Β. ΟΙ ΑΦΡΟΝΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΙ.

Τό Εὐαγγέλιο πού ἀκούγεται σήμερα εἶναι ἡ παραβολή τοῦ ἄφρονος πλουσίου. Ἀνάμεσα στά πολλά νοήματα πού περιέχει αὐτή ἡ περικοπή, βλέπουμε καί τήν ὑπόθεση τοῦ αἰφνιδίου θανάτου, ὡς παίδευση τῆς θείας ἀγανάκτησης γιά τίς ἁμαρτίες μας. Φοβερός ὁ αἰφνίδιος θάνατος, ἀλλά γιά ποιόν;

Ἀσφαλῶς γιά τόν ἀσεβή, τόν ράθυμο καί τόν ἀνέτοιμο.

Παρόμοιες παραβολές ἔχει πεῖ καί ἄλλες ὁ Κύριος, ὅπως ἐκείνη τοῦ οἰκονόμου τῆς ἀδικίας. Ἐπίσης, ὅλοι οἱ ἱεροί Εὐαγγελιστές διασώζουν θεῖες προειδοποιήσεις τοῦ Χριστοῦ γιά τό ἄδηλο καί ξαφνικό της ὥρας τοῦ θανάτου καί γιά τήν ἀνάγκη πνευματικῆς ἐγρήγορσης καί νηφαλιότητας.


Ἔτσι θά ἔρθει ἐξάλλου καί ἡ Δευτέρα παρουσία τοῦ Κυρίου, ὡς κλέπτης ἐν νυκτί. Ὅλοι οἱ Ἀρχιερεῖς καί ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας μας θεωροῦνται οἰκονόμοι τῶν Μυστηρίων τῆς θείας Χάριτος. Πλούσιοι οἰκονόμοι! Ἔχουν μεγάλη εὐθύνη νά ἐκτρέφουν τό λογικό ποίμνιο μέ κάθε ἐπιμέλεια. Δυστυχῶς ὅμως σήμερα, στή συντριπτική τους πλειοψηφία, ἀποδεικνύονται ἄφρονες, μωροί, ἀνόητοι. Ὁ πλοῦτος τοῦ χαρίσματος τῆς ἱερωσύνης ἀποτελεῖ γιά πολλούς ἀπ’ αὐτούς εὐκαιρία βολέματος βιοποριστικοῦ, εὐκαιρία γνωριμιῶν καί φιλίας μέ τούς ἰσχυρούς τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, εὐκαιρία προβολῆς τους στό εὐρύ κοινό. Ἀδιαφοροῦν οἱ ταλαίπωροι γιά τό πνευματικό τους χρέος, φέρονται σκληρά στούς συνδούλους τους, μέ τόν κομπασμό τοῦ ἐξουσιαστῆ, ὄχι τοῦ διακονητῆ.

Ὁ Κύριος ὅμως πάντοτε προειδοποιεῖ: «Μακάριος εἶναι ὁ πιστός καί φρόνιμος οἰκονόμος». Πιστός εἶναι ὁ οἰκονόμος καί ὁ δοῦλος (ἰσχύει καί γιά τόν καθένα μας), πού φυλάει ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ καί ἕως ἐσχάτης ἀναπνοῆς τήν Ὀρθόδοξη πίστη.

Φρόνιμος, ὅποιος ἀπέχει ἀπό κάθε ἁμαρτία καί ἐργάζεται κάθε ἀρετή. Τότε εἶναι ὄντως μακάριος! Θά ἀκούσει κάποια μέρα τήν πολυπόθητη ἐκείνη Δεσποτική φωνή: «Εὖ δοῦλε ἀγαθέ καί πιστέ! ἐπί ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπί πολλῶν σέ καταστήσω. Εἴσελθε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου»! (Ματθ.25, 21).

++++++++++++++++++++

Ἀλίμονον ὅμως στόν ἄφρονα καί ἄπιστο κληρικό τοῦ πλούτου τῆς θείας Χάριτος!

Τό τέλος του μᾶς τό λέει ἀναλυτικά ὁ ἴδιος ὁ Χριστός: «καί διχοτομήσει αὐτόν, καί τό μέρος αὐτοῦ μετά τῶν ὑποκριτῶν θήσει (ἀλλοῦ μᾶς λέει μετά τῶν ἀπίστων) (Ματθ.24, 51 καί Λουκᾶ 12, 46).

Θά τεμαχιστεῖ βίαια, καταποντιζόμενος στόν πυθμένα τῶν βασάνων τῆς αἰωνίου κολάσεως! Μαζί μέ ὅλους τούς ἀπίστους καί ὑποκριτές!


Εἶναι τῆς μόδας τώρα, στούς χαλεπούς καιρούς μας, νά εἶσαι πνευματικός πράος, μειλήχιος, ἤρεμος, χαλαρός. Νά μή χαλᾶς τήν ἡσυχία σου γιά νά τά βάλεις μέ δεσποτάδες, ἱερεῖς καί συνόδους.

Δέν ἀξίζει, λένε, νά ταράσσεσαι μέ ὅσους βλασφημοῦν τό Εὐαγγέλιο, γιατί τάχα, σέ τέτοιες ταραγμένες καρδιές, δέν ἀναπαύεται τό Ἅγιο Πνεῦμα!

Τί ἀφροσύνη Θεέ μου, τί ἀντιθεΐα, τί ἁγιομαχία! Ἕως πότε θά μᾶς ἀνέχεσαι, ἀνεξίκακε, Κύριε; «Ὤ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη» ἔλεγες τότε… Σήμερα, Χριστέ μας, ἄραγε, τί θά ἔλεγες; Ἀλλά, «δόξα τῇ μακροθυμίᾳ σου, Κύριε», πού γιά χάρη 5-10 ἀνθρώπων σου δέν ἀφήνεις ἀκόμα νά ξεχειλίσει το ποτῆρι τῆς θείας σου ἀγανάκτησης. Γιά λίγο βέβαια..

_________________________

Δέν θά περιμένεις πιά πολύ, τό ξέρουμε, τό αἰσθανόμαστε, μᾶς ἔχουν ἑτοιμάσει τά λόγια καί τά δάκρυα τῶν Ἁγίων σου, πού κλαῖνε ὁμοθυμαδόν! Ναί! Ἔρχεσαι ταχύ, Κύριε, νά δώσεις πόνο καί τέλος στήν ἀνομία τῶν ἱερέων σου, στήν ἀσέβεια τοῦ ἀχάριστου λαοῦ σου! Νά ποιήσεις ἐκδίκηση γιά τά αἵματα τῶν χιλιάδων Νεομαρτύρων καί ἡρώων τούτης τῆς πατρίδας…Ἔλα, Κύριε, μήν ἀργεῖς ἄλλο, οἱ ἐχθροί σου καυχῶνται, μᾶς ἐξουθενώνουν, μολύνουν τά ἱερά μας! Δέν ἐννοοῦμε τούς ἀκάθαρτους Ἀγαρηνούς μόνο, Κύριε, ἀλλά πρωτίστως τούς βρωμερούς καί πορωμένους Οἰκουμενιστές ποιμένες, τούς ἐνσυνείδητα παναιρετικούς! Ἔλα, Κύριε, μέ τή δικαιοσύνη καί τό ἔλεός σου μαζί, ὅπως ἡ πανσοφία καί ἡ ἀγαθή σου Πρόνοια γνωρίζει. Ναί, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ! Ἀξίωνε μας μόνο νά μείνουμε ἕως τέλους πιστοί καί φρόνιμοι οἰκονόμοι τῆς θείας σου Χάριτος! Μιμητές τοῦ πνεύματος τῶν Ἁγίων σου καί ὄχι τῶν Ἁγιομάχων καί Ἁγιοκαπήλων πνευματικῶν της κρατικῆς ἐκκλησιοδουλείας! Ἀλλά καί αὐτούς, Χριστέ μας, συγχώρεσέ τους, σκοτίσθηκαν, δείλιασαν, σέ ἀρνήθηκαν, φώτισέ τους, συνέτισέ τους, μή χαθοῦν στά γεράματα, δῶσε τους τήν μετάνοια τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου…

Σέ παρακαλοῦμε, Κύριε…

Ἔρχου ταχύ! Καί πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, τοῖς ἐνδόξοις αἱρετικοῖς τῆς γῆς!