Πόσα πράγματα περνούν απαρατήρητα στην ζωή μας.

Καί, πολύ περισσότερο, στις ζωές των άλλων ανθρώπων.

Ιστορίες λίγων λέξεων. Μεγάλων συναισθημάτων όμως. Ατέλειωτες. Αν και οι λέξεις είναι ελάχιστες, αυτές οι ίδιες λέξεις, λένε τόσα πολλά. Τις ξαναδιαβάζεις, τις ξαναβλέπεις. Δεν θέλεις να τελειώσουν. Και δεν τελειώνουν.

Κανένας μυθιστόρημα δεν μπορεί να τις συναγωνιστεί. Επειδή, αυτές οι μικρές ιστορίες, κρύβουν ή φανερώνουν ή καί τα δύο παράλληλα, άλλες, χιλιάδες.

_______________

Ο ογδονταοκτάχρονος Ιταλός, Φράνκο Τζανφρέντι παλεύει εδώ και αρκετά χρόνια κατά των συνεπειών της νόσου του Αλτσχάιμερ. Μετά το τέλος των διακοπών αποφάσισε να εγκαταλείψει την περιοχή όπου γεννήθηκε, στην Τοσκάνη της κεντρικής Ιταλίας, και να μεταφερθεί στον Βορρά, κοντά στο Τορίνο, όπου ζει η κόρη του.

Κατά την μεταφορά του, όμως, με ασθενοφόρο, ο ηλικιωμένος εξέφρασε στους εθελοντές του Ερυθρού Σταυρού μια έντονη επιθυμία του: «θα ήθελα να δω την θάλασσα για τελευταία φορά», τους είπε.

Οι εθελοντές δεν είχαν καμία αμφιβολία. Δεν το σκέφτηκαν καθόλου.

Αποφάσισαν να ικανοποιήσουν την επιθυμία του κι έτσι έφτασαν με το ασθενοφόρο μέχρι την παραλία της Μαρίνα Ντι Καρράρα, πολύ κοντά στην θάλασσα.

Άνοιξαν τις πίσω πόρτες και επέτρεψαν στον Φράνκο, μαζί με την κόρη του, να ατενίσει τον ορίζοντα και τη γαλήνια θάλασσα που ήταν ακριβώς μπροστά του.

Η φωτογραφία που απαθανατίζει τον ιταλό ηλικιωμένο ενώ κοιτάζει στην θάλασσα, έχει κάνει τον γύρο του κόσμου στο διαδίκτυο και ο γιός του, Αντρέα, θέλησε να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του πατέρα του:«Θέλω να ευχαριστήσω τους αγγέλους αυτούς, τους εθελοντές, που επέτρεψαν στον πατέρα μου να δει την θάλασσα, ίσως για τελευταία φορά», έγραψε ο γιος του Φράνκο Τζανφρέντι.