Ο Θεός και ο άνθρωπος (1 Σεπτεμβρίου 2012)

Posted: 01/09/2012 in ορθόδοξα μηνύματα

Είναι πραγματικά συγκλονιστικό το να διαπιστώνει κανείς την αγάπη και την φροντίδα του Θεού για τον άνθρωπο. Βέβαια για κάθε πρόσωπο αξία έχει όταν αυτή η αγάπη βιώνεται. Όταν την ζεί ο ίδιος ο άνθρωπος. Και καθένας μπορεί να την ζήσει αλλά μόνο προσωπικά. Αυτό δεν ταιριάζει με την ταχύτητα που τρέχει σήμερα η καθημερινότητά μας αλλά ούτε και με τον τρόπο που επιθυμούμε να γίνονται όλα γύρω μας. Ίσως επειδή μας στέρησαν την σκέψη. Μας στέρησαν τον ελεύθερο χρόνο ή μας υπέδειξαν πώς πρέπει να τον «αξιοποιούμε». Με ενασχολήσεις (χόμπυ) που απαιτούν χρήματα, χρόνο, πίεση, κούραση.

Αλλά αυτός είναι ο άνθρωπος; Αυτός είναι ο λόγος που δημιουργήθηκε; Γι’ αυτόν τον άνθρωπο ήρθε στον κόσμο μας ο Σωτήρας Χριστός; Για ποιόν λόγο μας έπλασε ο Θεός;

Ας δούμε τί γράφει πολύ παραστατικά και ελπιδοφόρα ο άγιος ΝΙκόλαος Καβάσιλας:»Για χάρη του νέου ανθρώπου πραγματικά επανασυστάθηκε, επαναδημιουργήθηκε από την αρχή η ανθρώπινη φύση και με κατεύθυνση προς αυτόν τον ίδιο τον άνθρωπο κατασκευάστηκε κι ο νούς και η επιθυμία’  λάβαμε λογισμό για να γνωρίσουμε τον Χριστό, επιθυμία να τρέχουμε προς Εκείνον. Αποκτήσαμε μνήμη για να φέρουμε Εκείνον, επειδή είναι το αρχέτυπο, το υπόδειγμα όταν μας δημιούργησε. Δεν είναι ο παλαιός Αδάμ υπόδειγμα του νέου, αλλά ο νέος υπόδειγμα του παλαιού» (φιλοκαλία 22, λόγος στ’, Περί της εν Χριστώ ζωής).

Ο Χριστός γίνεται πλήρης άνθρωπος. Αλλά είναι άνθρωπος χωρίς καμία αμαρτία. Είναι ο νέος, αναγεννημένος άνθρωπος. Παράδειγμα και οδηγός ζωής για όλους. Γεννιέται σ’ έναν κόσμο που έχει καταρεύσει πλήρως για να αποτελέσει τον κυμματοθραύστη της αμαρτίας αλλά και τη νέα αφετηρία της ζωής. Έτσι ο Κύριός μας είναι ο τέλειος, ο νέος Αδάμ, είναι και τέλειος άνθρωπος, αφού στο πρόσωπό Του ενώθηκε η ανθρώπινη με τη θεία φύση και έτσι τελειοποιήθηκε η ανθρώπινη. Αναγεννάται η ανθρωπότητα. Διορθώνεται η λάθος πορεία. Έτσι το πλανηθέν δημιούργημα επαναπροσανατολίζεται, ξαναμπαίνει στην τροχιά που οδηγεί στον Παράδεισο. Αποκτά και πάλι ελπίδα.

Υπάρχει όμως και κάτι που είναι ακόμη πιό σημαντικό. Στο προπατορικό αμάρτημα ο άνθρωπος επέλεξε να πορευθεί χωρίς τον Δημιουργό του σε μια μοναξιά χωρίς τέλος κι ένα τέλος χωρίς άκρη. Αλλά ο Θεός δεν εγκαταλείπει το πλάσμα του. Κάνει δύο πράγματα όπως αποκαλύπτει η προσευχή του αγίου Συμεών του Μεταφραστού που διαβάζουμε στην ακολουθία της θείας Μεταλήψεως: «Ο τη ενδόξω σου Αναλήψη της σαρκός θεώσας το πρόσλημμα, και τούτο τη δεξιά καθέδρα τιμήσας του Πατρός…».

Δηλαδή ο Χριστός με την ενανθρώπησή του, το ότι έγινε δηλαδή κανονικός και τέλειος άνθρωπος, έδωσε αξία στο ανθρώπινο δημιούργημα κι μάλιστα με την Ανάληψή Του το τοποθέτησε στο πλευρό του Δημιουργού, Πατέρα και Θεού μας. Το ανέβασε στην ύψιστη κορυφή. Το τίμησε με την ύψιστη διάκριση. Με τον πιό ξεκάθαρο και ακριβή τρόπο έδειξε τον προορισμό μας αλλά και τις δυνατότητές μας. Κανείς δεν αποκλείεται από αυτό τον προορισμό. Τώρα πια δεν μπορεί κανείς να πλανήσει τον ταλαιπωρημένο άνθρωπο. Αλλά βέβαια, δεν έχουμε ούτε δικαιολογίες για να μην ακολουθήσουμε τον τρόπο ζωής που μας υποδεικνύει ο Θεός. Δικό μας θα είναι το κέρδος. Δική μας και η απώλεια. Από εμάς εξαρτάται. Έχουμε ο καθένας ευθύνη για τον εαυτό του. Κι αυτό δεν είναι δυνατόν να μην γίνει αντιληπτό. Είναι και ευθύνη μας δηλαδή. Έναντι του εαυτού μας και των συνανθρώπων μας.

Επιπλέον γνωρίζουμε ότι έχουμε πλέον έναν σπουδαίο μεσίτη προς τον Πατέρα. Τον ίδιο τον Υιό Του. Τον κορυφαίο δηλαδή και τον ασφαλέστερο. Με ποιά λόγια μπορεί να περιγράψει κανείς αυτή την Σοφία που ξεχειλίζει από Αγάπη; Αν δεν μπορέσει ο άνθρωπος να δει εδώ (και ασφαλώς όχι μόνο εδώ) την διαρκή, την απέραντη φιλανθρωπία της Αγίας Τριάδος, πού αλλού θα μπορέσει να την διαπιστώσει;

Θα συναντήσουμε ένα «πρόβλημα» στην πορεία μας αυτή.

«Να μου δείξει ο Θεός για να το καταλάβω». Είναι λόγια, επιχειρήματα του σύγχρονου ανθρώπου.

«Να δώ ένα θαύμα για να πιστέψω»! Αλλά, αλίμονο! Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Από την παραβολή του Κυρίου στην Καινή Διαθήκη με τον πλούσιο μέχρι και σήμερα. Και ασφαλώς επαναλαμβανόταν και πριν έρθει ως άνθρωπος στον Κόσμο ο Κύριος.

Δεν είναι η ανάγκη του ανθρώπου να δει ένα θαύμα αλλά η άρνησή του να κάνει ο ίδιος πολλά θαύματα. Να νιώσει ο ίδιος την αγάπη που σαρώνει σώμα και ψυχή. Να αντικρύσει την δημιουργία. Να αναλάβει την προσωπική του ευθύνη και να αλλάξει τη ζωή του. Για να βοηθηθεί και να βοηθήσει. Για να πάψει ο ίδιος να είναι ένα από τα προβλήματα της κοινωνίας, όπως λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

Ο άνθρωπος άτολμος, ταμπουρώνεται πίσω από «εύλογα» και «ανθρώπινα» επιχειρήματα. Επιχειρήματα, σκέψεις και προτάσεις που έχουν «λογική». Κι αφού έχουν «λογική» ο άνθρωπος περιμένει ακίνητος θαρρείς για να «του δείξει ο Θεός».  Κι αν δεν του δείξει; Ε! Τότε φταίει Εκείνος. Ό,τι πρέπει και ό,τι χρειάζεται για να μείνει στάσιμος εκεί που είναι. Να μην μετακινηθεί. Ορθώνεται ο αόρατος εγωισμός που κρύβεται πίσω από τα επιχειρήματα. Ξεχνά ο άνθρωπος ότι ο Θεός δεν τον έχει ανάγκη. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη τον Θεό. Ο Θεός μπορεί να ζήσει χωρίς τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος χωρίς τον Θεό, είναι αδύνατον.

Ξεχνά ο άνθρωπος ότι ο Θεός έχει να προσφέρει παρηγοριά, δύναμη, προοπτική, ελπίδα, χαρά, ελευθερία. Όπως είχαν οι άγιοι όλων των εποχών. Ξεχνούμε πως ο Θεός μπορεί να μας δώσει τα πάντα. Μόνο ο Θεός όμως.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s