1.Πίστη είναι να πεθάνει κανείς για τον Χριστό και για χάρη της εντολής Του, πιστεύοντας ότι ο
θάνατος αυτός θα του γίνει πρόξενος ζωής·

να θεωρεί την φτώχεια σαν πλούτο, την ευτέλεια και την
ασημότητα σαν αληθινή δόξα και κοινωνική λάμψη· και να πιστεύει ότι με το να μην έχει τίποτε, κατέχει τα πάντα ή μάλλον απέκτησε τον ανεξερεύνητο πλούτο της επιγνώσεως του Χριστού, και
όλα τα ορατά να τα βλέπει σαν λάσπη ή καπνό.


2. Πίστη στον Χριστό είναι όχι μόνο να καταφρονήσομε όλα τα ευχάριστα του κόσμου, αλλά και να
έχομε εγκαρτέρηση και υπομονή σε κάθε πειρασμό που μας έρχεται και μας προκαλεί λύπες, θλίψεις και συμφορές, ώσπου να ευδοκήσει να μας επισκεφθεί ο Θεός, όπως λέει ο ψαλμωδός: «με
κάθε υπομονή περίμενα τον Κύριο, και Αυτός με επισκέφθηκε».


3. Εκείνοι που προτιμούν σε κάτι τους γονείς τους από την εντολή του Θεού, δεν έχουν πίστη στον Χριστό, και οπωσδήποτε καταδικάζονται από την συνείδησή τους, αν βέβαια έχουν ζωντανή
συνείδηση της απιστίας τους.

Γνώρισμα των πιστών είναι να μην παραβαίνουν σε τίποτε απολύτως
την εντολή του μεγάλου Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού.


4. Η πίστη στον Χριστό, τον αληθινό Θεό, γεννά την επιθυμία των καλών και τον φόβο της κολάσεως. Η επιθυμία των πράγματι καλών και ο φόβος της κολάσεως, προξενούν την ακριβή τήρηση των εντολών.

Η ακριβής τήρηση των εντολών διδάσκει στους ανθρώπους πόσο αδύνατοι
είναι.

Η κατανόηση της πραγματικής αδυναμίας μας, γεννά την μνήμη του θανάτου.

Όποιος απέκτησε σύνοικό του την μνήμη του θανάτου, θα ζητήσει με πόνο να μάθει, τι τον περιμένει μετά την έξοδο και την αναχώρησή του από αυτή την ζωή. Και όποιος φροντίζει να μάθει για τα μετά θάνατον, οφείλει πρώτα απ’ όλα να στερήσει τον εαυτό του από τα παρόντα· γιατί όποιος είναι
δεμένος με εμπάθεια σ’ αυτά, έστω και στο παραμικρό, δεν μπορεί να αποκτήσει την τέλεια γνώση των μελλόντων.

Αλλά και αν ακόμη, κατά θεία οικονομία, γευθεί κάπως την γνώση αυτή, δεν αφήσει
όμως το ταχύτερο αυτά με τα οποία είναι δεμένος με εμπάθεια, για να παραμείνει ολοκληρωτικά στην γνώση αυτή, χωρίς να επιτρέπει στον εαυτό του να σκέφτεται τίποτε άλλο εκτός από αυτή, τότε και η γνώση που νομίζει ότι έχει, θα του αφαιρεθεί.