η Μεταμόρφωση του Κυρίου

Posted: 06/08/2011 in ο Χριστός στην Ιστορία, Uncategorized

Μεταμόρφωση καὶ ἡ Σταύρωση τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ὑπῆρξαν δύο ἐξαίρετα καὶ ἀνεπανάληπτα θαυμαστὰ γεγονότα στὴν ἐπίγεια ζωή του.
Ἡ δόξα καὶ ἡ χαρὰ τῆς Μεταμορφώσεως καὶ ἡ ἀδοξία καὶ ἡ λύπη τοῦ Σταυροῦ συμπλέκονται σὲ μία μυστηριώδη σύνθεση μεταξύ τους.
Ὁ Θεάνθρωπος Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς εὑρίσκεται στὸ τέλος τῆς δημοσίας ἐπὶ γῆς σωτηριώδους δράσεώς του.
Λίγες ἡμέρες μετὰ τὴν προαναγγελία περὶ τῆς ἐπικειμένης σταυρικῆς του θυσίας πρὸς τοὺς μαθητές του, γιὰ νὰ τοὺς στηρίξει στὰ ὅσα θλιβερὰ γε γονότα ἐπρόκειτο νὰ ἐπακολουθήσουν, «παραλαμβάνει τὸν Πέτρον καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ» καὶ τοὺς ἀνε βάζει σὲ ὄρος ὑψηλὸν ἰδιαιτέρως αὐτοὺς μόνους (Ματθ. ιζ΄ 1). Καὶ ἐνῶ προσευχόταν, ἡ ἐξωτερικὴ μορφὴ τοῦ προσώπου του ἔλαμψε σὰν τὸν ἥλιο καὶ ἡ ἐνδυμασία του ἔγινε λευκὴ καὶ λαμπρὴ σὰν ἀστραπή· «ὁ ἱματισμὸς αὐτοῦ λευ κὸς ἐξαστράπτων» (Λουκ. θ΄ 29).
«Μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν» (Ματθ. ιζ΄ 2). Ἡ οὐσία τοῦ παναγίου σώματος τοῦ Κυρίου μας Ἰη σοῦ Χριστοῦ παρέμεινε ἡ αὐτή, χωρὶς νὰ ὑποστεῖ καμία ἀλλοίωση καὶ μεταβολή. Ὡς Θεάνθρωπος ποὺ ἦταν περιέκρυπτε τὴ θεότητα στὸ πανάσπιλο ἅγιο σῶμα του, στῆς «σαρκὸς τὸ πρόσλημμα». Τώρα, κατὰ τὴ Μεταμόρφωση, ἡ θεία φύση του ἄφησε
μερικὲς ἀκτίνες ἀπὸ τὴ θεϊκὴ λαμπρότητα νὰ ἐκλάμψουν ἐνώπιον τῶν τριῶν Μαθητῶν του, «καθὼς ἠδύναντο» αὐτοὶ νὰ τὴν ἀτενίσουν. Ὅσον ἦταν δυνατὸν νὰ τὴν ἀντέξουν μὲ τοὺς σωματικούς τους ὀφ θαλμούς. Τὸ ὑπερφυσικὸ θεῖο φῶς τοῦ Ἡλίου τῆς Δικαιοσύνης διεπέρασε καὶ αὐτὰ τὰ ἐνδύματά του, τὰ ὁποῖα ἔγι ναν «λευκὰ ὡς τὸ φῶς», τὸ δὲ ἅγιο πρόσωπό του ἔγινε λαμπρὸ σὰν τὸν ἥλιο.

Αὐτῆς τῆς θεότητος, «τῆς ἐκείνου μεγαλειότητος», τὴν ὁποία ἐπιβεβαίωναν τὰ θαυμαστὰ ἔργα του καὶ ἡ θεία του διδασκαλία, οἱ τρεῖς Μαθητὲς ἔγιναν κα τὰ τὸ δυνατὸν «ἐπόπται» (Β΄ Πέτρ. α΄ 16). Καὶ ἦταν τόσο καταγοητευμένοι καὶ πλημ μυρισμένοι ἀπὸ ἀνέκφραστη χαρὰ καὶ ἀ γαλ-
λίαση, ὥστε ὁ ἐνθουσιώδης ἀπό στο λος
Πέτρος πρότεινε στὸν Κύριο νὰ συνεχί-
σουν τὴν ἐκεῖ παραμονή τους. «Κύ ριε,
καλὸ εἶναι νὰ μείνουμε ἐδῶ».
Τὴν ὥρα ἐκείνη καὶ ἐνῶ αὐτὸς μιλοῦ σε
ἀκόμη, νεφέλη γεμάτη φῶς τοὺς σκέπα-
σε καὶ ξαφνικὰ ἀκούσθηκε ἡ φωνὴ τοῦ
οὐ ρανίου Πατρὸς μέσα ἀπὸ τὴ νεφέλη
ποὺ ἔλεγε: «Αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱός μου, ποὺ ἐξαι ρετικὰ Τὸν ἀγαπῶ καὶ στὸν Ὁποῖο ἔχω εὐαρεστηθεῖ. Νὰ ὑπακούετε σ’ Αὐτόν» (Ματθ. ιζ΄ 5).

Μεταμόρφωση ἀλλὰ καὶ Σταύρωση.
Τὴν ὥρα τῆς Μεταμορφώσεως συμμετέχουν καὶ καθίστανται συγκοινωνοὶ τῆς
οὐ ρανίας ἐκείνης θείας καταστάσεως, ὡς ἐκπρόσωποι τοῦ οὐράνιου κόσμου,
ὁ θεόπτης Μωυσῆς καὶ ὁ «ἔνσαρκος ἄγγελος», ὁ προφήτης Ἠλίας. Μέσα στὴν
ἀν έ κφραστη καὶ ἀ πε ρίγραπτη ἐκείνη χαρά, μέσα στὴν πα ρα δεισιακὴ δόξα καὶ

περιουσίου λα- λα μπρό τητα, οἱ δύο ἐκπρόσωποι τοῦ Νό μου καὶ τῶν Προ φητῶν, Μωυσῆς καὶ Ἠ λίας, συνομιλοῦν μὲ τὸν μεταμορφωθέντα Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ γιὰ τὴν ἔξοδο καὶ ἀναχώρησή του ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτό, ποὺ ἐπρό κειτο νὰ πραγματοποιηθεῖ μὲ τὸν ὀδυνηρὸ σταυρικό του θάνατο καὶ τὴ θεία εἰς οὐ ρανοὺς Ἀνάληψη. Ἔπρεπε, σύμφωνα μὲ τὶς προτυπώσεις τοῦ Νόμου καὶ τὶς προρ ρήσεις τῶν Προφητῶν, νὰ γίνει στὴν πρω τεύουσα τοῦ λαου τοῦ, τὴν Ἱερουσαλήμ. «Ἔξοδος αὐτοῦ ἣν ἔμελλε πληροῦν ἐν Ἱερουσαλήμ» (Λουκ. θ΄ 31) καὶ ἐπάνο δός του ὡς Θεανθρώπου
πλέον πρὸς τὸν οὐράνιο Πατέρα, γιὰ νὰ
καθίσει «ἐν δεξιᾷ τῆς μεγαλωσύνης ἐν
ὑ ψηλοῖς» ὡς αἰώνιος μεσίτης καὶ Ἀρχι ε-
ρεύς μας (Ἑβρ. α΄ 3). Τὸ εἶχε διακηρύξει
καὶ ὁ Ἴδιος: «Πάλιν ἀφίημι τὸν κόσμον καὶ
πορεύομαι πρὸς τὸν πατέρα» (Ἰω. ις΄ 28).
Μέσα ἀπὸ τὴ δόξα καὶ τὴ χαρὰ τῆς Με-

ταμορφώσεως βλέπουν οἱ δύο ἄνδρες
τὴν ἀδοξία καὶ τὴ λύπη τοῦ Σταυροῦ. Μέ –
σα ἀπὸ τὸ φῶς ποὺ ἀκτινοβολοῦσε ἀπὸ
τὸ Θαβώριον ὅρος, διακρίνουν ἐκεῖνοι
τὸ σκοτάδι ποὺ θὰ ἁπλωνόταν στὴ γῆ
ἀ πὸ τὸν φρικτὸ Γολγοθᾶ. Στὸ ὄρος τῆς
Με τα μορφώσεως ἡ φωνὴ τοῦ οὐρανίου
Πα τρὸς εἶχε διακηρύξει τὸν μεταμορφω-
θέν τα Ἰησοῦ Υἱό του ἀγαπητὸ καὶ Υἱὸ
εὐδοκίας. Τὰ προφητικά τους ὅμως αὐτιὰ
ἀκοῦν τὴν ἱκετευτικὴ «ἐν πόνῳ» φωνὴ τοῦ
Σωτῆρος μας Κυρίου Ἰησοῦ ἀπὸ τὸ ὕψος
τοῦ Σταυροῦ νὰ ἀπευθύνεται πρὸς τὸν
οὐράνιο Πατέρα του: «Θεέ μου Θεέ μου,
ἱνατί με ἐγκατέλιπες;» (Ματθ. κζ΄ 46).
Θαβὼρ καὶ Γολγοθᾶς, Μεταμόρφωση
καὶ Σταύρωση. Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χρι-
στὸς ὡς νέος γενάρχης τοῦ ἀνθρωπίνου
γένους μεταδίδει καὶ τώρα καὶ θὰ με ταδίδει διὰ μέσου τῶν αἰώνων στοὺς πιστούς του, στὰ μέλη τοῦ μυστικοῦ σώματός του, τὴ δόξα καὶ τὴ μακαριότητα τῆς οὐρανίου Βασιλείας. «Καὶ ἐγὼ τὴν δό ξαν
ἣν δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς» (Ἰω. ιζ΄
22). «Ὅμοιοι αὐτῷ ἐσόμεθα, ὅτι ὀψό με-
θα αὐτὸν καθώς ἐστι», βεβαιώνει καὶ ὁ
μαθητὴς τῆς ἀγάπης εὐαγγελιστὴς Ἰω-
άννης (Α΄ Ἰω. γ΄ 2). Δεῖγμα καὶ πρόγευ ση
ὑπῆρξε ἡ δόξα τῆς Μεταμορφώσεως.
Ἡ ἀνθρώπινη φύση μας λοιπὸν μπο-
ρεῖ νὰ ἀρχίσει νὰ μεταμορφώνεται ἀπὸ
αὐτὴ τὴ ζωὴ μὲ τὰ ἅγια Μυστήρια τῆς
Ἐκ κλησίας μας, ποὺ μεταδίδουν τὴν ἀ πο-
λυ τρωτικὴ καὶ ἁγιαστικὴ θεία Χάρη, ἡ ὁ –
ποῖα ἀπέρρευσε ἀπὸ τὴ σταυρικὴ θυσία
καὶ τὸ ὅλο ἀπολυτρωτικὸ σωτηρι ῶδες
ἔργο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Θὰ
προάγεται ἡ μεταμόρφωσή μας μὲ τὴ
θερμὴ καὶ ἀδιάλειπτη προσευχή, μὲ τὴ σταθερὴ σταυρικὴ πορεία καὶ θυσιαστικὴ ζωή μας, μὲ τὴν ἀδιάκοπη προσπά θεια νὰ στοιχοῦμε στὴν ἐντολὴ τοῦ οὐρα νίου Πατρὸς «αὐτοῦ ἀκούετε».
«Σῶσον ἡμᾶς, Υἱὲ Θεοῦ, ὁ ἐν τῷ ὄρει
τῷ Θαβὼρ μεταμορφωθείς, ψάλλοντάς
σοι, Ἀλληλούϊα».

από το περιοδικό  Ο ΣΩΤΗΡ, ΑΡΙΘ. 2006, 1 καὶ 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2010

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.