«Ὅσοι ἐξομολογοῦνται σέ ἕναν πνευματικό, ἄς ποῦμε ὁ πνευματικός εἶναι καλός, στό καλάθι δέν χωρεῖ, στό κοφίνι περισσεύει, πέστε μου, σᾶς παρακαλῶ, ὅσοι πᾶνε καί ἐξομολογοῦνται σέ αὐτόν τόν πνευματικό, εἶναι ὅλοι καλοί; Ξέρετε πόσες φορές ἀντιμετωπίζω αὐτό τό πρόβλημα, πού τῇ ἀγνοίᾳ γίνεται ἐκλογή προσώπων, καί λέγει ἐπί παραδείγματι μία κυρία γιά τήν κόρη: «Ἀφοῦ τό παιδί ἐξομολογεῖται στόν π. Ἀθανάσιο, πρέπει νά εἶναι καλό παιδί». Γιατί πρέπει νά εἶναι καλό παιδί; Ἐπειδή ἐξομολογεῖται σέ μένα; Δηλαδή, ὅλοι οἱ καλοί ἔρχονται καί ἐξομολογοῦνται σέ μένα; Ἤ ὑποτίθεται ὅτι ἐγώ ἐπιδρῶ εὐμενῶς στόν καθένα πού ἔρχεται καί ἐξομολογεῖται; Ξέρετε τί τραβῶ μέ ἐκείνους πού ἐξομολογοῦνται, μιά ζωή ὁλόκληρη νά τοῦ λέω νά κάνει προσευχή τό πρωί καί νά μήν κάνει; Ἔ, αὐτός εἶναι καλός; Πῶς τόν κρίνεις ὅτι εἶναι καλός, ἐπειδή ἐξομολογεῖται σέ μένα; Σᾶς παρακαλῶ, τέτοια κριτήρια νά τά ἀπορρίψετε, εἶναι ἐπικίνδυνα κριτήρια».

(Ἀπαντήσεις ἀποριῶν, ὁμιλία 104η)

«Δέν εἶναι ἡ μετάνοια πού θά μᾶς σώσει. Εἶναι ἡ ἀναγέννηση. Πότε θά προλάβεις νά ἀναγεννηθεῖς; Πᾶμε καί ἐρχόμαστε χρόνια ὁλόκληρα στήν ἐξομολόγηση, νομίζοντες ὅτι δυνάμεθα νά περιοριζόμεθα σέ μιά ἀνανέωση τῆς μετάνοιας καί ὄχι σέ μιά ἀναγέννηση. Αὐτό γιά ὅλους μας εἶναι ἕνα δυστύχημα».
(Σειρά Β΄, ὁμιλία 45η, α’)