Ο Άγιος Μωυσής ο Αιθίοπας είχε πει για τους μοναχούς των εσχάτων καιρών: Στις μέρες εκείνες του εβδόμου και ημίσεως αιώνος η μοναδική πολιτεία θέλει αμεληθεί τελείως, θα βασιλεύει το μίσος, φθόνος, φιλονικίες μέχρι φόνων και η διχόνοια στα κοινόβια μοναστήρια απο την κακία του ενός προς τον άλλον.

Θα χειροτονούνται ηγούμενοι και ποιμένες των μοναχών, άνθρωποι αδόκιμοι, άπιστοι, απρόκοποι ανωμελείς και αγροίκοι, μη διακρίνοντες την δεξιάν οδό από την αριστερά, φιλομέριμνοι και τις διακονίες αναιδώς προχειριζόμενοι, τα πρωτεία με δώρα αρπάζοντες και επεμβαίνοντες στην ηγουμενία, μη γνωρίζοντες κατηχείν και νουθετείν το ποίμνιον της αδελφότητος, και μη γνωρίζοντες ότι είναι αυτοί τύπος και παράδειγμα ωφελείας του ποιμνίου τους.


Μέλλουσι δε κολάζεσθαι ου μόνον οι αμελείς και ράθυμοι, αλλά και οι δόκιμοι και οι εγκρατείς και ενάρετοι αδελφοί.

Μετά ταύτα είδεν ο δούλος του Θεού Μωυσής ότι νέφος και λαίλαψ, ομίχλη σκοτεινή πειρασμών φοβεροτάτων έπεσεν εις τους Μοναχούς από το μέρος της Άρκτου, και ότι εδιώκοντο οι Μοναχοί και το Μοναχικόν σχήμα από όλεθρον αιρέσεων, ηναγκάζοντο δε οι πολλοί ρίπτοντες το σχήμα να υπανδρεύονται.

Τότε οι ολίγοι αγωνισταί, οι ευδοκιμήσαντες ως αργύριον και χρυσίον εν χωνευτηρίω, εν θλίψη πολλή και διωγμοίς, ως και στενοχωρία , ευδοκιμήσουσιν` όσοι δε φανώσι δόκιμοι και νικηταί των τοσούτων δεινών πειρασμών, μεγαλυνθήσονται και δοξασθήσονται παρά Θεού περισσότερον από αυτούς τους βαστάσαντας το βάρος της ημέρας και τον καύσωνα και τον παγετόν της νυκτός.

Μετά ταύτα είδεν ο δούλος του Θεού Μωυσής ότι παρήλθεν ο χειμών εκείνος των θλίψεων και πειρασμών , και η στενοχωρία των δεινών αιρέσεων και εγένετο γαλήνη και άνεσις.

Πάλιν όμως μετά παρέλευσιν χρόνων τινών αμεληθήσεται το Αγγελικόν Τάγμα των Μοναχών και περισσότερον των πρώτων, πειρασμοί επαναστήσονται και βιαιότεροι. Είδεν δε ότι οι Μοναχοί συνεμιγνύοντο ασέμνως με Μοναχας, και ότι ομού με την κακήν επιθυμίαν συνεμήχθη και η τυραννία ώστε και οι μη θέλοντες διεφθείροντο. Οι δε ιερείς με πορνείας καταμολυνόμενοι, και αι πρεσβυτέραι αυτών μοιχευόμεναι, ομοίως και αυτοί ετέρας μοιχεύοντες.

Τότε δε γεννήσεται οργή θεήλατος και καταναλωθήσεται πάσα η πονηρά γενεά εκείνη, και απελαύσεται εις το πυρ το αιώνιον.

Μακάριοι λοιπόν τότε όσοι ουχ’ υποκύψωσιν εις την ανομωτάτην πράξιν της ασελγείας ήτις είναι βιαιοτέρα και βαρυτέρα του φόνου’ αλλ’ αντιστήσωσιν και ελέγξωσιν την ανομίαν ως ο Πρόδρομος Ιωάννης , και θριαμβεύουσι ελέγχοντες την αιμομιξίαν’ και αποκτανθώσιν υπό μιαρών και ακαθάρτων ασελγών ανθρώπων του τότε καιρού• αναπαυθήσονται εις τους κόλπους του Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ των ενδοξοτάτων Πατριαρχών και κατασκηνώσωσιν εν τη Βασιλεία των Ουρανών μετά πάντων των Αγίων ωραϊζόμενοι και συνευφραινόμενοι, ων και ημείς της μερίδος επιτύχωμεν χαριτι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Αμήν.

==============================

Δημητρίου Παναγόπουλου, «Ἅγιοι καὶ Σοφοὶ περὶ τῶν μελλόντων νὰ συμβῶσι».

Προφητεία Ἀββᾶ Μωϋσέως