική μας κατάντια;