Επικοινωνία

Posted: 24/04/2015 in Uncategorized


komvos@mail.com

για προτάσεις και επικοινωνία.



Advertisements

                                                                                                                                                                                        

geronta_kai_i

Χρειάζεται ο άνθρωπος, μετάνοια που την δίνει ο Θεός και 

συχνή εξομολόγηση.

Χρειάζεται σιωπή, νηστεία, προσευχή, εκκλησιασμό

   και θεία κοινωνία.

Ι.Μ.Καρακάλλου

(Ιερομόναχος Φιλόθεος,

ηγούμενος Ιεράς Μονής Καρακάλλου, 

Άγιον Όρος)

Οἱ πληροφορίες γιὰ τὸν ἐπίγειο βίο τῆς Θεοτόκου εἶναι λιγοστὲς καὶ προέρχονται ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ ἀπὸ τὴν παράδοση ποὺ διασώθηκε ἀπὸ τοὺς ἀποστολικοὺς ἀκόμη χρόνους.

Ἡ Θεοτόκος μέχρι τὴν Κοίμησή της παρέμεινε στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἦταν μέλος τῆς πρώτης Ἐκκλησίας. Τὴ φροντίδα της εἶχε ἀναλάβει ὁ ἀγαπημένος μαθητὴς τοῦ Κυρίου, ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης.

Οἱ τελευταῖες στιγμὲς τῆς ἐπίγειας ζωῆς της εἶναι θαυμαστὲς καὶ συγκινητικές. Κοντὰ της βρέθηκαν οἱ Ἀπόστολοι οἱ ὁποῖοι ἔφτασαν ἀπὸ τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης στὰ Ἱεροσόλυμα μὲ τρόπο θαυμαστό, «ἐπὶ νεφελῶν».

Καὶ τότε, ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἐμφανίστηκε θριαμβευτικὰ «ἐπὶ νεφελῶν», μὲ τὴ συνοδεία πλήθους ἀγγέλων. Ἡ Θεοτόκος προσευχήθηκε στὸν Υἱό της, παρηγόρησε τοὺς Ἀποστόλους καὶ ὑποσχέθηκε ὅτι θὰ εἶναι πάντα κοντὰ στὴν Ἐκκλησία γιὰ νὰ μεσιτεύει στὸν Υἱό της καὶ παρέδωσε τὴν πανάμωμη ψυχή της στὸν Κύριο.

Οἱ Ἀπόστολοι ἐναπόθεσαν τὴν Ἁγία Σορὸ τῆς Θεοτόκου σὲ «καινὸν μνημεῖον» στὴ Γεθσημανή. Ἐκεῖ ἡ Ἁγία Ἑλένη ἀργότερα ἔκτισε τὸ ναὸ τῆς Κοιμήσεως. Τρεῖς μέρες μετὰ τὴν κοίμηση κατέβηκε ὁ Κύριος μὲ τὴ συνοδεία τῶν Ἀρχαγγέλων Μιχαὴλ καὶ Γαβριὴλ καὶ πλήθους ἀγγέλων.

Ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαὴλ μὲ ἐντολὴ τοῦ Κυρίου παρέλαβε τὴν Ἁγία Σορὸ τῆς Θεοτόκου καὶ ὅλοι μαζὶ ἀνῆλθαν στοὺς οὐρανούς. Ἡ θαυμαστὴ Μετάσταση τῆς Θεομήτορος εἶχε συντελεστεῖ. Τὸ ἱερὸ Σῶμα της ἑνώθηκε πάλι μὲ τὴν ἁγνὴ ψυχή της.

Ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς ἦταν ὁ μόνος ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους ποὺ εἶδε τὴ θαυμαστὴ Μετάσταση τῆς Θεοτόκου. Δὲν εἶχε μπορέσει νὰ παρευρεθεῖ στὴν κηδεία της εὑρισκόμενος στὶς Ἰνδίες. Ἐκεῖ, μετὰ ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες, καὶ ἐνῷ τελοῦσε τὴ Θεία Λειτουργία, βρέθηκε στὴ Γεθσημανὴ μὲ θαυμαστὸ τρόπο καὶ εἶδε ὅλα ὅσα συνέβησαν.

Τότε παρακάλεσε τὴν Παναγία νὰ τοῦ δώσει γιὰ εὐλογία τὴ Ζώνη της. Καὶ ἐκείνη, καθὼς ἀνέβαινε στοὺς οὐρανούς, τοῦ ἔριξε τὸ Ἱερὸ κειμήλιο «πρὸς δόξαν ἀκήρατον, ἀνερχομένη Ἁγνή, χειρί σου δεδώρησαι τῷ ἀποστόλῳ Θωμᾷ τὴν πάνσεπτον Ζώνην σου» ψάλλουμε στὸ ἀπολυτίκιο τῆς ἑορτῆς τῆς Καταθέσεως τῆς Τιμίας Ζώνης.

Ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς στὴ συνέχεια πληροφόρησε καὶ τοὺς ὑπόλοιπους Ἀποστόλους γιὰ τὰ θαυμαστὰ αὐτὰ γεγονότα καὶ τοὺς ἔδειξε τὴν Ἁγία Ζώνη τῆς Παναγίας.

Ἐκεῖνοι δοξολόγησαν τὸν Θεὸ καὶ τοῦ ζήτησαν νὰ τοὺς εὐλογήσει, καθὼς ἦταν ὁ μόνος ποὺ ἀξιώθηκε νὰ δεῖ τὴν ἔνδοξη Μετάσταση τῆς Θεοτόκου.

Τὴ διαφύλαξη τῆς Ἁγίας Ζώνης ἀνέλαβαν δύο φτωχὲς καὶ εὐσεβεῖς γυναῖκες στὰ Ἱεροσόλυμα, οἱ ὁποῖες φρόντιζαν τὴν Θεοτόκο. Παρέλαβαν μὲ εὐλάβεια τὸ ἱερὸ κειμήλιο καὶ ἀπὸ τότε τὸ ἔργο τῆς διαφύλαξής του συνέχιζε ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιὰ μία εὐλαβὴς παρθένος καταγομένη ἀπὸ τὴν οἰκογένεια αὐτή.

Μιά δαι­μο­νι­σμέ­νη ὁ­μο­λο­γοῦ­σε: “Ὅ­ταν ἤ­μουν 13 χρο­νῶν, ἔ­βο­σκα τά γε­λά­δια σέ μιά ρε­μα­τιά καί ἐ­κεῖ βλαστή­μη­σα τόν Χρι­στό καί τόν ἀν­τί­χρι­στο καί δαι­μο­νί­στη­κα, μπῆ­κε μέ­σα μου δαί­μο­νας. Ἀ­πό τό­τε δέν εἶμαι κα­λά. Παν­τρεύ­τη­κα καί μέ πῆ­γε ὁ ἄν­τρας μου στήν Ἀγ­γλί­α, στήν Γερ­μα­νί­α, σέ ὅ­λους τούς για­τρούς. Οἱ για­τροί δέν βρῆ­καν τί­πο­τα. Δέν ξέ­ρουν ὅ­τι ἔ­χω δαί­μο­να. Τώ­ρα, μέ ἔ­φε­ρε καί σέ σέ­να”.

»Τούς εἶ­πα, “ἐ­ξο­μο­λό­γη­ση καί θεί­α Κοι­νω­νί­α” καί φώ­να­ξε τό δαι­μό­νιο: “Ἐ­σύ δέν τά λές κα­λά! Ἐ­κεῖ­νος ὁ ἄλ­λος ὁ πα­πάς (ἕ­νας ἄλ­λος Ἱ­ε­ρέ­ας ἐξ ἐγ­γά­μων πού εἶ­χαν πά­ει πρω­τύ­τε­ρα) τά λέ­ει κα­λύ­τε­ρα. Μό­νο μεταλα­βιά (θεί­α Κοι­νω­νί­α), δέν χρει­ά­ζον­ται δι­α­βά­σμα­τα (ἐ­ξο­μο­λό­γη­ση) “.

»Εἴ­δα­τε, ἀ­δελ­φοί μου, πώς δέν τήν θέ­λει τήν ἐ­ξο­μο­λό­γη­ση ὁ δι­ά­βο­λος καί ὅ­τι ἡ θεί­α Κοι­νω­νί­α δί­χως ἐ­ξομο­λό­γη­ση δέν ὠ­φε­λεῖ σέ τί­πο­τα».

«Κοινωνᾶμε, ἀλλά δέν κοινωνᾶμε»

********************

Μιά κυ­ρί­α ἀ­πό ἕ­να χω­ριό, ἦρ­θε πρίν με­ρι­κά χρόνια νά μέ δῆ. Μοῦ εἶ­πε ὅ­τι ἦρ­θε στίς Ρο­βι­ές στό πανηγύρι καί κα­τά τό ἔ­θος κοι­νώ­νη­σε. Ὅμως, ἐ­νῶ κα­τά­πι­ε τό “ζμί” (ζουμί–αἷ­μα Κυ­ρί­ου), τό “κοψί­δι” (ψίχα–σῶ­μα Κυ­ρί­ου) ἔ­μει­νε κά­τω ἀ­πό τήν γλῶσσα καί δέν μπο­ροῦ­σε νά τό κα­τα­πι­ῆ. Πή­γα­νε σέ ἕ­να σπίτι, τούς κέ­ρα­σαν κα­φέ καί πα­ξι­μά­δι, τά ἔ­φα­γε, ἀλ­λά τό κομ­μα­τά­κι δέν κα­τέ­βαι­νε. Τό εἶ­πε στήν γειτόνισ­σα καί τήν πα­ρα­κά­λε­σε νά τό σκουν­τή­ση μέ τό χέ­ρι της. Φύ­γα­νε ἀ­πό τίς Ρο­βι­ές. Στόν δρό­μο εἴχα­νε ψω­μί καί τυ­ρί καί φά­γα­νε σέ μιά πη­γή πού στα­μα­τή­σα­νε. Αἰ­σθάν­θη­κε ὅ­τι εἶ­ναι ἀ­κό­μα ἐ­κεῖ τό ψιχου­λά­κι καί αἰ­σθα­νό­ταν ὅ­τι μο­σχο­βο­λά­ει. Ἔ­βα­λε τό δά­κτυ­λο καί τό σκουν­τοῦ­σε καί αὐ­τό ἔ­βγαι­νε ἔ­ξω πά­λι στήν γλῶσ­σα της.

— Τί ἦ­ταν αὐ­τό, π. Ἰ­ά­κω­βε; μέ ρώ­τη­σε.

— Μή­πως εἶ­χες κα­νέ­να ἁ­μάρ­τη­μα καί πῆ­γες νά κοι­νω­νή­σης καί δέν ἤ­σουν ἄ­ξια καί ἱ­κα­νή νά πᾶς νά κοινω­νή­σης; Μή­πως μέ καμ­μιά σου γει­τό­νισ­σα τά εἶ­χες χα­λά­σει;

— Ναί, πα­πά μου! Ἦρ­θε ἡ κότ­τα τῆς γει­τό­νισσας στήν αὐ­λή μου καί τήν ἔ­δι­ω­ξα λέ­γον­τας “ἴ­σου! νά φᾶς τήν νοι­κο­κυ­ρά σου, νά ψο­φή­ση ἡ νοι­κο­κυ­ρά σου!”. Καί ὕ­στε­ρα σάν νά μέ φώ­τι­σε ὁ Θε­ός τό βράδυ καί μοῦ εἶ­πε: “Δέν πᾶς νά πά­ρης συγ­χώ­ρη­ση ἀ­πό τήν γει­τό­νισ­σα;”. “Νά πά­ω”, εἶ­πα. Στόν δρό­μο ὅ­μως πού πή­γαι­να, μοῦ εἶ­πε ὁ λο­γι­σμός: “Ἔ! δέν εἶ­ναι τί­πο­τα. Καί ἡ δι­κή μου πά­ει σέ αὐ­τήν καί αὐ­τῆς ἔρ­χε­ται σέ μέ­να”.

»Βλέ­πε­τε τί τῆς εἶ­πε ὁ δι­ά­βο­λος; Καί ἐ­νῶ πῆ­γε νά κοι­νω­νή­ση, δέν κοι­νώ­νη­σε, δι­ό­τι εἶ­χε κα­τα­ρα­στῆ τήν γει­τό­νισ­σά της».

********************

«Καί μιά ἄλ­λη φο­ρά, ἕ­να παλ­λη­κά­ρι ἦρ­θε νά κοι­νω­νή­ση καί δί­στα­ζα λί­γο μέ­σα μου νά τό κοι­νω­νή­σω. Φαί­νε­ται θά εἶ­χε κά­ποι­ο πνευ­μα­τι­κό κώ­λυμα. Ὅ­ταν, λοι­πόν, τό κοι­νω­νοῦ­σα, ἕ­νας πα­ρευ­ρι­σκό­με­νος μονα­χός, ἀ­ρε­τῆς ἄν­θρω­πος, εἶ­δε νά φεύ­γη ἀπό τήν ἁ­γί­α Λα­βί­δα μιά χρυ­σή λάμ­ψη, νά περ­νᾶ πά­νω ἀ­πό τό κε­φά­λι μου καί νά πά­η πά­νω στήν ἁ­γί­α Τράπε­ζα καί κά­θησε ἐ­κεῖ. Με­τά τήν ἀ­κο­λου­θί­α, μοῦ τό εἶ­πε ὁ μο­να­χός καί μοῦ εἶ­πε ὅ­τι τό ἔ­βλε­πε (τό παλ­λη­κά­ρι) μαῦ­ρο στό πρό­σω­πο.

»Βλέ­πε­τε; Κοι­νω­νᾶ­με ἀλ­λά δέν κοι­νω­νᾶ­με! Γι᾽ αὐ­τό καί οἱ μά­γοι καί οἱ αἱ­ρε­τι­κοί με­ρι­κές φο­ρές συ­νι­στοῦν καί θεί­α Κοι­νω­νί­α, ἀλ­λά φρον­τί­ζουν νά μήν (μᾶς ἀφήσουν νά) σκε­φτοῦ­με (γιά) νά προ­ε­τοι­μα­στοῦ­με σωστά».

********************

ΠΡΟΣΟΧΗ : Το κείμενο που είναι από ένα βιβλίο το οποίο εξέδωσε η Ενωμένη Ρωμιοσύνη, θέλει να δείξει στους Ορθοδόξους ότι η εξομολόγηση είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να φθάσουμε να κοινωνήσουμε.

Δεν αναφέρεται όμως, ότι η εξομολόγηση θα πρέπει να είναι συχνή, τακτική και να συνοδεύεται από προσευχή και νηστεία σύμφωνα με τους κανόνες της Αγίας Εκκλησίας μας.

Εἰσήγησις
γενομένη ὑπό τοῦ Ἀρχιμ. Ἀθαν. Μυτιληναίου
εἰς Α΄Ἱερατικόν Συνέδριον
Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λαρίσης καί Πλαταμῶνος
ἐν τῷ Πνευματικῷ Κέντρῳ
τοῦ Ἱ. Ν. Ἁγίων Μ΄ Μαρτύρων ἐν Λαρίσῃ τῇ 22ᾳ Σεπτεμβρίου 1969.

Σεβασμιώτατε Ἅγιε Δέσποτα,
Σεβαστοί Ἅγιοι Πατέρες,
Εἶναι ἀρχαιοτάτη, καί μάλιστα ἀποστολική ἡ συνήθεια, συνάξεων τῶν Ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας.
Ὁ Ἀπ. Παῦλος, παραπλέων τάς ἀκτάς τῆς Μ. Ἀσίας καί κατευθυνόμενος πρός Ἱεροσόλυμα, παρά τόν ὀλίγον χρόνον πού εἶχε εἰς τήν διάθεσίν του, δέν παραλείπει νά μετακαλέση τούς Πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐφέσου εἰς τήν Μίλητον, καί μέσα εἰς μίαν ἄκρως συγκινητικήν καί θερμήν ἀτμόσφαιραν νά ἀποτείνη τάς τελευταίας του ποιμαντικάς προτροπάς (Πρβλ. Πράξ. κ΄16-38).
Τήν συνήθειαν αὐτήν, ὡς μίαν ἀνάγκην ἀπόλυτον διά τήν ἀναζωπύρωσιν τοῦ ποιμαντικοῦ ἔργου τῶν ποιμένων συνεχίζει καί σήμερον ἡ Ἐκκλησία διά τῶν τοπικῶν Ἱερατικῶν Συνεδρίων καί Συνάξεων.
Καί πράγματι!
Ποῖος ἐκ τῶν ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας δέν θά ἠσθάνετο τήν ἀνάγκην τῆς τονώσεως τοῦ ἱερατικοῦ του χαρίσματος τό ὁποῖον ἔλαβε κατά τήν φρικτήν ἐκείνην ὥρα τῆς χειροτονίας του; (Πρβλ. Α΄Τιμ. δ΄14).
«Λάβε τήν παρακαταθήκην ταύτην καί φύλαξον αὐτήν μέχρι τῆς Δευτέρας τοῦ Κυρίου Παρουσίας, ὅτε παρ᾿ αὐτοῦ μέλλεις ἀπαιτεῖσθαι αὐτήν» (Ἐκ τοῦ Μ. Εὐχολογίου).

Τήν Παρακαταθήκην.

Αὐτό τό Τίμιον Σῶμα τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ!
Αὐτό τό Τίμιον τοῦ Χριστοῦ Σῶμα, ἅπλωσε κάθε Ποιμήν τῆς Ἐκκλησίας, τά χέρια του, τήν ὥραν ἐκείνην, διά νά κρατήση.
Αὐτό τό Τίμιον Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ὑπέρ τοῦ ὁποίου ἕνας Ἀπόστολος Παῦλος ἔπασχε, καί πού δέν εἶναι ἄλλο ἀπό αὐτήν τήν ἰδίαν τήν Ἐκκλησίαν (Πρβλ. Κολασ. α΄24).
Ἐκ βαθέων θά συμβουλεύση ἀργότερα ὁ ἴδιος Ἀπόστολος τόν Τιμόθεον, πού στό βάθος τήν Ἐκκλησίαν ἐννοοῦσε, ὅταν τοῦ ἔγραφε: «Ὦ Τιμόθεε, τήν παρακαταθήκην φύλαξον» (Α΄Τιμ. στ΄20).
Αὐτήν τήν Παρακαταθήκην, τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τήν Ἐκκλησίαν, ἔρχεται νά μᾶς παραδώση καί ἐμπιστευθῆ διά τῆς Ἐκκλησίας καί ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, Αὐτός ὁ ἴδιος ὁ Χριστός.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πρωτ. 5080/2018
Ἀριθμ.Διεκπ. 304 Ἀθήνῃσι 14ῃ Φεβρουαρίου 2019

Πρός
τήν Ἱεράν Ἀρχιεπισκοπήν Ἀθηνῶν καί
τάς Ἱεράς Μητροπόλεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Ἐκ Συνοδικῆς Ἀποφάσεως, ληφθείσης ἐν τῇ Συνεδρίᾳ τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς 5ης μηνός Φεβρουαρίου ἐ.ἔ., γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος, ἐν τῇ ῥηθείσῃ Συνεδρίᾳ Αὐτῆς, διεξελθοῦσα τό ὑπ’ ἀριθ. πρωτ. 59/11.12.2018 ἔγγραφον τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Θείας Λατρείας καί Ποιμαντικοῦ Ἔργου, ἀπεφάσισεν ὅπως γνωρίσῃ ὑμῖν τά ὡς κάτωθι ἀφορῶντα εἰς τήν χρῆσιν ἠλεκτρονικῶν μέσων ὑπό τῶν ἱεροψαλτῶν ἐν τῷ ἱερῷ ἀναλογίῳ, κατά τήν Θείαν Λατρείαν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Κατά τά τελευταῖα ἔτη παρατηρεῖται, ὅλο ἕν καί περισσότερον, ἡ χρῆσις ὑπό τινων ἱεροψαλτῶν ἠλεκτρονικῆς συσκευῆς ὑπό τήν ὀνομασίαν «ψηφιακός ἰσοκράτης» ἤ «μηχανικός ἰσοκράτης», ἡ ὁποία παράγει ἦχον προσομοιάζοντα εἰς τήν ἀνθρωπίνην φωνήν, καί τοῦτο προκειμένου νά ἀναπληρώσουν τό κενόν τῆς παρουσίας βοηθοῦ, ὁ ὁποῖος θά ἐκτελέσῃ τό ἴσον.

Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐγκαίρως, ἀπό τοῦ ἔτους 1992, διά τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1630/726/11.5.1992 Ἐγκυκλίου Σημειώματος αὐτῆς, κατεδίκασεν «τήν ἐν τοῖς Ἱεροῖς Ναοῖς καινοφανῆ χρῆσιν “μηχανικοῦ ἰσοκράτου” ὡς μή συνᾴδουσαν πρός τε τήν ζῶσαν λατρείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν ἔκπαλαι καθεστηκυῖαν ἐκκλησιαστικήν παράδοσιν καί τάξιν καί ὡς ὀλισθηράν ἀπαρχήν εἰσαγωγῆς ὀργάνων ἐν ταῖς ἱεραῖς τῆς Ἐκκλησίας ἀκολουθίαις».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η θεωρία των Ινδοευρωπαϊκών λαών στηρίζεται κυρίως στην θεωρία των αντίστοιχων γλωσσών.

Σύμφωνα με αυτή την αντιεπιστημονική θεωρία οι Πελασγοί δεν ήταν Έλληνες και η ελληνική γλώσσα δεν προηγείται των Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών.

Την Ινδοευρωπαϊκή προέλευση των Ελλήνων διαψεύδει και η αρχαιολογία. Σήμερα τα τεκμήρια είναι πολλαπλάσια, όμως ήδη το 1980 ο Ι. Πασσάς κατέρριπτε την ένταξη των Ελλήνων στους Ινδοευρωπαίους

Η εκδοχή την οποία ακόμη και μέχρι σήμερα υποστηρίζουν οι επιστήμονες και η οποία αναφέρεται σε λαούς κάποιας Άριας ή Ινδοευρωπαϊκής φυλής, όπως συνηθίζεται να λέγεται, και η οποία έφθασε από βόρεια στην ελλαδική όπου και εκπολίτισε τους Έλληνες, φαίνεται πως σήμερα πια κανένα δεν πείθει.

Και κάνω λόγο για «πειθώ» καθότι οι επιστήμονες συνεχίζουν να δέχονται αυτή την θεωρία ως ισχύουσα!

Ο Ιωάννης Πασσάς

στο βιβλίο του «Η αληθινή προϊστορία των Ελλήνων», δίνει μεγάλη μάχη για να αποδείξει το σαθρό της θεωρίας αυτής. Και βέβαια δεν είναι ο μόνος αφού τα τελευταία τουλάχιστον 15 χρόνια παρακολουθούμε πλήθος ερευνητών και συγγραφέων να επιδίδονται με μεγάλο πάθος προς αυτή την κατεύθυνση, κυρίως Έλληνες αλλά και αρκετοί ξένοι επιστήμονες, αφού πλέον δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή μια τέτοια θεωρία!

********************
Συγκεκριμένα ο Ιωαν. Πασσάς γράφει:

«Ασφαλώς δεν χρειάζεται και πολύ φαντασία ή επίπονη προσπάθεια για να καταδειχθεί ή να ανατραπεί μία τέτοια θεωρία. Διότι μετά την καταβύθιση της Αιγηίδος οι άνθρωποι που διασώθηκαν στον βορρά και στα νότια της Μακεδονίας και της Θράκης με την πάροδο του χρόνου διαμορφώθηκαν σε μεγάλες ομάδες ή φυλές πρωτόγονων ανθρώπων, όπως γνωρίζουμε, και αναζητώντας μεγαλύτερους ή καλύτερους χώρους προς διαβίωση, ακόμη και εκμετάλλευση και κυρίως βοσκότοπους άρχισαν σιγά-σιγά να εισδύουν σε ακατοίκητους χώρους του βορρά όπου μετά την πάροδο των παγετώνων η βλάστηση ήταν πλούσια, ενώ στον νότο άλλα πανάρχαια φύλα ανθρώπων που αναπτύχθηκαν φυσικά και αυτά εκεί και πολλαπλασιασθήκανε εν τω μεταξύ, γιατί δεν είχαν ενοχληθεί από τους παγετώνες προχώρησαν προς τον βορρά με τους ίδιους σκοπούς, αφού οι ίδιες ανάγκες τους το επέβαλλαν.

Παλινδρομήσεις άγνωστο πόσες και ποιας έκτασης θα σημειώθηκαν κατά την διάρκεια των χιλιετηρίδων που πέρασαν, και κάτω από την πίεση ποιών αναγκών επίσης άγνωστο, μετακινούνταν οι άνθρωποι εκείνων των εποχών. Παλινδρομήσεις και νέες εξορμήσεις από τον Νότο προς τον Βορρά και την Δύση ή και προς την Ανατολή, ύστερα από την παρέλευση κάθε περιόδου των παγετώνων ήταν φυσιολογικό να είχε ως αποτέλεσμα ότι οι άνθρωποι αυτοί είτε ήταν οι πρωτόγονοι του Βορρά είτε αυτοί του Νότου θα εισχώρησαν και βαθύτερα και ακτινωτά κάτι σαν είδος «βεντάλιας» προς όλες τις γνωστές και σήμερα χώρες του Βορρά της Ανατολής και της Δύσης, όπου και εγκαταστάθηκαν τελικά.

Είχαν όμως διαφοροποιηθεί τόσο πολύ μεταξύ τους αλλά και αποσχισθεί από τον κορμό των αρχικών ομάδων τους, και το μόνο που διατήρησαν όπως αποδεικνύεται με τους κατοίκους του βορρά και της δύσης (Τεύτονες, Γαλάτες, Σάξονες, Ίβηρες κ.λ.π) τις ονομασίες ορισμένων θεών της καταγωγής τους και τις ρίζες από μερικές λέξεις της αρχικής τους γλώσσας ή μάλλον του γλωσσικού ιδιώματός τους…»

Με την πάροδο του χρόνου και όπως ήταν φυσικό και άλλοι πρωτόγονοι άνθρωποι προχώρησαν πιο βαθιά και βορειοανατολικά στις νέες χώρες και έτσι απομακρυνόντουσαν από την αφετηρία και την επαφή που διατηρούσαν αρχικά με τους νότιους που οπωσδήποτε ήταν περισσότερο ανεπτυγμένοι. Έτσι μέσα από αυτή την απομάκρυνση ήταν λογικό να παρέμειναν στάσιμοι ως προς την ανάπτυξη και εξέλιξη και γι’ αυτό φαίνονται πλέον ως «βάρβαροι» (Κιμμέριοι, Γέλωνες, Μασαγέτες, Σαρμάτες, Δάκοι, Βουδίνοι κ. ά.). Και εκείνους που προχώρησαν προς την Ανατολή και πέρα από την λίμνη Βαϊκάλη, τους συναντάμε αργότερα ως Υπερβορείους ή ως Γκιλάκους, Αϊνού ή ως διάσπαρτες λευκές φυλές στην Άπω Ανατολή.

Πάντως διαφορετική προέλευση δεν μπορούσαν να έχουν αυτοί οι λαοί (βόρειοι, δυτικοί και μερικοί ανατολικοί) αφού προ την περίοδο των παγετώνων ολόκληρη η βόρεια Ευρώπη ή και πέρα από τον Δούναβη και πέρα από τον Δούναβη και από την κάτω πλευρά του Ρήνου και των Άλπεων, αλλά και η Ανατολή και οι βόρειες, Περσία και Ινδία ακόμη, καλύπτονταν από παγετώνες και συνεπώς ήταν αδύνατον να ζήσουν και να αναπτυχθούν στις περιοχές αυτές άνθρωποι ανεπτυγμένοι όπως οι Άριοι ή Ινδοευρωπαίοι καθώς υποστηρίζουν οι επιστήμονες και ότι στην συνέχεια κατέβηκαν νότια και ειδικά προς τον χώρο του Αιγαίου και εκπολίτισαν τους Έλληνες!

Άλλωστε όπως πληροφορούμαστε από τις αρχαίες ελληνικές παραδόσεις, άνθρωποι από το Αιγαίο εισχώρησαν και εκπολίτισαν και τους ανθρώπους των χωρών αυτών του Βορρά και της Ανατολής.

Και να αναφέρω επί λέξη τα χαρακτηριστικά λόγια του Ιωαν. Πασσά για τους λαούς εκείνους που θεωρήθηκαν ως η Ινδοευρωπαϊκή φυλή που έφερε τον πολιτισμό! Λέει λοιπόν : «Και δεν τολμάμε να παραδεχτούμε και να πιστέψουμε, σεβόμενοι την επιστημονική κατάρτιση των εφευρετών των θεωριών αυτών περί Αρίων και Ινδοευρωπαίων, οι οποίοι κατέβηκαν από τον βορρά στην Ελλάδα για να εκπολιτίσουν τους Έλληνες ότι θα ανέσυραν ή θα εύρισκαν και θα αναζητούσαν αυτούς μεταξύ των άξεστων, ανεξέλικτων και καθυστερημένων λαών του βορρά ή και των γνωστών φυλών των άλλων ανατολικοβορεινών περιοχών, τους οποίους γνωρίζουμε, όπως τους αναφέρουν τα κείμενα κατά την ιστορική περίοδο, κατά την οποία ήρθαν σε επαφή με τους διεισδύσαντες Έλληνες στις χώρες αυτές. Γιατί αν οι Ινδοευρωπαίοι αυτοί δεν προέρχονταν από τις περιοχές αυτές θα έπεσαν φαίνεται με αλεξίπτωτο στην Ελλάδα και φυσικά από άλλο …πλανήτη!»

Η διάσκεψη γα την προστασία των ανηλίκων ολοκληρώθηκε την περασμένη Κυριακή στην λεγόμενη «Αγία Έδρα». Κάθε άλλο παρά «Αγία» Είναι. Ακριβώς το αντίθετο. Κι εμείς οι Ορθόδοξοι πρέπει να προσέχουμε πολύ αυτές τις λεπτομέρειες. Επειδή ακριβώς, δε είναι λεπτομέρειες.

Ο δε, πάπας Φραγκίσκος χαρακτήρισε «τερατώδες» το φαινόμενο των παιδεραστών ιερέων.

«Ένας ιερέας ο οποίος ευθύνεται για σεξουαλικές παρενοχλήσεις είναι όργανο του Σατανά» είπε ο Φραγκίσκος!!!!

Καί πολύ σωστά το είπε. Οι «παπάδες» του, είναι όργανα του Διαβόλου. Όπως είναι κι ο ίδιος.

Ο Πάπας επανέλαβε ότι χρειάζεται εξαγνισμός, αλλά και «να ελεγχθούν οι κατευθυντήριες γραμμές, σχετικά με το τεράστιο αυτό πρόβλημα, όλων των συνελεύσεων καθολικών επισκόπων των διαφόρων χωρών».

Εξαγνισμός. Δηλαδή; Πώς γίνεται ο εξαγνισμός; Θα τους «συγχωρέσει» τις αμαρτίες αυτός ο ίδιος; Ως πρώτος μεταξύ των οργάνων του Σατανά;

___________________

Στό μεταξύ, ενώ ο «άγιος» έλεγε όλα αυτά χωρίς να ντρέπεται και ασφαλώς χωρίς να επιθυμεί να ξεκαθαρίσει, να ξεριζώσει, το πρόβλημα, θύματα παιδεραστών ιερέων, διαδήλωναν στους δρόμους της Ρώμης καταγγέλλοντας ότι τα αποτελέσματα της συνόδου είναι ανεπαρκή και αναφέροντας σε δηλώσεις τους στα μέσα ενημέρωσης, ότι «θα περίμεναν από το Βατικανό, να τεθούν αμέσως εκτός Εκκλησίας όλοι οι κληρικοί οι οποίοι ευθύνονται για παρενόχληση και κακοποίηση ανηλίκων».

Υπογράμμισαν δε ότι πρόκειται για ένα ολοένα κι αυξανόμενο φαινόμενο και ζήτησαν, έστω και στο μέλλον, να μπορέσουν να συναντηθούν με τον ποντίφικα και τους στενότερους συνεργάτες του, για να του ζητήσουν να αποκλείσει από την εκκλησιαστική κοινότητα τους παιδεραστές, αλλά και όσους, επί τόσες δεκαετίες, τους βοήθησαν και τους πρόσφεραν συγκάλυψη.

________________

Αλλά ματαίως. Δεν φταίει ο πάπας. Φταίει ο διάβολος. Οπότε, δεν μπορεί να γίνει τίποτα.

Δεν θα γίνει τίποτα.

Η επιστήμη είναι σταγόνες της Σοφίας του Θεού.

Οι επιστήμονες όμως, κυρίως στον βωμό του οικονομικού κέρδους, ή τις αδιαφορίας για τον άνθρωπο αλλά, καί εξ’ αιτίας πολλαπλών σκοπιμοτήτων και παραλογισμών, ξεπερνούν τα όρια. Της επιστήμης και της ανθρωπιάς.

Εδώ έχουμε μια είδηση από το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Αφορά όλα αυτά και τους ψυχολόγους, τους ψυχιάτρους και όλη αυτή την «επιστήμη».

______________________

Οι μισοί περίπου άνθρωποι που παίρνουν αντικαταθλιπτικά φάρμακα και κάποια στιγμή αποφασίζουν να τα σταματήσουν, έχουν προβλήματα στέρησης που για πολλούς είναι αρκετά σοβαρά και μακρόχρονα, σύμφωνα με μια βρετανική επιστημονική μελέτη, η οποία τονίζει ότι το πρόβλημα έχει υποτιμηθεί μέχρι σήμερα από τους ειδικούς.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »