Ο Μέγας Ναπολέων ήταν αυτοκράτορας της Γαλλίας (1769 – 1821 ), μεγάλη στρατιωτική ιδιοφυΐα. Έκανε πολλούς πολέμους χωρίς να γνωρίσει ήττα. Έφθασε μέχρι την Μόσχα. Ανέβηκε στ πιο μεγάλα αξιώματα και θεωρούσε τον εαυτό του ως τον πιο σημαντικό άνθρωπο της γης.

Ο Θεός όμως επέτρεψε να ηττηθεί στο Βατερλώ και να καταλήξει εξόριστος σε ένα ερημονήσι, στον Ατλαντικό ωκεανό, την Αγία Ελένη. Ταπεινωμένος πια και αποκομμένος από τον υπόλοιπο κόσμο είπε στον στρατηγό του Βερτράντ: « πού είναι τώρα οι αυλικοί μου; Πού είναι το βασίλειό μου; Ποιος με θυμάται τώρα; Ποιος μου έμεινε πιστός; Που είναι τώρα οι φίλοι μου; Μόνο εσείς, δυό-τρείς, συμμερίζεσθαι την θλίψη μου και με παρηγορείτε εδώ στην εξορία».

Και θυμάται τον Θεό, εκείνη την στιγμή.

Τότε μόνο!

Και λέει τότε: «Στον Χριστό βρίσκουμε χαρακτήρα πρωτοφανή και έργα και λόγια πρωτάκουστα. Ο Ιησούς δεν είναι φιλόσοφος, γιατί οι αποδείξεις του είναι θαύματα. Ο Αλέξανδρος, ο Καίσαρ, ο Καρλομάγνος, και εγώ ο ίδιος θεμελιώσαμε αυτοκρατορίες, αλλά πάνω σε τι θεμέλια; Στην δύναμη. Ο Ιησούς Χριστός όμως θεμελίωσε αυτοκρατορία στο θεμέλιο της αγάπης. Και αυτή την ώρα ακόμη χιλιάδες άνθρωποι θα επιθυμούσαν να πεθάνουν γι’  αυτόν. Αποθνήσκω πρόωρα και το σώμα μου θα επιστρέψει στην γή για να γίνει τροφή για τα σκουλήκια. Αυτό είναι το τέλος εκείνου που ονομάσθηκε Μέγας Ναπολέων… Τι άβυσσος μεταξύ της βαθιάς αθλιότητάς μου βασιλείας και της αιώνιας βασιλείας του Χριστού, που σε κάθε γωνιά της γης τον αγαπούν, τον δοξάζουν και τον λατρεύουν».