Η κατάληψη ενός ανθρώπου από έναν ή περισσότερους δαίμονες, λέγεται δαιμονισμός.

Δαιμονισμός προκαλείται από ανθρώπους οι όποιοι κάνουν μάγια.  Αυτό συμβαίνει επειδή όταν κάποιος κάνει μάγια, στην πραγματικότητα, καλεί τον διάβολο και του ζητάει να τον βοηθήσει. Του ζητάει να πειράξει ή και να καταστρέψει κάποιον άλλο άνθρωπο.

  Μ’ αυτήν του την πράξη, την επιλογή, διώχνει τον Θεό από την ζωή του. Μένει κυριολεκτικά μόνος και απροστάτευτος. Κι έτσι είναι εύκολο θύμα για τον Σατανά. Με δική του επιλογή, ο άνθρωπος απομακρύνεται από τον Θεό. Δεν Του επιτρέπει να παρεμβαίνει στην ζωή του. Χωρίς συχνή εξομολόγηση, χωρίς νηστεία, χωρίς προσευχή ( πρωινή προσευχή, εξάψαλμο, Δοξολογία, απόδειπνο με τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου), κάνει τον εαυτό του, εύκολο θύμα για τον Πονηρό.

Και όταν ο άνθρωπος απομακρύνεται από τον Θεό τότε αρχίζει ο δαιμονισμός.

«Οι δαίμονες είναι αδύναμοι μπροστά στον βαπτισμένο Ορθόδοξο. Όμως, ουσιαστικά, οι άνθρωποι τους κάνουν δυνατούς, αφού απομακρύνονται από την προστασία του Θεού. Όπως λέμε, «δίνουν δικαιώματα στον διάβολο» κι έτσι συντελείται ο δαιμονισμός.

Ακόμη δαιμονισμός προκαλείται όταν κάποιος στέλνει τον συνάνθρωπο του στον διάβολο. Υπάρχει δε και περίπτωση ο δαιμονισμός να προκληθεί από τον ίδιο τον διάβολο κατά παραχώρηση του Θεού.

Δαιμονισμός προκαλείται και σε  ανυποψίαστους νέους πού ακούν τραγούδια με περιεχόμενο σατανικών επικλήσεων. Χωρίς να το καταλαβαίνουν οι νέοι επικαλούνται έμμεσα διά των τραγουδιών τον σατανά ή κάποιον δαίμονα, γι’ αυτό ακριβώς όσοι σχεδόν νέοι ακούν τέτοια τραγούδια αποκόπτονται από την Εκκλησία και τα μυστήριά της. Από την Αγία Τριάδα.

+++++++++++++++

Στήν κατηγορία αυτή ανήκουν οι καθαυτό δαιμονισμένοι, όπως λ.χ. εκείνοι πού αναφέρονται στά Ευαγγέλια. Σ’ αυτούς ή κυριαρχία τών δαιμόνων είναι φανερή: Κυλιούνται στή γη, βγάζουν αφρούς άπό τό στόμα, τρίζουν τά δόντια, αισχρολογοϋν και βλασφημούν, χωρίς νά ουνειδητοποιοΰν τί κάνουν και τί λένε. «Εχει αλλοιωθεί ή φυσική τους κατάσταση σέ τέτοιο βαθμό, πού λόγια, κινήσεις και θελήματα δέν είναι πιά δικά τους, αλλά τών πονηρών πνευμάτων πού τους κατέχουν. Πραγματικά τραγικό.

Πώς, όμως, συμβαίνει αυτή ή κατοχή; Διεισδύουν, άραγε, τά ακάθαρτα πνεύματα στην ψυχή τοΰ ανθρώπου;


Ό άγιος Διάδοχος Φωτικής εξηγεί ότι: «τήν ώρα τοΰ Βαπτίσματος, ό διάβολος διώχνεται έξω άπό τήν ψυχή και ή χάρη μπαίνει μέσα. Γι’ αυτό, όπως πρίν άπό τό Βάπτισμα κυριαρχούσε ή πλάνη πάνω στην ψυχή, έτσι μετά κυριαρχεί ή αλήθεια. Άλλα και μετά τό Βάπτισμα ό σατανάς ενεργεί εναντίον τής ψυχής όπως και πρίν, ή μάλλον και χειρότερα….  
     Αυτό συμβαίνει επειδή τό Βάπτισμα της Ορθοδοξίας, αφαιρεί τήν ακαθαρσία τής αμαρτίας, τόν διπλό όμως χαρακτήρα τής θελήσεως μας δέν τόν αλλάζει άπό τώρα, οΰτε και εμποδίζει τους δαίμονες νά μας πολεμούν.
   Αυτοί φωλιάζουν έξω, στις αισθήσεις τοΰ σώματος, και ενεργούν μέσω τής αδυναμίας τής σάρκας… γιά ν’ απομακρύνουν τή μνήμη τοΰ Θεοΰ άπό τό νοΰ, κι έτσι νά τόν αποσπούν άπό τήν ένωσή του μέ τή χάρη».

**** * **** * **** * ****


Ό άγιος Κασιανος διευκρινίζει ότι «ένα πονηρό πνεύμα μπορεί νά άσκεί πάνω στην ψυχή μας μιά μυστική δύναμη πειθούς, αλλά τοΰ είναι εντελώς αδύνατο νά εισχωρεί στην ϊδια τήν ουσία τής ψυχής -μολονότι κι αυτή είναι πνεύμα- και νά γίνεται ένα μαζί της».

Στήν συνέχεια, εξηγεί τόν τρόπο μέ τόν όποιο ένεργοΰν τά ακάθαρτα πνεύματα πάνω στους δαιμονισμένους, ώστε νά μήν ελέγχουν, οι δύστυχοι, οΰτε τά λόγια τους ούτε τίς κινήσεις τους. Λέει:

«Αυτά τους συμβαίνουν όχι επειδή χάνει κάποια ιδιώματα της ή ψυχή, αλλά επειδή εξασθενίζει τό σώμα. Τό ακάθαρτο πνεύμα, εισχωρώντας στά μέλη όπου εδρεύει ή δύναμη τής ψυχής και συνθλίβοντας τα κάτω άπό ανυπόφορο βάρος, πνίγει μέσα σέ βαθύ σκοτάδι τίς διανοητικές δυνάμεις. Βλέπουμε, άλλωστε, ότι τό κρασί, ό πυρετός, ένα βαρύ κρυολόγημα και άλλες σοβαρές ασθένειες, πού μας συμβαίνουν άπό εξωτερικούς παράγοντες, προκαλούν παρόμοια συμπτώματα.
    Αυτόν ακριβώς τό σκοτισμό τοϋ νου απαγόρευσε ό Θεός στό διάβολο νά προκαλέσει εναντίον τοΰ Ίώβ, οταν, (αφού τοΰ έδωσε την εξουσία πάνω στό σώμα τοΰ δικαίου, τόν πρόσταξε: «Νά, σοΰ τόν παραδίνω, μόνο την ψυχή του μήν πειράξεις» (Ίώβ 2:6). Δηλαδή, σοΰ απαγορεύω νά τόν ρίξεις στην παραφροσύνη, εξασθενίζοντας τό όργανο πού εϊναι ή έδρα της ψυχής. Οΰτε, τήν ώρα πού θά σοΰ αντιστέκεται, νά τοΰ σκοτίσεις τή νοημοσύνη και τήν κρίση, πνίγοντας μέ τό βάρος σου τό κύριο μέρος της καρδιάς του».

Ό άγιος Γρηγόριος ό Παλαμάς γραφει: «Τοϋ δαιμονώντος πρώτον τε καί μάλλον τών άλλων μορίων τοϋ σώματος ό εγκέφαλος πάσχει».

Ό διάβολος κυριεύει τόν εγκέφαλο, πού είναι ή ακρόπολη τοΰ σώματος, και άπό έκεϊ καταδυναστεύει ολο τό σώμα. «Οταν υποφέρει ό εγκέφαλος, δημιουργοΰνται σοβαρά προβλήματα στά νεΰρα και στους μΰς, μέ αποτέλεσμα νά προκαλούνται κλονισμός και αθέλητες κινήσεις σ’ ολα τά μέλη τοΰ σώματος, και κυρίως στά σαγόνια, τών δαιμονισμένων.

Εξαιτίας, μάλιστα, της ταραχής τών εσωτερικών οργάνων, ή αναπνοή γίνεται δύσκολη, τά υγρά βγαίνουν άπό τό στόμα σάν αφρός, ή σάρκα άφυδατώνεται καί ξεραίνεται. Και καταλήγει ό άγιος, προτείνοντας δυό τρόπους θεραπείας: «Αν ό ασθενής βρίσκεται απλά κάτω άπό «επήρεια» δαιμονική, τότε, επειδή έχει όκόμα τό αυτεξούσιο, μπορεί νά συνέλθει μέ τόν προσωπικό του πνευματικό αγώνα, καί κυρίως μέ τήν προσευχή καί τή νηστεία του.

«Αν, όμως, έχει «ένοικον» μέσα του τόν ίδιο τό διάβολο ή κάποιον δαίμονα κι έχει γίνει όργανο του, δέν μπορεί νά κάνει τίποτε άπό μόνος του. Τότε πρέπει ν’ άγωνιστοΰν γιά χάρη του «εν προσευχή καί νηστεία» (Ματθ. 17:21) άλλοι άδελφοί, καί η οικογένειά του.

Αυτά για να γνωρίζουμε και να προσέχουμε.