Το 1797, κάπου στην Σιβηρία, στο χωριό Ανσίσκογιε, γεννήθηκε ο Ιννοκέντιος Βενιαμίνωφ. Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Ιωάννης, προς τιμήν του Αγίου Ιωάννου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως του Νηστευτού

Οι γονείς του, ο Ευσέβιος και η Θέκλα, ήταν πτωχοί και πολύ ευσεβείς.

Ο Ιννοκέντιος, σπούδασε στο Ιρκούτσκ. Στο εκκλησιαστικό σεμινάριο.

Γνώρισε την σύζυγό του Αικατερίνη και αμέσως την οποία ή ενυμφεύτηκε το 1817. Την ίδια χρονιά χειροτονήθηκε διάκονος και διορίστηκε στον ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, στο Ιρκούτσκ.

_________________________________

Στις 28 Μαΐου 1821 ο Άγιος χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Το 1823, αναχωρεί με την οικογένειά του για την Αμερική. Φθάνει στο νησί Ουναλάσκα, στην Αλάσκα, και αρχίζει το ιεραποστολικό του έργο. Μαθαίνει την γλώσσα των Αλλεούτιων σε σύντομο χρονικό διάστημα και χωρίς αργοπορία μεταφράζει λειτουργικά κείμενα και περικοπές της Αγίας Γραφής. Στην συνέχεια συντάσσει την πρώτη γραμματική της γλώσσας των ιθαγενών και συνεχίζει το ιεραποστολικό συγγραφικό έργο του. Στα δέκα χρόνια της παραμονής του στην Ουναλάσκα δεν έμεινε ούτε ένας ιθαγενής ειδωλολάτρης.

Η ιεραποστολή προχώρησε και στην ευρύτερη περιοχή. Πέρασαν έτσι δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια. Ο Άγιος επιστρέφει με την οικογένεια στην Μόσχα το 1838 και τοποθετείται στον καθεδρικό ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Κρεμλίνο. Όμως, στις 25 Νοεμβρίου 1835 ανήμερα στην εορτή της, η πρεσβυτέρα Αικατερίνη πεθαίνει.

Ο Άγιος με την συμβολή του Μητροπολίτου Μόσχας Φιλαρέτου, κείρεται μοναχός στις 27 Νοεμβρίου 1840 και λαμβάνει το όνομα Ιννοκέντιος, προς τιμήν του Αγίου Ιννοκεντίου του Ιρκούτσκ. Η κουρά του έγινε από τον ίδιο τον Μητροπολίτη Μόσχας.

Στις 13 Δεκεμβρίου 1840 εξελέγη Επίσκοπος Καμτσάτκας, Κουρίλλων και Αλλεουτίων Νήσων, ενώ συγχρόνως του δόθηκε η κανονική εξουσία για όλες τις απομακρυσμένες ιεραποστολικές περιοχές. Έδρα του ήταν η πόλη Σίτκα.

Το έργο του στην Αλάσκα είναι τεράστιο. Εργάζονταν μέσα σε ένα απίστευτα δύσκολο περιβάλλον, διατρέχοντας τις παγωμένες εκτάσεις και κινδυνεύοντας συνεχώς.

Ήθελε να είναι όσο πιό κοντά γινόταν, στο ταλαιπωρημένο αυτό έθνος. Η ίδρυση σχολείων αποτελούσε την κύρια φροντίδα του.

_____________________________________

Έγραψε σε μία επιστολή του, το 1845, στον Μητροπολίτη Μόσχας Φιλάρετο: «Προσπάθησα να διδάξω όλα τα παιδιά του Θεού. Αν οι Αλλεουτιανοί με αγαπούν, το κάνουν μόνο γιατί τους έχω διδάξει».

Την ίδια περίοδο, με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ρωσίας, η Επισκοπή του Αγίου Ιννοκεντίου επεκτείνεται περιλαμβάνοντας στους κόλπους της όλη τη Γιακουτία και η έδρα μετατίθεται από την πόλη Σίτκα στο Γιακούτσκ της Σιβηρίας. Εκεί ακολουθούν νέοι ιεραποστολικοί αγώνες.

Ο Άγιος Ιννοκέντιος ήταν πλέον, 70 ετών και είχε χάσει τις σωματικές του δυνάμεις, υποφέροντας πολύ από τα μάτια του. Η επιθυμία του ήταν να παραιτηθεί και να εγκαταβιώσει σε κάποιο μοναστήρι.

Όμως ο Θεός, που κηδεμονεύει την ιστορία του κόσμου, οικονόμησε αλλιώς τα πράγματα. Στις 25 Μαΐου 1868 εκλέχθηκε Μητροπολίτης Μόσχας.

Και από τη νέα αυτή έπαλξη εργάσθηκε σκληρά. Για να γνωρίσουν οι άνθρωποι την ορθοδοξία.

Παρέδωσε την αγία ψυχή του στον Κύριο, το Μέγα Σάββατο, στις 31 Μαρτίου του έτους 1879 και ενταφιάσθηκε στη Λαύρα της Αγίας Τριάδος του Σεργίου.

Αυτήν την ημέρα τιμά την μνήμη του ή Εκκλησία, με απόφαση του 1977.