Επικοινωνία

Posted: 24/04/2015 in Uncategorized


komvos@mail.com

για προτάσεις και επικοινωνία.



                                                                                                                                                                                        

geronta_kai_i

Χρειάζεται ο άνθρωπος, μετάνοια που την δίνει ο Θεός και 

συχνή εξομολόγηση.

Χρειάζεται σιωπή, νηστεία, προσευχή, εκκλησιασμό

   και θεία κοινωνία.

Ι.Μ.Καρακάλλου

(Ιερομόναχος Φιλόθεος,

ηγούμενος Ιεράς Μονής Καρακάλλου, 

Άγιον Όρος)

Φαντάζει ίσως εύτελές και άκαιρο τό έρώτημα πού διατυπώνεται στον τίτλο τού άρθρου τούτου. Όλοι γνω­ρίζουν ότι τό βδελυρό άνοσιούργημα τών κατοίκων τών Σοδόμων, της Γομόρρας και τών γύρω άπό αύτές πόλεων ήταν τό διαστροφικό πάθος της ομοφυλοφιλί­ας. Πάθος τόσο βδελυκτό στά μάτια τού Θεού, ώστε οί πόλεις αύτές νά παραμέ­νουν ύπόδειγμα αιώνιο της φρικτής άποδοκιμασίας τού Θεού μέ τή βαριά τιμωρία πού ύπέστησαν, άφανιζόμενες άπό προ­σώπου γης μέ θειάφι και φωτιά (βλ. Γεν. ιθ’ 24-25).

Ωστόσο, μέσα στήν Αγία Γραφή έχου­με μία άναφορά στό άμάρτημα τών Σοδομιτών άπό τό στόμα τού ίδιου τοΰ Θεού, πού μας συγκλονίζει άκόμα περισσότε­ρο. Γύρω στό 600 π.Χ. ό Θεός μέσω τού προφήτη ‘Ιεζεκιήλ προειδοποιεί τούς άμετανόητους ‘Ιουδαίους γιά τήν τιμωρία πού πρόκειται νά έπέλθει κατά της Ιερου­σαλήμ λόγω τής τραγικής άποστασίας της άπό τό νόμο Του και τής γενικής δι­αφθοράς της. ‘Ονομάζει ό παντοκράτωρ Κύριος τά Σόδομα άδελφή τής Ιερουσα­λήμ, έξαιτίας τής παρόμοιας διαφθοράς, και κατονομάζει τό άμάρτημα τής πόλε­ως τών Σοδόμων, έξηγώντας παράλληλα γιατί τήν κατέστρεψε ό Ίδιος και ταυ­τόχρονα άπειλώντας τήν Ιερουσαλήμ ότι τήν ‘ίδια τύχη θά έχει κι αύτή.

Αύτό πού μάς έκπλήσσει στά λόγια τού Θεού είναι ότι τό άμάρτημα τών Σοδόμων δέν ονομάζεται άπό τόν καρδιογνώστη Κύριο όπως έμείς τό ξέρουμε, άλλά δια­φορετικά.

Διαβάζουμε: «Πλήν τούτο τό άνόμημα Σοδόμων τής άδελφής σου». πό ήταν τό άμάρτημα τών Σοδόμων, τής πόλε­ως αύτής πού άποδείχθηκε άδελφή σου. Ποιό;

«Ύπερηφανία» (Ιεζ. ις’ 49)!

Ή ύπερηφάνεια, ή καύχηση, τό θράσος, ή άλαζονεία! Και έξηγεί ό άγιος Θεός: «Εμεγαλαύχουν και έποίησαν άνομήματα ένώπιον έμού» (στίχ. 50). Ήταν αλαζόνες, λέγει, και καυχώνταν, κόμπαζαν γι΄ αύτά πού έκαναν, και τις αμαρτίες τους δέν τις έκαναν κρυφά, άλλά φανερό, μπροστά μου, στό φώς της ήμέρας, μέ αύθάδεια και άναισχυντία, χωρίς συστολή και φόβο. «Τήν αμαρτίαν… ούχί λάθρα έπαισχυνόμενοι πεποιήκασιν, άλλ’ οιονεί έπαγαλλόμενοι τί έργασία των πονηρών άνήγγειλαν πάσι και ένεφάνισαν», σχο­λιάζει σέ άνάλογο άγιογραφικό χωρίο (Ησ. γ’ 9) και ό Μ. Βασίλειος. Τήν άμαρτία τή διέπρατταν όχι κρυφά και μέ ντρο­πή, άλλά τή διέδιδαν παντού και τή δια­φήμιζαν, σάν νά άγάλλονταν μέ τά βρώ­μικα έργα πού έκαναν.

Γι’ αύτό κι ‘Εγώ, συνεχίζει στό λόγο Του ό δικαιοκρίτης Κύριος, τούς άφάνισα άπό προσώπου γης, έτσι πού τούς είδα νά φέ­ρονται. «Και έξήρα αύτάς καθώς είδον» (στίχ. 50).

Συγκλονιστικός ό θεϊκός λόγος: «Τούτο τό άνόμημα Σοδόμων»: όχι αύτό πού θά περιμέναμε νά άκούσουμε, άλλά «ύπερηφανία».

Έχει βάθος ή θεϊκή έτυμηγορία. Παρου­σιάζει τή ρίζα και αίτία της έκφυλιστικής, διαστροφικής άμαρτίας τών Σοδομιτών, πού δέν ήταν άλλη άπό τήν άλαζονεία, τήν αύθάδεια, τόν κομπασμό, τήν ύβρι ένώπιον τού Θεού. Δέν ήταν μόνο ότι άμάρταναν, άλλά και καυχώνταν γιά τήν άμαρτία τους. Αύτό ήταν τό έξοργιστικό στά μάτια του Θεού. Και γι’ αύτό τούς έξήλειψε.

Γιατί τά γράφουμε αύτά;…

Φρίκη! Φρίκη, καθώς παρατηρεί κανείς τήν ταυτότητα στις διαθέσεις τών Σοδο­μιτών μέ τούς νεοσοδομίτες. Λές κι έχουν γραφεί τά λόγια αύτά του 600 π.Χ. γιά όσα σήμερα λαμβάνουν χώρα σέ όλο τόν κόσμο, και στήν πατρίδα μας.

«Gay pride»! Παρέλαση ομοφυλοφίλων σέ πρωτεύουσα και συμπρωτεύουσα, μέ κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα και διαφήμισή τους: «Pride»! Καύχηση! ‘Υπερη­φάνεια!

Είναι νά μή φρικιά κανείς διαπιστώνον­τας τήν ομοιότητα; «Και έξήρα αύτάς κα­θώς είδον». Γι΄ αύτό τούς κατέστρεψα, δηλώνει ό Θεός…

Όσοι σ’ αύτόν έδώ τόν τόπο θέλουμε άκόμα νά στεκόμαστε έπάνω στό φόβο του Θεού- όσοι άγωνιούμε νά μήν καταντήσει ή πατρίδα μας «εις βάθος κακών», ώστε νά «καταφρονεί», νά μήν ύπολογίζει τί­ποτε (Παρ. ιη’ 3)· όσοι δέν άντέχουμε νά βλέπουμε τήν πατρίδα μας νά μεταβάλ­λεται σέ Σόδομα και Γόμορρα…, άς έννοήσουμε τό βάθος τών θείων λόγων. ‘Άς λεπτύνουμε τά πνευματικά μας αισθητή­ρια, γιά νά μπορέσουμε νά διαπιστώσου­με τό εύρος της «ύπερηφανίας», δηλαδή της προκλητικής και αύθάδους άναισχυντίας πού έχει κατακλύσει τόν κόσμο μας, τήν έποχή μας, τούς δρόμους τών πόλεών μας, τις άφίσες και γιγαντοοθόνες τού ύλόφρονος πολιτισμού μας, τό «στύλ» της ζωής μας, τις ίδιες τις καρδιές μας, γι’ αύτό και τις αισθητικές έπιλογές και προ­τιμήσεις μας- όλο αύτό τό κλίμα, τήν άτμόσφαιρα μέσα στήν όποια κινούμαστε και ή όποια εύνοεί τήν έμφάνιση διαρκώς νέ­ων παρόμοιων έκτρωμάτων…

Άς καταλάβουμε τή σοβαρότητα τών περιστάσεων, τό χείλος τοϋ γκρεμού στό όποιο βρισκόμαστε, κι άς φορέσουμε έπά­νω μας «σάκκο και σποδό». Νά πέσου­με στά γόνατα, νά ύψώσουμε τά χέρια, νά κλαύσουμε ένώπιον του Θεού παρα­δεχόμενοι ότι «ήμάρτομεν, ήνομήσαμεν, ήδικήσαμεν» ένώπιον Του (πρβλ. Δαν. γ’, Προσ. 5) κι ότι μετανοούμε- έπιστρέφουμε άπό τόν μάταιο όγκο, τήν κενοδο­ξία, τή ματαιοδοξία μας, τόν τύφο και τήν άλαζονεία μας, στόν άγνότατο φόβο Του. Αύτόν τόν φόβο, τόν φόβο του Θεού, τό δέος, τήν εύλάβεια, τή συναίσθηση της άπανταχού παρουσίας Του άς καλλιερ­γήσουμε στούς εαυτούς μας και στά παι­διά μας.

Άλλος δρόμος δέν ύπάρχει. Ή προει­δοποίηση τού νόμου του Θεού είναι σαφής: Τήν ύβρι τήν άκολουθεί ή συντριβή, και «Κύριος ύπερηφάνοις άντιτάσσεται» (Παρ. ις’ 18, γ’ 34).

Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”, Σεπτ. 2016

Βεβαίως οι Χριστιανοί δεν διακρίνονται από τους άλλους ανθρώπους ούτε στη χώρα που ζουν ούτε στη γλώσσα ούτε στις συνήθειες. 2 Διότι ούτε σε πόλεις ιδιαίτερες κατοικούν, ούτε διάλεκτο ξεχωριστή χρησιμοποιούν, ούτε επίσημο βίο ακολουθούν. 3 Και βέβαια η διδασκαλία τους δεν έχει επινοηθεί με σκέψεις και προσπάθειες πολυάσχολων ανθρώπων, ούτε προβάλλουν αυτοί θεωρία ανθρώπινη, όπως μερικοί άλλοι. 4 Κι ενώ κατοικούν σε ελληνικές και ξένες πόλεις, όπως έτυχε ο καθένας, και ακολουθούν τα εγχώρια έθιμα και στην ενδυμασία και στη διατροφή και γενικά στη ζωή τους, παρουσιάζουν ομολογουμένως θαυμαστή και παράξενη τη στάση ζωής τους. 5 Κατοικούν στις ιδιαίτερες πατρίδες τους, αλλά ως προσωρινοί· μετέχουν σε όλα ως πολίτες, και όλα τα υπομένουν σαν ξένοι· κάθε ξενική γη είναι πατρίδα τους, και κάθε πατρίδα τούς είναι ξένη. 6 Παντρεύονται όπως όλοι, τεκνογονούν, αλλά δεν εγκαταλείπουν τα παιδιά τους. 7 Παραθέτουν τράπεζα κοινή, αλλ’ όμως όχι ακάθαρτη. 8 Περιβάλλονται από σάρκα, αλλ’ όμως δεν ζουν σαρκικά. 9 Ζουν στη γη, αλλά πολιτεύονται στον ουρανό. 10 Υπακούουν στους θεσπισμένους νόμους, και με τη διαγωγή τους ξεπερνούν τους νόμους. 11 Αγαπούν τους πάντες, και από όλους διώκονται. 12 Περιφρονούνται και καταδικάζονται· θανατώνονται, και ξαναζούν. 13 Πτωχεύουν, και πλουτίζουν πολλούς· όλα τα στερούνται, και όλα τα έχουν με αφθονία. 14 Ατιμάζονται, και μέσα στις ατιμίες δοξάζονται. Βλασφημούνται, και δικαιώνονται. 15 Κακολογούνται, κι αυτοί δίνουν ευλογίες· υβρίζονται, και τιμούν. 16 Κάνουν το καλό, και τιμωρούνται ως κακοί· τιμωρούνται, και χαίρονται σα να τους δίνουν ζωή. 17 Από τους Ιουδαίους πολεμούνται ως αλλόφυλοι, και από τους ειδωλολάτρες καταδιώκονται, και την αιτία της έχθρας δεν μπορούν να την πουν αυτοί που τους μισούν.
…….

Είναι  κείμενο του 2ου μ.Χ. Αιώνα. Εικάζεται ότι κάποιος μαθητής του Αθηναγόρα το έστειλε σε κάποιο Διογνητο και του περιγράφει τι είναι οι Χριστιανοί την εποχή εκείνη.

Λέει ο 31ψαλμος στον 6ο στίχο , ότι ο ευλαβής και ευσεβής δεν αφήνει να παλαιώσει μέσα του ή αμαρτία. (Οπωσδήποτε όλοι οι άνθρωποι πέφτον αλλά ο ορθόδοξος, τρέχει γρήγορα για να μην αφήσει το μικρό να γίνει μεγάλο ) εν καιρώ ευθέτω λέει ο Δαυίδ τρέχει για εξομολόγηση.

Συνεπώς ο κατακλύσμος των υδάτων (δη.λ να φτάσει να πνιγή πνευματικά) δεν θα τον αγγίξει τον άνθρωπο που τρέχει και εξομολόγηται γρήγορα και συχνά.

Επειδή προλαβαίνει την αμαρτία να μην ριζώσει μέσα του και συνεπώς διατηρεί και ακμαιότητα υγείας ψυχοσωματικης μας λέει ο πατήρ Αθανάσιος Μυτιληναίος που επεξηγει τον ψαλμό και στο τέλος σημειώνει ότι αυτό είναι το μυστικό η γρήγορη και συχνή εξομολόγηση.μας λέει επίσης ότι ο ίδιος χαίρεται ιδιαίτερα όταν άνθρωποι τρέχουν για εξομολόγηση όχι επειδή κάναν φόνο η έγκλημα αλλά επειδή τσακωθηκαν η θυμωσαν κ.α και έτσι δεν αφήνουν την αμαρτία να χρονισει με αποτέλεσμα να χάνουν τον ύπνο τους ή να γίνονται μελαγχολικοί με ψυχώσεις καταθλίψεις κ.α

Δὲν ὑπάρχει κίνδυνος νά… μολυνθῶμεν, οὔτε μνημονεύοντες τοὖ Πατριάρχου (ἐφ’ ὅσον ἀκόμη δὲν κατεδικάσθη), οὔτε, πολλῶ μᾶλλον, δεχόμενοι εἰς κοινωνίαν τοὺς μνημονεύοντας αὐτοὖ. Τὰ ἀντιθέτως λεγόμενα εἶνε ἀνόητοι «ζηλωτισμοί».

(Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος)

Ἡ ὀνομαζόμενη «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος» τῆς Ὀρθοδοξίας συνεκλήθη καὶ συνεδρίασε στὴν Κρήτη τὴν ἑβδομάδα τῆς Πεντηκοστῆς (18-26 Ἰουνίου 2016).

Δύο μῆνες μετά, κρίνοντας μὲ νηφαλιότητα τὸ ὅλο ἐγχείρημα, μποροῦμε νὰ καταλήξουμε στὶς ἑξῆς παρατηρήσεις γιὰ τὴν ἀμφιλεγόμενη «Σύνοδο»:

>1. ΗΤΑΝ ΣΥΝΟΔΟΣ;

Ἕνα πρῶτο ἐρώτημα ἀφορᾶ στὴν ἴ­δια τὴ φύση τῆς Συνόδου: Ἦταν πράγματι Σύνοδος; Τὸ ἐρώτημα εἶναι καίριο. Διότι κατὰ τὴ σύγκλησή της καὶ τὶς ἐργασίες της, μὲ τὴν καθιέρωση νὰ ψηφίζουν μόνο οἱ Προκαθήμενοι καταλύθηκε οὐσιαστικὰ ἡ ἔννοια τῆς συνοδικότητας. Ἦταν περισσότερο, ὅπως παρετήρησε ὁ Ἐπίσκοπος τῆς ἐπισκοπῆς Μπάτσκας τοῦ Πατριαρχείου τῆς Σερβίας Εἰρηναῖος (Μπούλοβιτς), μιὰ «Σύναξις Προκαθημένων», ἡ ὁποία μάλιστα «ἐνεργεῖ ἐμπράκτως ὡς συλλογικός τις πάπας».

Τὴν προβληματικότητα τὴν ἀναγνώρισαν καὶ ἔνθερμοι ὑποστηρικτὲς τῆς «Συνόδου». Ἔτσι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας στὴν ὁμιλία του κατὰ τὴν ἐναρκτήρια συνεδρίαση τῆς «Συνόδου», ἀπαντώντας στοὺς ἐπικριτές της, εἶπε ὅτι αὐτὴ ἀποτελεῖ «ἰδιαιτερότητα… δὲν εἶναι ἕνα ἀκριβὲς ἀντίγραφο τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων… εἶναι κάτι ἰδιαίτερο».

Πιὸ ξεκάθαρα ὁ καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Θεσσαλονίκης κ. Χρυσόστομος Σταμούλης, ἀναφερόμενος στὶς καινοτομίες της, τὴ λεγόμενη «ἀρχὴ τῆς ὁμοφωνίας» καὶ τὴν καθιέρωση τῆς «μίας ψήφου ἀνὰ Ἐκκλησία», εἶπε πρὶν τὴ σύγκλησή της τὰ ἑξῆς: «Ὄντως, ἡ συγκεκριμένη διαδικασία εἶναι ἀμάρτυρη ἐντὸς τῆς ἱστορίας τῆς Ἐκκλησίας. Ὄντως φαίνεται νὰ ἀγνοεῖται τὸ ἱστορικὸ κεκτημένο ποὺ θέλει τὸν κάθε ἐπίσκοπο νὰ ἔχει μία ψῆφο. Ὄντως φαίνεται νὰ ἀντικαθίσταται ὁ ἐπίσκοπος ἀπὸ τὸν πρῶτο καὶ νὰ ὑποχωρεῖ ἡ ἰδιαιτερότητα τοῦ προσώπου γιὰ χάρη τοῦ καθόλου τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας. Νὰ χάνεται στ᾿ ἀλήθεια ‘‘ἡ ἑνότητα ἐν τῇ ποικιλίᾳ’’. Ἢ, ἀκόμη πιὸ σκληρά, ἡ υἱοθέτηση τῆς μίας ψήφου νὰ ἀποτελεῖ τὸν «θρίαμβο τοῦ ἀτομοκεντρικοῦ τύπου τῶν ‘‘συμβάσεων’’». Καὶ δὲν χωράει καμία ἀμφιβολία πὼς σὲ ὅ­λα τὰ παραπάνω θὰ μπορούσαμε νὰ προσθέσουμε καὶ ἄλλα. Νὰ ποῦμε γιὰ παράδειγμα ὅτι μὲ τὴν ἀποδοχὴ τῆς ὁμοφωνίας, ἀλλὰ καὶ τῆς μίας ψήφου ἡτ­τᾶται ἡ Ἐκκλησιολογία τῆς συνοδικότητας, βιάζεται ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ περιθωριοποιεῖται ἡ ἴδια ἡ ζωή».

Ὁ κ. Σταμούλης ὅμως σωστὰ ἐπισημαίνει καὶ ἕνα ἀκόμη σημεῖο ἐξίσου προβληματικό: Τὸ ὅτι ἡ «Σύνοδος», ἔτσι ὅπως προετοιμάστηκε, ἦταν ἀποκομμένη ἀπὸ τὸν λαό. Εἶπε: «Ἐὰν διαπιστώνεται, λοιπόν, ἕνα ἔλλειμμα, αὐτὸ βρίσκεται στὴν ἐνημέρωση τῆς βάσης, στὴν ἐνημέρωση τῶν λαϊκῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν κληρικῶν, τόσο τῶν δύο πρώτων βαθμίδων, ὅσο καὶ τῶν ἐπισκόπων τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν. Φαίνεται ἔτσι νὰ λησμονεῖται ἢ νὰ παραθεωρεῖται πὼς ‘‘ἡ Σύνοδος δὲν συνέρχεται γιὰ τὸν ἑαυτό της· συνέρχεται γιὰ ὅλο τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, γιὰ ὅλο τὸν κόσμο’’, καθὼς «“εἶναι ἐκ τοῦ σώματος”, “ἐν τῷ σώματι”, “διὰ τὸ σῶμα”». Ὡς ἐκ τούτου, οἱ ἐνστάσεις οἱ ὁποῖες καὶ ἐδῶ διατυπώθηκαν ἀπὸ μέλη τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας δὲν εἶναι χωρὶς ἔρεισμα». [Βλ. Χρυσόστομου Σταμούλη, «Ἡ λειτουργία τῆς ὁμοφωνίας καὶ ἡ ποιητικὴ τῆς ἑνότητας». Εἰσήγηση στὸ Συνέδριο «Πρὸς τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο» (3-5 Δεκεμβρίου 2015)].

Ἂν λοιπὸν ἡ «Σύνοδος» εἶναι ἀποκομμένη ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἂν ἀποτελεῖ ἁπλὴ σύμβαση ἀτομοκεντρικοῦ τύπου, ἂν καταστρέφει τὴν Ἐκκλησιολογία τῆς συνοδικότητας, ἂν βιάζει τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ περιθωριοποιεῖ τὴ ζωή, μποροῦμε νὰ τὴ θεωροῦμε πραγματικὴ Σύνοδο;

2. ΗΤΑΝ ΜΕΓΑΛΗ;

Ἂς ἔρθουμε σὲ ἕνα ἄλλο ἐρώτημα. Ἡ «Σύνοδος» ὀνομάστηκε Μεγάλη. Ἦ­ταν ὅμως; Βέβαια ἔτσι συγκλήθηκε, ἀλλὰ δὲν κατάφερε νὰ γίνει πραγματικὰ Μεγάλη, διότι κατ᾿ αὐτὴν ἡ Ὀρθοδοξία ἐμφανίστηκε διχασμένη. Ὁ διχασμὸς ἔγινε φανερὸς πρωτίστως κατὰ τὴ σύγ­κλησή της, ὁπότε τέσσερις ἀπὸ τὶς δεκατέσσερις Ἐκκλησίες ἀρνήθηκαν νὰ μετάσχουν. Ἔγινε ὅμως φανερὸς καὶ κατὰ τὶς συνεδριάσεις της, ὅπου καὶ σὲ ἄλλα, κυρίως ὅμως στὸ σημαντικότερο θέμα της, αὐτὸ τῆς σχέσεως τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὸν ὑπόλοιπο Χριστιανικὸ κόσμο, ἐκδηλώθηκαν ἔντονες ἀντιδράσεις καὶ πολλοὶ ἐπίσκοποι ἀρνήθηκαν νὰ ὑπογράψουν τὸ τελικὸ κείμενο.
Ἡ ἀδυναμία τῆς Συνόδου νὰ παρουσιάσει ἑνωμένη τὴν Ὀρθοδοξία ἑρμηνεύεται ἀπὸ πολλοὺς ὅτι προέρχεται ἀπὸ τὰ εἰς βάρος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐξυφαινόμενα σχέδια ἐπεκτάσεως τῆς ἐξουσίας τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, ποὺ κατατρύχεται, ὡς γνωστό, ἀπὸ τὸ ἀντιπαραδοσιακὸ σύνδρομο τῆς «Τρίτης Ρώμης», ὅπως ἀρέσκεται νὰ αὐτοαποκαλεῖται.
Ἀκόμη ὅμως κι ἂν γίνει δεκτὸ ὅτι σκοπιμότητες γεωπολιτικῶν παιχνιδιῶν ἐξουσίας ὤθησαν τὶς τέσσερις Ἐκκλησίες νὰ ἀπόσχουν – κάτι ποὺ οἱ ἴδιες ἀρνοῦνται κατηγορηματικά –, αὐτὴ ἡ ἀπουσία στερεῖ ἀπὸ τὴ «Σύνοδο» τὴν προσωνυμία «Μεγάλη» καὶ τὸν πανορθόδοξο χαρακτήρα. Μάλιστα πολὺ περισσότερο ποὺ οἱ ἀποῦσες Ἐκκλησίες ποιμαίνουν πάνω ἀπὸ τὸ μισὸ Ὀρθόδοξο ποίμνιο τῆς γῆς.

Τοὺς πραγματικοὺς βέβαια λόγους τῆς ἀπουσίας τῶν τεσσάρων Ἐκκλησιῶν τοὺς γνωρίζει καὶ θὰ τοὺς κρίνει ὁ Θεός. Θεολογικῶς ὅμως ὀφείλουμε κάτω ἀπὸ τὰ ἐπιφαινόμενα νὰ δοῦμε τὴν ἀλήθεια.

Καὶ ἐν προκειμένῳ ἡ ἁπλὴ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ «Σύνοδος» δὲν εἶχε πανορθόδοξο χαρακτήρα, κι αὐτὸ καθιστᾶ τὶς ὅποιες ἀποφάσεις της περιορισμένης ἐμβέλειας καὶ σημασίας.

3. ΗΤΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ;

Τὸ σημαντικότερο βέβαια ἐρώτημα εἶναι τὸ ἂν ἡ «Σύνοδος» ἦταν Ὀρθόδοξη. Καίριο πράγματι ἐρώτημα, δεδομένου ὅτι κεντρικότατη ἐπιδίωξη σ᾿ αὐτὴ τὴ «Σύνοδο» ὑπῆρξε ἡ προσπάθεια κάποιων νὰ περιορίσουν τὴν αὐτοσυνειδησία τῆς Ὀρθοδοξίας ὡς τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Ὁ περιορισμὸς αὐτὸς θὰ γινόταν μὲ τὴν ἔγκριση τῆς προτάσεως νὰ ἀναγνωριστοῦν ὡς Ἐκκλησίες οἱ ἑτερόδοξες Χριστιανικὲς ὁμολογίες, δηλαδὴ οἱ μονοφυσιτίζουσες ὁμάδες τῆς Ἀνατολῆς καὶ οἱ αἱρετικὲς ἐκτροπὲς τῆς Δύσεως: ὁ Παπισμὸς καὶ ὁ Προτεσταν­τισμός.

Ἡ ἀναγνώριση ἀπορρίφθηκε, χάρη κυ­­ρίως στὴ σθεναρὴ ἀντίσταση τῆς Ἐκ­κλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ἡ τελικὴ ἀπόφαση μὲ τροπολογία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλ­λάδος, προϊὸν συμβιβασμοῦ τῶν ἀν­τίθετων ἀντιλήψεων, δὲν δέχεται ὕ­παρξη ἄλλων Ἐκκλησιῶν, ἀλλὰ μόνο «ἀ­ποδέχεται τὴν ἱστορικὴν ὀνομασίαν τῶν μὴ εὑρισκομένων ἐν κοινωνίᾳ μετ’ αὐτῆς ἄλλων ἑτεροδόξων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ Ὁμολογιῶν».
Ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀ­θηνῶν κ. Ἱερώνυμος, παρουσιάζοντας τὴ συμβιβαστικὴ πρόταση δήλωσε τὰ ἑξῆς: «Μὲ τὴν τροπολογία αὐτὴ πετυχαίνουμε μία Συνοδικὴ ἀπόφαση, ποὺ γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία περιορίζει τὸ ἱστορικὸ πλαίσιο τῶν σχέσεων πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους ὄχι στὴν ὕπαρξη, ἀλλὰ μόνο στὴν ἱστορικὴ ὀνομασία αὐτῶν ὡς ἑτεροδόξων χριστιανικῶν Ἐκ­­κλησιῶν ἢ Ὁμολογιῶν. Οἱ ἐκκλησιολογικὲς συνέπειες τῆς ἀλλαγῆς αὐτῆς εἶναι αὐτονόητες. Ὄχι μόνο δὲν ἐπηρεάζουν ἀρνητικῶς μὲ ὁποιονδήποτε τρό­πο τὴ μακραίωνη Ὀρθόδοξη παράδοση, ἀλλ’ ἀντιθέτως προστατεύεται μὲ πολὺ σαφὴ τρόπο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκ­κλη­σιολογία».

Ἂν καὶ ἀπὸ πολλοὺς θεωρεῖται ἀπαράδεκτη ἀκόμη καὶ ἡ συμβιβαστικὴ αὐτὴ ἀπόφαση, ἐντούτοις παραμένει ἀναμφίβολο ὅτι ἡ σκληρὴ οἰκουμενιστικὴ πρόθεση νὰ ἀναγνωριστοῦν οἱ ἑτερόδοξες ὁμάδες ὡς ἐκκλησίες ἀποφεύχθηκε.

Βέβαια τὸ ὅλο κείμενο γιὰ τὴ σχέση τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὸν ὑπόλοιπο Χριστιανικὸ κόσμο στὶς ἑπόμενες παραγράφους του εἶναι ὀρθοδόξως ἀπαράδεκτο. Ἕνα χαρακτηριστικὸ παράδειγμα τῆς ἐκτροπῆς του εἶναι τὸ ὅτι γιὰ τοὺς διεξαγόμενους διαλόγους προβλέπει ὅτι «ἐν περιπτώσει ἀδυναμίας ὑπερβάσεως συγκεκριμένης τινὸς θεολογικῆς διαφορᾶς, ὁ θεολογικὸς διάλογος δύναται νὰ συνεχίζηται».

Ἔχουμε καὶ ἄλλοτε τονίσει ὅτι αὐτὸ εἶναι ἄκρως ἐπικίνδυνο, διότι ὁδηγεῖ σὲ ἀτέλειωτο διάλογο καὶ συνεπῶς σὲ ἕνωση στὴν πράξη, ὅπως καθόριζε ἡ τακτικὴ τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα, ὁ ὁποῖος ἔλεγε: «νὰ κλείσουμε τοὺς θεο­λόγους σὲ ἕνα νησὶ γιὰ νὰ συζητοῦν συνεχῶς καὶ ἐμεῖς νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὴν ἀγάπη».

Τὸ κείμενο ἀναμειγνύει τὴν Ὀρθόδοξη ἀλήθεια μὲ οἰκουμενιστικὲς ἀντιλήψεις καὶ ἐγκωμιαστικὲς ἀναφορὲς στὴ λεγόμενη «οἰκουμενικὴ κίνηση» καὶ τὸ «Παγ­κόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν». «Εἶναι ἄμικτον μεῖγμα τῶν καθαρῶς Ὀρθοδόξων θέσεων καὶ τῶν ‘‘οἰκουμενικοῦ’’ ἤθους καὶ ὕφους ὡραιολογιῶν» καὶ «εἶναι ἡ πρώτη καὶ κυρία αἰτία τῆς ἀρνήσεως τῶν τεσσάρων Ὀρθοδόξων Πατριαρχείων νὰ συμμετάσχουν εἰς τὴν Σύνοδον» (Ἐπίσκοπος Μπάτσκας Εἰρηναῖος).

Τὰ ἴδια τόνισε σὲ σχετικὴ κριτική του ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος: «Τὸ ὅλο κείμενο εἶναι ἐλλειμματικὸ καὶ ἀντιφατικὸ ὡς πρὸς τὴν Ἐκκλησιολογία του, γιατὶ δὲν προσδιορίζει ποιὸς μετέχει καὶ ποιὸς δὲν μετέχει στὴν Ἐκκλησία, τί εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἀπεκόπησαν ἀπὸ τὴ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, καὶ ποιὰ εἶναι τὰ ὅρια μεταξὺ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ αἱρέσεως». Γι᾿ αὐτὸ τὸν λόγο ὁ ἴδιος ἀρνήθηκε νὰ τὸ ὑπογράψει.

Τὸ διάτρητο θεολογικῶς αὐτὸ κείμενο καὶ ἄλλοι πολλοὶ ἐπίσκοποι ἀρνήθηκαν νὰ τὸ ὑπογράψουν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ὁδηγηθοῦμε στὸ ὑποτιμητικὸ τοῦ ἐπισκοπικοῦ κύρους ἀτόπημα νὰ ὑπογράφουν ἀ.α. (ἀντ᾿ αὐτῶν) οἱ Προκαθήμενοι τῶν Ἐκκλησιῶν τους, ἐνῶ οἱ ἐπίσκοποι αὐτοὶ ἦταν παρόντες καὶ ἠρνοῦντο νὰ ὑπογράψουν. Αὐτὴ ἦταν μιὰ ἀπὸ τὶς πιὸ θλιβερὲς στιγμὲς τῆς «Συνόδου».
Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι σὲ ὅλο τὸ φάσμα τῆς προετοιμασίας καὶ τῶν ἐργασιῶν τῆς «Συνόδου» ἐπικράτησε ἀπίστευτη σύγχυση. Δὲν εἶναι αὐτὴ ἡ σύγχυση ἔνδειξη ἀπουσίας τοῦ Παρακλήτου Πνεύματος;

4. Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΤΥΧΙΑ

Ἀπὸ τὴν ὅλη αὐτὴ ἱστορία προῆλθε καὶ μιὰ ἐπιτυχία: Ἡ ἀποτυχία πανορθόδοξης ἐπιβολῆς τῆς οἰκουμενιστικῆς τακτικῆς στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
Πρὶν τὴ «Σύνοδο», ἐκεῖνο ποὺ ἀποτελοῦσε καίρια ἐπιδίωξη πολλῶν ἦταν αὐτὴ ἡ ἐπιβολή. Οἱ οἰκουμενιστὲς λογάριαζαν πὼς θὰ πετύχαιναν νὰ ἐπιβάλουν στὴν Ὀρθοδοξία τὴν Ἀθηναγόρεια ἐκτροπὴ μὲ πανορθόδοξη συνοδικὴ ἀπόφαση. Τὸ εἶχαν βέβαιο καὶ μάλιστα ἀπειλοῦσαν μὲ ἀποβολὴ ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τοὺς ἀντιτιθέμενους σ᾿ αὐτὸ πιστούς (Βλ. π.χ. ἄρθρο τοῦ καθηγητοῦ Πέτρου Βασιλειάδη στὸ «ΑΜΕΝ» μὲ τὸν τίτλο: «Ἡ διακονία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία»).
Ὅμως ἡ ἀπόφαση τῶν τεσσάρων Ἐκ­κλησιῶν νὰ μὴ μετάσχουν στὴ «Σύνοδο», ἡ ἀντίσταση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ ἄρνηση τόσων ἐπισκόπων νὰ ὑπογράψουν τὸ ἀπαράδεκτο ἄρθρο 6 κλόνισαν τὸ οἰκοδόμημα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ματαίωσαν τὴν ἐπιχείρηση πανορθόδοξης ἐπιβολῆς του στὴν Ἐκκλησία.
Ἡ δεινὴ αὐτὴ ἦττα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι τὸ μεγαλύτερο κέρδος πού, ἂν καὶ ἀθέλητα, ἄφησε πίσω της ἡ «Σύνοδος».

5. ΑΝ ΗΤΑΝ ΣΥΝΟΔΟΣ

Ἂν ἦταν Σύνοδος πραγματικὰ Ὀρθόδοξη, θὰ εἶχε ἀναπαύσει τὶς συνειδήσεις τῶν πιστῶν. Ἄλλα περιμέναμε οἱ πιστοὶ ἀπὸ τὴ «Μεγάλη Σύνοδο». Περιμέναμε νὰ ὁμολογήσει μὲ κρυστάλλινη διαύγεια τὴν Ὀρθόδοξη ἀλήθεια. Χωρὶς μισόλογα, ἀμφιλεγόμενες διατυπώσεις καὶ προσπάθεια πλάγιας νομιμοποιήσεως τῆς οἰκουμενιστικῆς πλάνης.
Περιμέναμε νὰ ὑποδείξει μὲ ἀληθι­νὴ «ἐν Χριστῷ» ἀγάπη στοὺς ἐκτὸς Ἐκκλησίας πλανεμένους «Χριστιανοὺς» ὅτι ὁ μόνος ἀσφαλὴς δρόμος σωτηρίας εἶναι ἡ ἐπιστροφή τους στὴν Ὀρθοδοξία, τὴ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία. Περιμέναμε νὰ καταδικάσει τὶς φρικτὲς ἐκτροπὲς τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Προτεσταντισμοῦ. Νὰ χρησιμοποιήσει καὶ πάλι τὴν ἀτρόμητη καὶ ἀληθινὴ γλώσσα τῆς ἀπαντήσεως τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς τοῦ ἔτους 1848 πρὸς τὸν Πάπα Πίο τὸν Θ΄. Νὰ ἐπαναλάβει τὴ λέξη: «ΚΑΤΕΒΛΗΘΗ!», ποὺ ἐκεῖνοι οἱ μακάριοι μὲ πόνο καὶ γνήσια ἀγάπη εἶπαν γιὰ τὸ ἀντιχριστιανικὸ παπικὸ σύστημα.
Ἐμεῖς εὐγνωμονοῦμε τὸ Πανάγιο Πνεῦμα, ποὺ κυβερνάει τὴν Ἐκκλησία καὶ ἀπέτρεψε τὴν ἐπιδιωκόμενη ἐπιβολὴ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στὴν Ἐκκλησία. Γιὰ νὰ στηριχτοῦμε οἱ πιστοὶ στὴν πατροπαράδοτη ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ νὰ μένουμε ἀφοσιωμένοι σ᾿ αὐτὴν μέχρι θανάτου!

Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”

Ο Ιερός Τόπος του Άθωνος είναι από τη φύση του και τον προορισμό του χώρος που αρμόζει να μένει μακριά από τα φώτα της κοσμικής δημοσιότητος,τόπος εσωστρεφείας, ησυχίας,νύξεως και προσευχής, όπου η ψυχή συναντά κατά μόνας τον Θεό.
Δυστυχώς όμως η Ιερά Κοινότης Αγίου Όρους, Άθω τον τελευταίο καιρό ευρίσκεται στην δυσάρεστη θέση να παρακολουθεί με οδύνη καρδίας τον ταραχώδη δημοσιογραφικό και λοιπό θόρυβο που έχουν εγείρει οι κατέχοντες παρανόμως την Ιερά Μονή Εσφιγμένου,καταργώντας το ησυχαστικόν του Τόπου και εκθέτοντας στα κοσμικά φώτα,αλλά και κυρίως στις κοσμικές αντιλήψεις, κατά τρόπο βέβηλο την πατροπαράδοτη μυσταγωγική
πνευματική ζωή. Η Ιερά Κοινότης ετήρησε σιγή επί μακρό χρονικό διάστημα, προκειμένου να μην δώσει τροφή και συνέχεια στην ίδια απάδουσα τακτική, αλλά και προκειμένου να μη σκανδαλίσει τον απλό κόσμο, καταγγέλλοντας ατοπήματα διαπραττόμενα, ως μη όφειλε, σε Τόπο Ιερό.
Προσευχόμεθα νυχθημερόν και έχουμε ήσυχη την συνείδηση και βαθύτατη την πίστη, ότι αργά ή γρήγορα ο Πανάγαθος Θεός και η Έφορος του Αγιωνύμου Τόπου η Υπεραγία Θεοτόκος Θα αποκαταστήσουν την αλήθεια και ότι το Άγιον Όρος Θα εξέλθει κραταιωμένο από τον συγκεκριμένο δόλιχο, όπως συνέβη σε τόσες και τόσες κρισιμότερες στιγμές της ιστορίας του. Για λόγους συνειδήσεως όμως με πολλή περίσκεψη και εντελώς κατ’ εξαίρεσιν κρίναμε σκόπιμο να εκδώσουμε το παρόν κείμενο, ώστε να παράσχουμε ένα νηφάλιο και υπεύθυνο εφόδιο σε κάθε καλοπροαίρετο άνθρωπο, προς ενημέρωση και επίγνωση της αληθείας, αλλά και απόκρουση της
εκστρατείας σκανδαλισμού που έχει εξαπολυθεί εις βάρος του Αγίου Όρους και της υπερχιλιετούς παραδόσεώς του.

>
> 1. Η
> Ιερά Μονή Εσφιγμένου
> Η
> Ιερά Μονή Εσφιγμένου είναι μία
> από τις είκοσι κυρίαρχες
> Βασιλικές,
> Πατριαρχικές και Σταυροπηγιακές
> Μονές του Αγίου Όρους με μεγάλη
> ιστορία
> από τους βυζαντινούς μέχρι τους
> νεωτέρους χρόνους, έχοντας
> μάλιστα
> αναδείξει και μεγάλους αγίους
> της Εκκλησίας μας και άλλες
> σημαντικές
> μορφές, ένα πραγματικό καύχημα
> της Αγιωνύμου Πολιτείας. Μέχρι
> πριν από
> μερικές δεκαετίες ήταν
> φημισμένη ως ένα από τα καλύτερα,
> αυστηρότερα και
> παραδοσιακότερα κοινόβια του
> Αγίου Όρους.
> Θα
> πρέπει να σημειωθεί ότι μία
> κυρίαρχη Μονή του Αγίου Όρους,
> πέραν ενός
> τόπου ενασκήσεως μοναχών, έχει
> όλως ηυξημένα δικαιώματα και
> υποχρεώσεις,
> που της δόθηκαν ακριβώς για να
> προστατευθεί δια μέσου των
> αιώνων η
> αδιατάρακτη άσκηση των μοναχών
> σε αυτήν. Αποτελεί λοιπόν
> Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου
> που ασκεί δημόσια εξουσία
> και χαίρει πολλαπλών προνομίων
> και πλεονεκτημάτων που
> απορρέουν από το
> ειδικό καθεστώς του Αγίου Όρους,
> ενώ είναι επιφορτισμένο και με
> ανάλογες
> πνευματικές και διοικητικές
> ευθύνες.
> Σήμερα η Ιερά Μονή
> Εσφιγμένου, με τις πράξεις
> των κατεχόντων αυτήν, έχει
> εκπέσει σε πρωτοφανή στην
> ιστορία της δραματική
> κατάσταση,
> δηλαδή κατ’ ουσίαν έχει πλέον
> περιέλθει εις τάξιν Κελλίου,
> καθώς δεν
> πραγματώνει ευθύνες και
> αρμοδιότητες κυριάρχου
> αγιορειτικής Μονής, ενώ
> το νομικό Πρόσωπο της Μονής δεν
> λειτουργεί, έχοντας περιέλθει
> εις ανυπόστατον.
> Αδελφότητα της Μονής πλέον δεν
> υπάρχει. Το
> κτίριο της Μονής κατέχει
> παράνομα μία ομάδα προσώπων, τα
> οποία εξ ιδίας
> ευθύνης δεν αποτελούν
> αγιορείτας μοναχούς και τα οποία
> διαπράττουν
> σφετερισμό εξουσίας και εν τέλει
> πλήθος άλλων ποινικών
> αδικημάτων.
> Πώς συνέβη αυτό θα εξηγήσουμε
> αμέσως παρακάτω. Θέλουμε μόνο να
>
> επισημάνουμε ότι η κατάσταση
> αυτή, εκτός από τη ζημία αυτής
> καθ’ αυτήν
> της Μονής, αποτελεί και
> σοβαρότατη απειλή κατά του ιδίου
> του Αγίου Όρους.
> 2.
> Θεμελιώδεις αρχές της
> υποστάσεως του Αγίου
> Όρους
> Είναι κοινή
> συνείδηση των αγιορειτών, αλλά
> και της ιστορικής και νομικής
> επιστήμης, ότι το
> Άγιον Όρος οφείλει κατά μέγα
> μέρος την επιβίωση και διατήρηση
> του εν
> ακμή δια μέσου δώδεκα αιώνων
> στην πρόνοια της Υπεραγίας
> Θεοτόκου
> να το προικίσει και με ειδικό
> καθεστώς αυτοδιοικήσεως, το
> οποίο είναι
> ενιαίο για ολόκληρη τη
> χερσόνησο, έτσι ώστε να μιλάμε
> για «Άγιον Όρος»
> και όχι απλώς για άθροισμα Μονών.
> Αυτή είναι η διαφορά, η
> μοναδικότητα
> και το πλεονέκτημά του σε σχέση
> με άλλα λίαν αξιόλογα μοναστικά
> κέντρα,
> όπως λ.χ. των Μετεώρων, ή
> παλαιότερα του Ολύμπου της
> Βιθυνίας.
> Θεμελιώδης επομένως συστατική
> έννοια του Μοναστικού μας
> Κέντρου είναι η
> αρχή της εκκλησιαστικής και
> διοικητικής ενότητος και
> κοινωνίας πασών των
> αγιορειτικών Μονών.
> Συγκεκριμένα
> η εκκλησιαστική ενότης και
> κοινωνία περιγράφεται με την
> κοινή υπαγωγή
> στην άμεση δικαιοδοσία του
> Οικουμενικού Πατριαρχείου, υπό
> την ανώτατη
> εποπτεία του οποίου τελεί η
> ακριβής τήρηση των αγιορειτικών
> καθεστώτων
> κατά το πνευματικό μέρος, ενώ δεν
> επιτρέπεται άλλο μνημόσυνο πλην
> του
> ονόματος του Οικουμενικού
> Πατριάρχου. Οι κυρίαρχες Μονές
> οφείλουν να
> έχουν πλήρη εκκλησιαστική
> κοινωνία μεταξύ τους και να
> συμμετέχουν σε
> κοινές τελετές και λατρευτικές
> συνάξεις.
> Η
> διοικητική ενότης και κοινωνία
> περιγράφεται με την
> υποχρεωτική συμμετοχή
> των κυριάρχων Μονών στα κοινά
> διοικητικά όργανα (Ιερά
> Κοινότης, Ιερά
> Επιστασία κλπ) και συμμόρφωση
> προς τις επιταγές του
> Καταστατικού Χάρτη
> Αγίου Όρους (εφεξής Κ.Χ.Α.Ο.) για
> τις σχέσεις μεταξύ Ιεράς
> Κοινότητος
> και Ιερών Μονών και προς τις
> αποφάσεις και τους κανόνες που
> ψηφίζουν τα
> αρμόδια κοινά όργανα.
> Πρόκειται
> περί ενιαίας θρησκευτικής
> Κοινότητος, στην οποία
> συμμετέχουν ως μόνιμα
> μέλη της όσοι εντάσσονται
> ελευθέρως σε αυτήν και ζουν και
> ενεργούν σε
> πλήρη κοινωνία με τους
> υπολοίπους. Οποιοσδήποτε
> άνθρωπος βεβαίως έχει το
> δικαίωμα της θρησκευτικής
> ελευθερίας, επομένως και το
> δικαίωμα να μη
> αποδέχεται την κοινωνία με τα
> άλλα μέλη της Κοινότητος, αλλά
> τότε το
> ειλικρινές και έντιμον είναι να
> εγκαταλείψει ελευθέρως την
> Κοινότητα.
> Έτσι στην περίπτωση του Αγίου
> Όρους για να προστατευθεί ο εξ
> ολοκλήρου
> Ορθόδοξος μοναστικός χαρακτήρας
> του, το
> Σύνταγμα και ο Κ.Χ.Α.Ο.
> απαγορεύουν την εγκαταβίωση
> ετεροδόξων ή
> σχισματικών.
> Έχοντας υπ όψιν τα παραπάνω
> καταλαβαίνει κανείς ότι στο
> Άγιον Όρος δεν
> υπάρχουν, με την έννοια που
> ισχύουν αυτά για τους
> εγκαθισταμένους στην
> υπόλοιπη ελληνική επικράτεια,
> ανεξιθρησκία ή εξατομικευμένη
> θρησκευτική
> ελευθερία, αλλά μάλλον
> προστατεύεται απολύτως η
> θρησκευτική ελευθερία
> του Αγίου Όρους ως συνόλου, δηλ.
> το δικαίωμά του να αποτελεί
> ενιαία
> θρησκευτική Κοινότητα με
> συγκεκριμένο ενιαίο τρόπο του
> θρησκεύειν.
> Η
> διάρρηξης της ενότητος
> (εκκλησιαστικής και διοικητικής)
> του Αγίου Όρους
> είναι αδιανόητη για το
> αγιορειτικό καθεστώς, γιατί
> προκαλεί πλήρη
> εμπλοκή στη θεσμική λειτουργία
> του και εν τέλει προσβάλλει την
> υπόστασή
> του. Το ζήτημα έχει
> σοβαρότατες θεσμικές,
> πνευματικές,
> εκκλησιαστικές αλλά και εθνικές
> διαστάσεις, γιατί εάν γίνει
> αποδεκτή η
> δυνατότητα Μονής να αποκόπτεται
> από τις άλλες για λόγους που αυτή
>
> μονομερώς επικαλείται, τότε
> εύλογα και άλλοι θα μπορούσαν να
>
> επικαλεσθούν λόγους πίστεως,
> συνειδήσεως, εθνικούς κλπ, να
> αποκόψουν τις
> Μονές και να προσχωρήσουν
> ανενόχλητα σε άλλες
> εκκλησιαστικές ή εθνικές
> δικαιοδοσίες, με καταστροφικές
> συνέπειες για το Άγιον Όρος, την
> Εκκλησία
> και την εδαφική κυριαρχία της
> χώρας μας. Για το λόγο αυτό
> απαγορεύεται απολύτως από το
> Σύνταγμα και τον Κ.Χ.Α.Ο.
> οποιαδήποτε
> μεταβολή του αριθμού των είκοσι
> κυριάρχων Ιερών Μονών του Αγίου
> Όρους.
> 3.
> Σύντομο ιστορικό
> Στις
> αρχές της δεκαετίας του 1970
> προκλήθηκε αναταραχή στο Άγιον
> Όρος λόγω
> των οικουμενιστικών
> «ανοιγμάτων» του
> Οικουμενικού Πατριαρχείου.
> Μεταξύ
> των λοιπών διαμαρτυριών
> εφαρμόσθηκε και η προσωρινή
> διακοπή του
> μνημοσύνου του τότε
> Οικουμενικού Πατριάρχου από
> πλειάδα Ιερών Μονών,
> χωρίς ωστόσο καμία από αυτές να
> αποκοπεί από την εκκλησιαστική
> κοινωνία
> με τις άλλες κυρίαρχες Μονές και
> με την Ορθόδοξη Εκκλησία,
> ούτε
> βεβαίως και να προσχωρήσει σε
> άλλη εκκλησιαστική δικαιοδοσία,
> πράγματα
> πού, όπως είπαμε, απαγορεύονται
> απολύτως. Μοναδική αρνητική
> εξαίρεση
> δυστυχώς αποτέλεσε τότε η Ιερά
> Μονή Εσφιγμένου, στην οποία
> τότε εισήλθαν από τον κόσμο
> άνθρωποι ξένοι προς το
> αγιορειτικό φρόνημα και
> επέβαλαν τις απόψεις τους.
> Το αποτέλεσμα ήταν να προβεί η
> Μονή στην αποκοπή της από τον
> αγιορειτικό κορμό, πράγμα άτοπο
> και ανεπίτρεπτο για το
> υπερχιλιόχρονο
> αγιορειτικό καθεστώς.
> Έτσι
> πέραν της απλής διακοπής του
> μνημοσύνου του Οικουμενικού
> Πατριάρχου, η
> Μονή διέκοψε από τότε και μέχρι
> σήμερα την εκκλησιαστική
> κοινωνία με
> όλες τις άλλες αγιορειτικές
> Μονές και με όλες τις Ορθόδοξες
> Εκκλησίες, ενώ
> προσεχώρησε σε πλήρη και
> αποκλειστική εκκλησιαστική
> κοινωνία με μία από τις
> παρατάξεις των λεγομένων
> Γ.Ο.Χ., οι οποίες,
> σημειωτέον, παρατάξεις δεν έχουν
> εκκλησιαστική κοινωνία ούτε
> μεταξύ τους. Από
> τότε και μέχρι σήμερα στη Μονή
> αυτή δεν γίνεται δεκτός για
> εγκαταβίωση
> παρά μόνον όποιος δέχεται
> εκκλησιαστική κοινωνία
> αποκλειστικά και μόνο
> με την παράταξη αυτή, ενώ οι
> υπόλοιποι διώκονται. Η αποκοπή
> λοιπόν αυτή εκδηλώθηκε το
> 1972
> με την άρνηση του Αντιπροσώπου
> της Μονής να συμμετάσχει στις
> κοινές
> τελετές στον Ιερό Ναό του
> Πρωτάτου, αλλά ακόμη και στην
> μικρή απλή και
> ταπεινή προσευχή των
> Αντιπροσώπων προ της ενάρξεως
> των συνεδριάσεων της
> Ιεράς Κοινότητος. Μετά την κατ’
> επανάληψιν διαπίστωση των
> ανωτέρω η Ιερά
> Κοινότης, ως πρώτο μέτρο,
> απέπεμψε προσωρινά τον
> Αντιπρόσωπο,
> παρακαλώντας και αναμένοντας
> την επιστροφή της Μονής στην
> κανονική τάξη.
> Αυτή η επιστροφή δεν
> συντελέσθηκε ποτέ, αλλά μάλλον
> οριστικοποιήθηκε η
> αποκοπή, όχι μόνον εκκλησιαστική
> αλλά και διοικητική. Η Μονή, παρά
> τις
> κατ’ επανάληψιν προσκλήσεις
> της Ιεράς Κοινότητος, δεν
> απέστειλε εφεξής
> Αντιπρόσωπο (πλην μιας Ε.Δ.Ι.Σ.
> του 1973) ή Επιστάτη, δεν
> συμμετείχε σε
> καμία κοινή δραστηριότητα, αλλά
> και δεν επέτρεψε την άσκηση
> αρμοδιοτήτων
> της Ιεράς Κοινότητος σε
> αυτήν.
> Σε
> μία προσπάθεια να συγκρατήσει
> την καταστροφική πορεία της
> Μονής, η Ιερά Κοινότης
> προέβη από το 1974 σε αποφάσεις
> απελάσεως του Ηγουμένου και των
> Επιτρόπων της Μονής,
> οι οποίοι έκτοτε απώλεσαν την
> ιδιότητα του αγιορείτου μοναχού.
> Αυτοί
> κατεφρόνησαν τις αποφάσεις της
> Ιεράς Κοινότητος (τακτική που
> καθιερώθηκε
> απαρεγκλίτως από τότε μέχρι
> σήμερα) και συνέχισαν να
> προβαίνουν σε
> πράξεις διοικήσεως και
> διαχειρίσεως της Μονής. Από
> τότε η
> διοίκηση της Μονής εισήλθε σε
> καθεστώς παρανομίας και το Άγιον
> Όρος δεν
> αναγνώρισε αυτήν την διοίκηση
> ποτέ, θεωρώντας και τις όποιες
> πράξεις της
> ανυπόστατες. Με το αυτό καθεστώς
> παρανομίας έγιναν και δύο
> εκλογές
> «ηγουμένων» το 1975 και το 1999,
> που φυσικά δεν αναγνωρίσθηκαν
> ποτέ από
> το Άγιον Όρος. Επίσης μη
> υπαρχούσης νομίμου διοικήσεως
> της Μονής κατά τον Κ.Χ.Α.Ο. έγιναν
> παράνομες και ανυπόστατες
> προσλήψεις νέων μοναχών
> και έτσι μετά την αποβίωση των
> παλαιών κανονικών μοναχών δεν
> υπάρχει
> πλέον αδελφότης της Μονής, παρά
> μόνον μία ομάδα προσώπων που
> κατέχουν το
> κτίριο της Μονής και
> συγκεντρώνουν όλα τα
> χαρακτηριστικά «ιδιαιτέρας
> αδελφότητος», που
> απαγορεύει ρητά ο Κ.Χ.Α.Ο. (άρθ.
> 183), και ασχολούνται επίσης
> επιμελώς
> με την προσέλκυση και άλλων στο
> φρόνημά τους, πράγμα που επίσης
> απαγορεύεται (άρθ. 184). Παρεπόμενα
> αυτοί έχουν πλήρη τα
> χαρακτηριστικά
> σχισματικών, πράγμα που έτι
> μάλλον απαγορεύεται απολύτως
> από το Σύνταγμα
> της χώρας (άρθ. 105) και τον Κ.Χ.Α.Ο.
> (άρθ. 5).
> Παράλληλα οι ίδιοι
> δεν
> επιτρέπουν τον έλεγχο των
> κτιρίων και κειμηλίων της Μονής
> από τις
> αρμόδιες αρχές, αρνούμενοι
> τρόπον τινά την κυριαρχίαν του
> Ελληνικού
> Κράτους και την ισχύ των
> σχετικών νομοθετικών
> διατάξεων, αλλά
> και επίσης δεν επιτρέπουν την
> άσκηση της εποπτείας της Ιεράς
> Κοινότητος
> επί των κειμηλίων, κατά
> παράβασιν των σχετικών
> διατάξεων. Ταυτόχρονα
> προβαίνουν σε πράξεις
> διαχειρίσεως της κινητού και
> ακινήτου περιουσίας
> της Μονής, παρόλο που ελλείπουν
> τα κατά τον Κ.Χ.Α.Ο. προς τούτο
> νόμιμα
> όργανα, διαπράττοντας
> σφετερισμό εξουσίας και τα
> συναφή αδικήματα.
> Επί
> τριάντα χρόνια το Άγιον Όρος δεν
> αναγνώρισε ποτέ την παρανομία
> τους,
> παρά ταύτα όμως επεδείκνυε και
> ανοχή, με την ελπίδα της
> επιστροφής τους
> στην κανονική αγιορειτική τάξη,
> μη ασκώντας ποτέ βία κατ’
> αυτών, αλλά
> μάλλον εξυπηρετώντας
> φιλανθρώπως και τις ανάγκες τους
> ως φυσικών
> προσώπων, πράγμα για το οποίο
> εισέπραξε εν τέλει πικρή
> αγνωμοσύνη.
> Έγιναν αναρίθμητες προσπάθειες
> προσεγγίσεως και από την πλευρά
> του Αγίου
> Όρους αλλά και από την πλευρά
> του Οικουμενικού Πατριαρχείου,
> χωρίς
> αποτέλεσμα.
> Στο
> διάστημα αυτό υφέρπει παράλληλα
> και μία κρυφή σκοπιμότης, δηλ.
> της εκμεταλλεύσεως
> της επιδεικνυομένης επιεικείας
> των αγιορειτών, προκειμένου να
> κερδηθεί
> αναγνώρισις και νομιμοποίησις
> της παρανόμου καταστάσεως. Αυτό
> φάνηκε ιδιαίτερα στο θέμα της
> εισπράξεως της ετήσιας
> οικονομικής
> χορηγίας όλα αυτά τα χρόνια με
> την επιδίωξη νομιμοποιήσεως,
> αλλά
> ιδιαίτερα από το 1996, όταν
> επέτυχαν την αναδρομική
> είσπραξή της, μέχρι
> πρόσφατα (ερώτημα στο
> Νομικό Συμβούλιο του Κράτους το
> 2002). Από το 1995 περίπου λοιπόν
> παρατηρείται μία ενίσχυση της
> τάσεως
> αυτής, η οποία κορυφώνεται μετά
> την ανάδειξη ως ηγέτου τους του
> νέου
> «Ηγουμένου» Μεθοδίου το 1999,
> οπότε και διεφάνη καθαρά ότι δεν
> υπήρχε
> πλέον η παραμικρή ελπίδα
> επιστροφής στην κανονική
> αγιορειτική τάξη, αλλά
> υπεστηρίζετο πλέον ρητά η
> διεκδίκηση αναγνωρίσεως, πράγμα
> που
> κατέστρεψε οριστικά οποιαδήποτε
> προσέγγιση και διάλογο. Είναι
> χαρακτηριστικό ότι η τελευταία
> συνάντηση ιεροκοινοτικής
> επιτροπής με
> εκπροσώπους των κατεχόντων την
> Μονή ήταν αυτή, κατά την οποία ο
> ανωτέρω
> π. Μεθόδιος δεν προσήλθε,
> δίνοντας την εντολή στους
> εκπροσώπους του να
> μεταφέρουν αλαζονικά εκ μέρους
> του ότι για
> να προσέλθει σε συζήτηση
> απαιτεί να του απευθυνθεί
> επίσημο έγγραφο είτε
> της Ιεράς Κοινότητος είτε της
> Διοικήσεως Αγίου Όρους, με το
> οποίο να
> προσφωνείται ως
> «Αρχιμανδρίτης» και
> «Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής
>
> Εσφιγμένου». Αυτή
> ήταν και η οριστική διακοπή
> οποιασδήποτε προσπάθειας
> συνεννοήσεως.
> Η
> Ιερά Κοινότης αναγκάσθηκε,
> προκειμένου να προστατεύσει το
> Ιερόν
> Καθίδρυμα της Ιεράς Μονής
> Εσφιγμένου αλλά και το
> αγιορειτικό καθεστώς, να μη
> παρέχει στην ομάδα αυτή πράγματα
> που δεν δικαιούται νόμιμα, για να
> μη χρησιμοποιείται αυτό ως
> έμμεση αναγνώριση. Από
> τότε αρχίζει με χαρακτηριστική
> αχαριστία και απαίτηση η
> οργανωμένη
> τακτική αλλοιώσεως της
> πραγματικότητος, καθώς οι εκ της
> Μονής
> αναφέρονται σκοπίμως σε
> φανταστικά «σκληρά μέτρα»
> και παρουσιάζουν την
> Ιερά Κοινότητα ως δήμιο και
> εαυτούς ως μάρτυρας,
> προσκαλώντας μάλιστα σε
> αντίδραση τους φίλους και
> υποστηρικτές τους, οι οποίοι και
> δημιουργούν
> κατά περιόδους ανάλογες
> ταραχές.
> 4. Οι
> πρόσφατες ενέργειες
> Μετά
> την διαπίστωση της οριστικής
> αρνήσεως για επιστροφή και του
> πλήρους
> προσανατολισμού προς την
> κατεύθυνση της αξιωματικής
> διεκδικήσεως
> αναγνωρίσεως, το Άγιον Όρος, με
> γνώμονα την αγάπη για τον Θεό και
> τον
> άνθρωπο, αισθάνθηκε ότι η
> ιστορία και η αποστολή του το
> καλεί να
> φροντίσει με στοργή και πολύ
> πόνο τόσο για την ίδια την
> Αγιώνυμη
> Πολιτεία, όσο και ειδικότερα για
> την Ιερά Μονή Εσφιγμένου, σάρκα
> εκ της
> σαρκός του, αλλά ακόμη και για
> την ανάνηψη και ψυχική σωτηρία
> των
> κατεχόντων αυτήν δια της
> καταδείξεως της πεπλανημένης
> πορείας των. Αναγκάσθηκε
> λοιπόν να στραφεί και στην δικιά
> του νομική κατοχύρωση και προέβη
> σε προσεκτικές αντίστοιχες
> ενέργειες,
> έχοντας ως μοναδική του ελπίδα
> για ειρηνική και ομαλή επίλυση
> του
> προβλήματος και αποφυγή της
> ανεπιθυμήτου βιαίας επιβολής
> του νόμου την
> κατάδειξη και επίγνωση από όλους
> της παρανομίας, αλλά και των
> πραγματικών σοβαρών
> θρησκευτικών και εθνικών
> διαστάσεων του ζητήματος.
> Έτσι
> μετά από βαθιά μελέτη του
> θέματος και την εκπόνηση πλήρους
> εκθέσεως,
> κατηρτίσθη εκτενέστατη
> γνωμοδοτική μελέτη επιφανών
> νομικών, ελήφθησαν
> μετά σοβαρότητος και συνέσεως
> αποφάσεις της Εκτάκτου Διπλής
> Ιεράς
> Συνάξεως και εν συνεχεία
> εδρομολογήθησαν οι
> απαραίτητες νομικές διαδικασίες
> για την λήψη εκείνων των
> αποφάσεων που προβλέπουν το
> Σύνταγμα και ο Κ.Χ.Α.Ο.,
> προκειμένου να παραχθούν τα
> έννομα αποτελέσματα που θα
> σταματήσουν κάθε διεκδίκηση εις
> βάρος του Αγίου Όρους.
> Ακολούθως τον
> Νοέμβριο
> του 2002 απεστάλησαν με δικαστικό
> επιμελητή προσωπικές κλήσεις
> προς το
> καθένα από τα μέλη της
> «αδελφότητος», προκειμένου
> να τους δοθεί το
> δικαίωμα της ακροάσεως.
> Αυτοί εντελώς αδικαιολόγητα δεν
>
> αξιοποίησαν την ευκαιρία να
> αναπτύξουν τις απόψεις τους και
> να έλθουν σε
> στοιχειώδη επίσημη προσωπική
> επικοινωνία με τις Ιερές Μονές
> μέσω των
> Αντιπροσώπων τους, έκλεισαν τις
> πύλες της Μονής, αρνήθηκαν να
> παραστούν
> ενώπιον της Ιεράς Κοινότητος και
> αντ’ αυτού απέστειλαν
> πανομοιότυπες
> εξώδικες απαντήσεις εντελώς
> ατόπου περιεχομένου. Πάντως
> στο διάστημα αυτό 24 άτομα
> αποστασιοποιήθηκαν από την
> υπόλοιπη ομάδα. Παράλληλα
> οργανώθηκε νέα έξαρση
> ψευδολογίας και
> παραπληροφορήσεως,
> παρουσιάζοντας
> την κλήση προς ακρόαση (δηλ. την
> παροχή επωφελούς γι’ αυτούς
> δικαιώματος) ως διωγμό χάριν της
> πίστεως, κατά τρόπο τελείως
> παράλογο,
> εκτοξεύοντας απίστευτες
> διαβολές και αφήνοντας μάλιστα
> να διαρρέουν και
> τρομοκρατικές απειλές εις βάρος
> των Μονών του Αγίου
> Όρους.
> Με
> τον τρόπο αυτό επιβεβαιώθηκε
> απλώς η αμετανόητος και οριστική
> αποκοπή
> και η χαώδης απόσταση των
> προσώπων αυτών από τον κορμό του
> Αγίου Όρους,
> αλλά και διαπιστώθηκε
> επίσημα η σύμπηξη απαγορευμένης
> «ιδιαιτέρας αδελφότητος»
> που ασκεί,
> απαγορευόμενα επίσης επί ποινή
> απελάσεως, προσηλυτισμό και
> προπαγάνδα.
> Παράλληλα το Σεπτό
> Οικουμενικό Πατριαρχείο βάσει
> των ιδίων παρουσιαζομένων
> χαρακτηριστικών επιβεβαίωσε την
> διαπίστωση ότι αυτοί τελούν
> εν σχίσματι και με Πατριαρχική
> Συνοδική απόφαση κήρυξε
> σχισματικούς όλα τα μέλη της
> απαγορευμένης αυτής
> «αδελφότητος».
> Με
> βάση όλα αυτά η Ιερά Κοινότης
> προέβη εν τέλει σε
> εμπεριστατωμένη
> διοικητική πράξη απελάσεως των
> ανωτέρω προσώπων ονομαστικώς,
> έχοντας
> ξεκαθαρίσει προς κάθε
> κατεύθυνση ότι δεν επιθυμεί την
> βιαία φυσική
> απομάκρυνσή τους από την Μονή. Τα
> έννομα αποτελέσματα αυτής της
> πράξεως
> είναι η επιβεβαίωση του
> ανυποστάτου της αδελφότητος και
> των οργάνων
> διοικήσεως της Μονής και όλων
> των πράξεων εκπροσωπήσεως,
> διοικήσεως και
> διαχειρίσεως, καθώς και ότι
> κανείς από αυτούς δεν δικαιούται
> του
> ονόματος και των δικαιωμάτων
> αγιορείτου ή εσφιγμενίτου
> μοναχού. Οι
> ανωτέρω εκλήθησαν να
> παραδώσουν οποιοδήποτε
> αντικείμενο της
> Μονής κατέχουν και να
> αποχωρήσουν ειρηνικά από το
> μοναστήρι μέσα σε ένα
> μήνα, δηλαδή μέχρι τις
> 15/28.1.2003. Κατόπιν τούτου η
> υπόθεση
> περιήλθε στην δικαιοδοσία της
> Διοικήσεως Αγίου Όρους, που
> εξέδωσε τις
> κατά νόμο πράξεις περί
> εκτελέσεως.
> Ηλπίζετο
> ότι στο διάστημα αυτό θα εγίνετο
> αντιληπτό ότι δεν ήταν πλέον
> δυνατή
> και δεν είχε κανένα έρεισμα η
> συνέχιση της κατοχής μίας
> κυριάρχου Μονής
> από αυτούς (πράγμα που αφορούσε
> βέβαια κυρίως στους έχοντας την
> ηγεσία
> της ομάδος) και θα
> συμμορφώνονταν στις αποφάσεις
> των ανωτάτων αρχών του
> Ιερού Τόπου πηγαίνοντας να
> συμβιώσουν με ομόφρονές τους
> οπουδήποτε
> αλλού, ενώ θα ανεζητείτο και
> κάποια λύση για όσους δεν θα ήτο
> δυνατόν να προβούν σε τέτοια
> μετακίνηση για λόγους υγείας,
> ηλικίας ή άλλους.
> 5. Ο
> παραλογισμός της
> εκκοσμικεύσεως
> Δυστυχώς
> αντ’ αυτού εκμεταλλεύθηκαν με
> χαρακτηριστική αγνωμοσύνη την
> μακρά
> προθεσμία που φιλανθρώπως τους
> παρεσχέθη ακριβώς για το
> αντίθετο. Μεθόδευσαν
> μία άνευ προηγουμένου και άνευ
> οιασδήποτε αναστολής εκστρατεία
> κατά του
> Αγίου Όρους, της Εκκλησίας και
> της Ελληνικής Πολιτείας,
> για να
> σπιλώσουν και με τρόπο
> εκβιαστικό να αποθαρρύνουν τον
> τίμιο και αγνό
> αγώνα των αγιορειτών πατέρων
> υπέρ του Ιερού Τόπου τους.
> Έτσι
> χρησιμοποιώντας χωρίς φόβο Θεού
> όσα θεμιτά και αθέμιτα μέσα
> παρέχουν οι
> σύγχρονες τεχνικές κατασκευής
> εικονικών πραγματικοτήτων,
> παρουσίασαν
> τους μεν εαυτούς των ως θύματα
> δήθεν διωκόμενα για την πίστη
> και τα
> θρησκευτικά τους φρονήματα, ενώ
> συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο,
> όλους δε
> τους αγιορείτες ως τυράννους και
> κακούργους, πράγμα που δεν
> σκέφθηκε να πει κανείς στην
> μακραίωνη ιστορία του Ιερού
> Τόπου και μόνο
> εχθροί και πολέμιοι του Αγίου
> Όρους Θα μπορούσαν να σοφισθούν.
> Μέσα από
> όλα αυτά επιβεβαίωσαν ότι δεν
> έχουν την παραμικρή σχέση με το
> ήθος, το
> ύφος, το πνεύμα και την ιστορία
> του Αγίου Όρους και την Ορθόδοξη
>
> Μοναστική Χριστιανική Παράδοση,
> και ότι είναι γνήσιοι εκπρόσωποι
> του
> κοσμικού φρονήματος.
> Το
> ελληνικό και διεθνές κοινό είχε
> την ατυχία να παρακολουθήσει μία
> άνευ
> προηγουμένου θεατρική
> παράσταση. Οι αυτοπροβαλλόμενοι
> ως δήθεν γνήσιοι
> εκπρόσωποι του Ορθοδόξου
> ασκητισμού απεδείχθησαν
> πραγματικοί κοσμικοί
> αστέρες, ξοδεύοντας
> αφειδώς τεράστια χρηματικά
> ποσά, περιερχόμενοι καθημερινώς
> κοσμικούς
> τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς
> σταθμούς, επιζητώντας
> δημοσιεύματα σε
> εφημερίδες και έντυπα
> ανεξαρτήτως ηθικής ή άλλης
> ποιότητος,
> διοργανώνοντας συνεντεύξεις
> τύπου σε πολυτελή ξενοδοχεία,
> ανοίγοντας
> ιστοσελίδες στο διαδίκτυο
> κ.ά.τ., πράγματα, τα
> περισσότερα από τα οποία οι
> Μονές, που αυτοί κατηγορούν ως
> δήθεν
> εκκοσμικευμένες, επιμελώς
> αποφεύγουν και ίσως ούτε
> σκέφθηκαν ποτέ να
> κάνουν. Το χειρότερο όμως ήταν το
> περιεχόμενο όλης αυτής της
> εκστρατείας
> ασύστολη παραγωγή και
> παραπλανητική διοχέτευση
> εύπεπτων συνθημάτων περί
> διωγμών υπέρ της πίστεως κλπ,
> ενώ δεν πρόκειται ούτε περί
> διωγμών ούτε περί πίστεως, αλλά
> και ανοικτή δημόσια περιφρόνηση
> της
> τάξεως και των διατάξεων του
> Αγίου Όρους, όπως θα
> εξηγήσουμε παρακάτω.
> Η
> Ιερά Κοινότης εσιώπησε
> θεωρώντας ότι την απάντηση θα
> δώσει μόνη της η
> πραγματικότης πολύ σύντομα, μη
> υπολογίζοντας όμως ότι θα
> έφθαναν και σε
> δημιουργία πλασματικής
> πραγματικότητος.
> Με
> την λήξη της προθεσμίας (15/28.1.2003)
> εκλείσθησαν μόνοι τους μέσα στο
> κτίριο της Μονής, με κλειστές τις
> πύλες ήδη από διμήνου. Εγνώριζαν
> ρητώς
> και γραπτώς την κοινή συμφωνία
> και δέσμευση Οικουμενικού
> Πατριαρχείου,
> Υπουργείου Εξωτερικών και Αγίου
> Όρους να μη πραγματοποιηθεί
> βιαία απομάκρυνση,
> εγνώριζαν ότι και αντίθετη να
> ήταν η πολιτική βούληση δεν
> υπήρχαν
> επαρκείς αστυνομικές δυνάμεις,
> είχαν επιβεβαιώσει από την
> προηγουμένη
> ημέρα, σε προσωπική επικοινωνία
> με τον Διοικητή Αγίου Όρους, ότι
> Θα
> ερχόταν ο αστυνόμος για να
> πιστοποιήσει υπηρεσιακώς την μη
> εκκένωση της
> Μονής και θα έφευγε αμέσως, όπως
> και έγινε. Και
> παρά ταύτα, ευρίσκοντας την
> ευκαιρία κατάλληλη για να
> παραστήσουν τους
> ήρωες εκ του ασφαλούς,
> διελάλησαν στα πέρατα της
> οικουμένης ότι γίνεται
> έφοδος στη Μονή, ότι
> πολιορκούνται από ματ από πλήθος
> ειδικών δυνάμεων,
> ότι στερούνται των στοιχειωδών
> για την επιβίωσή τους και άλλα
> γελοία όσο
> και τραγικά. Έφεραν λαθραία μέσα
> στο μοναστήρι τηλεοπτικές
> κάμερες και
> δημοσιογράφους, για να γίνουν οι
> πρώτοι στην ιστορία
> φωνασκούντες
> «μάρτυρες της πίστεως» σε
> απευθείας αναμετάδοση, κατά
> πλήρη, ματαιόδοξη
> και αξιοθρήνητη εκκοσμίκευση
> και γελοιοποίηση των ιερών της
> πίστεώς μας. Παρέδωσαν
> το Άγιον Όρος, την Ορθοδοξία, τα
> ιδεώδη του έθνους βορά στην
> ακροαματικότητα και την
> τηλεθέαση. Προσπάθησαν να
> διαβάλουν την πατρίδα
> μας διεθνώς. Προσέφυγαν στα
> ευρωπαϊκά («φράγκικα» και
> «σατανικά» κατά τα
> λεγόμενα τους) όργανα αυτοί που
> κατηγορούν ψευδώς το Άγιον Όρος
> για
> φιλοευρωπαϊσμό. Προσέφυγαν σε
> δικαστήρια με επιχειρήματα, που
> αν υπήρχε
> περίπτωση να γίνουν δεκτά θα
> ήσαν καταστροφικές οι συνέπειες
> για όλο το
> Άγιον Όρος (και για την Ιερά Μονή
> Εσφιγμένου βεβαίως). Προέβησαν
> σε
> πλήθος άλλων ενεργειών
> απαδουσών στο αγιορειτικό
> πνεύμα. Κατέστησαν εν
> τέλει αυταπόδεικτο ότι δεν
> ανήκουν στο Άγιον Όρος και είναι
> εντελώς
> ξένοι προς αυτό, επιβεβαίωσαν
> δηλαδή το γνωστό από πολλά
> χρόνια ότι
> μόνοι τους έθεσαν εαυτούς εκτός
> Αγίου Όρους από πάσης
> απόψεως.
> Παρακάτω
> είμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε
> απαντήσεις σε ερωτήματα που λόγω
> της
> παραπληροφορήσεως, ως μη ώφελε,
> κατέληξαν να απασχολούν και να
> σκανδαλίζουν το κοινό.
>
>
> 6.
> Απαντήσεις σε
> ερωτήματα
> – Διώκεται η
> Ιερά Μονή
> Εσφιγμένου;
> Διπλή
> παραπλάνηση. Δεν είναι δυνατόν
> να ονομάζεται «διωγμός» η
> εφαρμογή της
> εννόμου τάξεως και μάλιστα με
> τρόπο ειρηνικό. Επίσης
> ο,τιδήποτε αφορά
> στους παρανόμως κατέχοντας το
> κτίριο της Ιεράς Μονής
> Εσφιγμένου, δεν
> είναι δυνατό να παρουσιάζεται
> ότι αφορά στην Ιερά Μονή ως
> πνευματικό
> Καθίδρυμα με όλη την ιστορία
> της.
> – Απειλείται
> με διακοπή η λειτουργία της
> Ιεράς Μονής
> Εσφιγμένου;
> Ακριβώς
> το αντίθετο. Η προσπάθεια αφορά
> στη διάσωση της Ιεράς Μονής
> Εσφιγμένου
> και στην αποκατάσταση της
> λειτουργίας της, την οποία
> διέκοψαν οι
> παρανόμως κατέχοντες
> αυτήν.
> – Θα
> δημιουργηθεί δεύτερη Ιερά Μονή
> Εσφιγμένου αλλού;
> Αυτό
> είναι αδύνατον. Οι κατέχοντες
> την Μονή (φυσικά πρόσωπα) δεν
> είναι
> βεβαίως η Μονή (νομικό Πρόσωπο).
> Εφόσον δεν υπάρχει διοίκηση και
> αδελφότης της Μονής, το
> Άγιον Όρος είναι υποχρεωμένο να
> αποκαταστήσει το υπόστατον
> αυτών, δηλαδή να προβεί σε
> ανασύνθεση της
> αδελφότητος, η οποία θα εκλέξει
> και την νόμιμη διοίκησή της.
>
> Έδρα της προφανώς θα είναι οι
> εγκαταστάσεις της Μονής, ενόσω
> δε αυτές
> τελούν υπό κατάληψιν θα
> αναζητηθούν προσωρινές λύσεις
> σύννομες με το
> αγιορειτικό δίκαιο.
> – Το
> αιτιολογικό των αποφάσεων της
> Ιεράς Κοινότητος και του
> Οικουμενικού Πατριαρχείου είναι
> η μη μνημόνευση του
> Πατριάρχου;
> Πρόκειται
> για ευρύτατα διαδεδομένο
> ψεύδος. Στην συνοδική
> πατριαρχική απόφαση αυτό
> δεν αναφέρεται καν. Όλες οι
> αποφάσεις αναφέρονται στην
> αποκοπή μίας
> κυριάρχου Μονής από την
> εκκλησιαστική και διοικητική
> κοινωνία του Αγίου
> Όρους και της Εκκλησίας και την
> προσπάθεια προσελκύσεως πάντων
> στην
> τακτική αυτή. Πρόκειται για
> κλασσική περίπτωση αυτοδικαίας
> διαπιστώσεως σχισματικής ομάδος
> και απαγορευμένης ιδιαιτέρας
> αδελφότητος. Όπως έχουμε
> αναφέρει, και
> άλλες κυρίαρχες Μονές για
> λόγους διαμαρτυρίας διέκοψαν
> κατά καιρούς το
> μνημόσυνο του Πατριάρχου και
> επιφυλάσσονται και για το
> μέλλον, όμως
> καμία δεν διέκοψε την
> εκκλησιαστική κοινωνία και δεν
> προσεχώρησε σε
> εκκλησιαστική κοινωνία με
> εξωεκκλησιαστικές
> παρατάξεις.
> – Τι γίνεται
> με τους υπόλοιπους ζηλωτές του
> Αγίου Όρους και γενικά τους
> λεγομένους Γ.Ο.Χ.;
> Οι
> ζηλωτές του Αγίου Όρους δεν
> μνημονεύουν επίσης και έχουν
> διακόψει
> ατομικά την εκκλησιαστική
> κοινωνία, αλλά τουλάχιστον
> κατέχουν εξαρτήματα
> και δεν διαταράσσουν την
> εκκλησιαστική και διοικητική
> κοινωνία των
> είκοσι κυριάρχων Μονών.
> Επομένως είναι εσωτερικό θέμα
> εκάστης των κυριάρχων Μονών ο
> χειρισμός του ζητήματος στην
> περιοχή της. Στους
> εν τη Ιερά Μονή Εσφιγμένου έγινε
> κατ’ επανάληψιν πρόταση να
> επιλέξουν
> οι ίδιοι και να καλέσουν όποιους
> θέλουν που να έχουν
> εκκλησιαστική και
> διοικητική κοινωνία με το
> υπόλοιπο Άγιον Όρος για να
> αναλάβουν την
> διοίκηση της Μονής και αυτοί να
> παραμείνουν απερίσπαστοι στα
> πνευματικά
> τους καθήκοντα μέσα στη Μονή ή σε
> εξαρτήματα, αλλά δεν δέχθηκαν
> ούτε να
> το συζητήσουν. Τώρα όσον
> αφορά ευρύτερα στους λεγομένους
> Γ.Ο.Χ., το Άγιον Όρος δεν έχει
> πρόβλημα μαζί τους όσο δεν
> παρεμβαίνουν
> στα του Αγίου Όρους, όπου άλλωστε
> δεν έχουν καμία αρμοδιότητα.
> Επομένως
> δεν έχουν κανένα λόγο να
> στρέφονται κατά του Αγίου Όρους
> παρασυρόμενοι
> από τις παραπλανητικές
> παραινέσεις των κατεχόντων την
> Ιερά Μονή
> Εσφιγμένου.
> – Οι κάτοχοι
> της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου
> αναγνωρίζουν την δικαιοδοσία
> του Οικουμενικού Πατριάρχου επί
> του Αγίου Όρους;
> Όχι,
> κατά ευθεία παραβίαση του
> Συντάγματος. Ισχυρίζονται ότι
> καλύπτονται από
> τη δήλωση ότι αναγνωρίζουν και
> σέβονται τον θεσμό του
> Πατριαρχείου αλλά
> όχι τον Πατριάρχη. Πρόκειται
> περί επιπολαίου επιχειρήματος,
> καθώς τον
> θεσμό του Πατριαρχείου
> αναγνωρίζουν και σέβονται και
> σχεδόν όλες οι
> θρησκείες και τα κράτη του
> κόσμου. Η υπαγωγή στην
> εκκλησιαστική
> δικαιοδοσία σημαίνει
> συγκεκριμένες υποχρεώσεις και
> πρώτα από όλα
> τουλάχιστον εκκλησιαστική
> κοινωνία και όσα παρεπόμενα
> προβλέπουν οι
> σχετικές αγιορειτικές και
> κανονικές διατάξεις.
> –
> Όσοι ανήκουν στην εκκλησιαστική
> δικαιοδοσία του Οικουμενικού
> Πατριαρχείου δεν έχουν δικαίωμα
> να κρίνουν τις πράξεις του
> Πατριάρχου;
> Το
> Άγιον Όρος είναι το πρώτο που
> ασκεί αυστηρή κριτική
> κατά περίσταση στον Οικουμενικό
> Πατριάρχη, πάντα με σεβασμό και
> ειλικρίνεια. Είναι γνωστό ότι η
> Ιερά Κοινότης κατ’ επανάληψιν
> έλαβε θέση
> για ζητήματα πίστεως και
> ανέκοψε ενέργειες μη σύμφωνες
> προς τα Ορθόδοξα
> Δόγματα και Παραδόσεις (π.χ.
> Μπαλαμάντ, Πορίσματα διαλόγου
> Ορθοδόξων
> και Αντιχαλκηδονίων κλπ). Όμως οι
> εν τη Ιερά Μονή Εσφιγμένου, πολύ
> πέραν
> της εκφράσεως αντιρρήσεων,
> επιφυλάξεων και αγωνιών περί την
>
> εκκλησιαστική πολιτική του
> εκάστοτε Προκαθημένου της
> Εκκλησίας της
> Κωνσταντινουπόλεως, αρνούνται
> την ιδιότητα της Ορθοδόξου
> Εκκλησίας σε
> όλα τα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία
> (Αλεξανδρείας, Αντιοχείας,
> Ιεροσολύμων)
> και τις λοιπές Αυτοκέφαλες
> Εκκλησίες και
> αγωνίζονται όχι υπέρ της
> Ορθοδοξίας, όπως υποστηρίζουν,
> αλλά
> αποκλειστικά υπέρ της
> συγκεκριμένης παρατάξεως των
> λεγομένων Γ.Ο.Χ. που
> αυτοί αναγνωρίζουν, μη
> ανεχόμενοι κοινωνία ή επαφή ούτε
> με οποιαδήποτε
> άλλη παράταξή τους, και
> προβάλλοντας την παράταξη αυτή
> ως τη Μία Αγία Καθολική και
> Αποστολική Εκκλησία, κατά πλήρη,
> ανεπίτρεπτη
> και απαράδεκτη γελοιοποίηση των
> εννοιών της Μοναδικότητος,
> Αγιότητος
> και Καθολικότητος της Εκκλησίας
> του Χριστού και των δογμάτων της
> ιεράς
> πίστεώς μας.
> – Αυτά είναι
> πνευματικά ζητήματα επιλύονται
> με τέτοιο τρόπο;
> Διερωτάται
> κανείς τι σημαίνει το «με
> τέτοιο τρόπο». Αν εννοείται η
> άσκηση βίας, η
> επιδίωξή της έχει αποκλεισθεί.
> Αν εννοούνται οι διοικητικές
> πράξεις,
> διευκρινίζουμε των πνευματικών
> θεμάτων επιλαμβάνεται η
> Εκκλησία, των
> διοικητικών το Δημόσιο. Το Άγιον
> Όρος διέπεται από ειδικό
> καθεστώς
> αυτοδιοικήσεως και η δημόσια
> εξουσία κατά το Σύνταγμα
> ασκείται από τις
> Ιερές Μονές δια της Ιεράς
> Κοινότητος, δηλ. μέσω των
> αντιπροσώπων μοναχών
> που είναι εκκλησιαστικά πρόσωπα
> και εκπροσωπούν πνευματικά
> καθιδρύματα,
> οπότε πνευματικά και διοικητικά
> στο Άγιον Όρος συναρμόζονται
> αλληλένδετα, ενώ η δημόσια τάξη
> και ασφάλεια ανήκουν στην
> αρμοδιότητα
> του κράτους μέσω του Διοικητού.
> Στην προκειμένη περίπτωση όλα
> έγιναν
> κατά την τάξη. Η Εκκλησία προέβη
> σε εκκλησιαστική διαπίστωση, το
> Άγιον
> Όρος σε διαπίστωση και απόφαση
> διοικητική, ο Διοικητής σε πράξη
> περί
> εκτελέσεως. Αυτά προβλέπει
> το χιλιόχρονο καθεστώς του Αγίου
>
> Όρους και δεν πρόκειται να το
> αλλάξουμε σήμερα και όσοι δεν
> συμφωνούν
> είναι ελεύθεροι να μη έρχονται
> και να μη μένουν στο Άγιον
> Όρος.
> Οι κατέχοντες την Ιερά Μονή
> Εσφιγμένου επεδίωξαν την
> εμπλοκή τους στα
> διοικητικά με το να εμμένουν
> στην κατοχή κυριάρχου Μονής,
> αντί να ζουν
> ταπεινά όπως τόσοι άλλοι
> ομόφρονές τους εξαρτηματικοί,
> και ακριβώς η
> εμμονή τους αυτή δημιούργησε όλα
> τα προβλήματα στους ίδιους, στην
> Μονή,
> στο Άγιον Όρος, στην Εκκλησία,
> στην Ελλάδα.
> – Γιατί
> επιμένουν στην κατοχή κυριάρχου
> Μονής;
> Προφανώς
> γιατί επί τριάντα χρόνια, με το
> να οικειοποιούνται και
> καπηλεύονται την
> ιστορία, το όνομα και την
> περιουσία της πολυβασανισμένης
> Ιεράς Μονής
> Εσφιγμένου, προβάλλονται στην
> παράταξή τους με τελείως
> αναβαθμισμένο
> κύρος και ηγετικό ρόλο και, με
> την αίγλη του αγιορείτη, και
> μάλιστα
> δήθεν του μόνου σχεδόν
> πραγματικού μοναχού και
> πραγματικού Ορθοδόξου,
> διαθέτουν τεράστια
> πλεονεκτήματα στην άσκηση
> προπαγάνδας υπέρ της
> παρατάξεώς τους.
> – Γιατί
> παραγνωρίζεται το γεγονός ότι η
> όλη κατάσταστη ξεκίνησε για
> λόγους πίστεως;
> Είναι
> απαράδεκτο να τίθεται έτσι το
> ζήτημα. Η συζήτηση τότε ήταν
> γενικά περί
> θεμάτων πίστεως και καθόλου δεν
> παραγνωρίζεται αυτό, όμως ουδείς
>
> προσέβαλε ή έθιξε την πίστη
> κανενός. Επομένως η αποκοπή από
> τους
> υπόλοιπους αγιορείτες, με τους
> οποίους δεν υφίστατο διαφορά
> πίστεως αλλά
> διαφορά εκτιμήσεως των
> εκκλησιαστικών πραγμάτων, δεν
> είναι δυνατόν να
> υποστηρίζεται ότι
> επραγματοποιήθη για λόγους
> πίστεως. Από πουθενά λοιπόν
> δεν προκύπτει ότι η διαφωνία, η
> επιφύλαξη και η αγωνία επί
> θεμάτων
> εκκλησιαστικής πολιτικής
> δικαιολογεί και νομιμοποιεί την
> χρήση
> οποιουδήποτε μέσου, και μάλιστα
> παρανόμου και
> αντιεκκλησιαστικού, όπως
> εν προκειμένω η πρωτοφανής
> παρέκκλιση των προσώπων αυτών.
> Άλλωστε ακόμη
> και αν ξεκίνησε με συζητήσεις
> περί πίστεως, τώρα βλέποντας
> κανείς τις
> ολέθριες συνέπειες για την ίδια
> την πίστη και την Εκκλησία, το
> Άγιον
> Όρος, τον μοναχισμό, έπρεπε να
> αλλάξει στάση, όπως έπραξαν οι
> Μονές που
> είχαν διακόψει προσωρινά το
> μνημόσυνο. Δεν είναι τυχαίο ότι
> το Άγιον Όρος αγωνίζεται
> κατά των δύο άκρων, του
> Οικουμενισμού και του
> ζηλωτισμού.
> – Και τότε και
> τώρα οι υπόλοιπες Μονές δρουν
> κάτω από τις πιέσεις του
> Πατριάρχου και με την απειλή
> καθαιρέσεων;
> Αυτό
> είναι αναληθές και ανεπίτρεπτα
> προσβλητικό για το γνωστό
> ελεύθερο,
> ανεξάρτητο και σταθερό φρόνημα
> των αγιορειτών, που ενεργούν
> πάντοτε κατά
> συνείδησιν, χωρίς να υποκύπτουν
> στις πιέσεις κανενός, όπως
> επανειλημμένα το έχουν
> αποδείξει. Αλλά είναι
> υποτιμητικό και για τον
> Πατριάρχη, τον οποίο υποβιβάζει
> σε τύραννο – τρομοκράτη. Στην
> προκειμένη
> περίπτωση το ενδιαφέρον για το
> θέμα της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου
> ήταν
> κοινό και οπωσδήποτε πάντοτε
> μεγαλύτερο από πλευράς Αγίου
> Όρους παρά το
> αντίθετο. Όσον αφορά στις
> συγκεκριμένες υπό συζήτησιν
> ενέργειες των
> τελευταίων ετών, η πρωτοβουλία
> είναι εξ ολοκλήρου στα χέρια του
> Αγίου
> Όρους και οι άλλες πλευρές,
> Εκκλησία και Πολιτεία,
> συμπαρίστανται κατά
> δύναμιν. Η Ιερά Κοινότης, όπως
> προκύπτει εύκολα από τα ίδια τα
> κείμενα,
> είχε ετοιμάσει τις διοικητικές
> πράξεις της πριν την έκδοση της
> Πατριαρχικής Συνοδικής Πράξεως,
> την οποία εν συνεχεία έλαβε υπ
> όψιν στην
> τελική διατύπωση.
> – Η στάση των
> εν τη Ιερά Μονή Εσφιγμένου
> αποτελεί ανάσχεση στα σχέδια του
> οικουμενισμού, όπως
> γράφεται;
> Ήταν
> και αυτό μία κρυφή ελπίδα, που
> αποδείχθηκε φρούδα, και πρέπει
> πολύ να
> προσεχθεί αυτό, καθώς η
> αγιορειτική πείρα αποδεικνύει
> το αντίθετο. Την
> σημαία κατά του οικουμενισμού
> κρατεί το Άγιον Όρος, γιατί μένει
> πιστό
> τέκνο της Εκκλησίας και
> δικαιούται να παρεμβαίνει με
> σεβασμό αλλά και με
> αξίωση να εισακουσθεί, κάτι που
> δεν δικαιούνται όσοι εξήλθον της
>
> Εκκλησίας. Ποτέ όμως δεν είχε την
> παραμικρή βοήθεια από τους
> κατόχους
> της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου, οι
> οποίοι αφενός με την παράνομη
> κατοχή και
> μη λειτουργία της Μονής στέρησαν
> από το Άγιον Όρος την δυνατότητα
> να
> δίνει ενωμένο την μαρτυρία της
> πίστεως και να έχει μία Μονή
> ενεργό
> συμμέτοχο των αγώνων του,
> αφετέρου δε με την ακραία
> φονταμενταλιστική
> εικόνα που παρέχουν συνιστούν
> διαρκή προσβολή της εννοίας του
> συντηρητικού αλλά φωτισμένου
> αγιορείτου μοναχού, συνεχή
> αφορμή μομφών
> κατά του ανεχομένου αυτούς Αγίου
> Όρους και «άλλοθι» για όσους
> θέλουν να
> δικαιολογήσουν τις αποστάσεις
> τους από την Ορθόδοξη
> ομολογία.
> – Είναι σωστό
> που κηρύχθηκαν σχισματικοί, ενώ
> αυτοί το
> αρνούνται;
> Η
> Πατριαρχική Συνοδική Πράξις
> διαπίστωσε και επιβεβαίωσε κάτι
> ήδη
> υφιστάμενο, δεν δημιούργησε κάτι
> καινούριο. Είναι προφανές και
> αυτονόητο
> ότι ήταν και είναι σχισματικοί,
> αφού απεκόπησαν από την κοινωνία
> της
> Εκκλησίας (και μάλιστα με όλα τα
> ειδικά χαρακτηριστικά της
> περιπτώσεως
> αυτής, δηλ. αποκοπή κυριάρχου
> Μονής από το Άγιον Όρος κλπ), και
> αυτό το
> διαπιστώνει η εκκλησιαστική
> αρχή στην δικαιοδοσία της οποίας
> ανήκουν.
> Αυτοί λέγουν ότι ο Πατριάρχης
> είναι σχισματικός, ως αποκοπείς
> από την
> μόνη Ορθόδοξη Εκκλησία, που
> είναι η παράταξή τους, και αυτό
> το
> διαπιστώνουν αυτοί μόνοι τους ή
> εν πάση περιπτώσει η αρχή –
> παράταξη που αυτοί
> αναγνωρίζουν.
> Σε όλον αυτό τον αφελή
> παραλογισμό τίθεται τελικά το
> ερώτημα μήπως το
> Οικουμενικό Πατριαρχείο ανήκει
> στην δικαιοδοσία της Ιεράς Μονής
>
> Εσφιγμένου, για να αποφαίνονται
> οι εν αυτή περί αυτού, ή (κατά το
> Σύνταγμα) η Ιερά Μονή Εσφιγμένου
> ανήκει στην δικαιοδοσία του
> Οικουμενικού Πατριαρχείου,
> οπότε βεβαίως αυτό ορθώς και
> αρμοδίως έπραξε;
> Άλλωστε, εάν επίστευαν στις
> ιδέες τους που διακηρύσσουν εν
> τη πλάνη
> των, δεν θα έπρεπε να αντικρούουν
> με κοσμικά μέσα την πράξη του
> κατ’
> αυτούς δήθεν αιρετικού
> Πατριάρχη, προκειμένου να
> εξυπηρετήσουν κάποια
> προσωρινή σκοπιμότητα, πράγμα
> που δείχνει πλήρη έλλειψη
> σταθεράς
> ιδεολογίας και
> καιροσκοπισμό.
> – Οι εν τη
> Ιερά Μονή Εσφιγμένου κέρδισαν
> την εκτίμηση των αγιορειτών με
> την «ενάρετη πολιτεία» τους,
> όπως γράφεται;
> Πρόκειται
> για πληροφορία που αλαζονικά
> διοχέτευσαν οι ίδιοι στον τύπο,
> εις
> ένδειξιν της ελλείψεως
> σεμνότητος και μετριοφροσύνης. Η
> Ιερά Κοινότης
> δεν γνωρίζει ούτε μία δήλωση
> υποστηρίξεως από καμία από τις
> κυρίαρχες
> Μονές του Αγίου Όρους, αλλά
> μάλλον το αντίθετο.
> –
> Είναι πραγματικά τόσο μεγάλο
> και σοβαρό το παράπτωμά τους,
> ώστε να
> αντιμετωπίζουν ποινή απελάσεως
> άνθρωποι που, αρκετοί από αυτούς,
> μένουν
> χρόνια στο Άγιον Όρος; Είναι τόσο
> σκληρόκαρδοι οι
> αγιορείτες;
> Πιστεύουμε
> ότι οι άγιοι πατέρες που
> καθιέρωσαν και παρέδωσαν μέχρις
> ημών τα θέσμια
> του Αγίου Όρους δεν υστερούσαν
> σε αγάπη και ευσπλαχνία, απλώς
> υπερίσχυε
> η αγάπη και η μέριμνα για την
> ιερότητα του Περιβολίου της
> Παναγίας, που
> είναι η Μήτηρ της Αγάπης και του
> Ελέους. Δεν έχουμε το
> δικαίωμα
> να καταλύσουμε τα θέσμια του
> Αγίου Όρους και να στερήσουμε
> από τις
> επερχόμενες γενεές την ευκαιρία
> να βρουν ένα Ιερό Τόπο ελέους και
>
> θεανθρωπίνης αγάπης
> διασφαλισμένο και
> προστατευμένο, όπως τον βρήκαμε
> εμείς. Έχουμε εξηγήσει ότι
> το Άγιον Όρος επί τριάντα χρόνια
>
> επέδειξε παροιμιώδη φιλανθρωπία
> και ανοχή, εξυπηρετώντας μάλιστα
> τις
> ανάγκες των ανθρώπων αυτών ως
> φυσικών προσώπων, συνάντησε δε
> μόνον
> αχαριστία και προσπάθεια
> εκμεταλλεύσεως της στάσεως
> αυτής προς
> αναγνώριση και νομιμοποίηση της
> παρανομίας. Αναφέραμε επίσης και
>
> προτάσεις που έγιναν εις μάτην
> προς τους εν τη Μονή, προκειμένου
> να
> αποφευχθεί η φυσική απομάκρυνσή
> τους. Και πάλιν είναι ευνόητο
> ότι,
> εφόσον εγκαταλείψουν την αξίωση
> να κατέχουν κυρίαρχο Μονή, θα
> αναζητηθούν συμβιβαστικές
> λύσεις κατά περίπτωσιν και αυτό
> είναι που
> προδήλως περιμένουμε και με
> ανακούφιση θα δεχθούμε. Επομένως
> η μομφή της
> σκληροκαρδίας επιστρέφει σε
> αυτούς που ταλαιπωρούν όλους
> αυτούς τους
> ανθρώπους χάριν της εξουσίας και
> των αξιώσεων που
> προαναφέραμε.
> – Έγιναν
> προσπάθειες
> προσεγγίσεως;
> Η
> Ιερά Κοινότης όλα αυτά τα χρόνια
> καλεί κατ’ έτος την Μονή να
> αποστείλει
> αντιπρόσωπο με την καθιερωμένη
> εγκύκλιο. Το 1980 την εκάλεσε να
> αποστείλει και Επιστάτη.
> Ιεροκοινοτική επιτροπή
> συνωμίλει τα έτη 1994 –
> 1995. Νέα επιτροπή συνωμίλει από
> του 1997 και εξής, προσπάθεια που
> αριθμεί γύρω στις 15 συναντήσεις.
> Ο αείμνηστος Πατριάρχης
> Δημήτριος
> επεδίωξε συνάντηση. Ο νυν
> Πατριάρχης Βαρθολομαίος το ίδιο
> και
> έστειλε και επιστολή, που κατά
> τρόπο προκλητικό
> χρησιμοποιείται σήμερα
> από αυτούς στις προσφυγές τους
> ως δήθεν τεκμήριο
> αναγνωρίσεως. Η
> Ελληνική Πολιτεία δια του
> Διοικητού Αγίου Όρους προέβη σε
> πολυάριθμες
> προσπάθειες. Επιχειρήθηκε να
> περιορισθεί το αντικείμενο έστω
> κατ’ αρχήν
> στην απλή αποστολή Αντιπροσώπου,
> αλλά και αυτό ακόμη προσέκρουσε
> στην
> απίστευτη αξίωση ο Αντιπρόσωπος
> την ώρα της μικρής εναρκτήριας
> προσευχής
> να βγαίνει έξω ή να μένει
> καθιστός, προσβάλλοντας ευθέως
> την πίστη μας
> και τα ιερά μας. Είναι προφανές
> ότι δεν υπάρχει η παραμικρή
> ελπίδα
> προσεγγίσεως όσο οι εν τη Μονή
> πιστεύουν στη νομιμοποίηση και
> αναγνώριση
> της υφισταμένης παρανόμου
> καταστάσεως και αυτός είναι ο
> λόγος που το
> ζήτημα αντιμετωπίζεται σε άλλη
> βάση, με την ελπίδα της
> δημιουργίας
> προϋποθέσεων
> προσεγγίσεως.
> – Γιατί
> γίνονται αυτά σήμερα μετά από 30
> χρόνια και όχι
> προηγουμένως;
> Δεν
> πρόκειται για επιλογή
> συγκεκριμένου χρόνου, αλλά για
> φυσική διαδικασία,
> που ακολουθεί τον τρόπο
> λειτουργίας και λήψεων
> αποφάσεων της Ιεράς
> Κοινότητος. Το Άγιον Όρος έδειξε
> εξαιρετικά μακρόχρονη ανοχή και
>
> υπομονή, όσο υπήρχε κάποια
> ελπίδα επιστροφής στην κανονική
> αγιορειτική
> τάξη. Τα τελευταία χρόνια
> συντρέχουν οι εξής ιδιαίτερες
> παράμετροι:
> α.
> Όπως δηλώθηκε και αλλού
> προηγουμένως, από το 1995 περίπου
> και εξής οι
> εν τη Μονή εστράφησαν οριστικά
> στην κατεύθυνση της επιδιώξεως
> της
> νομιμοποιήσεως και αναγνωρίσεώς
> των και της αγνώμονος
> εκμεταλλεύσεως
> προς τούτο της φιλανθρώπου
> ανοχής του Αγίου Όρους και της
> συν τω χρόνω
> παγιώσεως της καταστάσεως,
> πράγμα που εδηλώθη πλέον ρητά το
> 2000 με τις
> αξιώσεις αποστολής επισήμων
> εγγράφων προς τον
> «Καθηγούμενο»,
> αναγκάζοντας έτσι το Άγιον Όρος
> να ενεργήσει τα δέοντα πριν η
> κατάσταση
> καταστεί μη αναστρέψιμη για το
> ίδιο.
> β.
> Από το 1999 άρχισε νέα φάση του
> θέματος. Συγκεκριμένα στις
> προηγούμενες
> περιόδους υπήρχαν κάποια
> στοιχεία στους φερομένους ως
> «ηγουμένους» της
> Μονής που θα διευκόλυναν το
> πέρασμα στη νομιμότητα, δηλ. ο μεν
> Αθανάσιος είχε κανονική εκλογή
> και ενθρόνιση, ο δε Ευθύμιος, από
> το
> 1975 μέχρι το 1999, είχε τουλάχιστον
> χειροτονία από αρχιερέα με
> κανονική
> εκκλησιαστική κοινωνία.
> Αντίθετα ο νυν «ηγούμενος»
> Μεθόδιος δεν έχει
> ούτε αυτό, πράγμα που
> οδηγεί την κατάσταση σε
> αδιέξοδο,
> καθώς ήταν ρητή και ξεκάθαρη η
> δήλωσή του ότι ποτέ δεν θα
> δεχόταν
> αναγνώριση από τον Οικουμενικό
> Πατριάρχη, δηλ. επιβεβαίωσε την
> παντελή
> έλλειψη βούλησης για αναζήτηση
> τρόπου επιστροφής.
> γ.
> Με τις νεώτερες διεθνείς και
> ευρωπαϊκές εξελίξεις
> αποδεικνύεται
> απαραίτητη η αυξημένη
> ευαισθησία για την προστασία του
> ειδικού
> καθεστώτος του Αγίου Όρους και η
> αντιμετώπιση των χονδροειδών
> παρεκκλίσεων που πλήττουν αυτό,
> όπως η εν λόγω περίπτωση, πριν
> είναι
> αργά για το Άγιον Όρος.
> δ.
> Σημειώνουμε ακόμη ότι οι εν τη
> Μονή είναι οι πρώτοι πού, μέσω
> της
> νομικής συμβούλου των,
> χαρακτήρισαν μη νόμιμη τη
> σύνθεση και άκυρες τις
> αποφάσεις της Ιεράς Κοινότητος,
> συνεδριαζούσης απόντος του
> Αντιπροσώπου
> της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου,
> πράγμα που καλεί σε δρομολόγηση
> των
> διαδικασιών επιλύσεως της
> εκκρεμότητος.
> – Ποιος ο
> ρόλος της ιεροκοινοτικής
> επιτροπής;
> Η
> εξουσιοδότηση κάθε
> ιεροκοινοτικής επιτροπής είναι
> να εργάζεται, να
> συλλέγει στοιχεία και να
> εισηγείται στην Ιερά Κοινότητα,
> η οποία είναι η
> μόνη που αποφασίζει με την ψήφο
> των Αντιπροσώπων. Η Υπόθεση της
> Ιεράς
> Μονής Εσφιγμένου υπήρξε
> αντικείμενο εκτενέστατων
> συζητήσεων
> επανειλημμένων συνεδριάσεων της
> Ιεράς Κοινότητος αλλά και της
> Εκτάκτου
> Διπλής Ιεράς Συνάξεως, η δε
> επιτροπή κατά την τάξιν κινείται
> εντός των
> ορίων των λαμβανομένων
> αποφάσεων. Είναι τελείως άδικη,
> αλλά και ανέντιμη
> και δολία, η διαπιστωθείσα
> προσπάθεια να χρεωθεί η επιτροπή
> με
> σκληρότητα (ενώ είναι αυτή που
> υπεβλήθη σε παντοίους κόπους για
> την
> εξεύρεση μη βιαίας λύσεως), ή με
> προσωπικές σκοπιμότητες, ή ακόμη
> να
> αναφέρονται ως δικές της οι
> αποφάσεις αντί της Ιεράς
> Κοινότητος,
> προκειμένου να αδυνατισθεί το
> κύρος τους. Εξίσου εκτός κάθε
> εννοίας
> δεοντολογίας περί του τρόπου
> λειτουργίας των θεσμικών
> οργάνων είναι οι
> παραπλανητικές και αλαζονικές
> δηλώσεις των κατόχων της Ιεράς
> Μονής
> Εσφιγμένου περί Μονών (και
> μάλιστα απρεπώς ονομαστικά
> αναφερομένων) που
> δήθεν συμπαρατάσσονται με
> αυτούς.
> – Οι
> κατέχοντες την Ιερά Μονή
> Εσφιγμένου διώκονται γιατί δεν
> δέχονται ευρωπαϊκά
> κονδύλια;
> Άλλος
> ένας επιπόλαιος συνθηματολόγος
> ισχυρισμός, που έγινε
> πρωτοσέλιδο με
> μεγαλόστομες δηλώσεις του
> «ηγουμένου» Μεθοδίου. Στο
> Άγιον Όρος
> εκτελούνται από ετών έργα
> αναστηλώσεως των Ιερών Μονών με
> χρηματοδοτήσεις της Ελληνικής
> Πολιτείας, η οποία χρησιμοποιεί
> τόσο
> εθνικούς όσο και κοινοτικούς
> πόρους. Η Ιερά Κοινότης
> προνοούσα υπέρ της
> Μονής, την περιέλαβε στις
> κατανομές του Προγράμματος
> «Άθως». Από
> καμία Μονή δεν ζητήθηκε να
> δεχθεί χρηματοδότηση έργων,
> μάλλον αντίθετα
> οι Μονές λόγω των πολύ μεγάλων
> αναγκών ζητούν και με μεγάλη
> δυσκολία
> γίνεται δεκτός μικρός αριθμός
> αιτημάτων. Επίσης οι εν
>
> τη Ιερά Μονή Εσφιγμένου και να
> ήθελαν να το κάνουν δεν θα
> μπορούσαν,
> γιατί δεν δικαιούνται να
> διαχειρίζονται ο,τιδήποτε στο
> όνομα της Μονής
> που παράνομα κατέχουν.
> Επομένως καταντά απίστευτα
> άτοπος
> και ψευδολόγος ο δήθεν
> «ηρωισμός να μη δέχονται
> ευρωπαϊκά κονδύλια», με
> απώτερο σκοπό την κίνηση στους
> αγνοούντος αισθημάτων
> συμπαθείας και
> θαυμασμού για τον αντιφατικό
> ασκητισμό τους, ο οποίος
> αποδεικνύεται
> ακόμη περισσότερο
> αυτοαναιρούμενος, αν
> αναλογισθεί κανείς τις λίαν
> σεβαστές ποσότητες δραχμών, ευρώ
> και
> δολαρίων που ρέουν στο μοναστήρι
> για τις ανάγκες της προπαγάνδας
> της
> παρατάξεως, την δημόσια προβολή,
> τους δικαστικούς αγώνες κλπ, ενώ
> τα
> άτομα αυτά εισέπραξαν
> αναδρομικά και εν συνεχεία
> διεκδικούν με αξίωση
> παράνομα την κρατική ετήσια
> οικονομική χορηγία στο όνομα της
> Μονής. Το
> πράγμα καθίσταται επίσης
> αντιφατικό και εμπαικτικό, όταν
> αναλογισθεί
> κανείς ότι οι δήθεν
> «αντιευρωπαϊστές» μέσω των
> υποστηρικτών τους
> απευθύνθηκαν ήδη στην Γενεύη
> (Επιτροπή Δικαιωμάτων του
> Ανθρώπου), στις
> Βρυξέλλες – Λουξεμβούργο
> (Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο –
> Πολιτική Επιτροπή),
> στο Μιλάνο (Διεθνή Ένωση Νομικών)
> κλπ, ενώ απειλούν και με προσφυγή
> στο
> Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων
> Δικαιωμάτων του Στρασβούργου,
> κινώντας
> τους (κατ’ αυτούς)
> «Φραγκολατίνους» κατά του
> Αγίου Όρους και της
> πατρίδος μας.
> – Το όλο
> ζήτημα έχει σχέση και με την
> κίνηση στην Ευρώπη για κατάργηση
> του αβάτου;
> Με
> χαρακτηριστική υπεκφυγή
> επιχείρησαν να ψέξουν την Ιερά
> Κοινότητα ότι
> θέλει να περιθωριοποιήσει τους
> εν τη Ιερά Μονή Εσφιγμένου για να
>
> καταργήσει και το άβατο. Και όμως
> οι συγκεκριμένοι άνθρωποι
> δυστυχώς δεν
> έχουν συμμετάσχει ούτε μία φορά
> στους αγώνες του Αγίου Όρους για
> την
> διασφάλιση του ειδικού
> καθεστώτος του. Αντίθετα η τυχόν
> παραδοχή των
> θέσεών τους θα απέβαινε με
> μαθηματική ακρίβεια εις βάρος
> αυτού του
> καθεστώτος. Έτσι ανοίγουν τον
> δρόμο προς τα εκεί όταν ομιλούν
> και
> γράφουν και υπογράφουν προς
> ανώτατα όργανα για αδυναμία του
> Αγίου Όρους
> να λαμβάνει διοικητικές
> αποφάσεις παρά μόνο κατόπιν
> προσφυγών και
> αποφάσεων των κοσμικών
> δικαστηρίων (ο καθένας μπορεί να
> διανοηθεί τι
> σημαίνει αυτό σε περίπτωση
> παραβιάσεως λ.χ. του αβάτου),
> πράγμα που
> συνιστά ευθεία άρνηση του
> αυτοδιοικήτου του Αγίου Όρους, ή
> για δήθεν
> παραβιάσεις ανθρωπίνων
> δικαιωμάτων (θρησκευτικής
> ελευθερίας) στο Άγιον
> Όρος, καθώς, αν γίνει
> αποδεκτό ότι η απαγόρευση
> εγκαταβιώσεως
> ετεροδόξων και σχισματικών στο
> Άγιον Όρος προσβάλλει την
> θρησκευτική
> ελευθερία, σύντομα θα έχουμε και
> ίδρυση παπικών μονών και
> προτεσταντικών
> ιδρυμάτων στον Ιερό Τόπο
> (!).
> – Γιατί το
> θέμα έχει και εθνικές
> διαστάσεις;
> Εξηγήσαμε ήδη ότι
> με τις ενέργειές τους
> προσβάλλουν την εδαφική
> κυριαρχία της χώρας και
> υποσκάπτουν την απαγόρευση
> αποσχιστικών εθνικιστικών
> διεκδικήσεων.
> Πέραν αυτού κρίνεται ως όντως
> αντεθνική δραστηριότητα η
> εκστρατεία
> συκοφαντίας και δημοσίας
> εκθέσεως της χώρας στο διεθνές
> κοινό για δήθεν
> καταπίεσή τους, με
> αποκορύφωμα την δημιουργία
> αγγλόφωνης
> ιστοσελίδος τους στο διαδίκτυο
> για τον διασυρμό της Ελληνικής
> Πολιτείας
> σε Αμερική και Ευρώπη, όπου
> αναπαράγουν τα ατελείωτα ψεύδη
> περί διωγμού
> των και δημοσιεύουν και
> φωτογραφία Καρυώτου μοναχού
> άλλης Μονής ως
> Εσφιγμενίτου αντιμετωπίζοντος
> δήθεν το φάσμα της απελάσεως
> άνευ άλλης
> στέγης. Μέσα στα πολλά άλλα
> που έγιναν γνωστά και άλλα που
> δεν
> έγιναν γνωστά, μνημονεύουμε και
> την όλως πρόσφατη αποστολή
> γράμματος και
> προς τον Πατριάρχη Μόσχας για
> παρέμβασή του εις βάρος της
> χώρας μας και
> του Οικουμενικού
> Πατριαρχείου.
> – Ελήφθησαν
> δυσμενή μέτρα εις βάρος
> τους;
> Εδώ
> οφείλουμε να καταγγείλουμε
> την
> απόπειρα θεατρικής
> κατασκευής ηρώων εκ του
> ασφαλούς.
> Από το θέρος του 2000 η Ιερά
> Κοινότης έδωσε εντολή στην Ιερά
> Επιστασία
> να προσέχει ιδιαίτερα την
> προσπάθειά τους να διεκδικήσουν
> έμμεση
> νομιμοποίηση εκμεταλλευόμενοι
> τις κατ’ οικονομίαν
> εξυπηρετήσεις τους.
> Έτσι κατ’ ανάγκην δεν τους
> αναγνωρίσθηκε ο,τιδήποτε δεν
> εδικαιούντο
> νόμιμα, όπως λ.χ. το δικαίωμα
> εκπροσωπήσεως της κυριάρχου
> Ιεράς Μονής
> Εσφιγμένου που παρανόμως
> κατέχουν.
> Ήταν παράνομο
> να ζητούν στο όνομα της Μονής
> ειδικά διαμονητήρια (το
> ονόμασαν απαγόρευση εισόδου των
> προσκυνητών τους),
> ατέλεια εισαγομένων
> ειδών (το
> ονόμασαν στέρηση καυσίμων για
> τον χειμώνα, ενώ στην Μονή
> καίγουν ξύλα),
> είσοδο οχημάτων (το
> ονόμασαν αποκλεισμό φορτηγού με
> τρόφιμα και καταδίκη εις τον εκ
> πείνης θάνατον)
> κλπ, ενώ όλα αυτά μπορούσαν να
> γίνουν με άλλους τρόπους και όχι
> στο
> όνομα της Μονής Εσφιγμένου, αλλά
> αυτοί διεκδικούσαν
> νομιμοποίηση.
> Με την συνήθεια
> πλέον του ψεύδους
> δεν δίστασαν να μιλήσουν για
> «δήμευση των περιουσιακών
> στοιχείων της
> Μονής», για «οικονομικό
> στραγγαλισμό», για
> «δέσμευση τραπεζικών
> λογαριασμών» (με αφορμή
> υποβληθέν απλό ερώτημα),
> πράγματα εξ ολοκλήρου
> ανυπόστατα και αδιανόητα. Με την
> ίδια ρύμη μίλησαν, και μάλιστα
> προς το εξωτερικό, και για
> «κόψιμο νερού και
> ρεύματος»,
> από τα οποία το πρώτο αδιανόητο
> και το δεύτερο αστείο, καθώς στο
> Άγιον
> Όρος δεν υπάρχει ΔΕΗ. Ακόμη η
> τήρηση των νόμων επί του λίαν
> ευαισθήτου
> θέματος της προσεγγίσεως
> σκαφών εις το Άγιον Όρος,
> για το οποίο οι αγιορείτες έχουν
> πραγματοποιήσει πολυχρόνιους
> αγώνες, ονομάσθηκε
> «από θαλάσσης
> αποκλεισμός».
> Το ψεύδος πέρασε στην σφαίρα της
> αρρωστημένης φαντασίας σχετικά
> με τα
> γεγονότα της 16/29.1.2003 και
> μετέπειτα, όπως προαναφέραμε. Ο
> αστυνόμος έγινε διμοιρίες
> ματ, τα λιγοστά τζιπ
> που πάντοτε είχε η
> αστυνομία
> (ανεπαρκώς, είναι αλήθεια, για
> την φύλαξη της χερσονήσου και με
>
> συνεχείς διαμαρτυρίες του Αγίου
> Όρους) και που στοιχειωδώς
> προσπαθούσαν
> να καλύψουν τις ανάγκες δημοσίας
> τάξεως και ασφαλείς, έγιναν
> φάλαγγες και τεθωρακισμένα,
> η άοπλη κρούση της θύρας
> έγινε επιδρομή, οι
> τακτικές περιπολίες σκάφους του
> λιμενικού έγιναν συγκέντρωση
> στόλου, η διακριτική
> παρακολούθηση εξ αποστάσεως για
> λόγους δημοσίας τάξεως και
> ασφαλείας έγινε πολιορκία,
> ο αυτοεγκλεισμός και το
> κλείσιμο των θυρών από τους
> ιδίους έγινε απαγόρευση
> εξόδου
> κ.ο.κ. (ενώ αντίθετα γνωρίζουμε
> με συγκεκριμένα περιστατικά ότι
> τυχόν
> διαφωνία με την ακολουθούμενη
> τακτική ή σκέψη περί εξόδου και
> φυγής από
> μέρους των μελών της
> «αδελφότητος»
> αντιμετωπίζει τον προπηλακισμό
> και
> την μομφή του προδότη της
> πίστεως).
> Διελαλήθη στα
> πέρατα της οικουμένης ότι
> στερούνται τροφής και
> αντιμετωπίζουν τον εκ πείνης
> θάνατο (ενώ
> αλλού ταυτοχρόνως δηλώνουν ότι
> έχουν τρόφιμα για δύο
> χρόνια), ότι ζητούν
> γιατρό και φάρμακα και τους τα
> αρνείται η ελληνική
> κυβέρνηση (ενώ
> αυτό δεν έγινε και δεδηλωμένα
> δεν θα γίνει ποτέ, αλλά αντίθετα
> αυτοί
> εγκλείοντες γέροντες και
> ασθενείς θέτουν σε κίνδυνο την
> υγεία και την
> ζωή τους), πράγματα που
> ξεπερνούν πλέον και τα όρια της
> φαντασίας και εισέρχονται στην
> σφαίρα του δόλου και της
> απάτης.
> Και όλα αυτά υπό την άνεση της
> γνωστής δεδηλωμένης κοινής
> βουλήσεως
> Αγίου Όρους, Οικουμενικού
> Πατριαρχείου και Ελληνικής
> Πολιτείας να μη
> ασκηθεί βία. Αυτό βέβαια δεν
> μπορεί να σημαίνει και
> νομιμοποίηση της
> παρανομίας, αλλά ειρηνική τήρηση
> της νομιμότητας, πράγμα που
> αποτελεί
> και τον γνώμονα της περαιτέρω
> αντιμετωπίσεως της
> καταστάσεως.
> – Υπάρχουν
> θέματα δημοσίας τάξεως και
> ασφαλείας;
> Είναι
> αυτονόητο ότι το κράτος θα λάβει
> στοιχειώδη μέτρα σε χώρους με
> έκρυθμη
> κατάσταση όπως στην περιοχή της
> Μονής, και μάλιστα μετά από
> προφορικές
> και γραπτές απειλές ότι «θα
> χυθεί αίμα», ότι «θα βάλουν
> φωτιά», ότι
> «έχουν τεράστιες ποσότητες
> εκρηκτικών και όπλων», ότι
> «θα γίνει Κούγκι»
> κλπ. Επίσης υπάρχει σοβαρότατο
> θέμα ασφαλείας των
> κειμηλίων,
> καθώς κανείς δεν είναι δυνατόν
> να ξέρει τίποτα, εξακριβωμένα
> και πέραν
> γενικών δηλώσεων των παρανόμων
> κατόχων τους, για την τύχη και
> την
> κατάστασή τους, λόγω της
> αδυναμίας της Ιεράς Κοινότητος
> να ασκήσει την
> κατά νόμον εποπτεία της και της
> παρεμποδίσεως των κρατικών
> υπηρεσιών να
> προβούν σε σχετικό έλεγχο, κατά
> ευθεία παραβίαση πλειάδος
> σχετικών
> διατάξεων προστασίας της κοινής
> αγιορειτικής πολιτιστικής
> κληρονομίας.
> Πέραν αυτού, σύμφωνα με τις
> επίσημες υπηρεσιακές αναφορές,
> καθεστώς
> τρομοκρατίας επικρατεί
> περιοδικά τόσο στην είσοδο του
> Αγίου Όρους από
> υποστηρικτές τους, με κατάληψη
> σκαφών, παρεμπόδιση και ματαίωση
>
> συγκοινωνιακών δρομολογίων κλπ,
> όσο και στις Καρυές από τους
> ιδίους, με
> τον προπηλακισμό υψηλών
> στελεχών των Ιερών Μονών και της
> Ιεράς
> Κοινότητος και την εκτόξευση
> απειλών, πράγματα για τα οποία
> δεν έγιναν
> συλλήψεις, γνωρίζοντας ότι αυτές
> θα επαρουσιάζοντο θεατρικώς ως
> δήθεν
> ομολογίαι υπέρ της πίστεως.
> Σημειώνεται και η παραλαβή
> ικανού αριθμού
> λίαν απειλητικών επιστολών τόσο
> κατά της ζωής και σωματικής
> ακεραιότητος
> όσο και για «κτυπήματα αλλά
> Μπιν Λάντεν», για
> «βομβιστικές ενέργειες
> κατά Ιερών Μονών» κλπ.
> – Υπάρχει
> κοσμικό φρόνημα;
> Δυστυχώς
> αποδεικνύεται ότι η ομάδα που
> κατέχει την Μονή διακατέχεται
> από σαφές
> κοσμικό και αντιαγιορειτικό
> φρόνημα, που δεν συναντάται σε
> καμία άλλη
> αγιορείτικη Μονή και που
> προφανώς έλκει την καταγωγή του
> από την αποκοπή
> από τον αγιορειτικό κορμό και
> την αποκλειστική ενασχόληση με
> την
> προπαγάνδα προς τον κόσμο υπέρ
> της παρατάξεως των. Κύριο
> «προσόν»
> αναδεικνύεται η παραγωγή
> συνθημάτων που αλλοιώνουν την
> πραγματικότητα με
> επικοινωνιακά τεχνάσματα
> («τρικ»). Μαζί με όλα τα
> άλλα ψεύδη
> αναφέρουμε ότι ο
> «ηγούμενος» ονείδισε
> δημόσια την Ιερά Κοινότητα για
> την
> κλήση τεθνεώτων αδελφών, ενώ ο
> ίδιος τους είχε δηλώσει ως
> ζωντανούς,
> προφανώς για να φαίνονται πολλοί
> και να διεκδικούν μεγαλύτερη
> ατέλεια. Άλλωστε σε κάθε του
> δήλωση δίνει και
> διαφορετικό αριθμό
> μελών της «αδελφότητος».
> Εξίσου σημαντικό «προσόν»
> αναδεικνύεται η
> κλίση στο θέαμα και στο θέατρο.
> Όταν επραγματοποιήθη η επίδοση
> των
> κλήσεων προς άσκησιν επωφελούς
> γι’ αυτούς δικαιώματος,
> ελαμβάνοντο
> συνεχώς φωτογραφίες, για να
> απαθανατίσουν το
> «μαρτύριο». Ο
> «ηγούμενος» κάλεσε δημόσια
> από τηλεοράσεως (ΕΤ3) τους
> δημοσιογράφους να εισέλθουν στο
> Άγιον Όρος χωρίς
> διαμονητήρια
> της Ιεράς Επιστασίας με δικά του
> παράνομα μέσα και έστησε στο
> μοναστήρι
> δημοσιογράφους και κάμερες για
> να καλύψουν την θεατρική
> «ομολογία
> πίστεως», κατά πλήρη
> περιφρόνηση των διατάξεων του
> Ιερού Τόπου περί
> εισόδου προσκυνητών και περί
> απαγορεύσεως
> τηλε-κινηματογραφήσεως, τα
> οποία αυτοί θεωρούν ότι οφείλουν
> να τηρούν μόνον οι
> «κανονικές» Μονές,
> παραδεχόμενοι έτσι ότι δεν
> ανήκουν στο Άγιον Όρος και ότι
> είναι πολέμιοί
> του εκ δόλου και όχι εξ αγνοίας.
> Στις Καρυές σημειώθηκαν ρίψη
> δελτίων
> («φέιγ – βολάν») και
> αφισοκολλήσεις, ανάρτηση
> σημαιών στο κονάκι της
> Μονής και μεγάφωνα, δίκην
> καταλήψεως φοιτητικής ή
> εκλογικού κέντρου κλπ,
> γεγονότα πρωτοφανή απ αιώνων
> και συγκρινόμενα μόνον με
> περιόδους
> πολιτικών ταραχών. Από πολλά
> έτη εκτοξεύουν απειλές περί
> καύσεως
> ή ανατινάξεως της Μονής,
> αποδεικνύοντας ότι δεν την
> πονούν, αντίθετα με
> τους γνήσιους αγιορείτες που
> έκαναν και θα κάνουν τα πάντα για
> να την
> διασώσουν.
> Άλλο
> σημαντικό ιδίωμα είναι η
> εκμετάλλευση φυσιολογικών
> γεγονότων ή
> προκατασκευασμένων καταστάσεων,
> προκειμένου να εξαχθούν
> διαστρεβλωμένα
> συμπεράσματα και σκόπιμος
> κοσμικός δημοσιογραφικός
> θόρυβος, ενισχύων την
> θεωρία περί διωγμών, χάριν
> χρησιμοποιήσεως αυτής για
> συντήρηση της
> ταραχής του κόσμου αλλά και για
> νομικούς λόγους. Έτσι μεταξύ
>
> πολλών άλλων, μόλις πρόσφατα δεν
> σεβάσθηκαν ούτε το γεγονός, που
> πολύ
> έθλιψε την Ιερά Κοινότητα, του
> τραγικού θανάτου μέλους της
> αδελφότητος
> εις ατύχημα εξ ιδίας του ευθύνης
> και επιχείρησαν την
> εκμετάλλευση τούτου
> αλλά και του ιερού γεγονότος της
> κηδείας για προπαγανδιστικές
> σκοπιμότητες. Φυσιολογικά
> τέτοιου είδους εγχειρήματα θα
> πρέπει
> δυστυχώς να αναμένουμε συνεχώς
> και στο μέλλον, για να
> συντηρείται το
> θέμα στην κοσμική
> επικαιρότητα.
> Υπομένοντας
> όλα αυτά με την ελπίδα στην
> Κυρία Θεοτόκο ότι δεν θα
> εγκαταλείψει το
> Περιβόλιόν της, τρέφουμε την
> προσδοκία ότι η κατακραυγή και
> καταδίκη της
> παρανομίας και η συναίσθησή της
> από τους κατόχους της Ιεράς
> Μονής
> Εσφιγμένου είναι δυνατόν να
> οδηγήσει σε λύσεις του
> ζητήματος.
> Εν
> κατακλείδι το Άγιον Όρος
> απευθύνει έκκληση προς την
> εκκλησιαστική και
> εθνική συνείδηση πάντων, του
> σκανδαλιζομένου ευσεβούς
> πληρώματος της
> Εκκλησίας, των κατ’ άνθρωπον
> ενδιαφερομένων, του πολιτικού
> κόσμου, του
> Τύπου, των Μέσων Μαζικής
> Ενημερώσεως, να αρθούν στο ύψος
> των περιστάσεων
> και να μη παρασύρονται από
> την μεθοδευόμενη
> παραπληροφόρηση και
> εξαπάτηση,
> αλλά να συμπαρασταθούν στον
> παρόντα ιστορικό αγώνα του Αγίου
> Όρους για
> την σωτηρία της Ιεράς Μονής
> Εσφιγμένου, αλλά και κυρίως την
> περιφρούρηση
> των θεσμίων της πίστεως και της
> Ορθοδόξου μοναστικής,
> πνευματικής και
> πολιτιστικής αγιορειτικής
> παραδόσεως.
>
> Άπαντες οι εν τη κοινή
> Συνάξει
> Αντιπρόσωποι και
> Προϊστάμενοι
> των είκοσι Ιερών Μονών
> του Αγίου Όρους Άθω.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

           «Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ  ΗΛΙΑΣ»

ΕΔΕΣΣΗΣ 43    ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ    12137                            Περιστέρι    23-12-2016

ΑΡΙΘ.  ΕΓΚΡ. ΠΡΩΤ. 613/1998

ΑΡΙΘ. ΠΡΩΤ. 538

Προς τα Ιστολόγια‘‘ΑΚΤΙΝΕΣ’’, ‘‘Αποτείχιση και Πατερική Παράδοση’’, ‘‘ΚΑΤΑΝΥΞΙΣ’’,και ο ‘‘Ο ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ’’ .

Η Σύνοδος του Κολυμπαρίου Κρήτης, Αγία και Μεγάλη, ή «σύνοδος» οικουμενιστική, Αιρετική και Ληστρική;

Ποια είναι η στάση μας έναντι των συμμετασχόντων επισκόπων στην ανωτέρω «σύνοδο».

Πράξ.20: 28. Προσέχετε ουν εαυτοίς και παντί τω ποιμνίω εν ω υμάς το Πνεύμα το ΄Αγιον έθετο επισκόπους ποιμαίνειν την Εκκλησίαν…Στίχ. 29. Εγώ γαρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την αφιξίν μου λύκοι βαρείς εις υμάς μη φειδόμενοι του ποιμνίου. Στίχ. 30. Και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών.

Εφεσ. 4: 4. Εν σώμα και εν Πνεύμα…Στίχ. 5. εις Κύριος, μία πίστις, εν βάπτισμα.

2 Πέτρ. 2: 1, 3. Εγένοντο δε και ψευδοπροφήται εν τω λαώ, ως και εν υμίν έσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οίτινες παρεισάξουσιν αιρέσεις απωλείαςεπάγοντες εαυτοίς ταχινήν απώλειαν. Στίχ. 3 Και εν πλεονεξία πλαστοίς λόγοις υμάς εμπορεύσονται…και η απώλεια αυτών ου νυστάξει.

Οι κληρικοί θα γίνουν οι χειρότεροι και οι ασεβέστεροι των όλων.(ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ «ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΧΕΣ», Προφητεία αριθ. 57, σελ. 342, «Αυγουστίνου Καντιώτου, πρ. Μητρ. Φλωρίνης»).

Συμπληρώθηκαν έξι(6) μήνες  από τη  λήξη  της χαρακτηρισθείσας  από τους  διοργανωτές της, ως Αγίας και Μεγάλης  Συνόδου που έγινε στο Κολυμπάρι της Κρήτης. Πολλά εγράφησαν υπέρ ή κατά της συνόδου. Μελετήσαμε τα εγκριθέντα και υπογραφέντα κείμενα της «συνόδου», ιδίως το κείμενο«ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ».Φειδόμενοι του χώρου των φιλόξενων ιστολογίων, αλλά και του χρόνου των αναγνωστών, συνοπτικά σας γνωρίζουμε τα κατωτέρω.

Εκφράζουμε την άποψη ότι η ανωτέρω «σύνοδος»,ούτε αγία, ούτε μεγάλη είναι, αλλά είναι μία μικρή,μία πεπλανημένη«σύνοδος», με πολλές κακόδοξες-αιρετικές αποφάσεις!Στους επισκόπους πούενέκριναν και υπέγραψαν τις πεπλανημένες δοξασίες, το ΄Αγιο Πνεύμαδεν καταύγασε το πνεύμα τους1, αλλά το πνεύμα τους συσκοτίστηκε από τους κοσμοκράτορες του σκότους του αιώνος τούτου, και πλανήθηκε από τονΔιάβολο που πλανά την οικουμένη όλη2!

Οδηγηθήκαμε στην ανωτέρω άποψη, αφού κατά την μελέτη του κειμένου είχαμε ως αλάθητους οδηγούς1)Την Αγία Γραφή, ορθόδοξα και Αγιοπατερικά ερμηνευθείσα 2)Τους Ιερούς Κανόνες της Ορθοδοξίας, που είναι  η Μία και Μ Ο Ν Α Δ Ι Κ Η, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία που ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως 3)Toν τρόπο συγκροτήσεως και λήψεως των αποφάσεων των 7 αγίων και Οικουμενικών Συνόδων, της Συνόδου του 879-880 επί Μ. Φωτίου και της Συνόδου του 1341 επί αγ. Γρηγορίου του Παλαμά, ισόκυρων με τις 7 άγιες Οικουμενικές Συνόδους και 5)Την διδασκαλία και πράξη των αγίων Πατέρων έναντι των αιρετικών ή αιρετιζόντων κληρικών.

Επίσης λάβαμε υπόψη  α) Την απόφαση του Πατριαρχείου της Βουλγαρίας που αποφάνθηκε πως η «σύνοδος» του Κολυμπαρίου δεν ήταν ‘‘ούτε Αγία, ούτε Μεγάλη, ούτε Σύνοδος’’ β) Την κριτική που ασκήθηκε από κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς για την ανωτέρω «σύνοδο».

Οι κακοδοξίες που περιέχονται στην ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΉ αιρετική εγκύκλιο του Οικ. Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, την οποία το έτος 1920 η τότε Σύνοδος του Οικ. Πατριαρχείου απηύθυνε «ΠΡΟΣ ΤΑΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ» (τις διάφορες Αιρετικές χριστιανικές ομολογίες), έλαβαν σάρκα και οστά, αφού η «σύνοδος» του Κολυμπαρίουαποδέχθηκε τις διάφορες χριστιανικές αιρέσεις «ως  ά λ λ ε ς   ε τ ε ρ ό δ ο ξ ε ς  χ ρ ι σ τ ι α ν ι κ έ ς   Ε κ κ λ η σ ί ε ς  κ α ι  Ο μ ο λ ο γ ί ε ς»!

Η Αγία Γραφή σαφέστατα κηρύττει ότι μία είναι η Εκκλησία που ο Κύριος Ιησούς απέκτησε με το αίμα Του3. Ένα είναι το μυστικό, το πνευματικό «σώμα» Του, του οποίου είναι η κεφαλή4. Μία είναι η Πίστη, η άπαξπαραδοθείσα στους αγίους (πιστούς)5. Στη Μία Εκκλησία, το ΄Αγιο Πνεύμα μένει αιώνια και την οδηγεί σε ολόκληρη την αλήθεια6. Η Εκκλησία είναι ο στύλος και το εδραίωμα της αληθείας7. Κατά την Αγία Γραφή και τους αγίους Πατέρες, δεν υπάρχουν «ετερόδοξες Εκκλησίες». Οι υπάρχουσες διάφορες χριστιανικές ομολογίες χαρακτηρίζονται από τον αιώνιο λόγο του Κυρίου8,  ως  α ι ρ έ σ ε ι ς   α π ω λ ε ί α ς!

΄Οσοι ανήκουν στις αιρέσεις αυτές οδηγούνται στην αιώνια απώλειά τους, στον αιώνιο χωρισμό τους από τον Τριαδικό Θεό, την πηγή της Ζωής9.

Οι επίσκοποι(επί=σκοποί) του Κολυμπαρίου, αντί να διαφυλάξουν ως κόρη οφθαλμού την Ορθόδοξη Πίστη και με αγάπη και αλήθεια10 να πουν στους ετεροδόξους χριστιανούς11 ότι είναι  α ι ρ ε τ ι κ ο ί και εκτός σωτηρίας, με την απόφασή τους να αποδεχθούν την ιστορική ονομασία «ά λ     λ ω ν   ε τ ε ρ ο δ ό ξ ω ν   χ ρ ι σ τ ι α ν ι κ ώ ν   Ε κ κ λ η σ ι ώ ν  κ α ι  Ο μ ο λ ο γ ι ώ ν», πλανήθηκαν, υπέπεσαν στην παναίρεση του Οικουμενισμού,συμμετέχουν στις κακοδοξίες των ποικιλώνυμων αιρετικών και οδηγούνται και οι ίδιοι στην αιώνια κόλαση! Σημ. Η  υ π ο γ ρ ά μ μ ι    σ η είναι δική μας.

Τον αιρετικό χαρακτήρα της «συνόδου» αποδεικνύει και το γεγονός ότι  η «σύνοδος» δεν καταδίκασε τις 100άδες ποικιλώνυμες χριστιανικές αιρέσεις, και δη την παναίρεση του Οικουμενισμού. ΄Ολες οι προηγούμενες Οικουμενικές και Τοπικές Ορθόδοξες Σύνοδοι καταδίκασαν διάφορες αιρέσεις. Αξιοπρόσεκτο επίσης, ότι οι λέξεις  α ι ρ έ σ ε ι ς   και  α ι ρ ε τ ι κ ο ί δεν υπάρχουν στο κείμενο! Το αποκορύφωμα της πλάνης; Αποδέχθηκε η «σύνοδος» τις διάφορες χριστιανικές αιρέσεις, «ως  ά λ λ ε ς   ε τ ε ρ ό δ ο ξ ε ς  χ ρ ι σ τ ι α ν ι κ έ ς   Ε κ κ λ η σ ί ε ς  κ α ι  Ο μ ο λ ο γ ί ε ς»! Από τα ανωτέρω καταδεικνύεται ότι η «σύνοδος» του Κολυμπαρίου έχει τα χαρακτηριστικά Ληστρικής συνόδου!

Στο μέλλον, εάν συγκληθεί αληθινή Πανορθόδοξη  Σύνοδος, θα την χαρακτηρίσει ως Ληστρική, θα καθαιρέσει και θα αναθεματίσει όσους υπέγραψαν τις κακόδοξες αποφάσεις.

Εκείνος(και όχι μόνο αυτός) που επί 10ετίες επιδίωκε διακαώς τη σύγκληση της «συνόδου» αυτής, είναι ο Αρχιοικουμενιστής Οικ. Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

Δικαιώνεται απόλυτα και μετά το θάνατό του, ο μακαριστός και εν ζωή επίτιμο μέλος του Συλλόγου μας Νικόλαος Σωτηρόπουλος, ο οποίος σε κείμενό του που αναρτήθηκε σε ιστολόγια  2 μήνες πριν την εκδημία του προς τον Κύριον12, την 22 και 23-6-2014, με τον τίτλο «Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ», έγραψε μεταξύ άλλων, «Διαβάζουμε την Εκκλησιαστική Ιστορία. Και διαπιστώνουμε, ότι μεγαλύτερος εχθρός της Πίστεως απ’ όλους τους αιώνες δεν ενεφανίσθη άλλος, εκτός του φέροντος το αποστολικόν όνομα Βαρθολομαίος.

Αυτός ο εκκλησιαστικός ηγέτης δεν πιστεύει «εις την μίαν, αγίαν, καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν», που ίδρυσεν ο Χριστός επί «της πέτρας» της πίστεως και ομολογίας του Πέτρου και όχι βεβαίως επί του Πέτρου. Άλλο πέτρα και άλλο Πέτρος. Η «μία εκκλησία» ονομάζεται και «μία ποίμνη» (Ιωάν. 10: 16). Δεν πιστεύει ο Βαρθολομαίος εις την «μίαν ποίμνην» (ή εις το εν πνευματικόν «σώμα» του Χριστού, όπου κατοικεί το Πνεύμα το ΄Αγιο(Εφ. 4: 4), αλλά πιστεύει στις Αιρέσεις, αποκαλώντας αυτές Εκκλησίες. Η Εκκλησία κατ’ αυτόν δεν είνε μία, αλλά πολλές…

Ο Παύλος κήρυξε «εν βάπτισμα» (Εφ. 4:5), το βάπτισμα της Εκκλησίας, όπου υπάρχει η αληθινή Πίστις, η εξ αποκαλύψεως από τον Θεό, που περιλαμβάνει τις αναγκαίες για τη σωτηρία μας ουράνιες αλήθειες. «Εν βάπτισμα», λέγει ο θεόπνευστος Παύλος, πολλά βαπτίσματα λέγει ο Διαβολόπνευστος Βαρθολομαίος. Και τα βαπτίσματα των αιρετικών είνε έγκυρα κατά τον δεσπότη του Φαναρίου. Ο Οικουμενισμός είνε παναίρεσι».

Θα μπορούσε κανείς χωρίς υπερβολή να χαρακτηρίσει προφητικά τα λόγια του κορυφαίου αντιαιρετικού Ορθοδόξου Θεολόγου μακαριστού Νικολάου Σωτηρόπουλου. Επίσης παραθέτουμε αποσπάσματα από άρθρο του,που δημοσιεύτηκε στον ‘‘ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΥΠΟ’’, της 9-3-2007, αριθ. Φύλ. 1680, με τον τίτλο  «ΣΑΘΡΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ», που είναι πολύ επίκαιρο.

«ΤΟ ΚΑΚΟ με τους οικουμενιστές εκκλησιαστικούς ηγέτες παράγινε. Και από τις διαμαρτυρίες των ευσεβών δεν ιδρώνουν τα αυτιά τους… Γι’ αυτό οι ευσεβείς ζητούν να γίνη κατά των οικουμενιστών εκκλησιαστικών ηγετών κάτι ισχυρότερο από τις διαμαρτυρίες. Και ισχυρότερο από τις διαμαρτυρίες είνε το να παύσουν οι κληρικοί το μνημόσυνο προϊσταμένων, ιδίως δε του αρχιοικουμενιστού Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου! Η παύση του μνημοσύνου θα στοιχίση στους ενόχους. Αλλ’ εκτός της Ι. Μονής Εσφιγμένου του Αγίου ΄Ορους, του π. Ευθυμίου Τρικαμηνά και ενός ή δύο ακόμη κληρικών, θα ευρεθούν άλλοι ήρωες κληρικοί, για να παύσουν και αυτοί το μνημόσυνο ενόχων στο ύψιστο ζήτημα της Πίστεως; Η παύσι του μνημοσύνου δεν στοιχίζει μόνο στους ενόχους· στοιχίζει και σ’ αυτούς που παύουν το μνημόσυνο, στοιχίζει απηνείς διωγμούς. Γι’ αυτό και κληρικού, οι οποίοι προηγουμένως ήταν υπέρ της παύσεως του μνημοσύνου, τώρα, κατόπιν, όπως φαίνεται, καταθληπτικών πιέσεων, και υπολογισμού συνεπειών, κόστους δηλαδή σ’ αυτούς, λέγουν, ότι δεν πρέπει να παυθή το μνημόσυνο του Πατριάρχου και άλλων…

Ας παυθή λοιπόν το μνημόσυνο των προδοτών της Πίστεως, μήπως μετανοήσουν και σωθούν. Αυτό επιβάλλει η αγάπη προς την Ορθοδοξία, αλλά και προς αυτούς».

Με το παραπάνω άρθρο, ο μακαριστός Νικόλαος Σωτηρόπουλος σαφέστατα προτρέπει τους ευσεβείς κληρικούς σε ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ από οικουμενιστές επισκόπους!

Συμφωνούμε με την απόφαση των Αγιορειτών που ανακοίνωσαν την διακοπή του μνημοσύνου του Οικ. Πατριάρχη Βαρθολομαίου, καθώς και με τη στάση του π.ΠαϊσίουΠαπαδόπουλου να διακόψει το μνημόσυνο του Μητρ. Φλωρίνης κ. Θεόκλητου. Δυστυχώς, ο Μητρ. κ. Θεόκλητος για να είναι αρεστός στον Βαρθολομαίο και όχι στον Θεό, άσκησε δίωξη κατά του π. Παϊσίου.

Ο κ. Θεόκλητος είναι διάδοχος στην Ι. Μητρ. Φλωρίνης του μακαριστού Αυγουστίνου Καντιώτη, αλλά δεν έχει το ομολογιακό φρόνημα  του Αυγουστίνου! Μιμητής του μακαριστού Αυγουστίνου Καντιώτη αποδεικνύεται ο π. Παΐσιος. Προσευχόμαστε και άλλοι κληρικοί της Ι. Μ. Φλωρίνης να ακολουθήσουν το παράδειγμα του π. Παϊσίου, γιατί στις περιπτώσεις αυτές, σύμφωνα με την Αγία Γραφή και τους αγίους Πατέρες, η διακοπή του μνημοσύνου του επισκόπου, είναι ο δρόμος που οδηγεί στην αιώνια ζωή!

Η εκδίωξη αντιοικουμενιστών μοναχών από τις Ι. Μ. Χιλανδαρίου και Μεγ. Λαύρας είναι απαράδεκτη και καταδικαστέα από κάθε άποψη.

Επίσης, προσευχόμαστε στον ΄Αγιο Τριαδικό Θεό για τον π. Θεόδωρο Ζήση και τον π. Νικόλαο Μανώλη, οι οποίοι απειλούνται με διώξεις για τον συνεπή αγώνα τους κατά της συνοδικής αναγνώρισης του Οικουμενισμού13, απτόητοι να φθάσουν στην κατά Θεόν ευλογημένη διακοπή μνημόνευσης του ονόματος του επισκόπου τους.

Η I. Σ. της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος στις συνεδρίες της 23ης  και 24ης Νοεμβρίου τρ. έτους, δεν καταδίκασε, ούτε απέρριψε ρητά και κατηγορηματικά τις αποφάσεις(κακοδοξίες) της Συνόδου του Κολυμπαρίου. Σε δογματικά ζητήματα οι αποφάσεις των Ιεραρχών πρέπει να είναι σαφέστατες, κρυστάλλινης διαυγείας, μη επιδεχόμενες παρερμηνείες ή διαστρεβλώσεις. Στα δόγματα της Πίστεως δεν ισχύουν αμφισημίες. Ο λόγος των Ιεραρχών πρέπει να είναι σύμφωνος με τον λόγο του Κυρίου «΄Εστω δε ο λόγος υμών ναι ναι, ου ου·το δε περισσόν τούτων εκ του πονηρού εστιν». Ματθ. 5: 37.

Για όσα συνέβησαν στις δύο συνεδρίες της Ι. Σ. της Ιεραρχίας αναφέρεται σε εκτενές άρθρο του ο Μητρ. Καλαβρύτων κ. Αμβρόσιος, που αναρτήθηκε σε Ιστολόγια και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ‘‘ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ’’ της 23-12-2016, με τον τίτλο «Ριπαί-Εξηγήσεις-Επεξηγήσεις-Απορίαι!».

Λέγει στο τέλος του άρθρου του «Γράφουμε όλα αυτά για την ιστορία! Η Σύνοδος της Ιεραρχίας μας απλώς «κουκούλωσε» το ζήτημα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου. Η Απόφαση της Κρήτης, δια της οποίας αναγνωρίσθησαν ως «Εκκλησίες» οι Ρωμαιοκαθολικοί και οι Διαμαρτυρόμενοι, άνοιξε διάπλατα το δρόμο για την παγκοσμιοποίηση! Ο Οικουμενισμός θριαμβεύει! Οι δογματικές μας διαφορές κουκουλώθηκαν! Η Ορθοδοξία μας πληγώθηκε!

Το πλήρωμα της Εκκλησίας, κατά την Ορθόδοξο Παράδοση, κρίνει, επικροτεί ή και απορρίπτει τις Αποφάσεις των Συνόδων, δηλ. αναγνωρίζει και κατατάσσει κάθε Σύνοδο στην ιστορία της Εκκλησίας είτε ως Οικουμενική, είτε ως Ληστρική! Οι Ιεράρχες συσκέπτονται και αποφασίζουν, αλλά ο πιστός Λαός επικυρώνει ή απορρίπτει τα Αποφασισθέντα!

΄Εχουμε την διαίσθηση, ότι η Σύνοδος της Κρήτης με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί την Ορθοδοξία μας σε νέο Σχίσμα!…». Το κείμενο είναι εύγλωττο! Δεν χρειάζονται σχόλια.

Υπενθυμίζουμε ότι από 4 έως 7-10-2016, έγινε η τακτική σύγκληση της Ι. Σ. της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος. Στις 4 συνεδρίες δεν έγινε συζήτηση για τις αποφάσεις της «συνόδου» του Κολυμπαρίου. Ασχολήθηκαν οι Μητροπολίτες της Διοικούσας Εκκλησίας κυρίως με το μάθημα των Θρησκευτικών. Το αποτέλεσμα;Μηδέν(0)!Το πρόγραμμα της πανθρησκειακής «σούπας» δεν αποσύρθηκε, ούτε ανεστάλη, αλλά διδάσκεται στους Ορθοδόξους Χριστιανούς  μαθητές στη Δημόσια Εκπαίδευση!

Συμπληρώθηκαν 6 μήνες από τη λήξη της «συνόδου» της Κρήτης και οι Ι. Μ. του Αγίου Ορους σιωπούν! Ουκ εστιν φωνή και ουκ εστιν ακρόασις14! Η σιωπή στην περίπτωση αυτή δεν είναι «χρυσός»! Οι μοναχοί τους δεν άκουσαν, δεν διάβασαν για τις Αιρετικές αποφάσεις της «συνόδου» του Κολυμπαρίου; Οι αιρετικές αποφάσεις της «συνόδου» του Κολυμπαρίου συμφωνούν με όσα πρότεινε με την από 29-5-2016 επιστολή της στον Οικουμενικό Πατριάρχη, η Ιερά Κοινότητα του Αγίου ΄Ορους; Δεν συμφωνούν! Σιωπηλή αποδοχή των κακοδοξιών, ή έστω ανοχή, σημαίνει συνενοχή με τους επισκόπους που υπέγραψαν τα αιρετικά κείμενα.

Όταν στη Θεία Λειτουργία χωρίς φόβο απευθύνονται στον Κύριο15, να μνησθεί τον Πατριάρχη Κων/λεως Βαρθολομαίο, ως «ορθοτομούντα τον λόγο της αληθείας Του», δεν συνειδητοποιούν ότι κινδυνεύουν να χαρακτηριστούν από τον Κύριο ως Θεομπαίχτες16;

Η μνημόνευση του επισκόπου στη Θεία Λειτουργία, ενώπιον της αγίας Τράπεζας, εκκλησιαστικά σημαίνει εκτός άλλων, ότι έχουν την ίδια Πίστη με τον μνημονευόμενο επίσκοπο!Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος διασώζει αγνή, ανόθευτη και απαραχάρακτη την δογματική διδασκαλία-ομολογία της Ορθοδόξου Εκκλησίας; OΥΔΟΛΩΣ ΤΗΝ ΔΙΑΣΩΖΕΙ!

Ο Βαρθολομαίος ηγείται από 10ετιών στο χώρο της Ορθοδοξίας, έργω και λόγω, του Διαχριστιανικού και του Πανθρησκειακού Οικουμενισμού! Δεν συνειδητοποιούν ότι με τη μνημόνευση του ονόματος του Βαρθολομαίου  μολύνονται με την θανατηφόρο πνευματική νόσο της παναίρεσης του Οικουμενισμού, και εάν δεν παύσουν τη μνημόνευσηθα οδηγηθούν στο δεύτερο θάνατο17; Πνευματική τύφλωση18;

Δεν ομολογούν την αλήθεια λόγω των απειλών του Βαρθολομαίου; Δεν γνωρίζουμε. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός ο ερευνών νεφρούς και καρδίας το γνωρίζει και θα αποδώσει στον καθένα κατά τα έργα του19.

Aπλά υπενθυμίζουμε ότι το ΄Αγιο Πνεύμα δίνει στους αληθινούς χριστιανούς πνεύμα δυνάμεως και δεν δίνει πνεύμα δειλίας20. Εάν σιωπούν, επειδή πτοούνται για τις  συνέπειες που θα υποστούν από τον Αρχιοικουμενιστή του εσβεσμένου Φαναρίου Βαρθολομαίο, τους υπενθυμίζουμε ότι οι δειλοί σε θέματα πίστεως θα ριχτούν την εσχάτη ημέρα πρώτοι στην πνευματική λίμνη με το άσβεστο πυρ της αιώνιας κόλασης21. Αυτά ισχύουν και για τους μοναχούς και τις μοναχές όλων των Ι.Μ. της Ελλάδος που δεν καταδικάζουν  τις αιρετικές αποφάσεις της «συνόδου» του Κολυμπαρίου.

Μάλιστα, ισχύουν σε μεγαλύτερο βαθμό για τους Μητροπολίτες των λεγομένων νέων χωρών που μνημονεύουν τον Αρχιοικουμενιστή Βαρθολομαίο. Συνιστούμε ενθέρμως στους αναγνώστες να διαβάσουν τα τρία (3) άρθρα του μοναχού Αβερκίου που δημοσιεύθηκαν στην εκκλησιαστική εφημερίδα ‘‘ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ  ΤΥΠΟΣ’’, την 2α , 9η και 16η12-2016, με τον τίτλο «Με ποιες «ευκαιρίες» και διατί οι Μασόνοι αναφέρουν εις τα έντυπά τους το όνομα του σημερινού Οικ. Πατριάρχου μας». Θα πληροφορηθούν για σημαντικά γεγονότα που πιθανότατα αγνοούν, και θα εξάγουν χρήσιμα συμπεράσματα.

Κατόπιν των ανωτέρω, απορρίπτουμε και καταδικάζουμε ως πεπλανημένες, αντορθόδοξες και αιρετικές τις αποφάσεις της «συνόδου» της Κρήτης, για τις «ετερόδοξες Εκκλησίες», το «Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών»(Αιρέσεων), τους μικτούς γάμους(αναγνώριση του βαπτίσματος των αιρετικών ως εγκύρου) κ.λπ, καθώς και τη στάση και απόφαση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος της 23ης και 24ηςΝοεμβρίου τρ. έτους, για τη «σύνοδο» του Κολυμπαρίου.

Εμείς, επειδή δεν είμαστε επίσκοποι να αγαπήσουμε την μάταιη δόξα του επισκοπικού θρόνου22, ούτε ιερείς να σκεπτόμαστε μήπως στερηθούμε του μισθού και των «τυχερών», και επειδή πιστεύουμε στην αιώνια ζωή και θέλουμε να την κληρονομήσουμε 23, διαχωρίζουμε την θέση μας από τους αιρετικούς και αιρετίζοντες επισκόπους και πρεσβυτέρους, σύμφωνα με αγιογραφικές εντολές24, τον ΛΑ’(31) Αποστολικό Κανόνα, τον 15ο κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου(861), και την διδασκαλία και πράξη των αγίων Πατέρων μας.

Η απόφαση η δική μας είναι ότι επαφίεται στη συνείδηση του κάθε μέλους του Συλλόγου, εάν θα ευρίσκεται ή όχι σε εκκλησιαστική κοινωνία με τους επισκόπους που υπέγραψαν τα αιρετικά κείμενα της «συνόδου» της Κρήτης,με τους Επισκόπους της Διοικούσας Εκκλησίας που δεν καταδίκασαν και δεν απέρριψαν τις κακοδοξίες της «συνόδου» του Κολυμπαρίου της Κρήτης, καθώς και με τους πρεσβυτέρους που μνημονεύουν τους προηγουμένους επισκόπους!

Καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα

Ο  ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                      Η  ΓΕΝ.   ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΖΙΩΓΑΣ   ΘΕΟΔΩΡΟΣ                               ΧΟΡΤΑΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΟΥΛΑ

Παραπομπές

1)Πράξ. 15: 28

2)2 Θεσ. 2: 3,9-12,Εφεs. 6:12, Αποκ. 12: 9

3)Ματθ. 16: 18, Ιωάν.10: 16, Πράξ. 20: 28

4) 1 Koρ. 12: 13, Εφεσ.1: 22-23, 4: 4, Κολ.1: 18, 24

5) Εφεσ. 4: 5, Ιούδ. 3.

6) Ιωάν. 14: 16-17, 16: 13

7) 1 Τιμ. 3: 15.

8) 1 Πέτρ. 1: 25

9) 2 Πέτρ. 2: 1-3.

10)1Τιμ. 6: 20-21, Ιούδ. 3, 2 Κορ. 6: 6-7, Εφεσ. 4: 15, 24, 1 Πέτρ.1: 22, 1 Ιωάν. 3: 18, 2 Ιωάν.1-4, 3 Ιωάν. 1,3-4

11) 1 Τιμ. 6: 3-5

12) 2 Κορ. 5: 8-9

13) Λουκ. 6:22-23,  2 Τιμ. 3:11-12

14)  Γ’ Βασιλειών (Ο’)1 Βασιλέων (Εβρ.)18: 26

15) Δευτ. 6: 2, 10: 12, 20, Ιώβ 28: 28, Ψαλμ.110(Εβρ.)111(Ο’): 10, Παροιμ. 1: 7, 9: 10, Εκκλ. 12: 13

16) Γαλ. 6: 15

17)Aποκ. 21: 8

18) Ησ. 6: 9-10

19) Αποκ. 2: 23

20) 2 Τιμ. 1:7

21) Αποκ. 21: 8

22) Ιωάν.5: 44, 12: 42-43

23) Ματθ. 25: 46

24) Ησ. 48: 22(Ο’), 52: 10-12, Ιωάν. 14: 21, Γαλ. 1: 8-9, 1 Tιμ. 6: 3-5,2 Ιωάν. 10-11, Αποκ.18: 4-5