Η Ορθοδοξία σήμερα

Posted: 02/01/2011 in Ιεραποστολή

Ήταν Κυριακή 17/2/2010, όταν μια ομάδα 18 ανθρώπων από Αθήνα και Λάρισα καθ’ οδόν προς την πόλη Μπουκόμπα της Τανζανίας εκκλησιάζονται στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Καμπάλα, Ουγκάντας. Λειτουργός ο Σεβασμιώτατος Ιωνάς.

Το ταξίδι ήταν αρκετά κουραστικό, αφού μεσολαβεί και μια νύχτα με ελάχιστο ύπνο. Η είσοδος στον Ναό, τι περίεργο, διώχνει κάθε κούραση. Για μερικούς από την ομάδα είναι όλα πρωτόγνωρα, για άλλους είναι επανάληψη παλαιών εμπειριών, στον ίδιο ναό. Η συγκίνηση όμως είναι η ίδια. Η θεία Λειτουργία προχωρεί, οι πιστοί συμμετέχουν με υπέροχες φωνές, με κατάνυξη και προσοχή.

Κάποιος από την ομάδα στρέφει το βλέμμα του από το Ιερό λίγα μέτρα μπροστά του, στους πιστούς. Και να άθελά του μένει για ώρα σε μια εικόνα.

Είναι ένα κοριτσάκι 11-12 χρονών που κρατάει αγκαλιά το αδελφάκι του 1-2 ετών. Στέκεται όρθιο μπροστά-μπροστά, κάνει προσπάθειες να κρατήσει το αγοράκι ήσυχο, το αγκαλιάζει, το χαϊδεύει, του μιλάει σιγανά.


Όταν δεν του μιλάει  ψάλλει, σιγοψιθυρίζει ανοιγοκλείνοντας το στόμα του, ενώ τα χέρια του στηρίζουν τον μικρό επάνω στο ξύλινο διαχωριστικό του ναού. Ο μικρός κάποια στιγμή δείχνει ανησυχία, θέλει να κλάψει. Η αδερφή τον παίρνει έξω, δεν πρέπει να ενοχλούνται όσοι προσεύχονται. Γυρνάει ξανά μέσα στον ναό, ο μικρός είναι ήσυχος αλλά όχι για πολύ. Η σκηνή της αποχώρησης και της επιστροφής επαναλαμβάνεται 3 – 4 φορές αθόρυβα, προσεκτικά.

Έφθασε όμως η ώρα: « Μετά φόβου Θεού, Πίστε3ως και Αγάπης προσέλθετε».

Τα δύο αδερφάκια μπαίνουν στην σειρά των παιδιών…

Για αυτό ήρθαν, κοινώνησαν, φεύγουν.

Όμως η εικόνα τους δεν έπρεπε να χαθεί, η εικόνα ενός κοριτσιού της Αφρικής, που φροντίζει τον μικρό της αδερφό, που τον οδηγεί στον Χριστό, σε Αυτόν που το ίδιο ήδη γνωρίζει, που παίζει τον ρόλο της μητέρας, που ίσως έχει την φροντίδα άλλων παιδιών.

Έπρεπε να αποτυπωθεί κάπου η έκφραση της χαράς και του θριάμβου του προσώπου του, εκπληρώθηκε ο σκοπός της παρουσίας τους στον ναό του Θεού. Ο Χριστός κατοίκησε στην ψυχή και στο σώμα τους.

Έπρεπε να γίνει παράδειγμα, έλεγχος, αφορμή για συγκρίσει.

Τι γίνεται, αλήθεια, σε ένα ναό της ορθόδοξης από αιώνες, πατρίδας μας;

Έτσι βιώνουν τα παιδιά μας την παρουσία τους μέσα στο σπίτι του Άγιου Τριαδικού Θεού;

Έτσι στέκονται;

Έτσι συμμετέχουν;

Έτσι κοινωνούν;

Έτσι η αποτύπωση γίνεται αυθόρμητα με το κλίκ της φωτογραφικής μηχανής.

Ίσως οι μορφές τους και η μικρή τους ιστορία προκαλέσουν και σε άλλους τα ίδια αισθήματα στοργής, αγάπης, συγκίνησης που προκλήθηκαν σε αυτόν που έζησε από κοντά την τόσο διδακτική για όλους, μικρούς και μεγάλους, παρουσία τους.

Οι ιστορίες από την ζωή των αδελφών μας  Ορθοδόξων Αφρικανών πάντα θα μας συγκλονίζουν και είναι τόσες πολλές.

( αντιγραφή από το περιοδικό «Πορεία Αγάπης», τεύχος 1, σελ. 43-44)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s