Αββά Ισαάκ του Σύρου

Λόγος δ’

Δεν είναι δυνατόν όταν βαδίζουμε την οδό της αρετής να μην συναντήσουμε και μερικά λυπηρά και να μην ταλαιπωρείται το σώμα μας με ασθένειες και κόπους, αλλά να μένει πάντοτε ανενόχλητο, εαν επιθυμούμε να ζήσουμε εναρετα.

Η Οδός του Θεού είναι καθημερινός σταυρός διότι κανένας δεν ανεβηκε στον ουρανο με άνεση.

Δεν πρέπει να χαίρεσαι όταν αναπαύεσαι και όταν σου έλθουν οι θλίψεις και στεναχώριες τότε να σκληραίνει το πρόσωπο σου και να τις θεωρεις αυτές ως ξένες της οδού του Θεού. Από την αρχή του κόσμου και από γενεά σε γενεά αυτή η οδός του Θεού βαδιζεται με σταυρό και θάνατο. Από που όμως σου ήρθε αυτό, δηλαδή το να μην θέλεις να σε βρουν πειρασμοί? Γνώριζε ότι άνευ πειρασμών ευρίσκεσαι εκτός της οδού του Θεού.

Όποιος αφιερώσει τον εαυτό του με όλη του την καρδία στον Θεό, ο Θεός δεν θέλει ποτέ αυτός να μένει αμέριμνος. Αλλά θέλει να φροντίζει αδιάκοπα για την αρετή.

Και να γνωρίζετε τουτο: Ο Θεός φροντίζει για τον Άνθρωπο όταν διαρκώς του στέλνει λύπες.