Ο Θεός και ο άνθρωπος (β)

Posted: 30/10/2012 in ο Θεός και ο άνθρωπος

Μετά την πτώση των Πρωτοπλάστων «εσκοτίσθη ο νούς» του Αδάμ. Είναι η αρρώστεια που πάντοτε αλλά πολύ περισσότερο σ’ αυτή την εποχή έχει σαρώσει τον άνθρωπο. Άρα ο άνθρωπος είναι άρρωστος, αδύναμος. Και φυσικά εννοούμε ότι είναι άρρωστη η ψυχή του. Γιατί όπως λέει ό Άγιος Βασίλειος ο Μέγας, στην ανθρώπινη υπόσταση, η ψυχή είναι που ζει και δίνει ζωή και στο σώμα. Η ψυχή διασκεδάζει, λυπάται, χαίρεται… Επομένως όταν λέμε ότι εσκοτίσθηκε ο νούς του Αδάμ εννοούμε ότι εσκοτίσθηκαν ο νούς του και η λογική του ( η διάνοιά του) κατά τους Αγίους Πατέρες μας.

Τώρα χρειάζεται η μετάνοια. Η αναγνώριση από τον ίδιο τον άνθρωπο, των αδυναμιών του αρχικά και κατόπιν η πορεία κάθαρσης της ψυχής του. Διότι άρρωστη ψυχή είναι η ψυχή που έχει πάθη. Η ψυχή του ανθρώπου που ζεί μακρυά από τον Χριστό. Άρα είναι απαραίτητη η θεραπεία της ψυχής μας αλλά προσοχή. Όχι με τους λεγόμενους ψυχολόγους. Με την κάθαρσή της που γίνεται από το Άγιο Πνεύμα. Με την προσευχή. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με. Η προσευχή κάνει το σώμα μας κατοικία του Αγίου Πνεύματος. Έρχεται το Άγιο Πνεύμα και προσεύχεται στον Θεό για λογαριασμό του ανθρώπου. Επαναφέρει με τον τρόπο αυτό τον άνθρωπο στην κατάσταση την πρό της πτώσεως. Αποκαθιστά την σχέση και την επικοινωνία του με τον Δημιουργό. Έτσι αρχίζει η θεραπεία αλλά και η επιστροφή στον Παράδεισο.

Αυτή η επιστροφή πρέπει να γίνει όσο γίνεται πιό σύντομα. Να ξεκινήσει να ζει τον Παράδεισο ο άνθρωπος αμέσως. Όχι μετά τον θάνατό του αλλά τώρα. Η μετά την Ανάσταση ζωή όπως βέβαια και η μετά θάνατον, θα είναι ο καθρέφτης αυτής που ζούμε τώρα. Από το σήμερα που επιλέγουμε, εξαρτάται και το αύριό μας.

Σχετικά ο Μέγας Βασίλειος γράφει:»Υπέρ αμαρτίας κλαίε. Αύτη αρρωστία ψυχής. Αύτη θάνατός εστί του αθανάτου. Αύτη πένθους αξία και οδυρμών ασιγήτων».

Ναί. Πρέπει να κλαίμε, πρέπει να έχουμε στραμένη την προσοχή μας σε κάθε λάθος. Στην αμαρτία. Σε ό,τι μας απομακρύνει από τον Θεό. Γιατί όποιος επιλέγει να ζήσει χωρίς τον Θεό, επιλέγει τον θάνατο. «΄Ονομα έχεις ότι ζεις, και νεκρός ει» δηλαδή » έχεις όνομα σαν τάχα να είσαι ζωντανός αλλά είσαι πεθαμένος σημειώνει η Αποκάλυψη.

Η αμαρτία μας, είναι ο μόνος θάνατος που θα επωμιστούμε. Κι αυτός ο θάνατος είναι η επόμενη, αιώνια ζωή μας. Άρα εκεί πρέπει να είναι στραμένη η προσοχή μας κάθε στιγμή. Και δεν είναι μόνο η επόμενη αλλά και αυτή που ήδη ζούμε. Είναι αυτός ο θάνατος, αρρώστιια της ψυχής και είναι ο μόνος θάνατος από τον οποίο κινδυνεύει ο αθάνατος άνθρωπος. Γι’ αυτόν τον θάνατο μόνο, πρέπει να έχουμε διαρκές πένθος και να κλαίμε συνέχεια.

Πόσο πολύ απέχει η πορεία του σύγχρονου ανθρώπου από αυτή την τρομακτική αλλά και λυτρωτική αλήθεια! Πόση άγνοια.

 

 

Πρέπει λοιπόν ο άνθρωπος να προσπαθεί να θυμάται κάθε στιγμή της ζωής του τον ενανθρωπίσαντα Χριστό. Είναι ο μόνος τρόπος ώστε να θυμάται την καταγωγή του αλλά και τον προρισμό του.

Ότι γεννήθηκε δηλαδή για να ζήσει μαζί με τον Θεό. Να ζήσει όμως ως θεός και όχι ως ένα απλό δημιούργημα.

Έτσι ο απόστολος Παύλος στην προς Εβραίους (ιβ, 2) επιστολή του υπενθυμίζει αυτό ακριβώς: «αφορώντες εις τον της πίστεως αρχηγόν και τελειωτήν Ιησούν» δηλαδή :»να στρεφόμαστε  συνεχώς προς τον αρχηγό και ιδρυτή της πίστεώς μας τον Ιησού» και λίγο παρακάτω (ιε): «επισκοπούντες μή τις υστερών από της χάριτος του Θεού» δηλαδή :» ας αγρυπνούμε ελέγχοντας μήπως στερηθούμε από δική μας υπαιτιότητα, τα δώρα της χάρης του Θεού».

 

 

Κάθε μέριμνα και κάθε βήμα της δημιουργίας, έγινε με στόχο να βοηθηθεί ο άνθρωπος ώστε να γίνει Θεός. Έγινε με τέτοια φροντίδα ώστε να να εξασφαλιστεί κατά τον καλύτερο και ασφαλέστερο τρόπο η πορεία προς το «καθ’ ομοίωσιν», προς το να επιτύχει δηλαδή ο άνθρωπος τον στόχο του.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει ότι ο δημιουργός Λόγος θέλοντας να πλάσει ένα ον το οποίο θα συμμετέχει κάι στον πνευματικό αλλά καί στον υλικό κόσμο, πήρε στοιχεία της ύλης που είχε ήδη δημιουργηθεί με δικό Του πρόσταγμα και σ’ αυτήν την ύλη έδωσε πνοή ζωής, την ψυχή, και μ’ αυτό τον τρόπο ο άνθρωπος έλαβε ζωή. έγινε υλικός και πνευματικός. Επίγειος και επουράνιος, πρόσκαιρος και αιώνιος. Βασιλιάς όλων όσων βρίσκονται στην γή αλλά και υπό την του Θεού επιστασία. ένα ζώο το οποίο ο Θεός διαρκώς φροντίζει σ’ αυτή τη ζωή και γίνεται θεός χάρη στην αγάπη του Θεού. Δωρεάν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s