Ασματική ακολουθία του Αγίου Αλεξάνδρου

ΕΚΔΟΣΙΣ Ι. ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, Π. ΦΑΛΗΡΟΥ 1994

ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ

Μηνί Αυγούστω Λ’

Του εν Αγίοις Πατρός ημών Αλεξάνδρου Αρχιεπισκόπου Κων/πόλεως.
«Εν τω Μικρώ Εσπερινώ», ιστώμεν στίχους δ’. δευτερούντες το α’ και ψάλλομεν τα παρόντα προσόμοια.

Ήχος δ’. Ο εξ υψίστου κληθείς.
Συ προωρίσθης πρεπόντως, Θεοφόρε, ίνα τον ανίερον Άρειον, ένδοξε, επιστομίσης ως πάνσοφος, και Θεολόγος, δι’ ο επέμφθης προς την Συνέλευσιν. Όθεν ουν και άναρχον εθεολόγησας, μακαριστήν αιωνίζουσαν, Τριάδα θείαν, αντιμισθίαν, Πάτερ ευράμενος, στεφανηφόρος και αήττητος, ιεράρχης δειχθείς του Θεού ημών, ον ικέτευε σώσαι και φωτίσαι τας ψυχάς ημών.
Προεβιβάσθης αξίως, Θεοφόρε, εις θρόνον υπέρλαμπρον, Πάτερ Αλέξανδρε, και ανεδείχθης πανάριστος, ποιμήν ποιμένων, και ζηλωτής τε της θείας πίστεως. Όθεν και τον βέβηλον συ και ανίερον, ιερωμένον λεγόμενον, ως της αισχύνης, τους ιερέας ευχαίς κατέσφαξας, στεφανηφόρος και αήττητος, ιεράρχης δειχθείς του Θεού ημών, ον ικέτευε σώσαι και φωτίσαι τας ψυχάς ημών.

Εθαυμαστώθης ως μέγιστος προστάτης, ως όντως υπέρλαμπρος, Θείε Αλέξανδρε, Διοικητής δοκιμώτατος της Εκκλησίας. Όθεν εφάνης μέγας αντίπαλος, των αιρετιζόντων τε, και ως πάνσοφος ενεπιστεύθης τους οίακας τους θείους, Πάτερ, αντιμισθίαν άμα ευράμενος, ως μέγας μύστης και πανένδοξος, αρχιθύτης δειχθείς του Θεού ημών, όν ικέτευε σώσαι και φωτίσαι τας ψυχάς ημών.

Δόξα. Ήχος πλ. δ’.
Δεύτε πιστοί, ύμνοις πνευματικοίς αναδήσωμεν τον ιεράρχην, τον θείον και ποιμένα, και μέγιστον αντιλήπτορα της Ορθοδοξίας. Ούτος γαρ ως και πρότερον τον παγκάκιστον Άρειον, εν Συνόδω απέδειξεν ασεβή, ματαιόφρονα, και ύστερον, ότε περιδεή εποίει αυτόν ο Βασιλεύς, ει μη προσδέξηται τούτον αυτώ συλλειτουργείν, αυτόν μεν υπερορίαν οικήσειν, εκβληθέντα της Εκκλησίας, Αρείω δε ασεβεστάτω κοινωνήσειν του θρόνου μετ’ αυτόν. Εισελθείν γαρ υπό το θυσιαστήριον, παννύχιος έκειτο πρηνής του Θεού δεόμενος, ίνα μη τον λύκον εάση τοις προβάτοις συμμιχθήναι, τότε δε η θεία κρίσις προφθάσασα τον άδικον κατεδίκασε δικαία δίκη, ημάς λυτρωσαμένη. Δι’ ό και ταις αυτού πρεσβείαις της πλάνης ρυσθέντες και ημείς βοήσωμεν προσπίπτοντες αυτώ, Πανάγιε Αλέξανδρε, πρέσβευε, ως θερμός προστάτης και ήδη υπέρ ημών των αεί υμνούντων, την αεισέβαστον μνήμην σου.

Και νυν. Θεοτοκίον.
Δέσποινα πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως.

Εις τα Απόστιχα. Οίκος του Ευφραθά. Ήχος β’.
Κλέος Πατριαρχών, εφάνης, ιεράρχα, όθεν τους Ορθοδόξους, περιφρουρείς και σκέπεις, ως πρόμαχος της πίστεως.
Στίχος: Τίμιος εναντίον Κυρίου, ο θάνατος του Οσίου Αυτού.
Άρειον αρχηγόν, αιρέσεως και πλάνης, ανείλες, Θεοφόρε, τη ιερά εντεύξει, δι’ ο νυν σε γεραίρομεν.
Στίχος: Οι ιερείς σου Κύριε, ενδύσονται δικαιοσύνην και οι όσιοί Σου αγαλιάσσει αγαλλιάσονται.
Πάτερ, Πατριαρχών, Αλέξανδρε, η δόξα, πρέσβευε τω Κυρίω, ως μέγιστος προστάτης, υπέρ των ανυμνούντων σε.

Δόξα και νυν. Ήχος β’.
Όσιε Πάτερ, ιερώτατε Αλέξανδρε, τον αγώνα τον καλόν ηγωνίσω, τροπαιούχος αναφανείς των κακοδόξων, το τάλαντον επηύξησας, διδάσκων διαπαντός τον λόγον της Αληθείας. Απόστολος εδείχθης, ευαγγελιζόμενος τοις έθνεσι σωτηρίαν, και οικονόμος θεάρεστος και μεσίτης πανάριστος, πρεσβεύων πάσαν δόσιν αγαθήν, και παν δώρημα τέλειον, δοθήναι ημίν εκ του Πατρός των φώτων. Δι’ ο σε γεραίρομεν, επιτελούντες θερμώς την αεισέβαστον μνήμην σου.
Μετά το άγιος ο Θεός. Απολυτίκιον του Αγίου, Θεοτοκίον και Απόλυσις.

ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΕΓΑΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ

Μετά τον Προοιμιακόν και την α’ στάσιν, του Ψαλτηρίου. Εις το Κύριε εκέκραξα, ιστώμεν στίχ. στ’.

Ήχος δ’. (Ο εξ υψίστου κληθείς).
Συ προωρίσθης πρεπόντως, Θεοφόρε, ίνα τον ανίερον Άρειον, ένδοξε, επιστομήσης ως πάνσοφος και θεολόγος, δι’ όν επέμφθης προς την Συνέλευσιν. Όθεν ουν και άναρχον εθεολόγησας, μακαριστήν, αιωνίζουσαν, Τριάδα θείαν, εντιμισθίαν, πάτερ ευράμενος, στεφανηφόρος και αήττητος, ιεράρχης δειχθείς του Θεού ημών, ον ικέτευε σώσαι και φωτίσαι τας ψυχάς ημών.
Προεβιβάσθης αξίως, θεοφόρε, εις θρόνον υπέρλαμπρον, πάτερ Αλέξανδρε, και ανεδείχθης πανάριστος, ποιμήν ποιμένων, και ζηλωτής τε της θείας πίστεως. Όθεν και τον βέβηλον, συ και ανίερον, ιερωμένον λεγόμενον. Ως της αισχύνης, τους ιερέας κατέσφαξας, στεφανηφόρος και αήττητος, ιεράρχης δειχθείς του Θεού ημών, ον ικέτευε σώσαι, και φωτίσαι τας ψυχάς ημών.
Εθαυμαστώθης ως μέγας πρωτοστάτης, ως όντως υπέρλαμπρος, θείε Αλέξανδρε, Διοικητής δοκιμώτατος της Εκκλησίας, όθεν εφάνης μέγας αντίπαλος, των αιρετιζόντων τε και ως πανάριστος ενεπιστεύθης τους οίακας τους θείους Πάτερ, αντιμισθίαν άμα ευράμενος, ως μέγας μύστης και πανένδοξος, αρχιθύτης δειχθείς του Θεού ημών, ον ικέτευε σώσαι και φωτίσαι τας ψυχάς ημών.

Έτερα. Ήχος α’. Πανεύφημοι Μάρτυρες.
Παμμάκαρ Αλέξανδρε, θεσμών, ιερών προέστηκας, αγωνισάμενος άριστα, κακίστην αίρεσιν, εκριζών ως θέμις, Υιού το ομότιμον, σαφώς διατρανώσας, εστήριξας, πίστιν την ένθεον, δια τούτο μακαρίζομεν, και τιμώμεν, την μνήμην σου Άγιε.

Παμμάκαρ Αλέξανδρε, Χριστός εν τω στερεώματι, της Εκκλησίας σε έθετο, αστέρα μέγιστον, δαδουχούντα πάντων, πιστών τα πληρώματα, και φρένας και ψυχάς αγιάζοντα, διο ικέτευε, δωρηθήναι ταις ψυχαίς ημών την ειρήνην και το μέγα έλεος.

Παμμάκαρ Αλέξανδρε, Θεός, την χάριν σοι δέδωκε, του θεραπεύειν νοσήματα, και αρρωστήματα, και ποικίλα πάθη, αλλά και τα πνεύματα, ελαύνειν εκ βροτών, τα ακάθαρτα, διο την ίασιν, παρασχείν σε ικετεύομεν, οι αθλίως εκ τούτων κρατούμενοι.

Δόξα. Ήχος πλ. β’.
Δεύτε πιστοί τον μέγαν ιεράρχην, υμνήσωμεν άπαντες, Αλέξανδρον, και συνευφρανθώμεν εν τη αυτού πανηγύρει. Ούτος γαρ ημίν σήμερον λαμπρότατος εφίσταται ημίν ως αριστεύς τους ύμνους παρ’ ημών κομιζόμενος. Ως άλλος γαρ Δαυΐδ τον εκμανέντα Γολιάθ κατά της Εκκλησίας, καθάπερ σφενδόνι ταις ευχαίς, και λίθω τοις δάκρυσιν εκτρίψας, στεφανίτης αναδείκνυται εννομώτατος. Τούτον ουν συνελθόντες επαίνους στεφανώσωμεν, τον καλόν ηγωνισμένον αγώνα, και τον δρόμον σταδιοδρομίσαντα της ευσεβείας, τον πρεσβεύοντα απαύστως υπέρ των ψυχών ημών.

Και νυν. Ο αυτός.
Τις μη μακαρίσει σε, Παναγία Παρθένε; Τις μη ανυμνήσει σου, τον αλόχευτον τόκον; Ο γαρ αχρόνως εκ Πατρός εκλάψας Υιός μονογενής, ο αυτός εκ σου της Αγνής προήλθεν αφράστως σαρκωθείς, φύσει Θεός υπάρχων και φύσει γενόμενος άνθρωπος δι’ ημάς. Ουκ εις δυάδα προσώπων τεμνόμενος, άλλ’ εν δυάδι φύσεων ασυγχύτως γνωριζόμενος. Αυτόν ικέτευε, σεμνή Παμμακάριστε, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Είσοδος.
Φως ιλαρόν.

Το προκείμενον της ημέρας και τα Αναγνώσματα.
Παροιμιών το Ανάγνωσμα. Κεφ. Ι’ , 7-32.
Μνήμη δικαίου μετ’ εγκωμίων, ευλογία δε Κυρίου επί κεφαλήν αυτού. Σοφός καρδία δέξεται εντολάς, ο δε άστεγος χείλεσι σχολιάζων υποσκελιθήσεται. Ος πορεύεται απλώς, πορεύεται πεποιθώς˙ ο δε διαστρέφων τας οδούς αυτού, γνωσθήσεται. Ο εννεύων οφθαλμοίς μετά δόλου, συνάγει ανδράσι λύπας, ο δε ελέγχων μετά παρρησίας, ειρηνοποιεί. Πηγή ζωής εν χειρί δικαίου, στόμα δε ασεβούς καλύψει απώλειαν. Μίσος εγείρει νείκος, πάντας δε τους μη φιλονεικούντας καλύπτει φιλία. Ος εκ χειλέων προφέρει σοφίαν, ράβδω τύπτει άνδρα ακάρδιον. Σοφοί κρύψουσιν αίσθησιν, στόμα δε προπετούς εγγίζει συντριβή. Κτήσις πλουσίων πόλις οχυρά, συντριβή δε ασεβών πενία. Έργα δικαίων ζωήν ποιεί, καρποί δε ασεβών αμαρτίας. Οδούς δικαίας ζωής φυλάσσει παιδεία, παιδεία δε ανεξέλεγκτος πλανάται. Καλύπτουσιν έχθραν χείλη δίκαια, οι δε εκφέροντες λοιδορίας αφρονέστατοί εστίν. Εκ πολυλογίας ουκ εκφεύξη αμαρτίαν, φειδόμενος δε χειλέων νοήμων έση. Άργυρος πεπυρωμένος γλώσσα δικαίου, καρδία δε ασεβούς εκλείψει. Χείλη δικαίων επίστανται υψηλά, οι δε άφρονες εν ενδεία τελευτώσιν. Ευλογία Κυρίου επί κεφαλήν δικαίου, αύτη πλουτίζει, και ου μη προστεθή αυτή λύπη εν καρδία. Εν γέλωτι άφρων πράσσει κακά, η δε σοφία ανδρί τίκτει φρόνησιν. Εν απωλεία ασεβής περιφέρεται, επιθυμία δε δικαίου δεκτή. Παραπορευομένης καταιγίδος αφανίζεται ασεβής, δίκαιος δε εκκλίνας σώζεται εις τον αιώνα. Ώσπερ όμφαξ οδούσι βλαβερόν, και καπνός όμμασιν, ούτως παρανομία τοις χρωμένοις αυτή. Φόβος Κυρίου προστίθησιν ημέρας, έτη δε ασεβών ολιγωθήσεται. Εγχρονίζει δικαίοις ευφροσύνης, ελπίς δε ασεβών απολείται. Οχύρωμα οσίου φόβος Κυρίου, συντριβή δε τοις εργαζομένοις κακά. Δίκαιος εις τον αιώνα ουκ ενδώσει, ασεβείς δε ουκ οικήσουσι την γην.
Παροιμιών το Ανάγνωσμα. Κεφ. Ι’, 31- Κεφ. ΙΑ’, 1-12.
Στόμα δικαίου αποστάζει σοφίαν, γλώσσα δε αδίκου εξολείται. Χείλη ανδρών δικαίων αποστάζει χάριτας, στόμα δε ασεβών αποστρέφεται.
Ζυγοί δόλιοι βδέλυγμα ενώπιον Κυρίου, στάθμιον δε δίκαιον δεκτόν αυτώ. Ου εάν εισέλθη ύβρις, εκεί και ατιμία˙ στόμα δε ταπεινών μελετά σοφίαν. Αποθανών δίκαιος έλιπε μετάμελον, πρόχειρος δε γίνεται και επίχαρτος ασεβών απώλεια. Δικαιοσύνη αμώμους ορθοτομεί οδούς, ασέβεια δε περιπίπτει αδικία. Δικαιοσύνη ανδρών ορθών ρύεται αυτούς, τη δε απωλεία αυτών αλίσκονται παράνομοι. Τελευτήσαντος ανδρός δικαίου ουκ όλλυται ελπίς το δε καύχημα των ασεβών όλλυται. Δίκαιος εκ θήρας εκδύνει, αντ’ αυτού δε παραδίσοται ο ασεβής. Εν στόματι ασεβών παγίς πολίταις, αίσθησις δε δικαίων εύοδος. Εν αγαθοίς δικαίων κατώρθωσε πόλις, στόμασι δε ασεβών κατεσκάφη. Μυκτηρίζει πολίτας ενδεής φρενών, ανήρ δε φρόνιμος ησυχίαν άγει.

Σοφίας Σολομώντος το Ανάγνωσμα. Κεφ. Δ’, 7-15.
Δίκαιος εάν φθάση τελευτήσαι, εν αναπαύσει έσται. Γήρας γαρ τίμιον ου το πολυχρόνιον, ουδέ αριθμώ ετών μεμέτρηται. Πολιά δε εστί φρόνησις ανθρώποις˙ και ηλικίας γήρως, βίος ακηλίδωτος. Ευάρεστος τω Θεώ γενόμενος ηγαπήθη, και ζων μεταξύ αμαρτωλών μετετέθη. Ηρπάγη μη κακία αλλάξη σύνεσιν αυτού, ή δόλος απατήση ψυχήν αυτού. Βασκανία γαρ φαυλότητος αμαυροί τα καλά, και ρεμβασμός επιθυμίας μεταλλεύει νουν άκακον. Τελειωθείς εν ολίγω επλήρωσε χρόνους μακρούς˙ αρεστή γαρ ην Κυρίω η ψυχή αυτού˙ δια τούτο έσπευσεν εκ μέσου πονηρίας. Οι δε λαοί ιδόντες και μη νοήσαντες, μηδέ θέντες επί διανοία το τοιούτον, ότι χάρις και έλεος εν τοις οσίοις αυτού και επισκοπή εν τοις εκλεκτοίς αυτού.
Εις την Λιτήν. Ιδιόμελα. Ήχς α’.
Δοτήρ ο πάντων των αγαθών και πατήρ των φώτων, προορών σου το άκακον, πανεύφημε Αλέξανδρε, μέγαν Σε αρχιερέα και ποιμένα του λογικού αυτού ποιμνίου, τη βασιλίδι των πόλεων εναπέδειξε, και την ιεράν σου ψυχήν τη δυνάμει του Αγίου Πνεύματος εγκαθοπλήσας, ολοθρευτήν των δυσεβών, και των ευσεβών πρόμαχον απροσμάχητον εποιήσατο. Δι’ ο ως παρρησίαν έχων προς Αυτόν, πρέσβευε υπέρ των ψυχών ημών.

Ήχος β’.
Σιγησάτω πάσα φάλαγξ Αρείου του δολιόφρονος. Ο γαρ πνευματέμφορος πατήρ ημών Αλέξανδρος, ο της οικουμένης διδάσκαλος, και μέγας φωστήρ τω τιμητικώ λόγω του πνεύματος, πάσας τας των λόγων αυτού πλεκτάνας απέτεμεν. Όθεν βοώμεν αυτώ˙ ταις προς Θεόν πρεσβείαις σου ρύσαι ημάς των παγίδων του αλόστορος.

Ο αυτός.
Τον θρόνον τον πάντιμον της βασιλίδος κατεκόσμησας, προπολεμήσας ανδρικώς εν Νικαία, Αλέξανδρε, μέσον πατέρων πολλών, οργάνων θείων του πνεύματος. Τότε και Αρείου έκτεινας, αφρόνως την Εκκλησίαν συγχέοντα, προσευχή παννυχίω εν ναώ του Κυρίου. Όθεν την σήμερον ημέραν εν ωδαίς συνελθόντες υμνούμεν Σε, το έρεισμα της πίστεως, τον αρραγή προστάτην, των Ορθοδόξων το καύχημα.

Δόξα, ήχος πλ. α’.
Οι της μακαρίας Τριάδος λατρευταί, Αλέξανδρον αρχιερέα, τον μέγαν, τον της Τριάδος υπέρμαχον, και της Κωνσταντίνου προστάτην ακοίμητον, δεύτε πάντες άσμασιν εγκωμίων ανευφημούντες είπωμεν. Χαίροις ο της Αρείου αιρέσεως ολοθρευτής, και της ορθοδοξίας κανών ακριβής, ο καθαιρέτης της πλάνης, και ορθοδόξων προστάτης. Χαίροις ο άγρυπνος φύλαξ των ψυχών, και άοκνος κήρυξ των πιστών. Ο των πτωχών αντιλήπτωρ, και των χηρών παρακλήτωρ. Χαίροις ο τον εν Παραδείσω πριν δελεάσαντα τους Προπάτορας, και νυν ερπύσαντα επί κοινή καταπατήσας, ανθ’ ών εν ουρανοίς τον μισθόν σου των πόνων απέλαυες, μακάριε, παρά της δεξιάς του Υψίστου, και πρεσβεύεις υπέρ των ψυχών ημών.

Και νυν. Θεοτοκίον. Ο αυτός.
Μακαρίζομέν σε Θεοτόκε Παρθένε, και δοξάζομέν σε οι πιστοί κατά χρέος, την πόλιντην άσειστον, το τείχος το άρρηκτον, την αρραγή προστασίαν και καταφυγή των ψυχών ημών.
Εις τα απόστιχα. Τα προσόμοια.

Ήχος πλ. α’. Χαίροις ασκητικώς αληθώς.
Χαίροις ο Ιεράρχης Χριστού, ο του Αρείου καθελών την ασέβειαν, τω ζήλω της ευσεβείας, της εκκλησίας προστάς, ο της Οικουμένης φαεινότατος, λαμπτήρ, την υφήλιον, καταυγάσας Αλέξανδρε, στύλος ο μέγας, διαμείνας ασάλευτος, τοις προστάγμασι του κρατούντος ωθούμενος. Ρύστης ο ετοιμώτατος, ο κτείνας τον δράκοντα, ο αριστεύσας ενθέως, ο της Τριάδος υπέρμαχος. Αυτόν εκδυσώπει, ταις ψυχαίς ημών δοθήναι το μέγα έλεος.
Στίχος: Τίμιος εναντίον Κυρίου ο θάνατος του οσίου αυτού.
Χαίροις ο γλωσσαλγούντι δεινώς, κατά Κυρίου Σαβαώθ Παντοκράτορος, εκ μέσης αντιβοήσας, και διαπύρου ψυχής, σιωπάν αυτίκα, και μη φθέγγεσθαι, Χριστού εν ονόματι, επιτάξας, Αλέξανδρε, της γλωσσαλγίας δόντα δίκην την κάκιστον. Και δη τάχιστα, ως εμβρόντητος άναυδος, έκειτο οδυνώμενος, βληθείς τω κελεύσματι των πυριπνόων Σου λόγων, της προπαιτείας υπόδειγμα, τοις πάσι παρέχων, μη αντερείν τω Κυρίω, σιγών και άλαλος.
Στίχος: Οι ιερείς σου, Κύριε ενδύσονται δικαιοσύνην και οι όσιοι σου αγαλλιάσει αγαλλιάσονται.
Χαίροις ο Ιεράρχης, Χριστού ο αναβάσεις ουρανίους εν πνεύματι, διέπων και τη καρδία των γεηρών αποπτάς, ώσπερ υψιπέτης, ταις της χάριτος, γενόμενος πτέρυξι, αετός και τον δράκοντα, καταπαλαίσας, ταις ευχαίς Πάτερ ένδοξε, σκέπε, φύλαττε, τους τιμώντας την ένδοξον, σήμερον παναοίδιμε, πανέορτον μνήμην Σου, εν ευσεβεία και πίστει από κινδύνων και θλίψεων, Τριάδα πρεσβεύων, εκλυτρούσθαι, Θεηγόρε, και διασώζεσθαι.

Δόξα. Ήχος πλ. δ’. (Δοσιθέου).
Ιεραρχών το κλέος, τον αήττητον αριστέα, ευφημήσωμεν Αλέξανδρον. Λαμπρόν γαρ ούτος κατά των λαλούντων ανομίαν ήγειρε τρόπαιον, τον μεν φιμώσας των φιλοσόφων, και ιχθύος επιδείξας αφωνότερον. Τω δε το τόξον, των προσευχών εντεινάμενος, και επισχών θρασυνόμενον, τον και πρεσβεύοντα απαύστως υπέρ των πίστει τελούντων την αεισέβαστον μνήμην Αυτού.

Και νυν. Ο αυτός. Θεοτοκίον.
Ανύμφευτε Παρθένε, η τον Θεόν αφράστως συλλαβούσα˙ σαρκί. Μήτηρ Θεού του Υψίστου, σων οικετών παρακλήσεις δέχου πανάμωμε˙ η πάσι χορηγούσα καθαρισμόν των πταισμάτων, νυν, τας ημών ικεσίας προσδεχόμενη, δυσώπει σωθήναι πάντας ημάς.
Νυν απολύεις. Άγιος ο Θεός. Και το Απολυτίκιον.

Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Τον θείον Αλέξανδρον, και Ιεράρχην κλεινόν, τον στύλον της πίστεως, τον αριστέα Χριστού, ενδόξως τιμήσωμεν, άπαντες συνελθόντες, ως Αρείου την λύμην, πρόρριζον εκτεμόντα και ρητόρων αθέων, αιρέσεως ρήξαντα πλοκάς, μαχαίρα του Πνεύματος.
Έτερον κοινόν των Τριών Αγίων.

Δόξα. Ήχος γ’. Την ωραιότητα.
Μύσται ουράνιοι, αποδεικνύμενοι, θείοι εκφάντορες, τω κόσμω ώφθητε, την Εκκλησίαν του Χριστού, ποιμάναντες θεαρέστως, ιερέ Αλέξανδρε, της Τριάδος ο πρόμαχος, Ιωάννη ένδοξε, ο της χάριτος τρόφιμος, και Παύλε ιερέων ακρότης˙ όθεν υμάς ανευφημούμεν.

Και νυν. Θεοτοκίον.
Σε την μεσιτεύσασαν, την σωτηρίαν του γένους ημών, ανυμνούμεν Θεοτόκε Παρθένε˙ εν τη σαρκί γαρ τη σου προσληφθείση ο Υιός σου και Θεός ημών, το δια Σταυρού καταδεξάμενος πάθος, ελυτρώσατο ημάς, εκ φθοράς ως φιλάνθρωπος.
ΑΠΟΛΥΣΙΣ

ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ

Μετά τον Ν’ Ψαλμόν, η Λιτή του Αγίου, Τρισάγιον, τα Απολυτίκια, Απόλυσις. Ο Εξάψαλμος. Εις το Θεός Κύριος, τα Απολυτίκια, και το Θεοτοκίον.

Είτα τα Καθίσματα: Ήχος α’. Τον τάφον σου.
Αλέξανδρε σοφέ, παρεστώς τη Τριάδι ικέτευε ευρείν, εν ημέρα της δίκης, ημάς τους υμνούντάς σε, ως προστάτην θερμότατον, χάριν, έλεος και ιλασμόν των πταισμάτων, όπως άπαντες, δοξάζωμεν εκ καρδίας, Θεόν τον φιλάνθρωπον.

Δόξα και νυν, Θεοτοκίον.
Μαρία το σεπτόν του Δεσπότου δοχείον, ανάστησον ημάς, πεπτωκότας εις χάος, δεινής απογνώσεως και πταισμάτων και θλίψεων. Συ γαρ πέφυκας, αμαρτωλών σωτηρία και βοήθεια, και κραταιά προστασία και σώζεις τους δούλους σου.

Μετά την β’ στιχολογίαν. Ήχος γ’. (Θείας πίστεως)
Κτείνας Άρειον, ταις προσευχαίς Σου, κέρας ύψωσας, των Ορθοδόξων αριστεύς της ευσεβείας γενόμενος, και ευσεβείας στησάμενος τρόπαιον, Ορθοδοξία την πίστιν εστήριξας, Πάτερ ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Δόξα και νυν, Θεοτοκίον.
Μη με Δέσποινα, της προστασίας, τον Πανάθλιον αποστερήσης, τον εν πολλοίς περιπέσοντα τοις πταίσμασιν˙ άλλ’ ως τεκούσα Θεόν τον φιλάνθρωπον χάσμα, ρερυπομένου σαρκός αμαρτήμασι, Μήτερ άνανδρε, αυτόν εκτενώς ικέτευε, εκνύψαί με ρύπου των παραπτώσεων.

Μετά τον Πολυέλαιον. Κάθισμα. Ήχος πλ. δ’. Την Σοφίαν και λόγον.
Δυσεβείας μη φέρων τον εδρασμόν, του ανόμου μη θέλων τας εκδοχάς, εισέδυς εις τα άδυτα, διαπύροις σου δάκρυσι, τον Θεόν ικετεύων, εκθρίψαι τον Άρειον, Ορθοδοξίαν συλλούντα αθέοις διδάγμασιν. Όθεν ο δικαίων εισακούων εν τάχει, προς σην, ουκ ανένευσε μετά πίστεως αίτησιν, Ιεράρχα Αλέξανδρε. Πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, των πταισμάτων άφεσιν δωρήσασθαι, τοις εορτάζουσι πόθω την αγίαν μνήμην σου.

Δόξα και νυν, ο αυτός. Θεοτοκίον.
Την ουράνιον πύλην και κιβωτόν, το πανάγιον όρος την φωταυγή νεφέλην υμνήσωμεν, την ουράνιον κλίμακα, τον λογικόν παράδεισον, της Εύας την λύτρωσιν, της οικουμένης πάσης, το μέγα κειμήλιον. Ότι σωτηρία, εν αυτή διεπράχθη, τω κόσμω και άφεσις, των αρχαίων εγκλημάτων. Δια τούτο βοώμεν αυτή. Πρέσβευε τω σω Υιώ και Θεώ των πταισμάτων άφεσιν δωρήσασθαι, τοις ευσεβώς προσκυνούσι, τον πανάγιον τόκον σου.

Οι Αναβαθμοί. Το α’ Αντίφωνον του δ’ ήχου.
Εκ νεότητός μου πολλά πολεμεί με πάθη, άλλ’ αυτός αντιλαβού και σώσον Σωτήρ μου. (δις).

Οι μισούντες Σιών αισχύνθητε από του Κυρίου, ως χόρτος γαρ πυρί έσεσθε απεξηραμμένοι (δις).

Δόξα.
Αγίω Πνεύματι πάσα ψυχή ζωούται και καθάρσει υψούται λαμπρύνεται, τη Τριαδική μονάδι, ιεροκρυφίως.
Και νυν.
Αγίω Πνεύματι αναβλύζει τα της χάριτος ρείθρα, αρδεύοντα, άπασαν την κτίσιν προς ζωογονίαν.

Προκείμενον ήχος δ’.
Οι ιερείς Σου, Κύριε, ενδύσονται δικαιοσύνην και οι όσιοί Σου αγαλλιάσει αγαλλιάσονται.
Στίχος: Καυχήσονται όσιοι εν δόξη.
Πάσα πνοή. Και το Ευαγγέλιον. Εκ του κατά Ιωάννην. (10’ 1-9).

Είπεν ο Κύριος προς τους εληλυθότας προς αυτόν Ιουδαίους. Αμήν αμήν λέγω υμίν, ο μη εισερχόμενος δια της θύρας εις την αυλήν των προβάτων, αλλά αναβαίνων αλλαχόθεν, εκείνος κλέπτης εστί και ληστής˙ ο δε εισερχόμενος δια της θύρας ποιμήν εστί των προβάτων. Τούτω ο θυρωρός ανοίγει, και τα πρόβατα της φωνής αυτού ακούει, και τα ίδια πρόβατα καλεί κατ’ όνομα και εξάγει αυτά˙ και όταν τα ίδια πρόβατα εκβάλη, έμπροσθεν αυτών πορεύεται, και τα πρόβατα αυτώ ακολουθεί, ότι οίδασι την φωνήν αυτού˙ αλλοτρίω δε ου μη ακολουθήσωσιν, αλλά φεύξονται απ’ αυτού, ότι ουκ οίδασι των αλλοτρίων την φωνήν. Ταύτην την παροιμίαν είπεν αυτοίς ο Ιησούς˙ εκείνοι δε ουκ έγνωσαν τίνα ήν α ελάλει αυτοίς. Είπεν ουν πάλιν αυτοίς ο Ιησούς˙ αμήν αμήν λέγω υμίν, ότι εγώ ειμί η θύρα των προβάτων˙ πάντες όσοι ήλθον προ εμού, κλέπται εισί και λησταί˙ άλλ’ ουκ ήκουσαν αυτών τα πρόβατα. Εγώ ειμί η θύρα˙ δι’ εμού εάν τις εισέλθη, σωθήσεται, και εισελεύσεται και εξελεύσεται, και νομήν ευρήσει.

Ο Ν’.

Δόξα. Ταις του Ιεράρχου. Και νυν. Ταις της Θεοτόκου.
Ελέησόν με ο Θεός.

Το παρόν ιδιόμελον. Ήχος πλ. β΄.
Ένδοξε τρισμάκαρ, αγιώτατε Πάτερ, ο ποιμήν ο καλός, και του αρχιποίμενος Χριστού μαθητής, ο τιθείς την ψυχήν υπέρ των προβάτων. Αυτός και νυν Πανεύφημε, Θεοφόρε Αλέξανδρε, αίτησαι πρεσβείαις σου δωρηθήναι ημίν, το μέγα έλεος.

Κανόνες της Θεοτόκου. Ωδή α’. Ανοίξω το στόμα μου.
Αφράστου του τόκου σου, εικών εγράφη σαφέστατα εν θαλάσση, Δέσποινα, ποτέ αβάτω τε, μετά πάροδον του Ισραήλ μεινάση, Νηδύος ως άφθαρτος μετά την κύησιν.

Βοώ σοι γηθόμενος, χαίρε Παρθένε πανάμωμε, η κλίμαξ ήνπερ ποτέ, σαφώς εώρακεν Ιακώβ ημίν, ωε γέφυραν εις πόλιν, φύσιν των ανθρώπων μεταβιβάζουσα.

Γεραίρομεν άσμασι, Σε την λυχνίαν την πάγχρυσον, την όντως επτάφωτον, ως τοις χαρίσμασι, πνεύματος επτά, ούσαν πεποικιλμένην, εν οις τους υμνούντας σε, φώτισον Δέσποινα.
Θεοτοκίον.

Ο ήδη δεινότατα, υποπεσών δεινοίς πάθεσι, τη προστασία σου προστρέχω Πάναγνε, και εκ θλίψεως βοώ ο τάλας, Συ γε, εκ τούτων ανάστησον, τη μεσιτεία σου.

Ο Μεθέορτος του Προδρόμου.
Ου η Ακροστιχίς: Τον Θεομαρτύρητον Πρόδρομον μέλπω. Ήχος δ’.
Τον λύχνον τον πάμφωτον, της Οικουμένης τον κήρυκα, τον θείον Απόστολον και υπηρέτην Χριστού, τις ισχύσειεν αξίως ευφημήσαι, τον Θεομαρτύρητον Κυρίου Πρόδρομον.

Ο θείος ταξίαρχος των ασωμάτων Δυνάμεων, προς θείον αφίκετο, ναόν Θεού, ιερόν, ευαγγέλια κομίζων τω Πρεσβύτη, Κυρίου τον Πρόδρομον τέξη, πρεσβύτατε.

Νηδύν ένδον έχουσα, στείραν και γραώς τον Πανάριστον Προφήτην και Πρόδρομον, από κοιλίας μητρός, προσεκύνησε Χριστόν, ως ξένον θαύμα! Γαστρί εμφερόμενον της Θεομήτορος.

Θεοτοκίον.
Θεού Αρχιστράτηγος Παρθένε έφη θεόνυμφε προς δόμους πορεύθητι, της Ελισάβετ σπουδή και γαρ έγκυον, ταύτην ευρούσαν γνώση όνπερ καταγγέλω σοι, τόκον τον άρρητον.

Του Αγίου Αλεξάνδρου. Ωδή α’. Ήχος δ’.
Ανοίξω το στόμα μου.
Ανοίξωμεν σήμερον της διανοίας τα όμματα, ενθέως και βλέψωμεν θεία χαρίσματα δι’ ων πρόνοια εδόξασεν η άνω, ήδη και Αλέξανδρον ως Μωϋσήν το πρότερον.

Βροτός επουράνιος, εδείχθης Πάτερ και άγγελος, εν τη γη θαυμάσιος ώ ιερώτατε, όθεν ήγειρας τους φιλεόρτους πάντας, προσάγειν τη μνήμη σου ύμνον επάξιον.

Γεραίρομεν άσμασι, σε τον σεπτόν οι ανάξιοι και πάντες προσπίπτομεν σου ων δεόμεθα, επιτάχυνον, πρεσβεύειν τω Κυρίω, υπέρ των υμνούντων σε Πάτερ Αλέξανδρε.

Θεοτοκίον.
Οι δούλοι σου Πάναγνε, οι σε πιστώς μακαρίζοντες, και τη προστασία σου νυν καταφεύγοντες, σου δεόμεθα, επίσκεψαι εν τάχει, τους ορθώς δοξάζοντας τον θείον τόκον σου.

Καταβασία. Ήχος πλ. δ’.
Σταυρόν χαράξας Μωσής, επ’ ευθείας ράβδω την Ερυθράν διέτεμε, τω Ισραήλ πεζεύσαντι˙ την δε επιστρεπτικώς, Φαραώ τοις άσμασι, κροτήσας ήνωσεν˙ επ’ εύρους διαγράψας, το αήττητον όπλον˙ διο Χριστώ άσωμεν τω Θεώ ημών, ότι δεδόξασται.

Ωδή γ’. Τους σους υμνολόγους. Της Θεοτόκου.
Δεήσεις αρτίως δεξαμένη, ημών τας καρδίας των πιστών, χαράς Παρθένε έμπλησον, ίνα εν σωτηρίω σου, ως το προφήτης εκβοά ευφρανθησόμεθα πάντοτε.
Εξέστη Αγνή Μωϋσής ο μέγας, εν βάτω Μυστήριον το σον, προβλέπων εμφανέστατα, και γαρ ου κατεκαίετο, ώσπερ και συ εν μήτρα σου, το πυρ της θεότητος έχουσα.

Ζωής πηγήν φέρουσα Υιόν σου, χρυσή στάμνος μάννα ως ποτέ, ίνα ζωώση πρέσβευε, τους νεκρωθέντας πάθεσι, και τους υμνούντας σε ημάς σώσον Αγνή ως γεννήτρια.

Ισθμός και λίμνη γενού συ Κόρη, πέλαγος των θλίψεων δεινώς των κλυδωνιζομένων μοι, και σοι εκ βάθους κραυγάζοντι, τον τάραχον κατεύνασον, και εις λιμένα σου σώσόν με.

Του Προδρόμου. Ωδή γ’. Τους σους υμνολόγους.
Εκ στείρας τεχθείς ο Ιωάννης, την γλώτταν διέλυσε πατρός, εικότως και γαρ πέφυκε φωνή του Λόγου εύηχος και ευλογών εφθέγγετο, Συ μόνος Άγιος Κύριος.

Ουδέν των παρόντων αγαπήσας, την έρημον τρέχων παροικείς ως πόλιν θείω Πνεύματι δυναμωθείς πανένδοξε, αΰλως δε εβίωσας, ως Ηλιού ο θεσπέσιος.

Μη φέρων του βίου τους θορύβους ως όρνις εμάκρυνας σοφέ, ερήμοις αυλιζόμενος εύρές τε αναψύχοντα τον σώζοντά σε Κύριον, εκ καταιγίδος και θλίψεως.

Θεοτοκίον.
Απήλθε προς οίκον Ελισάβετ, Παρθένος βαστάζουσα γαστρί Θεόν Λόγον τον άναρχον αμφοίν ασπασαμένων δε, γνους παρευθύς ο Πρόδρομος, εκ της γαστρός προσεκύνησεν.

Του Αγίου Αλεξάνδρου. Ωδή γ’. Τους Σους υμνολόγους.
Δοξάζομεν άπαντες εμφρόνως, σε τον αριχθύτην του Χριστού, τον όντως καταργήσαντα Αρείου τα σοφίσματα, και συν Άννη βοήσαντα ηυφράνθην εν σωτηρίω Σου.

Επέστη θεόφρον επαξίως, η χάρις του τελεταρχικού, και παναγίου Πνεύματος, τη ιερά κορυφή, σου του πιστού θεράποντος, ή σε ποιμένα ανάδειξε.

Ζήλω πυρπολούμενος τω θείω ως άλλος Ηλίας νοητώς, κατέσφαξας τον βέβηλον και βλάσφημον ζώντα Άρειον ώσπερ κακείνος τε ποτέ, τους της αισχύνης ειργάσατο.

Θεοτοκίον.
Ιλάσθητι Άχραντε Παρθένε, τοις σοις καταφεύγουσιν ημίν, και πρέσβευε τω τόκω σου, υπέρ των ανυμνούντων σε, σε γαρ κεκτήμεθα προστασίαν τε και πρόμαχον.

Καταβασία.
Ράβδος εις τόπον του μυστηρίου παραλαμβάνεται˙ τω βλαστώ γαρ προκρίνει τον ιερέα˙ τη στειρευούση δε πρώην, Εκκλησία νυν εξήνθησε, ξύλον Σταυρού, εις κράτος και στερέωμα.

Κάθισμα. Ήχος α’. Τον τάφον Σου Σωτήρ.
Την μνήμην σου σοφέ, την αγίαν τελούντες, δοξάζομεν πιστώς, την Αγίαν Τριάδα, την σε μεγαλύνασαν, ως αυτήν προδοξάσαντα, ήν ικέτευε, πάσης ανάγκης και βλάβης, ημάς ρύεσθαι, τους ευφυμούντας σε πόθω, Αλέξανδρε Όσιε.

Όμοιον. Θεοτοκίον.
Λυχνία χρυσαυγής, ανεδείχθης Παρθένε, τεκούσα υπέρ νουν, εν παχύτητι ύλης, Πατρός το απαύγασμα, τον Σωτήρα και Κύριον˙ όθεν λάμπρυνον, τη αγλαΐα σου Κόρη, της καρδίας μου, αβλυωπούσας τας κόρας, παθών αμαυρότητι.

Της Θεοτόκου. Ωδή δ’. Την ανεξιχνίαστον.
Ήξει φθεγξαμένου ποτέ Αββακούμ εκ Θαμάν Θεός υπερύμνητε, υμίν εδήλου Σε γεννήτριαν Θεού ώ συν αυτώ κραυγάζομεν, δόξα τη δυνάμει σου Κύριε.

Θαύμα το εν σοι ως προείδε Δαβίδ, σου ο βασιλεύς επεθύμησεν, έλεγεν κάλλους, όθεν και μνησθήσονται του ονόματός σου οι δούλοι σου, ους και μη παρίδης Πανάχαραντε.

Ισχύν κεκτημένη ως ο Σολομών, έφη, υπερήρας εις δύναμιν, Συ θυγατέρας πάσας και υπέρκεισαι, σου τους προστρέχοντας υμάς μη εγκαταλείπης Παντάνασσα.

Ώσπερ συνεχόμενος δίψη σφοδρά θέρμη των παθών φλογιζόμενος ήδη προστρέχω, σοι τη χαρίτων πηγή, κατάσβεσον δεόμενος θέρμην σου παθών τοις σοις νάμασιν.

Του Προδρόμου. Ωδή δ’. Την ανεξιχνίαστον.
Ρίζας και μαλάγριον όψον τερπνόν, ήσθιες μακάριε Πρόδρομε και ακρίδας, εκ καμήλου δε τριχών στολήν επημφιέννυσο, υπέρ αλουργίδα βασίλειον.

Τον δημιουργήσαντα λόγω το παν, πάσι γεωργόν μάκαρ ήγγειλας, ούτος γαρ εστίν, ο το πτύον εν χειρί κατέχων και την άλωνα μάλα διακρίνων ως δίκαιος.

Ύπνον σοις ουκ έδωκας μάκαρ σοφέ, όμμασιν ως άσαρκος, ένδοξε, ούτε κροτάφοις εις ανάπαυσιν σαρκός, έως ου ωκοδόμησας οίκον σεαυτόν θείου Πνεύματος.

Θεοτοκίον.
Ρήσις πέρας έλαβε Αββακούμ επί σοι, Παρθένε Πανύμνητε, και γαρ εξ όρους κατασκίου ο Θεός, εκ σου ήλθε σαρκούμενος πλάνης τους βροτούς εκλυτρούμενος.

Του Αγίου Αλεξάνδρου. Ωδή δ’. Την ανεξιχνίαστον.
Η γλώσσά σου Πάτερ κηρύττει σαφώς, τον υιόν του Θεού ως προέφησε, Πνεύματι πάλαι, Θεηγόρος Αββακούμ, δεικνύουσα Αιγύπτιον Φαραώ, ως άλλον παγκάκιστον.

Θάμβος ην θεάσασθαι σε τον σοφόν, υπό θυσιαστήριον κείμενον και αοράτως κατασφάττοντα δεινώς, τη προς Θεόν εντεύξει σου, Άρειον αλλόφρονα ένδοξε.

Ίδομεν θεόφρων τας αρετάς, μεθ’ ών εκομίσθης σαφέστατα, δι’ ών και συ γε καθωράϊσας λαμπρώς, θρόνον τον ιερώτατον, όθεν σε υμνούμεν πανένδοξε.

Θεοτοκίον.
Ώ του εν σοι μυστηρίου Αγνή, πώς και Παρθένος λοχεύουσα, και πάλιν μένεις Παρθένος αγνή, ου ανεκφράστου θαύματος κήρυξ και αυτός ο Αλέξανδρος.

Καταβασία.
Εισακήκοα Κύριε, της οικονομίας Σου το μυστήριον, κατενόησα τα έργα σου και εδόξασά σου την Θεότητα.

Της Θεοτόκου. Ωδή ε’. Εξέστη τα σύμπαντα.
Κηρύττει σαφέστατα, μέγα μυστήριον, ο θείος Προφήτης Ησαΐας, ιδού η Παρθένος εν τη γαστρί, λήψεται, και τέξεται τον Εμμανουήλ, ώ υπέρ των δούλων σου, συ πρεσβεύεις εκάστοτε.
Λαβίδα Πανάχραντον, σε εικονίζει Δέσποινα, τρόπω θαυμαστώ, ο Ησαΐας, δι’ ής ο άνθραξ Χριστός Σωτήρ του παντός, αψάμενος σώματος αυτού, ως αυτόν διέσωσε, και ημάς σώζει πάντοτε.
Μύρων σου πανάμωμε, οσμή υπέρ αρώματα πάντα, το γαρ άσμα προμηνύει, ως νυν οσφρήσεις μεστάς ποιούσα πιστών, θείας Συ οσμής Πνευματικής το δυσσώδες των παθών εκδιώκεις εκάστοτε.
Αθύμως διάκειμαι ως πάσχων καθ’ εκάτερα, σώματι μεν βίου τοις βασάνοις, ψυχή δε πάθει αμπλακημάτων δεινών, τίνα ουν ευρήσω χαρμονήν, ει μη σε ακέστορα του ιάσαι αμφότερα.

Του Προδρόμου. Ωδή ε’. Εξέστη τα σύμπαντα.
Ισχύν θείου Πνεύματος ενδεδυμένος ένδοξε, πάσιν ανεβόας τοις παρούσι μετανοείτε˙ ιδού αξίνη σαφώς, των δένδρων προς ρίζαν κείται, νυν τέμνουσα τα άκαρπα τα δ’ εσθλά εκκαθαίρουσα.
Την γλώτταν ως σάλπιγγα, έχων Κυρίου Πρόδρομε, ευήχως εφώνεις τοις παρούσιν. Εγώ εν ύδατι βαπτίζω υμάς, οπίσω μου ο δ’ άλλος ισχυρός, βαπτίζων ελεύσεται εν πυρί τε και πνεύματι.

Ο θείος προέφησε, Προφήτης, ήξει ο Κύριος, Άγγελος αυτού δε προ προσώπου στέλλεται τρίβους προετοιμάζων αυτού ος σώσει λαόν τον απειθή και κατασκευάσει εις Θεού κλήρον άγιον.

Θεοτοκίον.
Νηδύϊ φερόμενος, τη μητρική ο Πρόδρομος της Παρθενικής ως έγνω ένδον τον τούτου κτίστην φρικτώς φερόμενον Πνεύματι Αγίω φωτισθείς ένδοθεν εσκίρτησε και πεσών προσεκύνησε.
Του Αγίου Αλεξάνδρου. Ωδή ε’. Εξέστη τα σύμπαντα.
Κηρύττεις σαφέστατα, ως Ησαΐας πρότερον, Θεόν σωματούμενον αρρεύστως, ον και δοξάζεις Πατρί συνάναρχον, και τω Παναγίω Πνεύματι, σύνθρονον αιώνιον, θεολόγος ως άριστος.

Λαμπρύνεις θεόσοφε τας διανοίας ευσεβών, πίστει ορθοδόξω τε και θεία ημάς διδάσκων Τριάδα σέβειν ορθώς, την άναρχον και ζωαρχικήν, ήνπερ και υπέρ ημών, συ πρεσβεύεις εκάστοτε.

Μανέντος διήλεγξας, σοφίσματα τα δόλια Αρείου Συνόδω εν τω πρώτη, μη καθυπήξας ταις του κρατούντος ορμαίς, προστάττοντος αυτώ συλλειτουργείν. Όθεν τη εντεύξει σου αόρατος κατέσφαξας.

Θεοτοκίον.
Αγία Θεόνυμφε, αγνή απεκύησας τον αναπαυόμενον Αγίοις, υιόν και Λόγον Πατρί συνάναρχον, τον καθαγιάζοντα ψυχάς εν Αγίω Πνεύματι, προσφευγόντων τη σκέπη Σου.

Καταβασία.
Ώ Τρισμακάριστον ξύλον! Εν ώ ετάθη Χριστός, ο Βασιλεύς και Κύριος˙ δι’ ου πέπτωκεν ο ξύλω απατήσας, τω εν σοι δελεασθείς, Θεώ τω προσπαγέντι σαρκί, τω παρέχοντι, την ειρήνην ταις ψυχαίς ημών.

Της Θεοτόκου. Ωδή στ’ Εβόησε προτυπών.
Νηδύϊ σου, ον ασπόρως συνέλαβες άχραντε, εκ φθοράς με ίνα σώση ικέτευε δέομαι Ιωνάν ως πάλαι, εκ κοιλίας του κήτους ερρύσατο.
Σύμπασα μεν Προφητών σε ομήγυρις Πάναγνε, και αι ρήσεις, και του νόμου προλέγουσι σύμβολα, ώσπερ και Μιχαίας, όρος εμφανές τε προεικόνισεν.

Οράματι κεκλεισμένην σε πύλην εώρακεν, ώ Παρθένε, Ιεζεκιήλ ως δια Σου του Θεού, εισελευσομένου, ον σωθήναι ημάς καθικέτευε.
Νοσήματα των παθών με κατέχει δυσχέρεια, και ουκ έχω, ως οράς παραμύθιον εύσπλαχνε, σοι μόνη προσπίπτω των παθών μου ασθένειαν ίασαι.

Του Προδρόμου. Ωδή στ’. Την θείαν.
Προς σε λαός πονηρότατος αφίκετο πειράζων και φάσκων σοι. Συ ει ο Κύριος αυτός δε έφης. Ουκ έγωγε άλλ’ άλλος εστίν, ος ήξει οπίσω πρώτος μου.

Ρευστής εγώ πέλω φύσεως, ος έρχεται δ’ οπίσω μου άρρευστος πέλει και άχρονος και ποιητής πάσης κτίσεως, ου ουκ ισχύω λύσαι, ουδέ τα πέδιλα.

Ορώντες πάντες συνέτρεχον πόρνοι τε και τελώναι και άσωτοι, και εβαπτίζοντο εκ σου Προφήτα πανένδοξε την προς Χριστόν πορείαν εκδιδασκόμενοι.

Θεοτοκίον.
Δεινών παντοίων τους δούλους σου, εξάρπασον Παρθένε Θεόνυμφε τους προσφυγόντας σου, υπό την σκέπην την άμαχον και της φρικτής μελλούσης ρύσαι κολάσεως.

Του Αγίου Αλεξάνδρου. Ωδή στ’ Την θείαν.
Νεύμασιν άνακτος, έκλινας, υπ’ αυτού συλλειτουργείν βιαζόμενος τω δολιόφρονι, όθεν εν θλίψει εβόησας, ως Ιωνάς Κυρίω λυτρωσαμένω σε.

Ξένα, θεόφρων θαυμάσια, τα σα α θείω κράτει απέδειξας, κατά του δυσσεβούς, όθεν εν χώρω απέκτεινας, δυσωδεστάτω αυτόν τροπωσάμενος.

Όλον τον πόθον ανέτεινας, Αλέξανδρε σοφέ, προς τον Κύριον, από νεότητος, όθεν μεσίτης γενού ημίν, ως έχων παρρησίαν προς τον Κύριον.

Θεοτοκίον.
Νηδύος Μήτερ απείρανδρε, Χριστόν ημίν αφράστως εκύησας, από παρθενικής, ώ και πρεσβεύεις εκάστοτε, υπέρ ημών των πιστώς δοξαζόντων σε.

Καταβασία.
Νοτίου θηρός εν σπλάγχνοις, παλάμας Ιωνάς σταυροειδώς διεκπετάσας, το σωτήριον Πάθος, προδιετύπου σαφώς˙ όθεν τριήμερος εκδύς, την υπερκόσμιον Ανάστασιν υπεζωγράφησε, του σαρκί προσπαγέντος, Χριστού του Θεού, και τριημέρω εγέρσει, τον κόσμον φωτίσαντος.

Κοντάκιον, ήχος πλ. δ’. (Τη υπερμάχω).
Τω αηττήτω αριστεί τα νικητήρια, ως λυτρωθείσα δυσσεβών ευχαριστήρια, αναγράφω σοι η ποίμνη σου Ιεράρχα, και γαρ Άρειον κατέκτεινας μαινόμενον, και φιλόσοφον επέσχες θρασυνόμενον. Όθεν κράζω σοι, Χαίρε πάτερ Τρισόλβιε.
Ο Οίκος.
Άγγελος εξ ανθρώπων επί γης ανεδείχθης, ως μέγας αληθώς Ιεράρχης˙ πάσαις γαρ αρεταίς αυγασθείς, ώσπερ άϋλος απέπτης των γεηρών προς τα ουράνια και υπέρ φύσιν ηγώνισαι. Δι’ ο και παρ’ ημών ακούεις.
Χαίρε καλέ Χριστού ποιμενάρχα.
Χαίρε σοφέ πιστών Ιεράρχα.
Χαίρε καθαιρέτης δυσσεβών ο αήττητος.
Χαίρε οικουμένης ο φωστήρ ο πολύφωτος.
Χαίρε ότι υπάρχεις Εκκλησίας ο Κόσμος.
Χαίρε ότι παρέχεις τοις πιστοίς την Ειρήνην.
Χαίρε ιερεύ ο στήσας το τρόπαιον.
Χαίρε αριστεύ ο κτείνας τον Άρειον.
Χαίρε δι’ ου κραταιούται η Πίστις.
Χαίρε Τριάδος ο μέγας Μύστης.
Χαίροις Πάτερ Τρισόλβιε.

Τη Λ’ του αυτού μηνός Αυγούστου μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών Αλεξάνδρου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως.

Έστησας Αλέξανδρε φλεγμονάς λόγων.
Λόγους προσευχαίς εμβαλών πυριπνόους.
Θείον Αλέξανδρον μόρος είλεν τριακοστή.
Έτεροι. Σχοίνους διαδράς Αλέξανδρε σαρκίου
Σχοίνισμα κλήρου χρηματίζεις Κυρίου.
Ούτος μετά τον ιερόν Μητροφάνην Επίσκοπος Νέας Ρώμης χειροτονείται, υπό των εν Κωνσταντινουπόλει απομεινάτων Αγίων Πατέρων της Α’ Οικουμενικής Συνόδου.
Ελέγχων δε διαρκώς την του Αρείου κακοδοξίαν παρά των αιρετικών υπέστη τότε αγώνας και πειρασμούς.
Και ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος, ει και χρηστός ήν άλλως το ήθος και του δικαίου είπερ τις άλλος διάπυρος εραστής, προς στιγμήν ου τη Πατριαρχική ευσεβεία εστοίχησεν, αλλά προσέδετο τοις Αρειανίζουσι, προτροπαίς του τότε Νικομηδείας Ευσεβείου. Όθεν τον θείον Αλέξανδρον ηνάγκαζε τον Άρειον εις κοινωνίαν δέξασθαι και ώριστο την ημέραν της μετ’ αυτού συλλειτουργίας. Και ο Αλέξανδρος κατά την εσπέραν εκείνην εις το θυσιαστήριον εισελθών εις πρηνή καταβαλών εαυτόν εδέετο του Θεού: «Ει μεν αληθής η Αρείου δόξα, εαυτόν την ωρισμένην ημέραν της υποδοχής αυτού μη ιδείν, ει δε μη, ήν αυτός έχει πίστιν αληθήν, Άρειον της ασεβείας δίκην δούναι». Ταύτα περιπαθώς ηκτιβόλει συν δάκρυσιν, όθεν ουν, άρτι της Συνόδου συνισταμένης, και ο Άρειος απήει μέγα φρονών και απιών θύττεται την γαστέρα προς έκκρυσιν κοιλίας και κύστεως, παρακλίνας δε της οδού κεκάθηκεν εαυτόν ως αποσκυβαλισόμενον το περίττευμα. Συνεξερρύει δε τη κόπρω εις τα έγκατα του αιρετικού, βιαίως την ζωήν απορρήξαντος.
Χρόνω δ’ ύστερον των τα αυτού τις φρονούντων πλούσιός τε και ου δυνάμει, επρίατο τούτον τον τόπον, αθελών την προτέραν όψιν, ώστε λήθην γενέσθαι τω δήμω.
Πατριαρχεύσας δε ο μακάριος έτεσι πεντεκέδεκα επί Βασιλείας Κωνσταντίνου πλήρης ημερών γενόμενος, ανευπαύσατο εν Κυρίω.
Τη αυτή ημέρα. Μνήμη των Αγίων Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως. Ιωάννου και Παύλου του Νέου.
Σκυθρωπά τα πρόσωπα της Εκκλησίας
Στέρησιν ου φέρονται την Ιωάννου.
Δρόμους ο Παύλος εκλιπών τους του βίου
Εύρηκε παύλαν των πόνων των του βίου.
Τη αυτή ημέρα μνήμη του θείου και θαυματουργού Φαντίνου.
Και γην υπελθών θαυματουργός Φαντίνος. Άνωθεν ημίν μάννα θαυμάτων βρύει.
Τη αυτή ημέρα μνήμη των Αγίων εξ Μαρτύρων των εν Μετιτινή. Εξάστερον Χριστιανομαρτύρων σέλας. Δύναν θαλάσσης ένδον, εκλάμπει Πόλω.
Τη αυτή ημέρα μνήμη των Αγίων δέκα εξ Μαρτύρων των Θηβαίων. Ερείς αριθμού τυγχάνειν εξ και δέκα. Τμηθέντας άνδρας αρτιάκις αρτίου.
Ταις του Σου Ιεράρχου πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός ελέησον και σώσον ημάς.
Ωδή ζ’. Της Θεοτόκου. Ουκ ελάτρευσαν.
Παρθενεύουσαν νηδύν, το πυρ της Θεότητος, την σην ουκ έφλεξεν, ως δροσοβόλος ποτέ, τους Παίδας η κάμινος Θεού προλέγουσα, εκ σου την γέννησιν, ώ ημείς κραυγάζομεν, ο Θεός ευλογητός ει.
Ρέει πάντοτε, πιστοίς διψώσι νάματα, ελέους άχραντε, σου εκ πηγής ήν ποτέ, ότι εξελεύσεται Ιωήλ έδειξεν εξ οίκου Θεού, ώ και ημείς κραυγάζομεν, ο Θεός ευλογητός ει.
Σε σαφέστατα, και θείως προεικόνισεν, όρος ο Δανιήλ εξ ου ο λίθος Χριστός, Αγνή αχειρότμητος, ετμήθη ως τεχθείς, ασπόρως εκ σου, ώ και ημείς κραυγάζομεν, ο Θεός ευλογητός ει.
Νέφος Άχραντε, βασάνου κατεκάλυψε, ψυχήν καρδίαν μου, και σκοτασμόν εμποιεί, φωτός δ’ ως γεννήτρια τούτο απέλασον, τη εμπνεύσει τε, πόρρω πρεσβείαις σου Αγνή, και φωτίζουσα με ρύσαι.
Ωδή ζ’. Του Προδρόμου. Ουκ ελάτρευσαν.
Ρωμαλέως τω Ηρώδη ανθισταμένος, ένδοξε Πρόδρομε τούτον ελέγχεις βοών. Ουκ εξέστιν έχειν σε ευνήν ομαίμονος ως αθέμιτον˙ ο δε μη ανασχόμενος την σην κάραν αποτέμνει.
Οία ένδοξος Προφήτης προ γεννήσεως έγνως τον Κύριον, και ως αμνόν του Θεού, τοις πάσιν υπέδειξας, προς θεοσέβειαν, έλκων άπαντας, αναβοών προς Κύριον. Ο Θεός ευλογητός ει.
Μέλλων τέλος το μακάριον εκδέχεσθαι Πρόδρομε ένδοξε, σους μαθητάς προς Χριστόν, τον Θεόν απέστειλας επερωτώντων αυτόν. Συ ει Κύριε, του σώσαι ο ερχόμενος ή έτερον προσδοκώμεν.
Ο Χριστός τοις μαθηταίς προσαπεφθέγξατο. Άπιτε είπατε τω Ιωάννη. Ιδού, νεκροί εξανίστανται κωφοί ακούουσιν εκκαθαίρονται λεπροί, και ώσπερ έλαφος οι χωλοί περιπατούσιν.
Ωδή ζ’. Του Αγίου Αλεξάνδρου. Ουκ ελάτρευσαν.
Παρρησίαν, κεκτημένος προς τον Κύριον, τον Βασιλέα και Συ, ως τρεις παίδες, απέδειξας, όντα κακόφρονα, και εβόησας, ο των Πατέρων Κύριος και Θεός ευλογητός ει.
Ροάς Πάτερ των δακρύων ου παρέβλεψε, των σων ο γλυκύς Ιησούς, ος αντεδόξασεν σε αυτόν δοξάσαντα, είναι Θεόν αληθή, ώ εβόησας ο των Πατέρων Κύριος, και Θεός ευλογητός ει.
Σε προβλέψασα, σοφέ η θεία πρόνοια, είναι της χάριτος, σκεύος εξαίρετον πρεπόντως ανέδειξεν Ιεραρχών καλλονήν, όθεν έλεγες, ο των Πατέρων Κύριος και Θεός ευλογητός ει.
Θεοτοκίον.
Νέμεις Άχραντε, τοις πιστοίς σοι προσπίπτουσι, δώρα επάξια, ως πάντων Δέσποινα, και Μήτηρ απείρανδρος του σου Υιού και Θεού, ώ κραυγάζομεν, ο των Πατέρων Κύριος και Θεός ευλογητός ει.
Καταβασία.
Έκνοον πρόσταγμα, τυράννου δυσσεβούς, λαούς εκλόνησε, πνέον απειλής και δυσφημίας θεοστυγούς. Όμως τρεις παίδας ουκ εδειμάτωσε ου πυρ βρώμιον˙ άλλ’ αντηχούντι δροσοβόλω πνεύματι, πυρί συνόντες έψαλλον˙ Ο υπερύμνητος, των Πατέρων και ημών, Θεός ευλογητός ει.
Ωδή η’. Της Θεοτόκου. Παίδες ευαγείς.
Τύπος σος Παρθένε εν καμίνω, αφλέκτως τους εμβατεύοντας παίδας ποτέ, του πατρός εξείλετο, και σε προεικόνισε, Θεού Μητέρα έσεσθε, ώ πάντες ψάλλομεν. Τον Κύριον υμνείτε τα έργα, και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας.
Τύπος σος Παρθένε εν καμίνω, αφλέκτως τους εμβατεύοντας παίδας ποτέ, του πατρός εξείλετο, και σε προεικόνισε, Θεού Μητέρα έσεσθε, ώ πάντες ψάλλομεν. Τον Κύριον υμνείτε τα έργα, και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας.
Ύμνον σοι Αγνή οίκω Κυρίου, κομίζω ον Ζαχαρίας προεφθέγξατο, και Μαλαχίας τε, Ναόν αυτού απέδειξε, εν σοι γαρ κατεσκήνωσεν ο Ποιητής του παντός, ον άπαντα υμνείτε τα έργα, και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας.
Φωτός λύχνος πρόδρομος Παρθένε, την Σάρκωσιν την εκ σου Θεού Πανάμωμε, εμφανώς εκήρυξε, δια της σκιρτήσεως, κατηξιώθη δε αυτόν βαπτίσαι λέγων τε, τον Κύριον υμνείτε τα έργα και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας.
Ήκω σοι τη μόνη μου ελπίδι, και καταφυγή και προστασία Δέσποινά μου, και βοώ εκ θλίψεως, μη εγκαταλίπης με, αλλά ρύσαί με Πάναγνε των περιστάσεων, του βίου, και μελλούσης γεέννης, όπως σε γεραίρω, την μόνην Θεοτόκον.
Ωδή η’ . Του Προδρόμου. Παίδας ευαγείς.
Νόμου παλαιάς τε και νέας, προφήτης και προφητών πάντων υπέρτερος υπάρχεις πανεύφημε, ου γαρ κάλαμος πνεύμασι ριπιζόμενος, άλλ’ έστης άσειστος τον Κύριον βοών ευλογείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας.
Μαινόμενος οίστρω ο Ηρώδης, μαινάδος Ηρωδιάδος το θυγάτριον, βλέπων κατωρχούμενον έφησεν ο άθλιος, ο μοι αιτήσας δίδωμι έως ημίσεος της εμής βασιλείας, μεθ’ όρκου κακείνο εξαιτείτο την κάραν του Προδρόμου.
Είχεν μεν φρουρά τον Ιωάννην, Ηρώδην δε πότος ευφραινόμενον τότε η πανάσεμνος κόρη κατωρχήσατο, αρέσασα δε είληφε, κάραν την πάντιμον Προδρόμου και αγίαν ως ταύτην τη μητρί προσάξη τιμαλφέστατον δώρον.
Θεοτοκίον.
Λύτρωσαι πόλιν σου Παρθένε, εκ πάσης απειλής τε και κακώσεως, σεισμού καταπτώσεως βαρβαρικής αλώσεως και φοβεράς κολάσεως του αιωνίου πυρός, σε γαρ μετά Θεόν σωτηρίαν, άπαντες πλουτούμεν, Χριστιανοί Παρθένε.
Ωδή η’ . Του Αγίου Αλεξάνδρου. Παίδας ευαγείς.
Ταμείον της χάριτος εδείχθης, εν πόλει τη Νικαίων ευαγεί, τη πριν συνελεύσει ένδοξε, και εθεολόγησας, Υιόν Πατρί συνάναρχον και θείω Πνεύματι, ως οι παίδες τω Κυρίω κραυγάζων, τα έργα υμνείτε Θεόν εις τους αιώνας.
Υπέπεσεν όντως θεία δίκη, εφύβριστον τ΄ αυθαδέστατον το βδέλυγμα, Πάτερ μεσιτεία σου, δι’ ής εχαροποίησας, λαόν ορθώς δοξάζοντα Τριάδα άναρχον, απαύστως τε βοώντα Κυρίω, υμνείτε τα έργα Θεόν, εις τους αιώνας.

Φυλάττεις την ποίμνην σου και ήδη, Θεόφρων τη ση δεήσει, ως και πανηγυυρίζουσα την θείαν μνήμην σου Θεώ τω σε δοξάσαντι κράζει, υμνείτε τα έργα Θεόν εις τους αιώνας.
Θεοτοκίον.

Η μήτρα σου άχραντε Παρθένε, τον ένα Τριάδος της μακαριστής αφθόρως εκύησεν εν δυσί ταις φύσεσιν, και δύο ταις θελήσεσιν ον καθικέτευε, υπέρ των βοώντων απαύστως, υμνείτε τα έργα αυτόν εις τους αιώνας.

Καταβασία.
Αινούμεν, ευλογούμεν και προσκυνούμεν τον Κύριον.
Ευλογείτε Παίδες, της Τριάδος ισάριθμοι, Δημιουργόν Πατέρα Θεόν˙ υμνείτε τον συγκαταβάντα Λόγον, και το πυρ εις δρόσον μεταποιήσαντα˙ και υπερυψούτε, το πάσι ζωήν παρέχον, Πνεύμα πανάγιον εις τους αιώνας.
Ωδή θ’. Της Θεοτόκου Άπαξ γηγενής.
Χαίρε ώ Αγνή, χαράς ευαγγέλια παρά Αγγέλου ποτέ, μόνη δεξαμένη τε, μόνη τεκούσα τον λυτρωτήν ημών, χαράς αιτία Δέσποινα, χαρμονή πάντων τε αγγέλων και ανθρώπων και κτίσεως, εις αιώνας συ χαίρε Θεόνυμφε.

Ψάμμος αληθώς, τω πλήθει εγκώμια, τα σα υπάρχει Αγνή, σε γαρ και ουράνιαι, τάξεις υμνούσιν ως Θεομήτορα, του μόνου τε τα σύμβολα και Προφητών οι χοροί, Αποστόλων, Μαρτύρων, Αγίων τε και ανθρώπων το γένος Θεόνυμφε.

Ωδάς αν Αγνή, απείρους προσοίωμεν, σοι τη Μητρί του Θεού, ουκ αν δυνηθησόμεθα, αιτείν αξίως ως Θεομήτορα, αλλά την πίστιν Δέσποινα, και προθυμίαν ημών, δεξαμένη, τω Υιώ σου, πρέσβευε, ίνα σώση ημάς τους υμνούντας σε.
Σοι Θεού Μητρί, προσπίπτω δεόμενος, τον ύμνον δέχου Αγνή, όνπερ σοι προσέφερον, συν τούτω όμως την προθυμίαν μου, και πόθον πίστιν τε Δέσποινα, και μη παρίδης με νυν, αλλά τω Υιώ σου πρέσβευε ρυσθήναι με, εκ κινδύνων κακών, και κολάσεως.
Ωδή θ’. Του Προδρόμου. Άπας γηγενής.
Πότος βδελυρός και δείπνος πανάσεμνος όρχισις άτερπνος έθελξαν τον δείλαιον, μάλα προς οίστρον ακολασίας δεινής, και της μαινάδος μίσθωμα κάραν εκδίδωσι του Προδρόμου, ής ουδέ αντάξιος, κόσμος άπας. Φρικτόν το μυστήριον.
Όπως ο δεινός, Ηρώδης ουκ έφριξε Κριτήν αλάθητον, άλλ’ εν τη ψυχή αυτού ένδον, δολίως φόνον επέτρεψε του Βαπτιστού μαινόμενος, ως ελεγχόμενος και μη φέρων ευκαιρίαν ήθελε, και ευρών αποτέμνει τον δίκαιον.
Όντως από γης εισέδυς εις Άγια, οία περ Άγγελος, ως αγγελικώς εν γη, σοφέ βιώσας Κυρίου Πρόδρομε των υμνητών σου μέμνησο άνωθεν ένδοξε και πταισμάτων αίτησαι την άφεσιν και ειρήνην παράσχου και έλεος.

Θεοτοκίον.
Ώ Θεού Υιέ, μακρόθυμε Κύριε, και πολυέλεε του σου Βαπτιστού λιταίς και ικεσίαις της κυησάσης τε, και πάντων των Αγίων σου, σώσον τους δούλους σου και χορήγει άνωθεν τα τρόπαια, βασιλεύσιν ημών ως φιλάνθρωπος.

Ωδή θ’. Του αγίου Αλεξάνδρου. Άπας γηγενής.
Χάριτι Θεού, φωτισθείς Θεόσοφε, ορθώς εκύρυξας, Άχραντον την Δέσποιναν, φωτός μητέρα, και υπερένδοξον, όθεν και Συ πανόλβιε, αυτή κραυγάζεις αεί˙ Θεοτόκε, φύλαττε τους δούλους σου, τους πιστώς προσκυνούντας τον τόκον σου.

Ψεύδους οδηγόν, ανείλες πανάγιε, τη ιερά προσευχή, όθεν και εστήριξας, λαόν τη πίστει τη ορθοδόξω σεπτώς, και διευθύνων οίακας ορθοδοξίας σοφέ, εις έτη τρία δεκάσι επί δυσί, θεαρέστως μετέστης προς Κύριον.

Ώφθης Ιερέ, φωστήρ Εκκλησίας συ, Πατριαρχών καλλονή, όθεν παριστάμενος, Τριάδι ήδη μη παραβλέψης ημάς, αλλά και πάντας φύλαττε, τους σε γεραίροντες, και τους πίστει τιμώντας την μνήμην σου ένδοξε.

Θεοτοκίον.
Σώσον ώ Αγνή, ημάς τους προσπίπτοντας τη προστασία τη ση, Σε γαρ πάντες έχομεν, ελπίδα μόνην καταφυγήν αληθώς, και γαρ μήτηρ Πάναγνε, του σου Υιού και Θεού, όσα βούλει πάντα όντως δύνασαι τους υμνούντας σε φύλαττε.
Είτα στιχολογούμεν την Τιμιωτέραν.

Καταβασία.
Μυστικός ει Θεοτόκε Παράδεισος, αγεωργήτως βλαστήσασα Χριστόν, υφ’ ου το του Σταυρού, ζωηφόρον εν γη, πεφυτούργηται δένδρον˙ δι’ ού νυν υψουμένου, προσκυνούντες αυτόν σε μεγαλύνωμεν.
Εξαποστειλάριον. Του αγίου Αλεξάνδρου. Γυναίκες ακουτίσθητε.
Τον μέγαν αρχιποίμενα, Αλέξανδρον τον πάνσοφον, τον καθελόντα Αρείου, κακοδοξίαν εντόνως, και τους λαούς στηρίζοντα, εις πίστιν την ορθόδοξον, ανευφημήσωμεν πάντες, χρεωστικώς εκτελούντες την ιεράν αυτού μνήμην.
Θεοτοκίον.
Κυρίως Θεοτόκον σε, ομολογώ πανάχραντε, Θεόν γαρ έτεκες όντως, Πατρί τον ομοούσιον, και σύνθρονον υπάρχοντα, ως ο σοφός εκήρυξεν, Αλέξανδρος Θεοπνεύστως, ου εκτελούντες την μνήμην και σε πιστώς ανυμνούμεν.
Εις τους Αίνους. Ιστώμεν στίχ. δ’ και ψάλλομεν στιχηρά
Προσόμοια, δ’ δευτερούντες το πρώτον.
Ήχος α’ . Των ουρανίων ταγμάτων.
Α’. Αινείτε Αυτόν επί ταις δυναστείαις Αυτού. Αινείτε Αυτόν κατά το πλήθος της μεγαλωσύνης Αυτού.
Β’. Αινείτε Αυτόν εν ήχω σάλπιγγος˙ Αινείτε Αυτόν εν ψαλτηρίω και κιθάρα.
Γ’. Αινείτε Αυτόν εν τυμπάνω και χορώ˙ Αινείτε Αυτόν εν χορδαίς και οργάνω.
Δ’. Αινείτε Αυτόν εν κυμβάλοις ευήχοις˙ Αινείτε Αυτόν εν κυμβάλοις, αλλαλαγμού.
Πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριον.

Του αμπελώνος εργάτης δια της πίστεως των εντολών εδείχθης του Χριστού Θεοφόρε, δι’ ο και Βασιλείας της άνω λαβών, μυστικώς το δηνάριον, αδιαλείπτως πρεσβεύεις υπέρ ημών, των τιμώντων σε σοφέ Αλέξανδρε. (Δις).
Εν τη του Πνεύματος αίγλη καταλαμπόμενος, το ζοφερόν καθείλες και ληρώδες Αρείου, Αλέξανδρε τρισμάκαρ, όθεν σοφώς δογματίσας Τριάδα Θεόν, υπό πιστών εδοξάσθης και συνετών και την ποίμνην σου διέσωσας.

Θείαις θεόφρων ακτίσι περιλαμπόμενος, τη του Θεού δυνάμει, τας ιάσεις παρέχεις, ψυχών τε και σωμάτων τοις πίστει και νυν, επιτελούσι, την μνήμην σου, Αλέξανδρε Πάτερ θαυματουργέ, μη ελλίπης υπερεύχεσθαι.

Δόξα. Ήχος πλ. α’.
Όσιε Πάτερ, της ευσεβείας τον δρόμον, κατά Παύλον τελέσας, της δικαιοσύνης τον στέφανον, επαξίως εκομίσω˙ ου γαρ ενάρκησας μακάριε, εν τω της αρετής αγώνι, αλλά πάντα έθου, και ασθενείας φύσεως ουκ εφείσω, υπέρ της αληθούς του Σωτήρος δόξης, και τους αυτήν σμικρύνοντας, στερρώς κατηγωνίσω. Άλλ’ ώ Ιεράρχα Αλέξανδρε, τη ανάρχω Τριάδι πρέσβευε, συν τοις σοις συλλειτουργοίς Παύλω και Ιωάννη, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Και νυν. Θεοτοκίον.
Μακαρίζομέν σε, Θεοτόκε Παρθένε, και δοξάζομέν σε, οι πιστοί κατά χρέος, την πόλιν την άσειστον, το τείχος το άρρηκτον, την αρραγή προστασίαν, και καταφυγήν των ψυχών ημών.

ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΣΙΣ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ

Τα Τυπικά και οι Μακαρισμοί, εκ των Κανόνων του Αγίου, η γ’ και στ’ ωδή του δ’ ήχου.
Μετά την Είσοδο, τα Απολυτίκια των Αγίων και το Κοντάκιον, Ιωακείμ και Άννα ονειδισμού ατεκνίας, κλπ.

Το Τρισάγιον

και ο Απόστολος

Προκείμενον.
Το στόμα μου λαλήσει σοφίαν και η μελέτη της καρδίας μου σύνεσιν. Τι ανταποδώσω τω Κυρίω περί πάντων ων ανταπέδωκέ μοι.

Προς Εβραίους επιστολής Παύλου το Ανάγνωσμα.
Κεφ. Ζ’ στίχ. 26-Η’ , στίχ. 8.

Αδελφοί, τοιούτος ημίν έπρεπεν αρχιερεύς, όσιος, άκακος, αμίαντος, κεχωρισμένος από των αμαρτωλών και υψηλότερος των ουρανών γενόμενος, ος ουκ έχει καθ’ ημέραν ανάγκην, ώσπερ οι αρχιερείς, πρότερον υπέρ των ιδίων αμαρτιών θυσίας αναφέρειν, έπειτα των του λαού. Τούτο γαρ εποίησεν εφάπαξ εαυτόν ανενέγκας. Ο νόμος γαρ ανθρώπους καθίστησιν αρχιερείς έχοντας ασθένειαν, ο λόγος δε της ορκωμοσίας της μετά τον νόμον υιόν εις τον αιώνα τετελειωμένον. Κεφάλαιον δε επί τοις λεγομένοις τοιούτον έχομεν αρχιερέα, ος εκάθισεν εν δεξιά του θρόνου της μεγαλωσύνης εν τοις ουρανοίς, των αγίων λειτουργός και της σκηνής της αληθινής, ήν έπηξεν ο Κύριος, και ουκ άνθρωπος.

Ευαγγέλιον εκ του κατά Ματθαίου.
Κεφ. Ε’ στίχ. 14-19.
Είπεν ο Κύριος τοις εαυτού μαθηταίς. Υμείς έστε το φως του κόσμου˙ ου δύναται πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη. Ουδέ καίουσι λύχνον και τιθέασιν αυτόν υπό τον μόδιον, άλλ’ επί την λυχνίαν, και λάμπει πάσι τοις εν τη οικία. Ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσι υμών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον πατέρα υμών τον εν τοις ουρανοίς. Μη νομίσητε ότι ήλθον καταλύσαι τον νόμον ή τους προφήτας˙ ούκ ήλθον καταλύσαι αλλά πληρώσαι. Αμήν γαρ λέγω υμίν, έως παρέλθη ο ουρανός και η γη, ιώτα εν ή μία κεραία ου μη παρέλθη από του νόμου έως αν πάντα γένηται. Ός εάν ουν λύση μίαν των εντολών τούτων των ελαχίστων και διδάξη ούτω τους ανθρώπους, ελάχιστος κληθήσεται εν τη βασιλεία των ουρανών˙ ος δ’ αν ποιήση και διδάξη, ούτος μέγας κληθήσεται εν τη βασιλεία των ουρανών.
(Κυριακή των Πατέρων της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s