Η θεία λειτουργία Δοσμένη στους ανθρώπους, στην Εκκλησία, από τον Θεό και δομημένη εν αγίω Πνεύματι

Posted: 12/04/2012 in εκκλησιασμός

 

 

 

Μέσα στη θεία λειτουργία είναι κρυμμένη όλη η δύναμη του Θεού για την ανάπλαση του κόσμου. Οι θεολόγοι λένε πως είναι «ανακεφαλαίωση της θείας οικονομίας», του σωτηρίου δηλαδή για τον άνθρωπο και για τον κόσμο έργου του Θεού.

Και πράγματι είναι. Όχι μόνο γιατί είναι ανάμνηση του Χριστού, ανάμνηση που αισθητοποιείται σε λόγια με την αφήγηση του βίου, της πολιτείας του σταυρού, της αναστάσεως, της εις ουρανούς ανόδου, της δευτέρας παρουσίας και της διδασκαλίας Του. Ή που εικονίζεται με πράξεις-σύμβολα τον άρτο, τον οίνο, την προσφορά, τις εισόδους, τις ευλογίες, ακόμη και με τις εικόνες, τα άμφια, τα σκεύη, τα φώτα, το θυμίαμα και τα όμοια. Δεν είναι μ’ άλλα λόγια μόνο το θέαμα ή ακρόαμα, μια ευλαβής δηλαδή αναπαράσταση ή μιά ψυχωφελής διδασκαλία. Αυτά είναι η αφετηρία, το φαινόμενο ή ο ακουόμενο, αν θέλετε το κάλυμμα και το αισθητό μέρος όλης αυτής της υποθέσεως που λέγεται λειτουργία. Είναι το κέλυφος. Αυτό δημιούργησε στα μάτια πολλών χριστιανών και μή χριστιανών μια φοβεή παρεξήγηση – παράλληλη μ’ εκείνη της σωματικής παρουσίας του Χριστού στον κόσμο ( κι αυτό δείχνει ακριβώς πόσο πέτυχε η Εκκλησία επιδιώκοντας με τη θεία λειτουργία να την ανακεφαλαιώση, να την εικονίσει). Τότε η παρεξήγηση ήταν τόσο μεγάλη, που οι άνθρωποι δεν γνώρισαν στο πρόσωπο του Χριστού τον ενανθρωπίσαντα Θεό, τόσο που τον θανάτωσαν’ «ει γαρ και έγνωσαν, ουκ αν τον Κύριον της δόξης εσταύρωσαν» (Α’ Κορινθ. β’ 8).

Εδώ στη θεία λειτουργία, χριστιανοί και μή είδαν πολλές φορές κάτι το ασθενές, κάτι χωρίς σημασία, το ασήμαντο.Οι χριστιανοί νόμισαν την εκπλήρωση των «λειτουργικών τους καθηκόντων» σαν μια λεπτομέρεια της πνευματικής τους ζωής ή και σαν μια ευκαιρία ανωδύνου θρησκευτικότητας. Με μια ώρα ανελλιπούς «εκκλησιασμού» το πρωί της Κυριακής είμαστε καλοί χριστιανοί και τα έχουμε καλά με το Θεό και τη συνείδησή μα. Πλανήθηκαν. Περισσότερο όμως πλανήθηκαν οι στρατευόμενοι εχθροί της χριστιανικής πίστεως. Αφήνοντας ελεύθερη την άσκηση των λειτουργικών καθηκόντων των χριστιανών στους ναούς, σαν ένα ακίνδυνο για το σύνολο στοιχείο, έτσι για να εκτονώνονται ψάλλοντας οι χριστιανοί και να μη τους δημιουργούν προβλήματα, τους άφησαν το παν. Άφησαν ανενόχλητη στην εσωτάτη ύπαρξή της τη ζωή του μυστικού σώματο του Χριστού, τον ανεφοδιασμό, την παραμυθία του, την αύξησή του. Το έδειξε η επιβίωσή του κατά την τουρκοκρατία και οι νεώτερες εμπειρίες σε αθεϊστικά καθεστώτα.

Και τούτο, γιατί η θεία λειτουργία δεν είναι μόνο, όπως είπαμε, η ανακεφαλαίωση του έργου του Χριστού, η υπόμνηση διδαχής Του, η ανάμνησή Του με λόγια και πράξεις. Είναι η λιδια η ζωή Του και η πραγματική Του παρουσία μέσα στο σώμα Του, την Εκκλησία. Είναι η αδιάλειπτα μυστηριακά – και μυστικά αόρατη δηλαδή και αψηλάφητη από τις αισθήσεις μας, η κεκρυμμένη από τους αμυήτους – ανανέωση της σαρκώσεως και της ενανθρωπήσεώς Του και η σύγκραση και θέωση της προσωπικής δικής μας ανθρωπότητας με τη δική Του θεωμένη σάρκα διά της κοινωνίας. Η εξατομίκευση μ’ άλλα λόγια και η «υλοποίηση» που λέμε εύκαιρα-άκαιρα μ’ ένα σύγχρονο όρο, του όλου μυστηρίου του Χριστού και της εν Χριστώ σωτηρίας μας.

Είναι χαρακτηριστικό πως ο Κύριος Ιησούς Χριστός παρέδωσε το μυστήριο της θείας ευχαριστίας στους μαθητές, στην Εκκλησία, «τη νυκτί παρεδίδοτο, μάλλον δε εαυτόν παρεδίδου υπέρ της του κόσμου ζωής» ( Α’ Κορινθ. ια’ 23. Λειτουργία Ιωάννου του Χρυσοστόμου, ευχή της αναφοράς ). Λίγες ώρες πριν τον θάνατό Του, τον κατ’ άνθρωπον πλήρη και ανεπίστρεπτο χωρισμό. Λίγες στιγμές αν θέλετε, πριν πεί το «εγείρεσθε άγωμεν εντεύθεν» (Ιωάννου ιδ’ 31). Όσο ήταν σωματικά παρών μέσα στον κόσμο, στους αποστόλους, στην Εκκλησία Του, αυτή δεν είχε ανάγκη από την ευχαριστιακή μαζί Του κοινωνία. Τον έβλεπε, Τον άκουε, Τον ψηλαφούσε, ερχόταν μαζί της σε άμεση κοινωνία «σαρκός και αίματος» (Α’ Ιωάν. α’ 1 και Εβρ. β’ 14). Γι’ αυτό ο Χριστός μιλούσε μόνο για τον μελλοντικό άρτο του ουρανού, το μάνα, το αίμα, την σάρκα του υιού του ανθρώπου, που θα έδινα τροφή κι ζωή στον κόσμο (Ιωαν. στ’ 31-58). Από τον μυστικό Δείπνο και πέρα, προσφέρων και προσφεόμενος, προσδεχόμενος και διαδιδόμενος, αγιάζων και αγιαζόμενος έγινε ο ίδιος ( ευχή χειρουβικού που απαγγέλλει ο Ιερέας κατά την διάκεια του χερουβικού ύμνου) ορατά μεν μέχρι την ανάληψη, αόρατα δε μέχρι την δυτέρα παρουσία, πραγματοποιώντας έτσι την αποχαιρετηστήρια φράση Του στους μαθητές «και ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμι έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθ. κη’ 20). Και είναι και θα είναι μεθ’ ημών εις τον αιώνα, σχολιάζουν οι πατέρες, διά της λειτουργίας – διά της κοινωνίας. «πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων» (Γερμανού, Ιστορία εκκλησιαστική και μυστική θεωρία. Συμεών Θεσσαλονίκης, Διάλογος…, κεφ. 99. Ερμηνεία …ρ’ ).

Δοσμένη λοιπόν η ευχαριστία από τον Κύριο και δομημένη εν Αγίω Πνεύματι η θεία λειτουργία από τους αγίους πατέρες για να διαιωνίζει την παρουσία και να ανανεώνει την λυτρωτική σύγκραση του πιστού, του ανθρώπου και του κόσμου όλου με την αγάπη του Θεού, το επαναλαμβάνει σε κάθε τόπο και σε κάθε χρόνο «κατά πάντα και δια πάντα». Γιατί αυτό ακριβώς απαιτεί η αναγκαιότητα της τρεπτήςφύσεως και το παροδικό σχήμα του κόσμου τούτου, «μέχρι της συνελείας του αιώνος». Αγιάζει και ξανααγιάζει κάθε τόπο και γωνία της γής εκχύνοντας διαρκώς το αίμα του Χριστού, κερδίζοντας και ξανακερδίζοντας έδαφος από τον κοσμοκράτορα του αιώνα τούτου. Τρέφει και ξανατρέφει καθημερινά τον πιστό με την σάρκα του Θεού, γιατί διαρκώς χάνει δυνάμεις στον αγώνα και στην τριβή με την αναγκαιότητα της φθαρτής αυτής ζωής. Ετοιμάζει τράπεζαν ενώπιόν του «εξ’ εναντίας των θλιβόντων» αυτόν (ψαλμ. κβ’ 5). Και τούτο γιατί αυτό είναι το νόημα και ο σκοπός της λειτουργίας και της κοινωνίας. Όχι το κλείσιμο στον εαυτό μας, όχι η επανάπαυση στη σωτηρία του ατόμου μας, αλλά στην έξοδό μας προς τον κόσμο του Θεού για τη μεταφορά προς αυτόν του μηνύματος τηω σωτηρίας και της εν Χριστώ απολυτρώσεως. Στόχος της λειτουργίας είναι ο κόσμος όλος και η ανάκραση και αναζύμωσή του με το αίμα και τη νέα ζύμη της σάρκας του Χριστού, η Χριστοποίησή του, η εν αγίω Πνεύματι επανένωσή του με τον Θεό Πατέρα.

Μ’ αυτή την έννοια και γι’ αυτό το σκοπό σπέρνεται καθημερινά και σε κάθε τόπο το σπέρμα της αθανασίας δια της κοινωνίας, μέχρις ότου βλαστήσει ο σπόρος του Θεού στις καρδιές όλων των ανθρώπων. Κι έτσι με την ελπίδα στον Θεό, προχωρεί η εκκλησία προς το έσχατο τέλος του κόσμου με εγκαρτέρηση και αισιοδοξία, παρ’ όλες τις φυσικές και σατανικές αντιξοότητες. Προσπαθεί να φθάσει και να επιτύχει το όραμα της άνω Ιερουσαλήμ, που είναι η μητέρα και πατρίδα όλων μας. Η ζωή όλων των πιστών είναι μια διαρκής λειτουργία, μέσα και έξω από το χώρο και το χρόνο της λατρείας, και η ζωή όλων των παιδιών του Θεού, όλων των ανθρώπων, να γίνει μια διαρκής λειτουργία κι όλος ο κόσμος να μεταμορφωθεί δια της ακοίμητης αυτής λειτουργίας, σ’ έναν θεοπρεπή ναό, όπου ο Θεός κατοικεί και εμπεριπατεί (Β’ Κορινθ. στ’ 16). Όπου «τα πάντα εν πάσι» Θεός (Α’ Κορινθ. ιε’ 28).

Ποιό άλλο μπορεί να είναι το όραμα των αληθινά και με ελεύθερη επιλογή νέων χριστιανών, που γέννησε η εποχή μας; Η πραγμάτωση ενός γνησίου τύπου ευχαριστιακού χριστιανού στον εαυτό τους και ενός ευχαριστιακού, λειτουργημένου και λειτουργούντος κατά το θέλημα του Θεού κόσμου.

 

 

*******************

( Απόσπασμα από την ομιλία του κ. Ιωάννου Μ. Φουντούλη με θέμα Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΟΙ, που δημοσιεύτηκε στο βιβλίο του «Λειτουργικά Θέματα», Θεσσαλονίκη 1987, τόμος Η’, σελ. 84-88)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s