ΑΝΤΙΔΡΑΣΙΣ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ ΟΤΑΝ ΤΟ ΣΚΗΝΩΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΕΥΡΕΘΗ ΑΚΕΡΑΙΟΝ ΣΤΗΝ ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑ

Posted: 17/04/2012 in Άγιοι, Αιρέσεις, ο Πάπας

ΤΟΥ ΑΡΧΙΜ . Π . ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΖΙΟΜΠΟΛΑ

 

Με την ευκαιρία της εορτής του μεγάλου ασκητού Γερασίµου 20 Οκτωβρίου , λόγος για µια ξεχασμένη συµπεριφορά των Παπικών , πού συνέβη κατά την εκταφή του σκηνώµατος του στα Οµαλά της Κεφαλληνίας .

Ό Άγιος Γεράσιμος, πού γεννήθηκε στα Τρίκαλα Κορινθίας το 1509, ήταν άµεσος απόγονος των ενδόξων Νοταράδων του Βυζαντίου . Ό πάππους του ήταν αδελφός του Λουκά Νοταρά ,του Πρωθυπουργού , δηλαδή κατά την πτώση της Πόλεως υπό τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο . Ό Γεράσιµος, µικρός συνειδητοποίησε τίνων απόγονος είναι και τί χάθηκε στο Βυζάντιο και νωρίς συνέλαβε τα µεγάλα και υψηλά της ζωής και στράφηκε προς τα θεία πράγµατα .

Αφού νεαρός επισκέφθηκε την τουρκοκρατούμενη πλέον Κωνσταντινούπολη και έκλαυσε για ό,τι εκεί έγινε και είδε και για το αίµα πού χύθηκε , έλαβε τη γενναία απόφαση να αφιερωθεί στο Μοναχισµό, µε πρώτο στάδιο ιερής παλαίστρας το Άγ. Όρος, στο όποιο παρέµεινε περί τα πέντε χρόνια. Στη συνέχεια στους Αγίους Τόπους οπού παρέµεινε περί τα δώδεκα χρόνια, µάλιστα στο Σαραντάριο νήστεψε απόλυτα τεσσαράκοντα ηµέρας!

Από εκεί επισκέφθηκε Σινά, Αίγυπτο και Κρήτη, όπου σε σπήλαια έζησε περί τα δύο χρόνια. Κατόπιν στη Ζάκυνθο όπου πάλι σε σπήλαιο έζησε µία πενταετία, και σε ηλικία 50 περίπου ετών κατέληξε στην Κεφαλληνία και έζησε πάλι σε σπήλαια . Εκεί δι ‘ άκρας ασκήσεως , «φθάσας εις γήρας και πολλών θαυµάτων επιτελέσας και γνούς την αυτού τελευτήν κοιτάς Μοναστρίας συγκαλεσάµενος και συγχωρησιν παρ αυτών, εξαιτήσας και επευλογήσας αυτάς τω θεώ το πνεύµα παρέθετο ».

Ή µεγάλη καµπάνα της Μονής κτύπησε κατάλληλα. Ή είδηση πήρε διαστάσεις στο νησί . Ήταν ή 15 η Αυγούστου του 1579 και µάλιστα µετά τη θεία Λειτουργία. Οποία ευλογία .

Επίσκοπος και κλήρος του νησιού, πλήθος µοναστών και πλήθη λαού , µετά την έξόδιον Ακολουθία ένεταφίασαν το Ιερό λείψανο . Ή αγία ζωή και το οσιακό τέλος άφησαν ως αποτέλεσµα ότι ό δωροδότης Κύριος τον είχε κατατάξει στο πάνθεον των Αγίων της Εκκλησίας. Έτσι, µε βάση τα σηµεία και την κοσµοσυρροή , κάτι το πηγαίο ώθησε τις Μοναχές να επιχειρήσουν έγκαιρα την ανακοµιδή του Ιερού λειψάνου. Τούτο έγινε και µε την παρουσία του Πατριαρχικού Έξαρχου την 20ήν Οκτωβρίου 1581, δηλαδή 26 µήνες µετά την κοίµηση του.

 

Με το άνοιγµα του τάφου, ω του θαύµατος, ευρέθηκαν προ εκπλήξεως ! Το ιερό λείψανο ακέραιο, άφθαρτο και ευωδιάζον. Χαράς ευαγγέλια στη µονή των Καλογραιών αλλά και γενικά των πιοτών. Το γεγονός πήρε διαστάσεις και εκτός νησιού . Αξιώθηκε δηλαδή τιµής ό Όσιος ,πού ελάχιστοι αξιώνονται. Πάνω στα πράγµατα µια απόδειξη ότι ή αποστολή του ανθρωπίνου σώµατος δεν τελειώνει στον τάφο. Οδηγεί ως προς το σώµα στο «Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών …».

Όµως, στην όντως αυτή χαρά, πού υπερβαίνει τα ανθρώπινα και αποτελεί ενέργεια Θεού, δεν συµµετείχαν όλοι. Εξαίρεση και αµαρτωλή παραφωνία —πέραν των άλλων — οι τότε Παπικοί του νησιού δυσφόρησαν έντονα, αντέδρασαν πεισµατικά και τούτο διότι ένοιωσαν ότι το

ατράνταχτο αυτό ορθόδοξο γεγονός θα είναι πλέον εµπόδιο στον προσηλυτισµό των Ορθοδόξων, πού οι Παπικοί επιχειρούσαν .

Να τονισθεί ότι πηγαίνοντας στο νησί ό ασκητής Γεράσιµος είχε να αντιµετωπίσει και τον άκρατο προσηλυτισµό των Λατίνων. Γνώριζε ποιοι ήταν και πόσον µακράν της αληθείας και πάσχιζε να στηρίξει το λαό στην Ορθόδοξη Πίστη και προέτρεπε να µη δελεάζονται από τα δολώµατα και τις όποιες προσφορές των διαφαίνεται ότι ή Ορθόδοξη αυτή στάση του έναντι των Λατίνων ήταν ενισχυµένη και από τη θέση – φράση του προγόνου του δούκα Λουκά Νοταρά, του οποίου η αποστροφή προς τον Πάπα ήταν τοιαύτη , ώστε λίγο προ της πτώσεως όταν κάποιοι ανέκραξαν: «Είθε να παραδίδαµεν την Πόλιν εις τους Λατίνους τους πιστεύοντας τουλάχιστον εις τον Χριστόν, ίνα µη ριφθώµεν εις τας των ασεβών παλάµας », εξεφώνησε , «κρειττότερον έστω είδέναι εν µέση τη Πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων, ή καλύπτραν λατινικήν ».

 

Με το επιχείρηµα πάντως της πρόωρης εκταφής βρήκαν ευκαιρία να πολεµήσουν τρόπον τινά τον Άγιον πού τους ήλεγχε. Όντως πλέον ή σωματική αφθαρσία του ασκητού έκλεινε το στόµα τους στα όσα έλεγαν ότι ή αλήθεια της πίστεως είναι στον Πάπα.

Και η συνέχεια ; Δεν ησύχασαν, κατηγόρησαν την Ιερά Μονή ότι δεν τηρήθηκε ή τριετία παραµονής του νεκρού στον τάφο και ότι ή βιασύνη τους έγινε για λόγους θρησκευτικής εκµεταλλεύσεως. Αυτοί ήταν και είναι εν πολλοίς οι Παπικοί, και µοχθηροί. Έτσι απαιτούσαν να επαναταφεί το σκήνωµα και «ελάλουν ασέβειαν».

Μίσος, τύφλωση ψυχής, φανατισµός στο έπακρον από δήθεν χριστιανούς. Στο φινάλε δεν ήταν καν θέµα τους, αλλά επειδή έχασαν στην παράνοµη προσπάθεια τους, πολέµησαν λυσσωδώς. Τέλος πάντων οι Λατίνοι – Παπικοί σε σχέση µε τους Ορθοδόξους ή στάση – θέση τους – είναι παντού και πάντοτε αρνητική έως εχθρική. Αποτέλεσµα, οι επικεφαλής Παπικοί κατέφυγαν στην πολιτική ( Ενετική ) εξουσία του νησιού, πού ήταν δική τους.

Πάνω στην αντιξοότητα ό Πατριαρχικός Έξαρχος, βλέποντας ότι ήταν δυνατόν ακόµη και εξέγερση να γίνει µεταξύ των δύο παρατάξεων , αφού πλέον το θέµα ξέφυγε και έγινε θέµα νησιού. Έτσι ελήφθηκε απόφαση µ ε την πολιτική εξουσία και ξανά έθαψαν το σκήνωµα , µ ε συμφωνία να συµπληρωθεί ή τριετία . Αφού τούτο συνέβη το 1582 προέβησαν στη δεύτερη εκταφή.

Και τότε ; «Το Ιερόν λείψανο και πάλιν εύροµεν αυτό ακέραιον, πάσαν ευωδία πέµπον και ιάµατα ». Πλέον οι Παπικοί ένοιωσαν µειονεκτικά , κοινώς ρεζιλεύτηκαν .

Ταύτα ως προς το φέρσιµο των Παπικών και από γραφόµενα του πρωτοπρεσβυτέρου π . Κωνσταντίνου Γκέλη από το έργο του «Ό Άγιος Γεράσιµος Κεφαλληνίας » ως προς το θέµα της εκταφής, καθώς και από το µακαριστό συγγραφέα Σώτο Χονδρόπουλο από το έργο του «Άγιος Γεράσιµος ό Νοταράς ».

 

Ώστε το διαµένον στους αιώνες άφθαρτο σκήνωµα του Αγίου Γερασίµου είχε και αύτη την περιπέτεια µε τους Παπικούς. Πέραν των άλλων παραµένει και των «Ορθοδόξων προστάτης». Αποτέλεσµα ως προς τις εορτές , πού τιµάται ο Άγιος Γεράσιµος παρέµειναν δύο. Ή πρώτη 16 Αυγούστου αντί 15 πού συνέβη ή κοίµηση του προς τιµήν της Παναγίας, πού δεσπόζει στις 15. Όµως ή µεγάλη εορτή του Άγιου παρέµεινε τιµητικά η 20 ή Οκτωβρίου , και θυμίζει όσα αναφέρθηκαν για το ιερό σκήνωµα µε την παρέµβαση των Παπικών του νησιού .

 

Να λεχθεί εδώ µε την ευκαιρία και τούτο : Μετά το Σχίσµα, πού στη συνέχεια έγινε και παρέµεινε παναίρεση, ή δυτική λεγοµένη «εκκλησία» για χίλια χρόνια δεν έχει ούτε ένα τέτοιο φαινόµενο, δηλ. αφθαρτοποιηµένο – ολόσωµο σώµα. Και πώς να έχει γενικά αγίους αφού στερείται χάριτος

θεού. «Ορφάνεψε », λόγω εκτροπών και ως τονίζεται από ορθοδόξου πλευράς δεν έχει ενεργό χάρη, όντως µυστήρια και µάλιστα Ιεροσύνη , αφού δεν φθάνει ή αποστολική διαδοχή αλλά απαιτείται ή παρουσία του Αγίου Πνεύµατος το όποιον δεν διατάσσεται στο να ενεργεί όπου υπάρχουν πλάνες και αίρεση.

 

Το επίκαιρο ερώτημα : Με αυτό το αιρετικό συνονθύλευµα να ενωθεί ή αγία Ορθοδοξία ;

 

Ή φήµη του χαρισματούχου Οσίου πήρε τότε διαστάσεις στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα. Το άπλωµα συνοδεύτηκε και µε ποικιλία θαυµάτων και φυσικά συνεχίζει να προσφέρει στο Ορθόδοξο πλήρωμα . Μεταξύ άλλων ό µεγάλος ασκητής Γεράσιµος έχει τα σκήπτρα εκδιώξεως των δαιμόνων από ανθρώπους, πού είναι υπό µερική ή ολική σατανική κατοχή. Ξέχωρο το χάρισμα αυτό στον Όσιο.

Τέλος, είναι και παραμένει µεγάλο και πανορθόδοξο Προσκύνηµα ή Ιερά Μονή του Αγίου Γερασίμου στην Κεφαλληνία .

 

( εφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ )

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s