Τί είναι η Ιερά Ορθόδοξη Παράδοση.

Ιερά Παράδοση, Αποστολική Παράδοση ή και απλώς Παράδοση, στην Ορθόδοξη θεολογία αποκαλείται το σύνολο των αληθειών της πίστης που αρχικά παραδόθηκαν με τον ενιαίο τύπο της προφορικής διδαχής του Χριστού και των Αποστόλων (Παν. Τρεμπέλας) και κατόπιν διδάχθηκαν αυθεντικά και ανελλιπώς από την Εκκλησία στους μετέπειτα αιώνες.


         Η Ιερά Παράδοση, αποτελεί πηγή των αληθειών της χριστιανικής θρησκείας ισότιμη «τω θείω γραπτώ λόγω», όπως αναφέρει ο Άγιος Νεκτάριος, στο βιβλίο του, «Ορθόδοξος Ιερά Κατήχησις», 4η έκδ., εκδ. Βασ. Ρηγόπουλου, Θεσσαλονίκη 2001 (c1899), σελ. 177.

Το κέντρο της Ιεράς Παραδόσεως είναι ο Χριστός και η μετ’ αυτού κοινωνία και η περί Αυτού μαρτυρία των προφητών, αποστόλων και αγίων. Έτσι γίνεται αντιληπτό πως η Ιερά Παράδοση αποδίδεται μέσω των θεουμένων αυτών ανθρώπων της εκκλησίας εν Πνεύματι Αγίω είτε μέσα από προφορικό και γραπτό λόγο, είτε μέσω απεικονίσεων.

Για τους Ορθοδόξους, η Ιερά Παράδοση της εκκλησίας αποτελεί αλάθητη έκφραση των ενεργειών του Θεού, και δεν είναι κάτι διαφορετικό ούτε κάτι ανεξάρτητο, κάτι άλλο από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη.
     Μάλιστα Καινή και Παλαιά Διαθήκη  αποτελούν μέρος της Παράδοσης και καμμία αντίθεση δεν ενυπάρχει στη διδασκαλία τους.

   Η «διάκριση Αγίας Γραφής και Παράδοσης ως δύο πηγών…του περιεχομένου της πίστης» είναι «συμβατική» και η  Εκκλησία μας, ποτέ δεν ξεχώρισε με τέτοια έμφαση αυτές τις δύο πηγές.


…………………………………………………….

Ορθότερα θα λέγαμε ότι «η Εκκλησία γνωρίζει μία παράδοση, που νοείται μονάχα σε ιστορική συνέχεια, οπότε και τα βιβλία της Αγίας Γραφής αποτελούν το πιο εκλεκτό, θα έλεγε κανείς, κομμάτι αυτής της παράδοσης». ( Ματσούκας Α. Νίκος, Δογματική και Συμβολική θεολογία, τόμ. Γ’ (Ανακεφαλαίωση και Αγαθοτοπία-Έκθεση του οικουμενικού χαρακτήρα της χριστιανικής διδασκαλίας), Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 1997, σελ. 151. 6,0 6,1)

Κατά συνέπεια, η Ιερά παράδοση περιέχεται στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη αλλά καί στις άλλες πηγές της Ιεράς Παραδόσεως.

     Τέτοιες είναι πρωτίστως οι δογματικές αποφάνσεις των Οικουμενικών Συνόδων (συμπεριλαμβανομένου του Συμβόλου της πίστεως Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως και των αποφάσεων της Πενθέκτης εν Τρούλλω Οικουμενικής Συνόδου (691/2) ως συμπληρωματικής των Ε’ και ΣΤ’). Δευτερευόντως, σημαντικές πηγές αποτελούν τα Σύμβολα Αποστολικό και Αθανασιανό, τα συγγράμματα των αρχαίων μεγάλων Πατέρων και ιδιαιτέρως εκείνα τα σημεία όπου «διακριβούται συμφωνία των Πατέρων» και η Θεία Λειτουργία, ως εκφράζουσα την πίστιν της καθόλου Ορθοδόξου Εκκλησίας».



     Επίσης, φορείς της Ιεράς Παραδόσεως είναι και τα μεταγενέστερα δογματικοσυμβολικά μνημεία και η υμνολογία της Εκκλησίας θα πρέπει όμως να χρησιμοποιούνται βοηθητικά και «μετά μεγίστης προσοχής»[8] καθώς στα μεν πρώτα υπάρχουν ετερόδοξες επιδράσεις (αν και εξωτερικές και όχι ουσιαστικές), ενώ στην υμνογραφία υπάρχουν συχνά ποιητικές και εικονικές εκφράσεις «μη διακρινομένας επί δογματική ακριβεία»



   Ιστορικά, η Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρεί πως ο διαχωρισμός της Ιεράς Παραδόσεως σε δύο κομμάτια, Γραφές και Παράδοση, πηγάζει από την «Μεταρρύθμιση του Προτεσταντισμού, από το 16° αιώνα και εφεξής» που «εξαίροντας σχεδόν τη μοναδικότητα της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης (sola scriptura), ως πηγής του λόγου του Θεού, ανάγκασε τούς Παπικούς, στην σύνοδο του Τριδέντου (1545-1563) να ανακηρύξει με έμφαση τις Γραφές και την Παράδοση ως δύο Ισότιμες και Ισόκυρες πηγές του περιεχομένου της πίστης».


++++++++++++++++++++++++++++++


      Άλλωστε ακόμα κι ο Απόστολος Παύλος θεωρεί την διδασκαλία ως καρπό της παράδοσης, πράγμα που σημαίνει ότι «η παράδοση κάνει τις Επιστολές του, και όχι αυτές την παράδοση».

    Προσοχή ομως:  Εμείς οι  Ορθόδοξοι, γνωρίζουμε ότι η πράξη και η διδασκαλία των Προτεσταντών και των παπικών έχουν απομακρυνθεί και διαφοροποιηθεί εσκεμμένα, από την αυθεντική Παράδοση.