Το στολισμένο έλατο είναι, δυστυχώς, κομμάτι του εορτασμού των Χριστουγέννων. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι πρόκειται για μιά συνήθεια μάγων και οπαδών του σατανά όπως και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την παγανιστική (σατανιστική) του προέλευση.


Είναι ένα από τα δέντρα που υπάρχουν σε αφθονία σε όλο τον κόσμο.

Πολλοί λαοί θεωρούσαν δυνατά ή τυχερά (γουρλίδικα) τα δέντρα εκείνα τα οποία δεν έχαναν τα φύλλα τους και παρέμεναν πράσινα μέσα στον σκληρό και κρύο χειμώνα.

Επίσης πίστευαν ότι αυτά τα δένδρα, ήταν ευλογημένα από τις παγανιστικές (δαιμονικές) «θεότητες». Ότι ήταν τα αγαπημένα των δαιμόνων. Άρα έφερναν και τύχη.


Ιδιαίτερα στην Σκανδιναβική μυθολογία, το έλατο αναφέρεται ως το ιερό δέντρο του θεού Θορ.

Ο μύθος, θέλει το έλατο να κατάγεται από το Yggdrasil, το γιγαντιαίο δέντρο που κρατάει τον κόσμο και συνδέει τους εννέα κόσμους της Σκανδιναβικής μυθολογίας.

+++++++++++++++++++

Το έλατο συνδέεται άμεσα και με τις μυθολογίες όλων των Βορειο-κεντρικών Ευρωπαϊκών φύλων. Οι Κέλτες πίστευαν, για παράδειγμα, πως ο Λουγκ, ο δικός τους θεός Ήλιος, αρρώσταινε κάθε χειμώνα βαριά με αποτέλεσμα να «χάνει» το φως του.

Αυτό, εξαιτίας της διαφοράς των ημερών του θερινού με το χειμερινό ηλιοστάσιο.

Τα ίδια πίστευαν και οι Γαλάτες για τον Μπελενός, τον αντίστοιχο θεό Ήλιο τους.

Τα έλατα στη προκειμένη περίπτωση, ήταν η απόδειξη πως ο Λουγκ ήταν αρκετά δυνατός για να αντέξει την αρρώστια του μέχρι το καλοκαίρι, όπου θα έδινε ξανά το φως του στον κόσμο.

===================

:::::/:////////:::

==================

Αλλά ας πάμε κι ως την Γερμανία,όπου στόλιζαν δένδρο.

Γιατί;

Έκοβαν την κορυφή ενός ελάτου (το λεγόμενο ”Τannenbaum” απ′ όπου ξεκίνησε και το παραδοσιακό άσμα, “Ω Έλατο”), το τοποθετούσαν πάνω στο τραπέζι και το διακοσμούσαν με φρούτα και ξηρούς καρπούς.

Αυτή η παράδοση που συνεχίζεται ως σήμερα, ήταν παράγωγο μιας πολύ παλαιότερης δαιμονικής γιορτής από την Νορμανδία, οπού μετά από 12 ημέρες εορτασμών, έκαιγαν ένα δέντρο προς εξαγνισμό.


Πάντως έχουμε, χειρόγραφα κείμενα τα οποία δείχνουν ότι η ύπαρξη του δέντρου ως εορταστικό σύμβολο χάνεται στα βάθη των αιώνων.

Σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές η παράδοση να στολίζονται δέντρα ή κομμάτια δέντρων υπήρχε σε όλες τις θρησκείες από την αρχαιότητα.

Βέβαια δεν θα πρέπει να παραλείψουμε να σημειώσουμε, πως όλες οι αρχαίες θρησκείες, ήτα λατρείες του Διαβόλου με μικρές παραλλαγές.

Φαίνεται λοιπόν οτι η λατρεία και ο στολισμός του δέντρου έρχεται από την αρχαιότητα αφού στην λατρεία της Κυβέλης αλλά και σε μύριες άλλες αναφορές που έχουμε από τα ιστορικά κείμενα γι αυτόν τον στολισμό.

+++++++++++++++++

Στην Ορθοδοξία τον 4ο αιώνα καθιερώθηκε η 25η Δεκεμβρίου ως ημέρα εορτασμού της Γέννησης του Χριστού.

Λένε ότι το πρώτο καταγεγραμμενο στολισμένο δένδρο στην Ευρώπη ήταν έλατο και η επιλογή του έλατου έγινε από τον Βονιφάντιο, για να σβήσει την ιερότητα που απέδιδε ο κόσμος μέχρι τη στιγμή εκείνη (κατάλοιπο της ειδωλολατρίας) στην δρυ.

Βρίσκουμε μία μαρτυρία κάπου στην Ρωμαϊκή εποχή το 336 μ.Χ. όπου κάθε 25 Δεκέμβρη γιορτάζονταν τα Σατουρνάλια στην μνήμη του θεού Σατούρνο (πιθανότατα του Κρόνου).

Στα Σατουρνάλια, οι Ρωμαίοι στόλιζαν διαφόρων ειδών δέντρα με κεριά και άλλα στολίδια (πιθανότητα καρύδια, φαγώσιμα κλπ)

O καθηγητής την Χριστιανικής Αρχαιολογίας Κώστας Καλογύρης, υποστήριξε ότι το έθιμο του δέντρου δεν έχει γερμανική προέλευση αλλά ανατολίτικη. Την άποψη του στηρίζει σε ένα συριακό κείμενο που υπάρχει σε χειρόγραφο στο Βρετανικό Μουσείο. Το κείμενο αναφέρεται σε ένα ναό που έχτισε το 1512 ο Αναστάσιος ο Α’ στα βόρεια της Συρίας και στον οποίο υπήρχαν δύο μεγάλα ορειχάλκινα δέντρα.

Στη Βόρεια Ευρώπη οι Βίκινγκς χρησιμοποιούσαν το δέντρο στις τελετές τους ως σύμβολο αναγέννησης, που σηματοδοτούσε το τέλος του χειμώνα και τον ερχομό της άνοιξης και της αναγέννησης της μητέρας Φύσης.

Στην αρχαία Αγγλία, όπως και στην Γαλλία, οι γνωστοί μας Δρυίδες στόλιζαν με φρούτα και κεριά βελανιδιές προς τιμήν των θεών τους.


Οι Γερμανοί φαίνεται ότι ήταν οι πρώτοι οι οποίοι έβαλαν το Χριστουγεννιάτικο δέντρο σπίτι τους. Το διακοσμούσαν με καρύδια, μπισκότα και κάθε είδους φαγώσιμα και κεριά. Μάλιστα το 1830 Γερμανοί μετανάστες εισήγαγαν το Χριστουγεννιάτικο δέντρο στην Αμερική και στις αποικίες που κατοίκησαν. Την πρώτη μαρτυρία δημοσίας εμφάνισης δέντρου την έχουμε στην Πενσυλβάνια των Η.Π.Α. όπου υπήρχαν βεβαίως και πολλοί Γερμανοί μετανάστες.

Οι άλλες εθνότητες στην Αμερικανική επικράτεια δεν δεχόντουσαν το δέντρο ως σύμβολο Χριστουγέννων, καθώς το θεωρούσαν ειδωλολατρικό έθιμο που δεν έχει καμία σχέση με τον Θεό αλλά με δαίμονες.

Μετά το 1840 η Αμερικάνικη κοινότητα άρχισε να δέχεται το δέντρο ως σύμβολο της γιορτής.

Τα στολίδια ήταν κυρίως φρούτα, μπισκότα, καρύδια, ζαχαρωτά και άλλα φαγώσιμα.

Η εφεύρεση του ηλεκτρισμού προσέδωσε στο δέντρο μεγαλοπρέπεια με τα λαμπιόνια να το φωτίζουν θεαματικά.

Δυστυχώς είμαστε σε σκοτεινά χρόνια. Ο Οικουμενισμός οργιάζει. Η γνώση σκεπάστηκε έξυπνα.

Τί κακό έχει το να στολίσουμε ένα δεντράκι;

Πού είναι το κακό;

Αυτά τα γράφουν και υποτιθέμενες ορθόδοξες ιστοσελίδες.

Κάποιες μάλιστα γράφουν οτι «πρόδρομος του χριστουγεννιάτικου δέντρου στην Ελλάδα είναι το παραδοσιακό Χριστόξυλο.

Αυτό το συναντάμε κυρίως σε χωριά της Βορείου Ελλάδος.

Κάθε Χριστούγεννα ο πατέρας ή ο παππούς κάθε οικογένειας ψάχνει στα δάση ή στα χωράφια ένα μεγάλο γερό κούτσουρο από πεύκο ή ελιά κυρίως, όπου θα μπει στο τζάκι και θα καίει όλο το 12ήμερο των γιορτών, από τα Χριστούγεννα ως τα Φώτα.

Το Χριστόξυλο σύμφωνα με τις αντιλήψεις καθαρίζει την παλιά καπνιά του τζακιού και φέρνει την καλοτυχία.

Κύρια όμως ευεργεσία που παρέχει στο σπίτι είναι η προστασία του νοικοκυριού από τα παγανά ή καλικάντζαρους που μπαίνουν στο σπίτι από τις καμινάδες και κλέβουν ή κάνουν ζημιές στο νοικοκυριό. Δηλαδή από τους δαίμονες.

Καίγοντας το Χριστόξυλο λένε ότι ζεσταίνεται (!) ο Χριστός στην κρύα σπηλιά της Βηθλεέμ.

Οι νοικοκυραίοι είναι υποχρεωμένοι να κρατάνε την φωτιά ως τα Φώτα, όπου και αποσύρονται τα παγανά (οι δαίμονες) κάτω από την επιφάνεια της γης και σταματάνε οι επιδρομές στα σπίτια».

+++++++++++++++++

Εύκολα βέβαια καταλαβαίνει κανείς ότι κι αυτά όλα είναι δαιμονικά, ότι δεν έχουν καμιά σχέση με την Ορθόδοξη Πίστη και ζωή.

Καμία σχέση με τον Χριστό.

Οπότε απομένει σε εμάς να επιλέξουμε…